Το παιδί σας έχει για νταντά το τάμπλετ;

Συχνά ρωτώ έναν γονιό γιατί έκανε παιδί. 
Ντρέπομαι να σας πω τις απαντήσεις που ακούω τουλάχιστον από εκείνους που δεν ντρέπονται να τις πουν. 

Έρχεται λοιπόν εκείνη η ώρα η ευλογημένη που γυρνάς στο σπίτι με ένα παιδί. Μέχρι τώρα δεν το είχες. 

Για μερικούς μήνες το είχες στη κοιλιά σου, άλλοι το περιμένατε με αγωνία, άλλοι με χαρά, άλλοι με προβληματισμό και κάποιοι ίσως και με φόβο. 

Ό,τι κι αν υπήρχε, πριν να έρθει, τελειώνει,όταν έρθει. 

Είσαι εκεί στο σπίτι σου, συχνά χωρίς βοήθεια και αρχίζει μια περίοδος που κανείς δεν σου την περιέγραψε πραγματικά. 

Την είχες ίσως ζήσει μέσω φίλων αλλά όταν έφευγες από τα σπίτια τους έχοντας πάρει μια γεύση για λίγο από τις χαρές ή τα αδιέξοδα ενός βρέφους, εσύ πήγαινες στο σπίτι σου και κοιμόσουν ενώ οι φίλοι σου ξενυχτούσαν, θηλάζοντας, αλλάζοντας πάνες, και ίσως περπατώντας πέρα δώθε στο σπίτι μήπως και το μωρό ηρεμήσει και κοιμηθεί. 

Μπορεί να σου τα περιέγραφε η φίλη σου αν προλάβαινε αλλά το βίωμα είναι βίωμα. 

Τώρα τo ζεις. 

Η ανάγκη που φέρνει απόγνωση.

Για όποιον, λοιπόν, λόγο έφερες ένα παιδί από το μαιευτήριο στο σπίτι ο δρόμος δεν έχει γυρισμό. 

Πασχίζεις και αγωνιάς και κούτσα-κούτσα τα καταφέρνεις να περάσεις το πρώτο χρόνο και σιγά σιγά έρχεται και ο δεύτερος και ο τρίτος και τώρα πια το βρέφος είναι νήπιο και οι ανάγκες του είναι άλλες. 

Θέλει να εμπειρευτεί τον κόσμο, να πιάσει, να δοκιμάσει, να ανεβεί, να κατεβεί, να δαγκώσει, να φτύσει, να φάει ή να μην φάει, να κοιμηθεί ή να μην κοιμηθεί και όλα αυτά που αντιμετωπίζεις καθημερινά. 

Εξουθενωμένοι τις περισσότερες φορές και οι δύο γονείς (στην καλύτερη περίπτωση που ασχολούνται και οι δύο και είναι αλήθεια πως συμβαίνει όλο και περισσότερο) έχουν ανάγκη λίγου ύπνου, λίγης ξεκούρασης, λίγης χαλαρότητας. 

Αν έχουν κάποιον άνθρωπο να το αφήσουν έχει καλώς αν όμως όχι; 

Οι ανάγκες του ζευγαριού μεγαλώνουν για λίγο χρόνο προσωπικό, για μια έξοδο χωρίς έννοιες, για ένα ποτό με φίλους. Δυσκολεύει και η σχέση γιατί τώρα τα θέματα της αντιπαράθεσης είναι πιο πολλά και έχουν να κάνουν με έναν ακόμη άνθρωπο που εξαρτάται 100% από εκείνους. 

Ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν λύσεις. 

Μέχρι πριν λίγα χρόνια τη λύση αποτελούσε η τηλεόραση. Στην καλύτερη κάποιο παιδικό dvd που κρατούσε το παιδί για λίγο απασχολημένο, να κάνεις ένα μπάνιο βρε αδερφέ σαν άνθρωπος. Και ξαφνικά το ένα dvd έγιναν δύο και τα δύο γρήγορα έγιναν τρία. Και μια καινούργια διένεξη ξεκίνησε και μεταξύ γονιού παιδιού αλλά και μεταξύ του ζευγαριού. 

«Έλα άστον μωρέ, τι θα πάθει;». Όσο είχαμε τα dvd η ιστορία ήταν ως εκεί. Άλλη οικογένεια έβρισκε τη λύση της σιγά σιγά, άλλη επέβαλε, άλλη αδιαφορούσε και η ζωή συνεχιζόταν μέχρι την αποφράδα εκείνη μέρα που ανακαλύφθηκε το tablet. 

Αποφράδα ναι αποφράδα γιατί τώρα πια τον σιγαστήρα, την baby sitter, την νταντά, μπορείς να την πάρεις ΚΑΙ μαζί σου όπου πας!!! 

Όπου πας έχεις το μαγικό εκείνο, το θαυματουργό αποχαυνωτικό δηλητήριο που αργά αλλά σταθερά εξουσιάζει το παιδί σου. Μάχες ολόκληρες με τρίχρονα που θέλουν κι άλλο το tablet. Χτυπούν και χτυπιούνται στα πατώματα μόλις τους πάρεις την εξάρτηση γιατί ναι έχουν εξαρτηθεί. 

Δεν επιτρέπεται να έχουμε εξαρτημένα πλάσματα από την τεχνολογία. 

Δεν επιτρέπεται επίσης να σπρώχνουμε τα παιδιά μας στην εξάρτηση πιστεύοντας ότι θα είναι αυτά σε θέση να την ελέγξουν. 

Ποιος στραβός δεν θέλει το φως του; 

Ποιος ναρκομανής δεν θέλει τη δόση του! Aν ξέρει μάλιστα πως είναι εδώ δίπλα και μπορεί να την έχει άμεσα! Και όταν του δώσεις το σακουλάκι με απεριόριστη ποσότητα γιατί πιστεύεις ότι θα βάλει όριο; 

Ποιος ο ναρκομανής θα βάλει όριο; 

Μα είμαστε ανόητοι οι άνθρωποι; 

Ανόητοι ή συμφεροντολόγοι; 

Κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας ή πράγματι δεν αντιλαμβανόμαστε το πόσο σκληρό είναι για ένα παιδί να του δώσεις στα χέρια του την ευτυχία και το ίδιο να έχει τη σύνεση και την διάκριση να πει: «Ε τώρα μαμά πάρτο αρκετά ευτύχησα, δεν θέλω άλλο». 

Ποιόν κοροϊδεύουμε, το εαυτό μας, ή το παιδί; 

Δεν είναι πράματα αυτά. Μπορεί το marketing να κάνει τη δουλειά του αλλά εσύ γονιέ δεν πρέπει να κάνεις τη δική σου; 

Και παρακαλώ να μην ακούσω αυτά που ακούω από τους γιάπηδες «ναι αλλά σύντομα θα πρέπει να μάθει την τεχνολογία». Κανείς δεν λέει όχι. 

Η τεχνολογία είναι μέρος της ζωής μας, είναι εργαλείο σπουδαίο, είναι μεγάλος βοηθός ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει. Δεν είναι όμως για τα χέρια όλων, πάντα. 

Η εικόνα των δύο ζευγαριών που τρώνε συζητώντας σε ένα εστιατόριο και 3 παιδάκια κάθονται φρόνιμα-φρόνιμα δίπλα τους και το καθένα έχει το tablet στα χεράκια του είναι θλιβερή, αποκαρδιωτική και απολύτως απαισιόδοξη. Δεν χρειάζεται τα παιδιά να είναι φρόνιμα. 

Τα παιδιά χρειάζεται να είναι αεικίνητα, να τριγυρνούν γύρω απ’ τα τραπέζια (αν είναι μαζί μας) και να τρώνε και καμιά πατατούλα απ’ το τραπέζι του διπλανού που σίγουρα δεν θα ενοχληθεί γιατί ένα 5χρονο ήρθε κοντά του και τον σκούντησε ή του μίλησε, ή ό,τι άλλο. 

Αν η οικογένεια λοιπόν βγήκε όλη μαζί, ας αποφασίσει να πάει εκεί που θα περάσουν τα παιδιά καλά όχι οι μεγάλοι. 

Και στην ερώτηση και τι να κάνουν οι μεγάλοι, να σκεφτούν πως μεγαλώνουν παιδιά και όχι κούκλες. 

Την κούκλα εκεί που την αφήνεις εκεί θα τη βρεις. Το παιδί όχι. Δεν μπορεί να το κουβαλώ εκεί που εγώ θέλω πασάροντας ένα tablet για να το κρατώ απασχολημένο δήθεν ευχάριστα. Δεν είναι λύση το tablet για όλα. 

Δεν είναι εκπαίδευση στη τεχνολογία να ξέρει το τρίχρονο να πατάει το επόμενο τραγουδάκι στο YouTube. Για έναν και μοναδικό λόγο. Γιατί αυτός ο δρόμος δεν έχει τελειωμό και κυρίως δεν έχει γυρισμό. Αν παρόλ’ αυτά θέλουμε να εισάγουμε το γόνο μας στα άδυτα της τεχνολογίας τόσο γρήγορα ας μείνουμε σταθεροί στο χρόνο. 

