Η Ζωή δεν πρέπει να είναι Τέλεια για να είναι Όμορφη

Ξέρετε ποια μπορεί να είναι η μεγαλύτερη δυστυχία ενός ανθρώπου; Το να κυνηγάει συνεχώς την τελειότητα σε όλα στη ζωή του. 

Το να θέλει.

Το να θέλει μία “μπάρμπι” εμφάνιση χωρίς το παραμικρό ψεγάδι. 

Το να ψάχνει τον τέλειο σύντροφο και όχι τον έρωτα και την πιο τέλεια δουλειά και όχι αυτήν, στην οποία έχει ταλέντο ή αγαπά.

Γενικά, το κυνήγι για την τέλεια ζωή είναι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, η μεγαλύτερη αιτία της δυστυχίας μας και της ανικανότητάς μας να προσαρμοστούμε στην πραγματικότητα και να αποδεχτούμε τον εαυτό μας. 

Η ζωή δεν είναι ποτέ τέλεια και όσο πιο γρήγορα συμφιλιωθούμε με αυτή την πραγματικότητα, τόσο πιο ευτυχισμένοι θα μπορέσουμε να είμαστε. Η ζωή μετριέται σε στιγμές. Υπάρχουν και ευτυχισμένες στιγμές που κρίνουν στο τέλος αν είχαμε μια ευτυχισμένη στο σύνολό της ζωή.

Πόσο χρόνο μας παίρνει να σηκωθούμε ξανά κάθε φορά που πέφτουμε για τον χ ή ψ λόγο; 

Οι εξωτερικοί παράγοντες και οι καταστάσεις που βιώνουμε δεν καθορίζουν το πόσο καλά είμαστε στο σύνολο, εκτός αν δεν μάθουμε στον εαυτό μας να αφήνεται στις μιζέριες και τις δυστυχίες. 

Το να θλιβόμαστε για κάτι άσχημο που μας συνέβη χωρίς να το αφήνουμε να επηρεάζει όλες μας τις σχέσεις με τους ανθρώπους, τη δουλειά και το μέλλον μας είναι αυτό που καθορίζει το πόσο καλά είμαστε. Κι αυτό για να γίνει, χρειάζεται να κτίσουμε μία δυνατή προσωπικότητα κι ένα δυνατό μυαλό που να μην κατρακυλά στα σκοτάδια με την πρώτη απώλεια, απόρριψη ή αποτυχία.

Κι αν κάνουμε λάθη, ας μάθουμε να συγχωρούμε τον εαυτό μας. Πρώτα τον εαυτό μας και μετά τους άλλους. 

Γιατί τέλειοι χαρακτήρες δεν υπάρχουν. 

Ούτε τέλειες προσωπικότητες. 

Αυτοί που βλέπουμε στο γυαλί, αυτοί που θαυμάζουμε δεν είναι ούτε στο ελάχιστο τέλειοι. Προβάλλουν μόνο τις πιο τέλειες στιγμές τους για να γίνονται ζηλευτοί. Γιατί αυτό θέλει να βλέπει το δυστυχισμένο μάτι που σκρολάρει συνεχώς στα social media.

Ποτέ δε θα είμαστε τέλεια ευτυχισμένοι, όμως πόσο βαρετό είναι το “τέλειο” τελικά; 

Τέλειες σχέσεις υπάρχουν μόνο στις ταινίες – και όχι σε όλες. 

Τέλεια πρόσωπα και σώματα υπάρχουν μόνο στα κοινωνικά δίκτυα μετά από φίλτρα και επεξεργασία. 

Τέλειες δουλειές δεν υπάρχουν σίγουρα, ούτε τέλειες οικογένειες. Περισσότερο τρελές είναι οι οικογένειές μας παρά νορμάλ, κι αυτό το γουστάρουμε, όσο κι αν σπάνε τα νεύρα μας κάποτε.

Ακόμη και το να ζεις τις στιγμές θλίψης σου στο έπακρο σημαίνει ότι πραγματικά ζεις. Σημασία έχει ότι μπορείς και νιώθεις σωστά, ότι δεν περνάνε όλα από δίπλα σου απαρατήρητα. 