Άλλη μια πονεμένη ιστορία ο χρόνος! Λέει λοιπόν ο δήθεν καλοπροαίρετος γονιός «Ναι πάρτο λοιπόν για 5 λεπτά»! Αλήθεια εσύ μάνα εσύ πατέρα ακούς τι λες; 

Λες λοιπόν στο 3χρονο «πάρτο για 5 λεπτά». Θέλεις να αναλύσουμε αυτή τη φράση. «Πάρτο» είναι ένα ρήμα στην προστακτική που δηλώνει στον άλλον την συμφωνία μας να αποκτήσει κάτι. Με τη χρήση και μόνο αυτής της λέξης έχουμε δηλώσει την άνιση σχέση μας. Αν δηλαδή λέγαμε «μπορείς να το έχεις» είναι άλλη η αίσθηση, φαίνεται σαν να συναινείς, να συμφωνείς να αποκτήσει ο άλλος κάτι και παράλληλα είναι σαν να του δίνεις την ευθύνη της απόκτησης αυτής. 

Τώρα αν πάμε στο δεύτερο μέρος της φράσης «για πέντε λεπτά». Τι θα πει το «για πέντε λεπτά» για το 3χρόνο. Τι είναι το «πέντε» και τι είναι τα «λεπτά»; Καταλαβαίνετε τι συμβαίνει στην επικοινωνία μας με τα παιδιά; Τώρα θα πρέπει να δούμε πώς θα προσδιορίσουμε το χρόνο χωρίς να του πούμε κινέζικα όπως είδαμε ότι είναι το «πέντε λεπτά» και χωρίς να πάρουμε την ευθύνη που θα ήταν η έκφραση «μπορείς να το έχεις μέχρι να σου πω». Δεν υπάρχει λύση. Όσο και να σκεφτείς δεν μπορείς να δώσεις την έννοια του ορίου σε ένα 3χρονο. 

Άρα δεν είναι κάτι που μπορώ να διαπραγματευτώ με το 3χρονο γιατί όλη την ευθύνη θα πρέπει να την έχει ο γονιός. 

Έτσι αρχίζει η Μάχη για Δύναμη. Γιατί ο γονιός θα βάζει το όριο και το παιδί θα το υπερβαίνει. Συμπεραίνουμε λοιπόν πως αν κάτι δεν μπορούν τα δύο μέρη να είναι σε θέση να το διαπραγματευτούν ισότιμα δεν είναι μέσα στο πλαίσιο των πιθανοτήτων. 

Αφού λοιπόν δεν μπορεί να είναι σε θέση να αντιληφθεί το πώς το πόσο και το τι απλά δεν μπορεί να το έχει.

Όρια και παιδί 

Τα όρια μπορούν να ισχύσουν ως όρια και όχι ως επιβολή μόνον όταν συναποφασίζονται, εμπνέονται και δεν επιβάλλονται. Όλοι οι γονείς δυστυχούν με το θέμα αυτό γιατί δεν γνωρίζουν το πώς αυτό το θέμα λειτουργεί στη ψυχοσύνθεση του ανθρώπου. Άρα κάθε φορά που αναφέρονται στα όρια, αναφέρονται στους περιορισμούς που εκείνοι επιθυμούν να επιβάλουν. 

Φυσικά αυτό το αντιλαμβάνεται το παιδί γιατί δεν είναι χαζός άνθρωπος είναι απλά μικρός άνθρωπος και νοιώθοντας την επιβολή και μπαίνοντας στη μάχη για τη δύναμη θέλουν να επιβάλουν τη δική τους θέση. 

Μπορώ λοιπόν να δώσω ένα tablet στα χέρια του παιδιού μου ΜΟΝΟΝ όταν έχω προσυμφωνήσει το πόσο, το γιατί, το πότε και το πώς θα το χρησιμοποιεί. Α! και κάτι ακόμη. Να προσυμφωνήσουμε επίσης και το τι θα χρειαστεί να γίνει αν δεν τηρηθούν τα προηγούμενα. Μόνον τότε μπορεί κανείς να εμπιστευτεί αυτό το σπουδαίο κατά τα άλλα εργαλείο, διασκέδασης, εκπαίδευσης, κλπ κλπ στα χέρια του χρήστη του. 

Ας αναρωτηθεί ο κάθε γονιός γνωρίζοντας το παιδί του αλλά κυρίως γνωρίζοντας τον εαυτό του αν μπορεί να έχει αυτή τη συμφωνία και ας προχωρήσει. Αν η σχέση γονιού παιδιού μπορεί να υποστηρίξει το προηγούμενο τότε σημαίνει ότι υπάρχει μια ισότιμη με αμοιβαίο σεβασμό σχέση και τα πράγματα είναι έτοιμα να λειτουργήσουν στο πλαίσιο της ανάληψης ευθύνης που αναλογεί στο κάθε μέρος. 

Απέχουμε παρασάγγες εμείς οι Έλληνες γονείς από μια τέτοια σχέση. 

Απέχουμε γιατί δεν την είχαμε με τους δικούς μας γονείς, δεν την έχουμε με τις κυβερνήσεις μας, δεν την έχουμε με την όποια αρχή. 

Γι’ αυτό την αρχή την βλέπουμε ως εξουσία και ο χορός της αντιπαράθεσης καλά κρατεί. 

Το θέμα είναι αν θέλουμε να αλλάξουμε, αυτή τη σχέση ανταγωνισμού και ταυτόχρονα εξάρτησης. 

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Δεν χαρίζεται σε κανέναν. 

Αν δεν μαθητεύσουν οι γονείς οργανωμένα και με συνέπεια στο πώς μπορούν να βελτιώσουν κατ’ αρχήν τον εαυτό τους και μετά την επιρροή προς τον νέο άνθρωπο που προπονούν να βγει στη ζωή, θα συνεχίζουμε να πηγαίνουμε στα τυφλά, θα συνεχίσουμε να εμπιστευόμαστε τα tablets στα χέρια των παιδιών μας και θα συνεχίσουμε να ωρυόμαστε όταν τα πράγματα δεν λειτουργούν όπως θέλουμε. 

Το θλιβερότερο βέβαια είναι ότι θα συνεχίσουμε να μεταφέρουμε και στην επόμενη γενιά τα δικά μας τραύματα, τα δικά μας στερεότυπα όπως τα κουβαλήσαμε από την προηγούμενη και η προηγούμενη από την προηγούμενη. 

Ερατώ Χατζημιχαλάκη – Οικογενειακή Σύμβουλος 

www.allazo.gr – www.elpidohori.gr

superdad

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Snapchat, τα παιδιά, οι έφηβοι και η “ψευδαίσθηση της ασφάλειας”

To Snapchat είναι μια εφαρμογή ανταλλαγής φωτογραφιών και βίντεο τα οποία όμως είναι ορατά το πολύ για 10 δευτερόλεπτα. 

Η εφήμερη μορφή επικοινωνίας που παρέχει είναι άλλωστε και η αιτία που η συγκεκριμένη εφαρμογή είναι πολύ δημοφιλής μεταξύ των νέων ανθρώπων. 

Το Snapchat προσφέρει επίσης τη δυνατότητα συνένωσης Snaps ενός 24ώρου για τη δημιουργία ενός «story» ενώ υπάρχει και η δυνατότητα ιδιωτικής συνομιλίας με άλλον χρήστη. 

Η εφήμερη φύση των snaps απελευθερώνει τους χρήστες και στέλνουν φωτογραφίες και βίντεο τα οποία αν ήξεραν ότι θα παραμέναν στον ιστό και δε θα διαγράφονταν μετά από 10 δευτερόλεπτα, το πιθανότερο είναι να μην τα έστελναν. 

Ένα Snap που δεν έχει διαβαστεί, παραμένει διαθέσιμο για 30 ημέρες και στη συνέχεια διαγράφεται. Τα stories είναι ορατά από όλους όσους σας ακολουθούν για 24 ώρες και στη συνέχεια διαγράφονται.
            Η ασφάλεια των δεδομένων των χρηστών του Snapchat είναι ένα θέμα που έχει εγείρει πολλές συζητήσεις. 

Το 2014 η γνωστή υπηρεσία μηνυμάτων δέχθηκε σοβαρό πλήγμα, μετά από «χτύπημα» χάκερ. 

Το αποτέλεσμα της επίθεσης, ήταν η διαρροή περισσότερων από 200.000 φωτογραφιών και βίντεο στο Διαδίκτυο, προσωπικό υλικό δηλαδή, που είχε σταλεί μεταξύ των χρηστών της εφαρμογής. 

Πέρα από τα δεκάδες βίντεο στο youtube, τα οποία δίνουν σχετικές συμβουλές για το πως μπορεί ο καθένας να χακάρει έναν λογαριασμό Snapchat, ο οποιοσδήποτε μπορεί να αποθηκεύσει οποιαδήποτε φωτογραφία με ένα απλό print screen.

Παρόλο που το Snapchat ενημερώνει τον αποστολέα ότι μια φωτογραφία έχει αποθηκευτεί από τον παραλήπτη, υπάρχουν εφαρμογές, τις οποίες μπορεί να κατεβάσει κάποιος δωρεάν, και με τις οποίες αυτόματα αποθηκεύονται όλα τα snaps χωρίς να ενημερώνεται ο αποστολέας.