Γιατί αν περνάνε, τότε έχεις σοβαρό πρόβλημα κι είσαι ήδη νεκρός. Πόσο “τέλεια” πέφτουμε για έναν έρωτα; 

Πόσο πιο “τέλεια” σηκωνόμαστε ξανά.

Η ζωή είναι σαν ένα καρδιογράφημα. Έχει τα πάνω και τα κάτω της, τα έντονα σκιρτίσματά της και τις στιγμές του απόλυτου τίποτα. Είναι, όμως, η ζωή μας και όπως κι αν είναι, πρέπει να καταλάβουμε ότι εμείς κρατάμε το τιμόνι για να την οδηγούμε εκεί που θέλουμε κι όχι οι άλλοι, ούτε και οι καταστάσεις που βιώνουμε. 

Εμείς και μόνο. Και μπορεί να μην είμαστε τέλειοι, ας μάθουμε όμως ν’ αγαπάμε τέλεια τους άλλους, τη φύση και τα ζώα και να συγχωρούμε, κι ίσως έτσι να φτάσουμε λίγο πιο κοντά στην ευτυχία μας.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο Αετός στην Καταιγίδα... / Καλημέρα σας...

Γνωρίζετε ότι ένας Αετός ξέρει πότε πλησιάζει μια καταιγίδα πολύ πριν αυτή ξεσπάσει;
Ο Αετός, θα πετάξει στο πιο ψηλό σημείο και θα περιμένει τον άνεμο.
Μόλις χτυπήσει η καταιγίδα, θα ανοίξει τα φτερά του και θα αφήσει τον αέρα να τον υψώσει πάνω από την καταιγίδα.

Ο Αετός δεν αποφεύγει τη καταιγίδα. Απλά τη χρησιμοποιεί για να πάει ακόμη πιο ψηλά. Χρησιμοποιεί τον άνεμο που φέρνει η καταιγίδα.

Όταν οι καταιγίδες της ζωής μας χτυπήσουν, σαν τον αετό, μπορούμε να περάσουμε πιο ψηλά από την καταιγίδα που φέρνει ασθένεια, τραγωδία, αποτυχία και απογοήτευση στην ζωή μας.

Θυμηθείτε, δεν είναι τα βάρη της ζωής που μας ρίχνουν κάτω. Είναι ο τρόπος που τα χειριζόμαστε.
πηγή

Did you know that an eagle knows when a storm is approaching long before it breaks? The eagle will fly to some high spot and wait for the winds to come.

When the storm hits, it sets its wings so that the wind will pick it up and lift it above the storm. While the storm rages below, the eagle is soaring above it. The eagle does not escape the storm. It simply uses the storm to lift it higher. It rises on the winds that bring the storm.

When the storms of life come upon us, like the eagle, we can rise above them and ride the winds of the storm that bring sickness, tragedy, failure, and disappointment into our lives. We can soar above the storm.

Remember, it is not the burdens of life that weigh us down – it’s how we handle them.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι καημενούληδες...

Το πιο εύκολο πράγμα είναι να έχουμε παράπονα.
Να νιώθουμε μόνιμα οι αδικημένοι της υπόθεσης. 

Οι καημενούληδες.

Και να περνάμε έτσι μια ζωή γκρινιάζοντας μέσα στην κακομοιριά και την μιζέρια.

Το δύσκολο είναι, να αποκτήσουμε ανδρείο φρόνημα. 

Μαχητικό.
Και να παλεύουμε. Να παλεύουμε με νύχια και με δόντια, μέχρι τη τελευταία μας πνοή.

Να παλεύουμε κόντρα σε ανθρώπους, κόντρα σε συμπεριφορές κακές, κόντρα σε ό,τι μας θέλει γονατισμένους…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τι γιατί; Γιατί έτσι! / Καλημέρα!!

Γιατί να είμαι τόσο αδύναμος;
Γιατί να είμαι τόσο διστακτικός;
Γιατί να είμαι τόσο ανασφαλής;
Γιατί να είμαι τόσο αναποφάσιστος;

Γιατί να είμαι τόσο γκρινιάρης;
Γιατί να είμαι τόσο φοβισμένος;
Γιατί να είμαι τόσο πεσμένος;
Γιατί να μην μπορώ να ευχαριστηθώ τίποτα;

Γιατί, γιατί, γιατί…;;; 

Και, αν συνεχίσεις έτσι, όλη την ώρα να κάθεσαι και να συζητάς με τον εαυτό σου, όλο και καινούρια "γιατί" θα βρίσκεις….

Τι γιατί;
Γιατί έτσι.
Δεν υπάρχει απάντηση. 

Ή, ακόμα και αν υπάρχει, έτσι δε θα καταφέρεις τίποτα…

Κουνήσου. Σύνελθε. Όπως όλοι έτσι και εσύ. 

Όλοι φοβόμαστε, όλοι διστάζουμε, όλοι έχουμε ανασφάλειες, όλοι γκρινιάζουμε, όλοι πέφτουμε από καιρό σε καιρό…

Όπως όλοι, έτσι και εσύ.
Δεν υπάρχει γιατί…

Σήκω, φόρα το καλύτερο χαμόγελό σου, κάνε ένα σταυρό και ρίξου στον αγώνα.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Είσαι καλά;

Πίστευα πως το να είσαι καλά, σημαίνει να μην πέφτεις, να μην σπας, να μην στεναχωριέσαι. 

Πίστευα, πως το να είσαι καλά, σημαίνει να μην έχεις τις μαύρες σου, να μην πονάς, να μην νιώθεις πως σε πλακώνει το δωμάτιο τα βράδια. 

Πίστευα, πως το να είσαι καλά, σημαίνει να είσαι συνέχεια χαρούμενος, συνέχεια ευδιάθετος, να μην έχεις προβλήματα, έγνοιες, σκοτούρες, δυσκολίες. 

Πίστευα πως το να είσαι καλά, σημαίνει όλα να λειτουργούν ρολόι.

Και περνούσε έτσι ο καιρός, και όλο κάτι στράβωνε, και όλο κάτι δεν πήγαινε όπως το είχα στο μυαλό μου. 

Και περνούσε έτσι ο καιρός, και έβλεπα πως τα προβλήματα, δεν έχουν τελειωμό…
Και απογοητευόμουνα και έλεγα στον εαυτό μου, «τελικά, δεν θα είσαι ποτέ καλά…»

Έκανα όμως λάθος…

Γιατί καλά, δεν σημαίνει μια ζωή χωρίς προβλήματα. 

Καλά, δεν σημαίνει μια ζωή που όλα πάνε μέλι-γάλα.

Καλά, σημαίνει, πως παρά τα όποια προβλήματα, παρά τις όποιες δυσκολίες, να συνεχίζεις να παλεύεις. 

Να συνεχίζεις να αγωνίζεσαι. Να συνεχίζεις, να μην παραιτείσαι, να μην παραδίνεσαι, να μην αφήνεις να σε πάρει από κάτω.

Καλά σημαίνει, να συνεχίζεις να λες «Δόξα τω Θεώ» ενώ πονάς, παλεύοντας ταυτόχρονα να πάρεις δύναμη από αυτά τα λόγια…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Χαμομηλάκι καί ἀγάπη

Στήν ἄκρη ἑνός ἀπόκρημνου βράχου, μιάν φορά καί ἕναν καιρόν, ἐφύτρωσε ἕνα μικρό χαμομηλάκι.
Καί μοσκοβόλαγε τό σύμπαν ὁλάκερο. 

Πολλοί τό ζήλεβαν, οἱ σοφοί τό καλοτύχιζαν!

Ξεπρόβαλε, λοιπόν, πρῶτος, μιάν μέρα ποὔμοιαζε σάν τίς ἄλλες μέ τούς ἀνθρώπους νά συνωστίζονται καί ν’ ἀνταγωνίζονται μεταξύ τους στό τρέξιμο στίς μεγαλουπόλεις τους, ὁ Ἄνεμος. Παγερός καί ὁρμητικός σάν θύελλα χιμᾶ στό χαμομηλάκι καί θέλει νά τό ξεπαστρέψει. 