Επιπλέον, αν και σίγουρα δεν πρόκειται για τη βασική λειτουργία της εφαρμογής, έχουν εμφανιστεί αναφορές σχετικά με τη χρήση “sexting” στο Snapchat (λήψη γυμνών ή προκλητικών φωτογραφιών κάποιου και αποστολή των φωτογραφιών σε άλλους).
            Οι νέοι άνθρωποι, που χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη εφαρμογή εξαιτίας ακριβώς της εφήμερης φύσης των δημοσιεύσεων, απελευθερώνονται και ανταλλάσσουν φωτογραφίες ερωτικού περιεχομένου μεταξύ τους χωρίς να αντιλαμβάνονται τα κενά ασφαλείας που προκύπτουν κατά τη χρήση του Snapchat, εφησυχασμένοι από το γεγονός ότι μετά από 10 δευτερόλεπτα η φωτογραφία θα διαγραφεί. 

Υπάρχουν όμως πολλά περιστατικά, όπου η φωτογραφία έπεσε σε λάθος χέρια και οι συνέπειες ήταν καταστροφικές.

Σε συμμόρφωση με τις οδηγίες του οργανισμού Children’s Online Privacy Protection Act (COPPA), η πλήρης διαδραστική έκδοση του Snapchat προορίζεται για ηλικίες 13 ετών και άνω. Επιπλέον, η COPPA απαγορεύει στα εμπορικά sites και εφαρμογές να συλλέγουν προσωπικές πληροφορίες από παιδιά κάτω των 13 ετών, συμπεριλαμβανομένων και φωτογραφιών. 

Τα παιδιά που επιθυμούν να εγγραφούν στο Snapchat αλλά είναι κάτω των 13, θα μπορούν και πάλι να χρησιμοποιήσουν την εφαρμογή, αλλά δεν θα μπορούν να δημιουργήσουν λίστα φίλων ή να αποστείλουν πληροφορίες, συμπεριλαμβανομένων και φωτογραφιών στο Snapchat.

Αν θέλετε να αναφέρετε οποιοδήποτε θέμα έχει προκύψει με την ασφαλή χρήση του Snapchat ή με προφίλ χρηστών που δεν πληρούν τα κριτήρια ηλικίας ή χρησιμοποιούν ψεύτικα στοιχεία αρκεί να συμπληρώσετε και να αποστείλετε στους...

.........
η συνέχεια εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μεγαλώνοντας την iΓενιά

Προ ηµερών, στη διάρκεια ολιγοήµερων οικογενειακών διακοπών, ο ήχος ενός κινητού έσκισε την υγρή, ασέληνη καλοκαιρινή νύχτα. Πρέπει να ήταν 1.15 μετά τα μεσάνυχτα, θορυβήθηκα, κάτι σοβαρό θα συμβαίνει, ηλικιωμένοι γονείς, αιφνίδια επαγγελματική επιστράτευση, πυρκαγιά, πυρηνικός όλεθρος. 

Πλησιάζω ακροποδητί και έρχομαι en face με τον μοναδικό εφιάλτη που είχα κατορθώσει επιτυχώς να απωθήσω. 

Χτυπούσε το smartphone της (σχεδόν) 12χρονης, κοιμώμενης κόρης μου. Αυτό που αγοράστηκε πριν από έναν μήνα και έπειτα από κάμποσoυς εφηβικούς μελοδραματισμούς και κρίσεις ταυτότητας 

(«Όλοι οι συμμαθητές μου έχουν από την Ε’ Δημοτικού. Εγώ τι είμαι που δεν έχω;»).

Κοίταξα με λύσσα την οθόνη του κινητού. 

«Aντωνία», το όνομα της φίλης της που παραθερίζει σε γειτονικό σπίτι. Είπα προς στιγμήν να απαντήσω καταλλήλως (αλλά και να το εκτοξεύσω ηδονικά στον τοίχο) αλλά εν συνεχεία σκέφτηκα ότι αυτή θα ήταν η ταφόπλακα στη σχέση με το κατευθυνόμενο ιλιγγιωδώς προς τη βαθιά εφηβεία σπλάχνο μου. 

Toυλάχιστον η συσκευή βρισκόταν έξω από το δωμάτιό της. 

Θυμίζω ότι τον Ιούλιο του 2014 ένα 13χρονο κορίτσι από το βόρειο Τέξας ξύπνησε μέσα στη νύχτα από τη μυρωδιά καμένου. Το κινητό της είχε υπερθερμανθεί και λιώσει μέσα στα σεντόνια της.

Είµαι πλήρως συνειδητοποιηµένη. Με την απόκτηση του smartphone, η κόρη μου είναι και αυτή μια εκπρόσωπος της iGen (iΓενιάς) – ας μου επιτραπεί να υποκλέψω τον νεολογισμό της Τζιν Μ. Τουέντζ, καθηγήτριας της Ψυχολογίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμο του Σαν Ντιέγκο. 

Περιλαμβάνει κάπως αυθαίρετα τους γεννημένους μεταξύ 1995 και 2012. Μπροστά τους οι περίφημοι Μillennials (χονδρικά οι γεννημένοι από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 μέχρι το 2000) είναι κάτι σαν τους Homo Εrectus του Internet (γιατί το iPad έκανε την εμφάνισή του μόλις το 2010). Οσο για εμάς, τους περισσότερους γονείς εφήβων, τη Γενιά Χ δηλαδή (χονδρικά, μεταξύ 40 και 55 ετών), δεν είμαστε παρά θλιβερά απομεινάρια ενός αναλογικού κόσμου που παλεύουν να το «παίξουν» κάτι που δεν θα γίνουν ποτέ: ψηφιακά ιθαγενείς.

Σε άρθρο της στο «Atlantic» (Σεπτέμβριος 2017) με τίτλo «Have Smartphones Destroyed a Generation?» («Τελικά τα smartphones κατέστρεψαν μια ολόκληρη γενιά;»), η Τουέντζ εμφανίζεται κομιστής λίαν δυσοίωνων προβλέψεων. 

«Ακόμη και όταν ένα κοσμογονικό γεγονός – ένας πόλεμος, ένα τεχνολογικό άλμα, μια free συναυλία μέσα στη λάσπη – παίζει έναν θεμελιώδη ρόλο στη διαμόρφωση μιας ομάδας νέων ανθρώπων, δεν υπάρχει ένας και μοναδικός παράγοντας ικανός να καθορίσει μια ολόκληρη γενιά.

Τα στυλ γονεϊκότητας εξακολουθούν να αλλάζουν, όπως άλλωστε και η σχολική ύλη και η κουλτούρα, και αυτά μετρούν. 

Αλλά η ταυτόχρονη ανάδυση του smartphone και των social media έχει προκαλέσει σεισμική δόνηση μιας κλίμακας που έχουμε πολύ καιρό να δούμε, αν δηλαδή την έχουμε δει ποτέ. 

Υπάρχουν αδιάσειστες αποδείξεις ότι οι συσκευές που έχουμε εναποθέσει στα χέρια των νέων ανθρώπων έχουν βαρύτατες συνέπειες και τους καθιστούν σοβαρά δυστυχείς».

Κατάθλιψη, αποστέρηση ύπνου, απομόνωση (σε μια περίοδο που οι κοινωνικές δεξιότητες πρέπει να ακονίζονται), αποξένωση από τους γονείς (ο σημερινός έφηβος απλώς περιμένει πότε η μαμά θα βγει από το δωμάτιο για να μείνει μόνος με το smartphone του), «δεν θα ήταν υπερβολή να πεις ότι οι εκπρόσωποι της iGen βρίσκονται στο χείλος της χειρότερης κρίσης ψυχικής υγείας εδώ και δεκαετίες». 

Θυμίζω βέβαια και το άρθρο «Αre Teenagers Replacing Drugs With Smartphones?» («Mήπως οι έφηβοι αντικαθιστούν τα ναρκωτικά με τα smartphones τους;») πριν από λίγους μήνες στους «Νew York Times». Η Tουέντζ τα αναλύει όλα αυτά διεξοδικά στο βιβλίο της «iGen» (εκδ. Simon & Schuster) που μόλις κυκλοφόρησε.

Γονείς και ειδικοί τα έχουν χαμένα. Το να μεγαλώνεις έναν/μία εκπρόσωπο της iGen είναι σαν το stand up paddling (όταν καλείσαι να κωπηλατήσεις όρθιος επάνω σε μια σανίδα). Στέκεσαι αγέρωχος, πιάνεις το κουπί, σιγά σιγά, YOLO!, θα καταφέρεις να σταθείς όρθιος για κάμποση ώρα. 

Όμως ένα ελαφρύ ταρακούνημα, μια καινούργια app ή ένα εφηβικό swipe left και έχεις πέσει σε παντελώς αχαρτογράφητα νερά.

~ Παπαδημητρίου Λένα
Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 29 Αυγούστου 2017.
Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Είναι το παιδί μου στη σωστή ηλικία για να έχει κινητό τηλέφωνο;

«Είναι οι συνθήκες τέτοιες αυτή τη στιγμή, ώστε το κινητό τηλέφωνο να προσφέρει κάτι στο παιδί μου;»

Η αλήθεια είναι, πως το αν το παιδί  μας είναι στη σωστή ηλικία για να έχει πλέον κινητό τηλέφωνο ή όχι, είναι ένα ερώτημα που απασχολεί πολύ τους γονείς όσο το παιδί μεγαλώνει.

Ειδικά όταν αρχίζει το ίδιο να έχει απαιτήσεις επειδή κάποιος συμμαθητής του από την τάξη έτυχε να έχει. Εκεί είναι που αρχίζουν και οι μπελάδες.
"Γιατί να έχει αυτός και εγώ όχι"; Και τι να πεις και να εξηγήσεις και εσύ μαμά σε ένα μικρό παιδί για την προσκόλληση στα κινητά και για την βλάβη που προκαλεί η κατάχρηση τους; 
Όχι μόνο σε παιδιά, αλλά και στους περισσότερους ενήλικες που έχουν πολύ στενή σχέση με το κινητό τους.
Πόσο μάλλον αν είσαι και εσύ μία από αυτούς που δεν αποχωρίζεται εύκολα το κινητό της και με το παραμικρό αγχώνεσαι άμα δεν το βρίσκεις για λίγα δευτερόλεπτα.

Έχει πολύ ενδιαφέρον, μια έρευνα που έγινε από μία Κινέζικη εταιρία κινητών τηλεφώνων, την Huawei πριν κάποιους μήνες, η οποία είχε ως σκοπό, να εξετάσει τη σχέση του σύγχρονου ανθρώπου με το κινητό του.
Η μελέτη έγινε στην Βρετανία και σε αυτή έλαβαν μέρος περισσότερα από δύο χιλιάδες άτομα.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι πλέον ο άνθρωπος, αγχώνεται περισσότερο για το κινητό του παρά για τη δουλειά του!

Σας ξαφνιάζει αυτό;

Κι όμως, διαπιστώθηκε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος έχει μεγαλύτερο άγχος για τα επίπεδα στα οποία βρίσκεται η μπαταρία του κινητού του τηλεφώνου, από το άγχος που του προκαλεί μια συνέντευξη για ανεύρεση εργασίας ή από το να καθυστερήσει σε μια σοβαρή επαγγελματική συνάντηση.
Αυτό από μόνο του είναι ενδεικτικό για την σχέση που έχουμε αποκτήσει πλέον με το κινητό μας.

Πως λοιπόν μπορεί να θέλουμε να πείσουμε τα παιδιά μας ότι δεν τα χρειάζονται, όταν εμείς οι ίδιοι είμαστε τόσο εξαρτημένοι από αυτά;

Σύμφωνα με τα στατιστικά, οι περισσότεροι γονείς τείνουν να συμφωνούν στο ότι η περίοδος που τα παιδιά ξεκινούν το γυμνάσιο, είναι η κατάλληλη για να τους πάρουν ένα κινητό τηλέφωνο.

Σύμφωνα με μία έρευνα που έγινε τον περασμένο Ιούλιο σε 1.000 γονείς από την εταιρεία Tesco Mobile, η ηλικία των 11 χρόνων βγήκε η πιο δημοφιλής για να αποκτήσει ένα παιδί κινητό τηλέφωνο.

Το πρόβλημα με τα κινητά πλέον, είναι ότι πέρα από το να καλύπτουν τις ανάγκες για επικοινωνία, δίνουν την πρόσβαση σε ένα σωρό άλλες πληροφορίες.

Σίγουρα θα είναι χρήσιμο για τα παιδιά να έχουν πρόσβαση σε κάποιες από αυτές, όμως για κάποιες άλλες οι γονείς χρειάζεται να πάρουν τα μέτρα τους και να περιορίσουν την απεριόριστη και ανεξέλεγκτη πρόσβαση τους στον κόσμο του Ίντερνετ.

Έτσι, οι ειδικοί υποστηρίζουν πως δεν υπάρχει η κατάλληλη ηλικία για την απόκτηση κινητού τηλεφώνου που ισχύει για όλα τα παιδιά, αλλά στην ουσία εξαρτάται από κάθε γονιό και το κάθε παιδί ξεχωριστά λαμβάνοντας υπόψιν το τι χρήση θα του κάνει, πόσο μπορεί να το ελέγχει ο γονιός και φυσικά κατά πόσο οι συνομήλικοι του έχουν και εκείνοι κινητό τηλέφωνο.
Είναι και αυτό ένας παράγοντας που δεν μπορεί να μη ληφθεί υπόψιν γιατί αν δεν ληφθεί, πιθανό να έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχολογία του παιδιού και έτσι να νιώθει απομονωμένο και αποκομμένο. Έτσι λοιπόν δεν χρειάζεται να αγχώνεστε με το ερώτημα "Πότε είναι η σωστή ηλικία για να έχει το παιδί κινητό τηλέφωνο" αλλά αντίθετα να σκέφτεστε «Είναι οι συνθήκες τέτοιες αυτή τη στιγμή, ώστε το κινητό τηλέφωνο να προσφέρει κάτι στο παιδί μου;»

mothersblog.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μην αφήνετε τα παιδιά σας να μιλούν στην Alexa της Amazon

Το ηχείο και η εφαρμογή Amazon Echo μπορεί να σου λύσει τα χέρια, αφού η φωνητική βοηθός Alexa απαντά σε κάθε σου ερώτηση.

Όμως αυτό το νέο hi tech εργαλείο καλό θα είναι να μην είναι προσβάσιμο σε ανήλικα παιδιά και μόλις κυκλοφόρησε ένα βίντεο που σου δείχνει γιατί είναι ιδιαίτερα κακή ιδέα να αφήσεις το παιδί σου να συνομιλεί με την Alexa.

Το συγκεκριμένο βίντεο έχει ξεπεράσει τα 2 εκατομμύρια views μέσα σε λίγα 24ωρα, καθώς δείχνει ένα μικρό αγοράκι στις ΗΠΑ, να ζητά από την ηχητική βοηθό να του παίξει το παιδικό τραγoύδι "Digger Digger" και η Alexa, άλλα "καταλαβαίνει" και ακούγεται να ρωτάει αν το παιδί θέλει να δει πορνό! 

Φυσικά οι γονείς του παιδιού ακούγονται να τρελαίνονται και να σπεύδουν να δώσουν εντολή στην... Alexa να σταματήσει!

mag.sigmalive.com

Τα παιδάκια μπαίνουν από πολύ νωρίς στον κόσμο των μεγάλων

Τα παιδιά χρειάζονται μια ώρα παραπάνω με τη μαμά και όχι μια extra ξένη γλώσσα
Γράφει η Λάρα Σουές - Ψυχολόγος, Ειδικευμένη στη Συμβουλευτική Ψυχολογία

👦👧👦👧👦👧

Σε μια εποχή που κανένας δεν παραδέχεται την ηλικία του, τα βρέφη και τα νήπια εμφανίζουν συμπεριφορές επαναστατικές και τάσεις ανεξαρτητοποίησης που θυμίζουν οργισμένα νιάτα..

Τώρα τα μωρά μας αμφισβητούν την έννοια του χρόνου βλέποντας το μπαμπά τους να παίζει στο playstation και τη μαμά τους ανορεκτική μέσα στο skinny jean. Τα όρια ηλικίας καταργούνται και τα παιδιά το έχουν καταλάβει αυτό, γιατί μπαίνουν από πολύ νωρίς στον κόσμο των μεγάλων.

Μας ακολουθούν στα ταξίδια μας, στα νησιά, στα beach bars, στα εστιατόρια και στα καφέ, στα εμπορικά κέντρα, κι εμείς πού και πού ανταποδίδουμε την παραχώρηση πίνοντας καφέ έξω από έναν παιδότοπο.

Η αλήθεια είναι ότι οι σύγχρονες μαμάδες και νηπιαγωγοί δεν θεωρούν τα παιδιά ανέμελα και αθώα, αλλά πανέξυπνα και “παραγινωμένα”. Τα κλισέ του τύπου “φάε για να μεγαλώσεις” και “η μαμά ξέρει” δεν πιάνουν εύκολα σε παιδάκια που πάνε από 18 μηνών έως 18 χρονών στον παιδικό σταθμό, στο σχολείο, στο κολυμβητήριο, στο φροντιστήριο, στο μπαλέτο, στο μπάσκετ, στο τέννις κ.τ.λ. με ωράριο και συγκεκριμένο πρόγραμμα.

Τα σύγχρονα παιδιά νιώθουν και συμπεριφέρονται σαν έφηβοι γιατί έχουν συνηθίσει να επιβιώνουν σε διάφορες καταστάσεις χωρίς την προστασία και στενή επίβλεψή μας, παρά μόνο με την υψηλή εποπτεία μας.

Ακόμη κι αν έχουμε καταφέρει ως γονείς να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη τους, δεν έχουμε καταφέρει να τους πείσουμε ότι είμαστε απαραίτητοι στην καθημερινότητά τους. Έτσι, το άγχος αποχωρισμού που άλλοτε εκδήλωναν τα παιδιά συνήθως στο νηπιαγωγείο τώρα ξεπερνιέται πολύ πιο νωρίς και, στη νηπιακή ηλικία, τα παιδιά εμφανίζουν εφηβικές αντιδράσεις και ψυχολογικά προβλήματα που θυμίζουν ενήλικες.

Αντιδρούν έντονα στα όρια, ακριβώς όπως ένας έφηβος που δεν νιώθει έτοιμος να ενηλικιωθεί αλλά και δεν μπορεί να συνεχίζει να είναι παιδί, προσπαθούν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους, νιώθουν υπεύθυνα για την υγεία τους και την οικογένειά τους. 

Συζητούν για το διαζύγιο των γονιών τους, την οικονομική τους κατάσταση, το πρόγραμμά τους το Σαββατοκύριακο. Συχνά ακούμε “δεν πιστεύω κι εσύ να παντρευτείς ξανά”, “δεν με καταλαβαίνεις καθόλου”, “έχω κι εγώ φίλους και θέλω να τους βλέπω όπως βλέπεις κι εσύ τους δικούς σου”, “η γιαγιά δεν ξέρει να με φροντίζει”, “δεν είμαι πια παιδί” κ.α.

Ως ειδικός, βλέπω στα σημερινά παιδιά συμπτώματα άγχους, κατάθλιψης, ακόμη και ψυχοσωματικά κι αναρωτιέμαι: πότε πρόλαβαν τα παιδάκια να μπουν στον κόσμο των μεγάλων;

Από τη μια αργούμε να κάνουμε οικογένεια γιατί θέλουμε να είναι όλα τέλεια, να βρούμε τον ιδανικό σύντροφο, να είμαστε αποκατεστημένοι επαγγελματικά, να είμαστε ώριμοι κι έτοιμοι να γίνουμε γονείς, κι απ’ την άλλη, μόλις κάνουμε παιδιά βιαζόμαστε να τα μεγαλώσουμε για να ξαναβρούμε τον παλιό μας εαυτό και την παλιά μας ζωή.

Δεκαετίες πριν, όταν τα παιδιά είχαν διαφορά με τους γονείς τους 20 χρόνια αντί για 35-40 που είναι σήμερα, οι νέες και άπειρες μαμάδες μάθαιναν για τη ζωή στην πορεία, κουράζονταν λιγότερο, βαριόντουσαν πιο δύσκολα και ωρίμαζαν σταδιακά.

Οι σημερινές μαμάδες τα’ χουν δει όλα, τα’ χουν κάνει όλα κι είναι έτοιμες να γράψουν και βιβλίο. Μπερδεύουν την ανεμελιά με την τεμπελιά και την αθωότητα με την βλακεία. Πιέζοντας τα παιδιά να αποδώσουν στο μέγιστο θεωρούν ότι τα κάνουν πιο προσαρμοστικά κι έτοιμα ν’ αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της ζωής.
Κάποιος πρέπει να μας θυμίσει ότι τα 2χρονα θα μπορούσαν να παίζουν με δακτυλομπογιές σε τεράστια χαρτιά στο πάτωμα κι όχι με superwashable μαρκαδόρους σφηνωμένα στο καρεκλάκι του φαγητού, ότι τα 3χρονα θα μπορούσαν να πλατσουρίζουν στην ακροθαλασσιά για τουλάχιστον 2 χρόνια ακόμα κι όχι να τρέχουν 2 φορές τη βδομάδα στο κολυμβητήριο, ότι τα 4χρονα δεν χρειάζονται φορητό DVD, αλλά μια μαμά παντός καιρού κι ότι τα 5χρονα δεν είναι απαραίτητο να μάθουν ανάγνωση από το νηπιαγωγείο αλλά να τους διαβάσει κάποιος το βράδυ, πριν κοιμηθούν, ιστορίες της μυθολογίας ή κλασικά παιδικά διηγήματα.

Τώρα που οι δουλειές γίνονται όλο και πιο δυσεύρετες κι όλο και πιο κακοπληρωμένες πολλοί θα σπεύσουν να μας θυμίσουν ότι δεν υπάρχει καλύτερη δουλειά από αυτή της αφοσιωμένης μανούλας. Αλλά το ζητούμενο δεν είναι ν’ αφήσουμε τις δουλειές μας για να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, αλλά να αποδεσμευτούμε από όλες τις περιττές ασχολίες μας, ακόμη κι από την ανόητη κοινωνικότητά μας προκειμένου να γίνουμε πιο ανέμελες και πιο ήρεμες.

Κι ακόμη να μάθουμε να διεκδικούμε σεβασμό και υποστήριξη από τους ανθρώπους μας στην ανατροφή των παιδιών, όχι για να εξοικονομήσουμε μια ώρα παραπάνω στο γυμναστήριο ή στο κομμωτήριο, αλλά για να διαβάσουμε ένα βιβλίο, να απολαύσουμε ένα γλυκό, να ξαναβρούμε την ανθρωπιά και τη νεότητά μας.

Κι αυτό ακριβώς χρειάζονται και τα παιδιά μας. Μια βόλτα στη φύση κι όχι στο πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής, μια χαλαρή κουβέντα κι όχι μια ώρα στο cinema, μια ώρα παραπάνω με την πυτζάμα κι όχι μια extra ξένη γλώσσα.

Κοσκινίστε τα χιλιάδες ερεθίσματα, παιχνίδια και δραστηριότητες ακριβώς όπως προσπερνάτε τα κανάλια telemarketing στην τηλεόραση. Βγάλτε ιστορίες από το μυαλό σας κι αφήστε στην άκρη τα εκπαιδευτικά DVD για έξυπνα μωρά. 

Πείτε “ΟΧΙ” στα μικρομεγαλίστικα παιχνίδια: βαμμένα νύχια, παιδικά tatoos, ψεύτικα κινητά, παιδικά computers. Επενδύστε στην φαντασία των παιδιών σας.

Με λίγα λόγια, ξαναβρείτε την απλότητα της ζωής, ξαναθυμηθείτε τη ζεστασιά του σπιτιού, τα ατέλειωτα απογεύματα της δικιάς μας γενιάς, χωρίς υποχρεώσεις και εξωσχολικές δραστηριότητες μόνο με μυρωδιές από την κουζίνα, τον θόρυβο του απορροφητήρα, την αίσθηση της μαμάς στο διπλανό δωμάτιο.

Αγαπήστε το μέτριο. 

Ξοδέψαμε πολλά χρόνια και πολύ ενέργεια προσπαθώντας να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας και τους συνομηλίκους μας σε ικανότητες, μόρφωση, καταξίωση, πλούτο και, είτε δικαιωθήκαμε είτε απογοητευτήκαμε, όλοι συμφωνούμε πλέον ότι χρειάζεται μέτρο παντού. Και η δική μου γνώμη είναι ότι το μέτριο είναι πιο κοντά στην ευτυχία και στη αρμονία της ζωής κι από το τέλειο ακόμα.

themamagers

Τι λένε οι παιδίατροι για την επαφή των παιδιών με τον ψηφιακό κόσμο;

Νέες οδηγίες από την Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία σχετικά με τον χρόνο που περνούν τα παιδιά μπροστά σε μια οθόνη.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι πάνω από το 30% των παιδιών στις Η.Π.Α. παίζουν για πρώτη φορά με κινητό τηλέφωνο ενώ φορούν ακόμη πάνα, οι παιδίατροι θέλουν να βοηθήσουν τους γονείς να διαχειριστούν αυτόν τον ψηφιακό κόσμο. 

Μέχρι τώρα η οδηγία της Αμερικανικής Παιδιατρικής Ακαδημίας έλεγε ότι τα παιδιά κάτω των δύο ετών δεν πρέπει να έχουν καμία επαφή με κανενός είδους οθόνη, ενώ τα μεγαλύτερα παιδιά δεν πρέπει να περνούν περισσότερες από δύο ώρες την ημέρα μπροστά σε μια οθόνη. 

Έρχεται όμως σήμερα να δώσει νέες συμβουλές προς τους γονείς, καθώς 

τα παιδιά μεγαλώνουν πλέον σε έναν αναπόφευκτα ψηφιακό κόσμο.

Το πιο σημαντικό είναι να βοηθήσουμε τα παιδιά να μάθουν τις θετικές πλευρές τις τεχνολογίας. 

Από και κει και πέρα, είναι στο χέρι του κάθε γονιού να αποφασίσει πότε θα εισάγει την τεχνολογία στη ζωή των παιδιών του και πόση ώρα θα τους επιτρέπει να περνάνε μπροστά σε μια οθόνη.

Αντιμετωπίστε τις ηλεκτρονικές συσκευές όπως κάθε άλλη κατάσταση στη ζωή του παιδιού. 

Θα πρέπει οι ίδιοι κανόνες να ισχύουν και στον πραγματικό και στον εικονικό κόσμο. Θα πρέπει να θέσουμε όρια, τα παιδιά το έχουν ανάγκη και το περιμένουν. Θα πρέπει να γνωρίσουμε τους φίλους τους, και όσους είναι online και όσους δεν είναι. Επίσης, θα πρέπει να γνωρίζουμε σε ποια site μπαίνουν και τι κάνουν.

Δώστε το καλό παράδειγμα. 

Θα πρέπει να μάθουμε στα παιδιά να είναι ευγενικά online και να περιορίσουμε τις ώρες που χρησιμοποιούμε εμείς τις ηλεκτρονικές συσκευές. Για να είμαστε προσηλωμένοι γονείς, θα πρέπει να περνάμε χρόνο με το παιδί μακριά από τις οθόνες.

Κατανοήστε την αξία της επικοινωνίας πρόσωπο με πρόσωπο. 

Η ώρα που μιλάμε με το παιδί είναι ζωτικής σημασίας για τη γλωσσική του ανάπτυξη. Είτε συζητώντας πρόσωπο με πρόσωπο είτε κάνοντας Skype με τον μπαμπά που ταξιδεύει ή με τους παππούδες, ο διάλογος βελτιώνει τις γλωσσικές δεξιότητες των παιδιών.

Στις οικογένειες που παίζουν όλοι μαζί, μαθαίνουν και όλοι μαζί. 

Όταν όλη η οικογένεια χρησιμοποιεί ηλεκτρονικές συσκευές, ενισχύεται η κοινωνική αλληλεπίδραση και η μάθηση. Μπορούμε για παράδειγμα, να παίξουμε με το παιδί ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι. Η άποψη που έχουμε εμείς για τις ηλεκτρονικές συσκευές θα βοηθήσει το παιδί να τους δώσει τη θέση που πρέπει να έχουν στη ζωή του. Επίσης, είναι ένας καλός τρόπος να μάθουμε στο παιδί την έννοια της ευγενούς άμιλλας και της καλής συμπεριφοράς στα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Θέστε όρια και εφαρμόστε συγκεκριμένη ώρα για παιχνίδι. 

Η ώρα που έχει το παιδί για να παίζει ελεύθερα, χωρίς κάποια οργανωμένη δραστηριότητα, κινητοποιεί τη δημιουργικότητά του. Ειδικά για τα μικρότερα παιδάκια, η ώρα για ελεύθερο παιχνίδι θα πρέπει να είναι καθημερινή προτεραιότητα. Όμως, όπως σε όλες τις δραστηριότητες, έτσι και στη χρήση της τεχνολογίας θα πρέπει να θέσουμε κάποια όρια.

Δεν πειράζει αν το παιδί χρησιμοποιεί τα social media. 

Οι σχέσεις που δημιουργούν οι έφηβοι online είναι μέρος της ανάπτυξής τους. Τα social media βοηθούν τους έφηβους να βρουν την ταυτότητά τους. Θα πρέπει όμως να βεβαιωθούμε ότι το παιδί συμπεριφέρεται σωστά και στον πραγματικό αλλά και στον διαδικτυακό κόσμο. Θα πρέπει να δώσουμε στο παιδί να καταλάβει ότι μπορεί να επικοινωνεί μαζί μας και ότι θα είμαστε εκεί αν θέλει να μας ρωτήσει κάτι ή αν ανησυχεί για κάτι.

Ζήστε στιγμές μακριά από την τεχνολογία. 

Είναι καλό την ώρα του φαγητού να σβήνουμε όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές και το βράδυ να μην τις φορτίζουμε στο δωμάτιο του παιδιού. Όλα αυτά βελτιώνουν το χρόνο που περνάμε όλοι μαζί σαν οικογένεια και μας βοηθούν να έχουμε πιο υγιεινές διατροφικές συνήθειες και καλύτερο ύπνο.

Τα παιδιά παραμένουν παιδιά. Τα παιδιά θα κάνουν λάθη κατά τη χρήση των ηλεκτρονικών συσκευών. 

Εμείς θα πρέπει να διαχειριστούμε αυτά τα λάθη με κατανόηση και να βοηθήσουμε τα παιδιά να μάθουν μέσα από τα λάθη τους. Αν όμως παρατηρήσουμε ανάρμοστη συμπεριφορά του παιδιού, όπως το να στέλνει σεξουαλικά μηνύματα ή να ανεβάζει φωτογραφίες που του κάνουν κακό, θα πρέπει να επέμβουμε.

family in action.gr

Αν θέλετε να χάσετε τα λεφτά σας σε... δεινόσαυρους, αφήστε μόνο το παιδί σας με ένα iPad!

Ένας πατέρας στην Βρετανία ανακάλυψε ένα «φέσι» 5.000 ευρώ στην πιστωτική του κάρτα γιατί δεν έπρεπε να είχε αφήσει μόνο του τον γιο του με το iPad, καθώς ο πιτσιρικάς έκανε αγορές... δεινοσαύρων μέσα από το ηλεκτρονικό παιχνίδι που έπαιζε.

Child, 7, racks up $4,000 in charges playing Jurassic World iTunes game, leaving dad to foot bill

Υπάρχουν αρκετοί λόγοι, άλλοτε σοβαροί και άλλοτε λιγότερο να μην αφήνετε τα παιδιά σας αρκετές ώρες μπροστά σε ένα iPad. Για τον Βρετανό όμως Μohamend Shugaa υπήρξε ένας ακόμα: ο μικρός του γιος κατάφερε από τις 13 έως και τις 18 Δεκεμβρίου να του φορέσει ένα ηλεκτρονικό «φέσι» στην κάρτα του ύψους 5.000 ευρώ αγοράζοντας... δεινόσαυρους (και άλλα παραφερνάλια) μέσα από το παιχνίδι Jurassic World.

Ο επτάχρονος Faisall είχε καταφέρει να απομνημονεύσει τον κωδικό του μπαμπά του προς το iTunes και μέσα από αυτό μπορούσε να αγοράζει ό,τι ήθελε ώστε να έχει εξέλιξη στο παιχνίδι του, και κυρίως να αναβαθμίζει τους δεινοσαύρους του. Μέσα σε έξι ημέρες ο μικρός έκανε όλη αυτή την ζημιά στην πιστωτική κάρτα του πατέρα του, ενώ μόνο σε μία φάση του παιχνιδιού η οποία κράτησε μόλις μία ώρα, κατάφερε να ξοδέψει σχεδόν 2.000 ευρώ.

Ο πατέρας ευτυχώς ανακάλυψε σχετικά γρήγορα τις αταξίες του γιου του, και πριν αδειάσει η κάρτα του σε δεινοσαύρους είδε τις μεγάλες χρεώσεις και επικοινώνησε με την τράπεζα η οποία του έδειξε την όλη αλήθεια. 

Πάντως η ιστορία έχει ευχάριστο τέλος, καθώς παρά τις αρχικές αντιρρήσεις των υπηρεσιών της Apple τελικά του έδωσαν πίσω τα χρήματά του.

Ας γίνει λοιπόν μάθημα σε αρκετούς γονείς που μπορεί να βρεθούν σε αυτή την θέση, καθώς τα περισσότερα πλέον παιχνίδια έχουν αυτή την... πονηρή δυνατότητα, ενώ από την άλλη οι γονείς μπορούν πολύ εύκολα να απαγορεύουν με μερικά κουμπιά στα παιδιά τους να προχωρούν σε αγορές μέσω των παιχνιδιών τους.

protothema

Γιατί οι γονείς δεν πρέπει να ασχολούνται με το κινητό τους μπροστά στα παιδιά;

Αν συνηθίζετε να τσεκάρετε τα mail σας στο κινητό σας ενώ παίρνετε πρωινό και διαβάζετε την εφημερίδα σας, θα πρέπει να ξέρετε ότι δεν βάζετε σε κίνδυνο μόνο τα δάχτυλά σας. 

Τα παιδιά «κληρονομούν» την εμμονή με την τεχνολογία από τους γονείς τους, με αποτέλεσμα να επηρεάζεται η ψυχική τους υγεία και οι σχολικές τους επιδόσεις.

Οι μαμάδες και οι μπαμπάδες πρέπει να λειτουργούν –σύμφωνα με τους ειδικούς- ως πρότυπα για τα νεότερα μέλη της οικογένειας, διασφαλίζοντας το γεγονός ότι η τεχνολογία δεν επηρεάζει την επικοινωνία μεταξύ τους. 

Οι γονείς είναι σημαντικό να ελέγχουν τον τρόπο που οι ίδιοι χρησιμοποιούν το κινητό τους, καθώς και τον χρόνο που δαπανούν στην οθόνη του τηλεφώνου ενώ τα παιδιά τους είναι παρόντα, έτσι ώστε να καταφέρουν να αποτελέσουν το καλό παράδειγμα γι’ αυτά. 

Χρειάζεται, δηλαδή, να πειθαρχήσουν τον εαυτό τους και να μην επιτρέπουν τη διακοπή των οικογενειακών συζητήσεων, γιατί κάτι τέτοιο στέλνει το μήνυμα στα παιδιά ότι το σπουδαίο πράγμα στο σπίτι είναι το να κοιτάνε μια οθόνη, ακόμα και αν υπάρχει εκεί γύρω κάποιος ο οποίος θα ήθελε να τους μιλήσει και να επικοινωνήσει μαζί τους.

Επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι μέχρι την ηλικία των 7 ετών, τα παιδιά έχουν παρακολουθήσει προγράμματα μπροστά σε οθόνες για ψυχαγωγικούς λόγους για σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο, επί 24ώρου βάσεως. Μέχρι την ηλικία των 18, ο χρόνος αυτός αγγίζει τα… 3 χρόνια!

vita

Μήπως η πρώτη λέξη του μωρού σας είναι «tablet»; -Almost 10% of babies say TABLET as their first word

Η τεχνολογία έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας από πολύ μικρή ηλικία. σύμφωνα με βρετανική δημοσκόπηση. Πολλά μωρά ξεκινούν την ομιλία τους με την λέξη tablet!

almost 10% of babies say TABLET as their first word

Mια εταιρία δικτύου στην Ινδία ετοίμασε αστείο animation για να διαφημίσει το γρήγορο δίκτυό της στο οποίο βλέπουμε ένα μωρό το οποίο μετά τη γέννα του, το πρώτο που κάνει είναι να αρπάξει το tablet της μητέρας του.
Το εξαιρετικά καυστικό βίντεο θέτει το ερώτημα από ποια στιγμή της ζωής μας ξεκινάει η εξάρτηση από την τεχνολογία. Καταπώς φαίνεται από επιστημονική έρευνα που έγινε στη Βρετανία, ξεκινάει από τη στιγμή που γεννιόμαστε!

Η τεχνολογία έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας  από πολύ μικρή ηλικία. Σύμφωνα με βρετανική δημοσκόπηση της εταιρείας Τech21, στην οποία συμμετείχαν γονείς, περισσότεροι από ένας στους οκτώ υποστήριξε ότι η πρώτη λέξη που είπε το παιδί τους δεν ήταν ούτε «μαμά», ούτε «μπαμπά», αλλά «tablet».
Το 12% των γονέων, εξάλλου, παραδέχτηκαν ότι αφήνουν τα νήπια, ηλικίας κάτω των 2 ετών, να παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια στα τάμπλετ τους, ενώ οι οκτώ στους δέκα γονείς είπαν ότι το παιδί τους το χάλασε τουλάχιστον μία φορά - συνήθως λόγω πτώσης ή εμέτου πάνω του.
Ο πιο επικίνδυνος χώρος για καταστροφή των ψηφιακών συσκευών είπαν ότι είναι το αυτοκίνητο, κατά την έξοδο από το οποίο συμβαίνει το 45% των πτώσεων.
Και οι ίδιοι οι γονείς πάντως είναι επιρρεπείς στα ατυχήματα, καθώς ο ένας τους τέσσερις παραδέχτηκε πως έχει σπάσει τουλάχιστον μία φορά την οθόνη του tablet.

Η τεχνολογία γίνεται παιχνίδι
Η δημοσκόπηση, που διεξήχθη στις αρχές Ιουλίου 2014 σε 3.614 ενήλικες Βρετανούς, έδειξε ακόμα πως τέσσερις στους 10 γονείς αφήνουν τα παιδιά σχολικής ηλικίας να παίζουν τουλάχιστον 1 ώρα την ημέρα με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ενώ το 7% τα αφήνουν τα παίζουν επί τρεις και τέσσερις ώρες την ημέρα.
Επίσης πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε 2000 Βρετανούς ενήλικες κατέδειξε ότι οι γονείς ξοδεύουν 2.25 δισεκατομμύρια στερλίνες το χρόνο σε τεχνολογικά gadgets, για τα παιδιά τους. Οι έφηβοι και τα παιδιά ηλικίας κάτω από 5 ετών, είναι αυτά που «κακομαθαίνουν» περισσότερο οι γονείς με τις αγορές.
Οι έφηβοι ηλικίας 15 έως 17 είναι πολύ ενημερωμένοι για τα νέα gadget και κατέχουν κατά μέσο όρο 7 ηλεκτρονικές συσκευές όπως tablet, laptop και smartphone.

thetoc

Το διάβασμα στην οθόνη ρίχνει τις επιδόσεις των παιδιών στην ανάγνωση

Λονδίνο         

Τα παιδιά προτιμούν να διαβάζουν στην οθόνη παρά στο χαρτί, ωστόσο οι μαθητές που χρησιμοποιούν τη νέα τεχνολογία τείνουν να έχουν χειρότερες επιδόσεις στην ανάγνωση, δείχνουν τα στοιχεία έρευνας στη Βρετανία.

Children’s on-screen reading
overtakes reading in print

Η έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Αλφαβητισμού κάλυψε σχεδόν 35.000 παιδιά ηλικίας 8 έως 16 ετών. Έδειξε ότι το 52% των παιδιών προτιμά να διαβάζει από κάποια ηλεκτρονική συσκευή, όπως τα e-readers, οι υπολογιστές και τα κινητά, ενώ μόνο το 32% προτιμά τα υλικά βιβλία.
Ωστόσο οι μαθητές που προτιμούν το χαρτί είναι δύο φορές πιθανότερο να έχουν επιδόσεις άνω του μέσου στην ικανότητα ανάγνωσης.
Επιπλέον, μόνο το 12% των μαθητών που προτιμούν διαβάζουν στην οθόνη δηλώνει ότι απολαμβάνει πραγματικά το διάβασμα, συγκριτικά με 51% στα παιδιά που προτιμούν τα βιβλία.

Οθόνη ή χαρτί;
Η έρευνα, πάντως, δεν μπορεί να αποδείξει ότι το διάβασμα στην οθόνη επηρεάζει την ικανότητα ανάγνωσης. Μια άλλη πιθανή εξήγηση για τα αποτελέσματα είναι ότι τα παιδιά που αγαπούν ούτως ή άλλως το διάβασμα τείνουν να δείχνουν προτίμηση στα τυπωμένα κείμενα.
Παρόλα αυτά, το Εθνικό Ίδρυμα Αλφαβητισμού δηλώνει ότι ανησυχεί: Η ανάγνωση στην οθόνη «είναι δυνητικά επιζήμια για την ικανότητα ανάγνωσης» προειδοποιεί με ανακοίνωσή του.
Η ανακοίνωση δεν διευκρινίζει αν η έρευνα έχει υποβληθεί για έλεγχο και δημοσίευση στον επιστημονικό Τύπο.

tovima.gr/

Τι δεν θα γνωρίσουν ποτέ τα σημερινά μωρά

Πράγματα και καταστάσεις που ξεπεράστηκαν ή τείνουν να ξεπεραστούν από την πρόοδο της τεχνολογίας τα τελευταία χρόνια. Πιστεύετε ότι τα παιδιά που θα γεννηθούν φέτος, θα μπορούν ν' αναγνωρίσουν κάποια από τα παρακάτω;

30 Things Babies Born in 2011 Will Never Know

Βιντεοταινία: Το DVD ανακαλύφθηκε το 1995 και μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα είχε κυριαρχήσει εκτοπίζοντας τις βιντεοκασέτες που μεσουράνησαν τη δεκαετία του 80. Στο μέλλον δεν θα χρειάζεται κάποιο μέσο για την αναπαραγωγή ταινιών, αφού η μετάδοση της ταινίας θα γίνεται μέσω κάποιας υπηρεσίας online streaming.

Φιλμ: Για τα παιδιά που γεννιούνται σήμερα, η λέξη «φιλμ» δεν θα σημαίνει τίποτα. Στην πραγματικότητα, ακόμα και οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές βρίσκονται σε κίνδυνο εξαφάνισης, αφού οι υπολογιστές τσέπης έχουν αναλάβει και αυτή τη λειτουργία.

Ταξιδιωτικός πράκτορας: Ένα από τα επαγγέλματα είναι που έχει πληγεί από το διαδίκτυο. Όταν έρθει η ώρα για το μήνα του μέλιτος των σημερινών νεογέννητων, θα μπορέσουν πιστεύετε να βρουν ταξιδιωτικό πράκτορα;

Ο διαχωρισμός ανάμεσα στο χώρο εργασίας και το σπίτι: Όταν μπορούμε να μεταφέρουμε στη τσέπη μας ένα κινητό υπολογιστή, δεν είναι μόνο ότι μπορούν να μας βρουν οι φίλοι μας, αλλά και το αφεντικό μας. Για τα παιδιά που γεννήθηκαν φέτος, τα όρια μεταξύ γραφείου και σπιτιού θα είναι θολά.

Βιβλία, περιοδικά, και εφημερίδες: Όπως η βιντεοκασέτα,  έτσι και οι λέξεις γραμμένες πάνω σε νεκρά δέντρα πρόκειται να μειωθούν. Ίσως υπάρχουν ακόμα βιβλία στη σημερινή μορφή, αλλά για εκείνους που γεννήθηκαν πρόσφατα, τα καταστήματα που εξειδικεύονται στην πώληση αυτών των προϊόντων  θα είναι τόσο πολυάριθμα όσο και τα δισκοπωλεία σήμερα.

Καταστήματα ενοικίασης ταινιών: Μπορείτε πραγματικά να φανταστείτε ότι θα πάρετε το αυτοκίνητό και θα οδηγήσετε το βράδυ, μόνο και μόνο για να νοικιάσετε μια ταινία;

Ρολόγια: Ίσως να υπάρχει ως  κόσμημα. Την ώρα μπορούμε να την δούμε και στο smartphone, το οποίο είναι -λίγο πολύ- πάντα στο χέρι μας.

Χάρτες σε χαρτί: Είναι σχεδόν παρωχημένοι ακόμη και σήμερα. Η επόμενη γενιά θα πρέπει μάλλον να επισκεφθεί ένα μουσείο για να βρει κάποιον χάρτη.

Ενσύρματα τηλέφωνα: Γιατί να πληρώνει κάποιος κάθε μήνα για να έχει ένα τηλέφωνο που συνδέεται σε έναν τοίχο; Για εκείνους που γεννιούνται σήμερα, αυτό θα είναι μια ανόητη ιδέα.

Υπεραστικές κλήσεις: Χάρη στο διαδίκτυο, έχει περιοριστεί πολύ το κόστος ομιλίας με κάποιον που βρίσκεται σε άλλη πόλη, κράτος, ή ακόμα και χώρα.

Αγγελίες σε εφημερίδα: Τελειώνει η εποχή που αγοράζουμε ένα πάκο εφημερίδων μόνο και μόνο για να δούμε τι είναι προς πώληση ή ενοικίαση.

Dial-up Internet: Έχει ήδη αντικατασταθεί από τις  ευρυζωνικές υπηρεσίες.

Εγκυκλοπαίδειες:  Αγοράζαμε ακριβά βιβλία που είχαν ξεπεραστεί πριν στεγνώσει το μελάνι. Αυτό θα θεωρείται ανοησία για τα μωρά που γεννιούνται σήμερα.

Φίλοι που ξεχάσαμε: Στους περισσότερους  έχει τύχει να τους μιλήσουν για κάποιον παλιό παιδικό φίλο ή συμμαθητή, και να αναφωνήσουν  "Τον είχα ξεχάσει, που το θυμήθηκες;" Η επόμενη γενιά θα είναι σε ηλεκτρονική επαφή μέσω του Facebook με όλα τα άτομα που έχει  συναντήσει και γνωρίσει, έστω και για λίγο .

Το να ξεχάσουμε οτιδήποτε: Τα παιδιά που γεννήθηκαν φέτος δεν θα αισθανθούν ποτέ πως είναι να βρίσκεσαι σε μία καφετέρια και να διαφωνείς με τους άλλους για τις λεπτομέρειες κάποιου γεγονότος. Όλη η γνώση του κόσμου βρίσκεται πια στο smartphone στην τσέπη μας ή στην τσάντα μας. Και δεδομένου ότι το έχουμε συνέχεια μαζί μας, γιατί να κάνουμε τον κόπο να θυμόμαστε ότι δεν είναι απαραίτητο;

Το βραδινό δελτίο ειδήσεων: Η ενημέρωση για τις ειδήσεις είναι ήδη διαθέσιμη και τις 24 ώρες, κάθε μέρα της εβδομάδας.​​

Συσκευές φαξ:  Σίγουρα γνωρίζετε τις λέξεις  "σάρωση", "pdf" και "e-mail"

Καλώδια: Καλώδια που συνδέουν τα τηλέφωνα στους τοίχους; Καλώδια που συνδέουν υπολογιστές, τηλεοράσεις, στερεοφωνικά, και άλλα ηλεκτρονικά μεταξύ τους;  Για τα παιδιά που θα γεννηθούν φέτος, ίσως παραπέμπει στα καλώδια ο τρόπος φόρτισης ενός μελλοντικού ηλεκτρικού αυτοκινήτου.

Χειρόγραφες επιστολές: Πότε ήταν η τελευταία φορά που γράψατε με καλλιγραφικά γράμματα;

Συνομιλώντας μόνο μ' ένα μόνο άτομο: Εμείς θεωρούμε αγενές να βρισκόμαστε με κάποιον και παράλληλα να μιλάμε με κάποιον άλλο στο τηλέφωνο. Τα παιδιά που γεννιούνται σήμερα θα θεωρούν φυσιολογικό να στέλνουν γραπτά μηνύματα και να επικοινωνούν συγχρόνως με δύο ή τρία άλλα άτομα, ενώ παράλληλα θα προσποιούνται ότι προσέχουν και αυτόν που τυχαίνει να είναι δίπλα τους με φυσικό τρόπο.

Διαφημίσεις στην τηλεόραση: Είναι πολύ ακριβές και αναποτελεσματικές αφού στοχεύουν στη μάζα. Η εξατομικευμένη διαφήμιση μέσω internet θα κυριαρχήσει στο μέλλον.

Δυνατότητα απόκρυψης: Μέχρι πριν λίγα χρόνια, αν δεν απαντούσατε  στο τηλέφωνο του σπιτιού σας,  κανείς δεν ήξερε αν ήσασταν ζωντανός ή νεκρός, ή έστω που μπορεί να είστε. Τώρα το τηλέφωνό βρίσκεται  στην τσέπη μας, δεν μπορούμε να κρυφτούμε από κανένα,  συμπεριλαμβανομένων των διαφημιστών ή των εισπρακτικών εταιρειών.

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

ΒΟΟΚ - Η συσκευή που θα αφανίσει τα tablets

Μια εξελιγμένη τεχνολογική ανακάλυψη

Πως να μην είμαστε μόνοι (;)

How Not to Be Alone

Πριν μια-δυο εβδομάδες είδα μια άγνωστη κοπέλα να κλαίει σε δημόσιο χώρο. Εκείνη την ώρα περίμενα να συναντήσω ένα φίλο για γεύμα. Έφτασα στο εστιατόριο λίγα λεπτά νωρίτερα από το ραντεβού  και καθόμουν έξω στο παγκάκι, κοιτάζοντας τη λίστα των επαφών μου στο κινητό τηλέφωνο. Ένα κορίτσι, περίπου 15 ετών, καθόταν στο απέναντι παγκάκι , κλαίγοντας στο τηλέφωνό. Την άκουσα να επαναλαμβάνει  "Ξέρω, ξέρω, ξέρω". 

Τι ξέρει; Μήπως είχε κάνει κάτι λάθος; Κάποιος την παρηγορούσε; Και τότε είπε, "Μαμά, το ξέρω" και περισσότερα δάκρυα κύλησαν στο πρόσωπο της.

Άραγε τι της έλεγε η μητέρα της; Να μη ξενυχτήσει άλλη φορά; Ότι όλοι αποτυγχάνουν; Μήπως δεν ήταν κανείς στην άλλη άκρη του τηλεφώνου, και απλώς  το κορίτσι πρόβαρε μια δύσκολη συζήτηση;

"Μαμά, το ξέρω», είπε και έκλεισε το τηλέφωνο.

Ήμουν αντιμέτωπος με μια επιλογή: είτε θα μπορούσα να παρέμβω στη ζωή της, είτε θα μπορούσα να σεβαστώ τα όρια μεταξύ μας. Μια παρέμβαση μου ίσως την έκανε να αισθανθεί χειρότερα. Όμως στη συνέχεια ίσως θα μπορούσα να απαλύνω τον πόνο της, ή να της φανώ χρήσιμος. Είναι πιο δύσκολο να επιλέξεις να παρέμβεις, παρά όχι. Και είναι ακόμα πιο δύσκολο να επιλέξεις να παρέμβεις, όταν μπορείς να συνεχίζεις να ασχολείσαι με τη λίστα των επαφών σου, ή με οποιοδήποτε άλλο ηλεκτρονικό περισπασμό. Η τεχνολογία συμβάλει στη διασυνδεσιμότητα, αλλά ενθαρρύνει την απόσταση. Το τηλέφωνο δεν είναι ο αποκλειστικός λόγος που απέφυγα την ανθρώπινη επαφή, αλλά συνέβαλε στο να την απορρίψω ευκολότερα, και το πιο πιθανό, με βοήθησε να ξεχάσω την επιλογή μου. 
Η καθημερινή χρήση της επικοινωνίας μέσω τεχνολογίας, μας έχει διαμορφώσει με τέτοιο τρόπο ώστε είναι πια πιθανότερο να ξεχνάμε τους άλλους. Η ροή του νερού σμιλεύει τον βράχο με τον χρόνο. Κάπως ανάλογα, διαμορφώνεται και η προσωπικότητα μας από τη ροή των συνηθειών μας.
Οι ψυχολόγοι που μελετούν τη συμπάθεια και τη συμπόνια έχουν διαπιστώσει  ότι σε αντίθεση με τις σχεδόν στιγμιαίες αντιδράσεις μας στο σωματικό πόνο, χρειάζεται χρόνος για τον εγκέφαλο να κατανοήσει τις ψυχολογικές και ηθικές διαστάσεις μιας κατάστασης. Όσο περισσότερο αποσπάται η προσοχή μας, και όσο μεγαλύτερη έμφαση δίνουμε στην ταχύτητα σε βάρος της εμβάθυνσης, τόσο λιγότερο πιθανό είναι να νοιαζόμαστε για τον άλλο. Ο καθένας θέλει την αμέριστη προσοχή του γονέα του, του φίλου, ή του συντρόφου του - παρόλο που πολλοί από εμάς, ιδιαίτερα τα παιδιά, συνηθίζουμε στην όλο και λιγότερη προσοχή από τους άλλους. Η Simone Weil έγραψε «Η προσοχή είναι η σπανιότερη και πιο αγνή μορφή γενναιοδωρίας.» Με βάση αυτό τον ορισμό, η σχέση μας με τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά και με τον εαυτό μας, γίνεται όλο και πιο μίζερη.

Οι περισσότερες τεχνολογίες επικοινωνιών ξεκίνησαν ως υποκατάστατα για μια αδύνατη δραστηριότητα. 
Δεν μπορούσαμε να δούμε εύκολα ο ένας τον άλλον πρόσωπο με πρόσωπο, οπότε το τηλέφωνο ήταν χρήσιμο για να μας κρατάει σε επαφή όταν είμαστε σε απόσταση. Κανείς δεν είναι πάντα στο σπίτι, και έτσι ο αυτόματος τηλεφωνητής έκανε δυνατό ένα είδος αλληλεπίδρασης χωρίς να απαιτείται να είμαστε πάντα κοντά στο τηλέφωνό μας. Η ηλεκτρονική επικοινωνία δημιουργήθηκε ως ένα υποκατάστατο για την τηλεφωνική επικοινωνία, η οποία θεωρήθηκε, για οποιονδήποτε λόγο, πολύ άβολη. 
Και τότε ...