Ἐκεῖνο, ὅμως, ὀρθώνει τό ἀνάστημά του καί, ἄν καί μικροκαμωμένο, βάζει ὅλη του τή δύναμη καί ἀπωθεῖ μακριά, πολύ μακριά τό μανιασμένο Ἀγέρα.

Μετά ἀπ’ ὀλίγο, πρίν προλάβει νά ξεκουραστεῖ κι ἀνάσα νά πάρει ἀπό τή δύσκολη ἀμάχη, νέος κίντυνος παραμονεύει γιά τό μικρό χαμομηλάκι. 

Βροχή ἀπ’ τον οὐρανό ἄρχισε νά πέφτει, δυνατή Νεροποντή νά μουσκεύει τά πάντα. Πλησίαζε ἀπειλητική. Ἤτανε ἕτοιμη νά πνίξει καί τό χαμομηλάκι, μά ἐκεῖνο ἀσκώθηκε καί με πρωτοφανέρωτη δύναμη τή Βροχή ἔδιωξε ἀπό τόν ἀπόκρημνο βράχο πέρα νά χαθεῖ στά βάθη τοῦ μαυροσυγνεφιασμένου ὁρίζοντα…

Τότε, λοιπόν, ἐμφανίστηκε καί ὁ Ἥλιος. 

Καί χαμογελαστός καί διώχνοντας ὅλες τίς μαῦρες νεφέλες καί τά μαυρούλικα συννεφάκια τους, κοντοσιμώνει φωτεινός καί ὁλόλαμπρος στήν ἄκρη τῶν βράχων. Σκύβει καί, σάν φτάνει στη γῆ, ρωτᾶ τό χαμομηλάκι: «Πές μου πῶς τά κατάφερες καί κατανίκησες καί τή Βροχή καί τόν Ἄνεμο καί δέν σέ ξολοθρέψανε ἄν καί εἶσαι φῶς – φανάρι μικρότερός τους καί μέ γυμνό μάτι φαίνεσαι πιό ἀδύναμός τους; Σ’ ἔβλεπα ἀπό τόν οὐρανό καί σέ θαύμαζα, ἀποροῦσα μέ τίς ἐπιτυχίες σου!»

«Μά δεν τό ξέρεις το μυστικό μου;», γυρίζει καί τοῦ λέει τό χαμομηλάκι κορδώνοντας ἀπό περηφάνια καί κοιτάζοντας τόν Ἥλιο κατάματα. 

«Ἡ ἀγάπη γιά τή ζωή μοῦ δίνει θάρρος, δύναμη καί αὐτοπεποίθηση. Καί ὁπλίζοντάς με, συνάμα, καί μ’ αἰσιοδοξία, δέ μ’ ἀφήνει ποτέ νά σκύψω τό κεφάλι σ’ αὐτούς πού θέλουνε νά μέ βλάψουνε, τούς μικρόψυχους καί ἀνόητους ἐγωιστές! Αὐτό νά μήν τό ξεχνᾶς ποτέ, Ἥλιε μου!», 

συμπλήρωσε!
«Ποτέ!», εἶπε βροντερά, γιά ν’ ἀκουστεῖ ἀπ’ ὅλους καί παντοῦ, καί ὁ Ἥλιος. Μιά στιγμή ἀργότερα, δωρίζοντας στό χαμομηλάκι μιά δέσμη ἡλιαχτίδες, πέταξε σ’ ἄλλο σημεῖο τῆς γῆς, ὅπου οἱ ἄνθρωποι τύχαινε νἄχουν ἀνάγκη τήν πλημμυρισμένη φῶς ἀγάπη καί τή γεμάτη ζέστη θαλπωρή του, χωρίς νά νοιάζονται πῶς σέ βάρος τοῦ γείτονα θά γεμίζουν τό δικό τους πορτοφόλι καί θά πληγώνουν κάθε συνάνθρωπό τους γιά νά νιώθουν καλύτερα ἐκεῖνοι…

τοῦ Γ. Ἀπτεραίου
aixmi-news.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι