«Κι αυτοί που μαζεύουν τ' αποφόρια του κόσμου... » Καληνύχτα σας...

«Κι αυτοί που μαζεύουν τ' αποφόρια του κόσμου δεν είναι για να τα
    φορέσουν,
απλώς σκεπάζουν το βράδυ τη λάμπα, για να μπορούν να συγχω-
ρούν.»
                                                                       Τάσος Λειβαδίτης 

Άστεγο αγόρι

"And those who collect the discarded clothes of the world do not do it to wear them

they just cover the lamp at night so they can forg-

ive."
                                                                       Tassos Leivaditis

από τα Τετράδια της Αμπάς 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα Χριστούγεννα των Αστέγων των Αθηνών...

Κάθε Χριστούγεννα οι ίδιες εικόνες στο κέντρο της Αθήνας: 

Πίσω από τα στολίδια και τα χαμόγελα, οι άστεγοι

Κάθε Χριστούγεννα το κέντρο της Αθήνας γεμίζει φωτάκια, στολίδια, δέντρα και χαμόγελα. Οι άνθρωποι κάνουν τα ψώνια τους, περπατάνε με τους αγαπημένους τους και παίρνουν μια «ανάσα» από τη δύσκολη καθημερινότητα. 

Πίσω από όλα αυτά, «κρύβονται» πολλές πιο δύσκολες και απάνθρωπες καθημερινότητες.

Κάτω από τα δέντρα και δίπλα σε πολυκαταστήματα γεμάτα καταναλωτές, συνάνθρωποί μας κοιμούνται στον δρόμο. 

Ζητούν μόνο μια μικρή οικονομική βοήθεια, ένα πιάτο φαγητό, μια κουβέρτα.

Η εικόνα γνωστή. Κάθε χρόνο είναι εκεί. 

Αβοήθητοι και χαμένοι στο πλήθος... Ως πότε;

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Όχι μαμά, τον είδα πολύ καλά. Ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ…»

Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη… θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δε σταματούν όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα.

 Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσεξαν τη γριούλα.

Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν έδωσαν προσοχή. Ένας παπάς είχε το νου του σε ουράνια θέματα και δεν την πρόσεξε.

Αν πρόσεχαν όλοι αυτοί, θα έβλεπαν ότι η γριά δε φορούσε παπούτσια. Περπατούσε ξυπόλητη στον πάγο και το χιόνι.

Με τα δυο της χέρια η γριούλα μάζεψε το χωρίς κουμπιά παλτό της στο λαιμό. Φορούσε ένα χρωματιστό φουλάρι στο κεφάλι· σταμάτησε στη στάση σκυφτή και περίμενε το λεωφορείο. Ένας κύριος που κρατούσε μια σοβαρή τσάντα περίμενε κι αυτός στη στάση, αλλά κρατούσε μια απόσταση. Μια κοπέλα περίμενε κι αυτή, κοίταξε πολλές φορές τα πόδια της γριούλας, δε μίλησε. Ήρθε το λεωφορείο και η γριούλα ανέβηκε αργά και με δυσκολία. Κάθισε στο πλαϊνό κάθισμα, αμέσως πίσω από τον οδηγό.

 

Ο κύριος και η κοπέλα πήγαν βιαστικά προς τα πίσω καθίσματα.

Ο άντρας που καθόταν δίπλα στη γριούλα στριφογύριζε στο κάθισμα κι έπαιζε με τα δάχτυλά του. «Γεροντική άνοια», σκέφτηκε.

Ο οδηγός είδε τα γυμνά πόδια και σκέφτηκε: «Αυτή η γειτονιά βυθίζεται όλο και πιο πολύ στη φτώχεια. Καλύτερα να με βάλουν στην άλλη γραμμή, της λεωφόρου».

Ένα αγοράκι έδειξε τη γριά. «Κοίταξε, μαμά, αυτή η γριούλα είναι ξυπόλυτη».

Η μαμά ταράχτηκε και του χτύπησε το χέρι. «Μη δείχνεις τους ανθρώπους, Αντρέα! Δεν είναι ευγενικό να δείχνεις». 

«Αυτή θα έχει μεγάλα παιδιά», είπε μια κυρία που φορούσε γούνα. «Τα παιδιά της πρέπει να ντρέπονται».

Αισθάνθηκε ανώτερη, αφού αυτή φρόντισε τη μητέρα της.

Μια δασκάλα στη μέση του λεωφορείου στερέωσε τα δώρα που είχε στα πόδια της. «Δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους, για να αντιμετωπίζονται καταστάσεις σαν αυτές;» είπε σε μια φίλη της που ήταν δίπλα της.

«Φταίνε οι δεξιοί», απάντησε η φίλη της. «Παίρνουν από τους φτωχούς και δίνουν στους πλούσιους».

«Όχι, φταίνε οι άλλοι», μπήκε στη συζήτηση ένας ασπρομάλλης. «Με τα προγράμματα πρόνοιας κάνουν τους πολίτες τεμπέληδες και φτωχούς».

«Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν ν’ αποταμιεύουν», είπε ένας άλλος που έμοιαζε μορφωμένος.

«Αν αυτή η γριά αποταμίευε όταν ήταν νέα, δε θα υπέφερε σήμερα». Και όλοι αυτοί ήταν ικανοποιημένοι για την οξύνοια τους που έβγαλε τέτοια βαθιά ανάλυση.

Αλλά ένας έμπορος αισθάνθηκε προσβολή από τις εξ αποστάσεως μουρμούρες των συμπολιτών του. Έβγαλε το πορτοφόλι του και τράβηξε ένα εικοσάρι. Περπάτησε στο διάδρομο και το έβαλε στο τρεμάμενο χέρι της γριούλας. «Πάρε, κυρία, ν’ αγοράσεις παπούτσια».

Η γριούλα τον ευχαρίστησε κι εκείνος γύρισε στη θέση του ευχαριστημένος, που ήταν άνθρωπος της δράσης.

Μια καλοντυμένη κυρία τα πρόσεξε όλα αυτά και άρχισε να προσεύχεται από μέσα της. «Κύριε, δεν έχω χρήματα. Αλλά μπορώ ν’ απευθυνθώ σε σένα. Εσύ έχεις μια λύση για όλα. Όπως κάποτε έριξες το μάννα εξ ουρανού, και τώρα μπορείς να δώσεις ό,τι χρειάζεται η κυρούλα αυτή για τα Χριστούγεννα».

 

Στην επόμενη στάση ένα παλικάρι μπήκε στο λεωφορείο. Φορούσε ένα χοντρό μπουφάν, είχε ένα καφέ φουλάρι και ένα μάλλινο καπέλο που κάλυπτε και τα αυτιά του. Ένα καλώδιο συνέδεε το αυτί του με μια συσκευή μουσικής.

Ο νέος κουνούσε το σώμα του με τη μουσική που άκουγε. Πήγε και κάθισε απέναντι στη γριούλα. Όταν είδε τα ξυπόλυτα πόδια της, το κούνημα σταμάτησε. Πάγωσε. Τα μάτια του πήγαν από τα πόδια της γιαγιάς στα δικά του. Φορούσε ακριβά ολοκαίνουρια παπούτσια. Μάζευε λεφτά αρκετό καιρό για να τα αγοράσει και να κάνει εντύπωση στην παρέα. Το παλικάρι έσκυψε και άρχισε να λύνει τα παπούτσια του. Έβγαλε τα εντυπωσιακά παπούτσια και τις κάλτσες. Γονάτισε μπροστά στη γριούλα. «Γιαγιά, βλέπω ότι δεν έχεις παπούτσια. Εγώ έχω κι άλλα». Προσεκτικά κι απαλά σήκωσε τα παγωμένα πόδια και της φόρεσε πρώτα τις κάλτσες κι ύστερα τα παπούτσια του. Η γριούλα τον ευχαρίστησε συγκινημένη. Τότε το λεωφορείο έκανε πάλι στάση.

Ο νέος κατέβηκε και προχώρησε ξυπόλυτος στο χιόνι.

Οι επιβάτες μαζεύτηκαν στα παράθυρα και τον έβλεπαν καθώς βάδιζε προς το σπίτι του.

«Ποιος είναι;», ρώτησε ένας.

«Πρέπει να είναι άγιος», είπε κάποιος.

«Πρέπει να είναι άγγελος», είπε ένας άλλος.

«Κοίτα! Έχει φωτοστέφανο στο κεφάλι!» φώναξε κάποιος.

«Είναι ο Χριστός!» είπε η ευσεβής κυρία.

Αλλά το αγοράκι, που είχε δείξει με το δάχτυλο τη γιαγιά, είπε:

«Όχι μαμά, τον είδα πολύ καλά. Ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ…».

 

Ξάνθη Φιλοσοφείν

enallaktikidrasi

Οι άνθρωποι του περιθωρίου και οι «τελειωμένοι»...

... θα μας σπρώξουν στον Παράδεισο!

Περπατούσα στην παραλία της Θεσσαλονίκης απόγευμα προς βράδυ, όταν ένας τοξικομανής με πλησίασε. Δε μου ζήτησε λεφτά, αλλά με ρώτησε αν μπορούσα να του αγοράσω μια ρόκα (καλαμπόκι), που έψηνε κάποιος πιο κάτω σε ένα μικρό πάγκο που είχε στήσει.
Τον ρώτησα αν ήθελε και κάτι άλλο. Μου είπε ότι ήθελε να πάω να του την αγοράσω εγώ, επειδή χρωστούσε στον καλαμποκά και ίσως να μη του έδινε! 

Πήγα και αφού του την έφερα, με ρώτησε αν μπορώ να κάτσω λίγο μαζί του ή αν ντρέπομαι! Του απάντησα ότι θα ντραπώ, αν δεν κάτσω.

Τότε μου είπε το εξής εκπληκτικό!
«Φίλε, μακριά από το Χριστό έτσι καταντάς!!! Όμως προσπαθώ εδώ και καιρό να κόψω τα ναρκωτικά για να μην Τον στεναχωρώ!!! Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, αλλά επειδή μάλλον δε θα ζήσω πολύ, θέλω, όταν θα πάω μπροστά Του, να έχω να του δείξω τον αγώνα μου μήπως και με λυπηθεί!»

Ήμασταν κάπου κοντά στο ύψος του Ι. Ναού Κυρίλλου και Μεθοδίου.
Μου λέει, «πάω κάθε πρωί απέναντι και με κοιτούν όλοι καλά καλά επειδή νομίζουν ότι θέλω λεφτά. Όμως εγώ πηγαίνω μπροστά στην εικόνα για να ζητήσω βοήθεια να κόψω τα ναρκωτικά. Δεν ανάβω κερί επειδή δεν έχω λεφτά να πάρω!!!!! (ΦΙΛΟΤΙΜΟ). Και κάθε βράδυ πάλι πηγαίνω και λέω........... δεν τα κατάφερα συγγνώμη! Ή λέω ....... σήμερα κάπως το πάλεψα, ευχαριστώ»!!!

Έζησα στα λόγια αυτού του ανθρώπου στιγμές από τα συναξάρια!!!

Του έδωσα κάτι λεφτά και του είπα από αύριο να πηγαίνει στην εκκλησία και να παίρνει κερί αλλά να προσεύχεται και για τη δικιά μου ψυχή. Με διαβεβαίωσε ότι τα λεφτά δε θα τα χαλάσει και ότι θα τα δώσει όλα μαζεμένα εκεί για να μην μπαίνει στον πειρασμό και τα ξοδέψει, και κάθε μέρα θα παίρνει 2 κεριά.

Του λέω με λένε Νίκο. Μου είπε ότι δεν είναι δύσκολο να με θυμάται αφού κανείς δεν κάθεται μαζί του και έτσι δεν έχει φίλους και γνωστούς.

Δε ρώτησα πολλά γι αυτόν. Δεν ήθελα να νιώσει ότι παραβιάζω την παράξενη ζωή του με την αδιακρισία μου. Την ώρα που έφευγα, μου είπε ότι χάρηκε που έκατσα μαζί του και ότι του έκανε καλό η παρέα.
Ευχαριστώ για όλα παράξενε φίλε.

Νίκος Β.

isagiastriados
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο άστεγος «Αη-Βασίλης»...

Το χριστουγεννιάτικο γκράφιτι του Banksy με πρωταγωνιστή έναν άστεγο σε ρόλο Άγιου Βασίλη
Santa on his bench: Banksy highlights homelessness with new artwork
Ο δημοφιλής Βρετανός καλλιτέχνης, αυτή τη φορά ζωγράφισε έναν τοίχο του Μπέρμιγχαμ. 

    Το έργο του απεικονίζει δυο ταράνδους που «σέρνουν» ένα παγκάκι στο οποίο έχει ξαπλώσει ένας άστεγος, ο Ράιαν, δίπλα στις σακούλες με όλα τα υπάρχοντά του. 

    Το σκηνικό παραπέμπει στο έλκηθρο του Αη-Βασίλη με αναφορά στους ανθρώπους που δοκιμάζονται περισσότερο από όλους, ειδικά μέσα στην "καρδιά" του βρετανικού χειμώνα.
«Ο Θεός να ευλογεί το Μπέρμιγχαμ» γράφει ο Banksy.

antikleidi

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Πάτρα έφτιαξε σπίτι φιλοξενίας για τους άστεγους (για όλο το χρόνο)

Το υπνωτήριο θα φιλοξενεί περίπου 100 ανθρώπους, όλο το χρόνο

Ο Δήμος Πάτρας φαίνεται αποφασισμένος να στεγάσει τους πολίτες που έχουν ανάγκη. Έτσι οι άστεγοι που φιλοξενούνταν μέχρι πρότινος σε πανσιόν που νοικιάζει η Δήμος, από την αρχή του νέου έτους μεταφέρθηκαν στο νέο υπνωτήριο.

Το κτίριο που στεγάζει τον ξενώνα, βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Δημ. Γούναρη και Μπουκαούρη. Ο χώρος είναι σε θέση να φιλοξενήσει στη πλήρη λειτουργία του, περίπου 100 άστεγους, αν και ξεκίνησε με λιγότερους.

Το κτίριο σταδιακά θα στεγάσει και άλλες υπηρεσίες, οι οποίες θα αποφασιστούν εν καιρώ από το διοικητικό συμβούλιο του Κοινωνικού Οργανισμού. Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η Δήμος Πάτρας παίρνει δραστική πρωτοβουλία υπέρ αυτών που έχουν πραγματικά ανάγκη.

Ο δήμαρχος, Κώστας Πελετίδης, έχει επίσης φροντίσει να αποκτήσει η Πάτρα μια τράπεζα τροφίμων και ένα βαν, όπου προσφέρει ζεστό φαγητό και διανομή σε σχολεία, δομές και παιδικούς σταθμούς, με 13 σημεία που καλύπτουν γεωγραφικά όλη την πόλη.

Οι ανάγκες των αστέγων στην Πάτρα είναι πολύ αυξημένες, αφού ο φετινός αριθμός των αιτήσεων για το σχετικό επίδομα φτάνει τις 800, κι έχουν εγκριθεί περίπου οι μισές. Όμως η πρωτοβουλία είναι ένα μεγάλο βήμα προς την σωστή κατεύθυνση και μακάρι να ακολουθήσουν το παράδειγμα κι άλλοι δήμοι.

dinfo.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Στρατόπεδο Καποτά: Μια αγκαλιά για τους απόρους

Το άρθρο που ακολουθεί είναι πενταετίας, δεν ξέρουμε αν είναι ακριβές πλέον. Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι χτες βράδυ, διαπιστώσαμε, ότι μια συνάνθρωπος μας, δίπλα μας, βοηθάει χρόνια τα παιδιά, έχει αφιερώσει τη ζωή της, με πενιχρά μέσα, αγωνίζεται να αναστήσει παιδιά. Να τα φιλοξενήσει, να τα ταΐσει, να τα βοηθήσει να εκπαιδευτούν, τα πάντα όλα, σαν μάνα και καλύτερα ακόμη. Και δεν είναι η μόνη, άμα μαθεύτηκε αυτό, αποκαλύφθηκε ότι και άλλη συνάνθρωπος μας πήγαινε και έκανε μαθήματα στα παιδιά καί άλλη έδινε χρήματα, διακριτικά, ευγενικά, χωρίς τυμπανοκρουσίες και αναταλλάγματα.

 

Επειδή το Καλό είναι διακριτικό, δεν κομπάζει, μοιράζει, απλώνεται και καλύπτει τα πάντα ήσυχα-ήσυχα και απλά κι ας νομίζει το Κακό ότι πήρε κεφάλι. Την τύφλα του.

Βοηθάτε αδέρφια, η Αλληλεγγύη μας έμεινε μόνο, αυτή μας κρατάει Ανθρώπους.

Το χαμομηλάκι

Ο καταυλισμός Καποτά, στους πρόποδες της Πάρνηθας, όπου είναι εγκατεστημένα 880 κοντέινερ, στήθηκε στο Μενίδι το 1999, μετά τον φονικό σεισμό που έπληξε την Αθήνα στις 7 Σεπτεμβρίου, με αποτέλεσμα χιλιάδες άνθρωποι να βρεθούν στον δρόμο.

Το κράτος αποφάσισε την προσωρινή στέγασή τους σε σκηνές και αργότερα σε λυόμενους οικίσκους, τα γνωστά σε όλους μας κοντέινερ. Με την πάροδο των χρόνων, αν και τα σπίτια των ανθρώπων επισκευάστηκαν, φτιάχτηκαν νέα και οι σεισμόπληκτοι μετεγκαταστάθηκαν, τα κοντέινερ παρέμειναν. Δεκαέξι χρόνια μετά, ο καταυλισμός συνεχίζει να λειτουργεί και να φιλοξενεί 4.500 «θύματα» της οικονομικής κρίσης.

Οικογένειες και άνεργοι βρήκαν στα κοντέινερ τη μοναδική λύση για να στεγάσουν την ανέχειά τους, αφού δεν έχουν χρήματα για να νοικιάσουν σπίτι. Εκεί, τα τελευταία τέσσερα χρόνια ο ιερέας Ηλίας Ζωγράφος βάλθηκε να καλυτερέψει τη ζωή τους!

Γεννημένος στην Πάτρα πριν από 62 χρόνια και ερχόμενος, μετά τη διακονία του στα Κύθηρα, στην Αθήνα πριν από τέσσερα χρόνια, επισκέφθηκε με τον πνευματικό του τον κατακλυσμό και αποφάσισε να μείνει εκεί, στη φτωχότερη ενορία, για να στηρίξει τα παιδιά και τις οικογένειές τους με όλες του τις δυνάμεις.

Δεκαέξι χρόνια μετά το σεισμό του 1999, ο καταυλισμός Καποτά συνεχίζει να λειτουργεί και να φιλοξενεί 4.500 «θύματα» της οικονομικής κρίσης

Ένας οικισμός 4.500 ψυχών

Εκατοντάδες οικογένειες με παιδιά και ηλικιωμένους, μέσα σε μόλις 25 τ.μ. (!), απλώς προσπαθούν να επιβιώσουν, να «ξεγελάσουν» την ακραία φτώχεια τους. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, στον καταυλισμό Καποτά (πρώην στρατόπεδο), ζουν 4.500 άνθρωποι. «Οι περισσότεροι είναι Πόντιοι, προερχόμενοι από τη Ρωσία, Ρώσοι, Έλληνες, μια μειοψηφία Ρομά και λίγοι Αλβανοί. Αρκετοί και με παραβατική συμπεριφορά. Ζουν σε ένα δωματιάκι με κουζίνα και μπάνιο. Υπάρχουν πολλά προβλήματα. Κοιτάμε να βοηθήσουμε όσο μπορούμε», λέει ο πατήρ Ηλίας, εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Σώζοντος.

«Η καθημερινότητα είναι πολύ δύσκολη. Ζέστη το καλοκαίρι, κρύο τον χειμώνα. Κάποιες οικογένειες έχουν απλώς τα υποτυπώδη για δροσιά ή θέρμανση», σημειώνει. «Οι χώροι δεν είναι καθαροί. Αποχετεύσεις, νερά, βρώμα. Ο δήμος δεν βοηθάει. Όσοι δήμαρχοι κι αν πέρασαν δεν βοήθησαν. Ο καινούργιος είπε ότι κάτι μπορεί να κάνει.

Η καθημερινότητα και η ψυχαγωγία των παιδιών είναι απλώς ένα γήπεδο ποδοσφαίρου που υπάρχει και κάποιες παλιές κούνιες. Είναι πονεμένες ψυχές, από ιδρύματα κ.λπ.», λέει ο ιερέας.

Δεν λείπουν, ωστόσο, και κάποιοι που έχουν βολευτεί. «Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι βολεύτηκαν εδώ. Υπάρχουν και παρατράγουδα, αλλά με αγάπη, φροντίδα και καλοσύνη προσπαθούμε να βοηθήσουμε», προσθέτει ο πατήρ Ηλίας και συνεχίζει: «Μόνο η Εκκλησία, κανένας άλλος δεν βοηθά τους ανθρώπους αυτούς». «Οι περισσότερες οικογένειες ζουν κάτω ή στα όρια της φτώχειας. Έχουν πραγματική ανάγκη. Τσακώνονται για ένα κομμάτι ψωμί! Σκοτωμός... Στεναχωριέμαι να βλέπω την εικόνα αυτή. Υποφέρω!», εξομολογείται.

«Ο Θεός μου δίνει τη δύναμη»

Ο πατήρ Ηλίας Ζωγράφος κατοικεί στη Νέα Σμύρνη. Δεν οδηγεί, αλλά δεν το βάζει κάτω. Καθημερινά, 365 ημέρες τον χρόνο, διανύει περίπου 27 χλμ. με 3 συγκοινωνίες (τραμ, μετρό, λεωφορείο) μιάμιση ώρα για να πάει και άλλη μιάμιση για την επιστροφή. «Με κάθε μέσο πηγαινοέρχομαι καθημερινά από τη Ν. Σμύρνη και φορτωμένος, πολλές φορές, με σακούλες ψωμί ή ρούχα για να τους πάω. Δυστυχώς δεν έχω αυτοκίνητο ή κάποιον που να με βοηθά στη μετακίνηση», λέει και προσθέτει: «Πονάνε τα πόδια μου, τα κόκκαλά μου, αλλά δόξα τω Θεώ. Κάθε μέρα γίνεται ένα θαύμα. Γιατί θαύμα είναι, το ζω! Ο Θεός μου δίνει δύναμη και τον τρόπο να μπορώ να προσφέρω στην πιο φτωχή ενορία. Ο Θεός τα στέλνει».

Πάντα «παρών»

Εκτός από τροφή, όμως, ο πατήρ Ηλίας παρέχει σε όλους πνευματική και ψυχολογική υποστήριξη. Εάν κάποιος άνθρωπος χρειαστεί τη βοήθειά του, θα είναι δίπλα του. Χωρίς να κοιτάξει χρώμα ή φυλή. «Μιλάω μαζί τους. Μου λένε τα προβλήματά τους. Τους περνάω μηνύματα ότι μας περισσεύει να δίνουμε στον δίπλα μας κ.λπ. Προβληματίζονται. Τους συμβουλεύω να έχουν πίστη και να εκκλησιάζονται. Κάθε Κυριακή και μεγάλες γιορτές κάνω Λειτουργία στο εκκλησάκι εντός του καταυλισμού, κάθε απόγευμα Εσπερινό και Παρασκευή απόγευμα παράκληση», υπογραμμίζει.

«Όταν επιστρέφω σπίτι, είμαι άρρωστος! Έχω υποστεί την κούραση, τη στεναχώρια. Σκέφτομαι όλα αυτά που συνέβησαν εντός της ημέρας, τι ειπώθηκε. Πολλές φορές μου ανεβαίνει η πίεση και παίρνω διπλή δόση χαπιού. Υποφέρω. Από τη μια κουράζομαι σωματικά, αλλά ψυχικά είναι όμορφο. Ευχαριστώ και δοξάζω τον Θεό που με αξιώνει για αυτό. Η μεγαλύτερη επιβράβευση έρχεται μέσα από τα χαρούμενα βλέμματα. Σου απλώνουν το χέρι, δείχνουν ότι σε χρειάζονται, σου δίνουν κουράγιο να συνεχίσεις», σημειώνει ο ίδιος.

Από τη μια κουράζομαι σωματικά, αλλά ψυχικά είναι όμορφο. Ευχαριστώ και δοξάζω τον Θεό που με αξιώνει για αυτό

Ζητούνται εθελοντές

Αυτή τη στιγμή, υπάρχει μια ομάδα που προσφέρει εθελοντικά ενισχυτική διδασκαλία στους μαθητές του καταυλισμού και δημιουργική απασχόληση, όμως, σύμφωνα με τον ιερέα, οι ανάγκες είναι μεγάλες.

«Ζητάω βοήθεια! Όποιος μπορεί ας βοηθήσει. Κάποιος γιατρός, κοινωνικός λειτουργός, φαρμακοποιοί για φάρμακα, επιχειρήσεις για δωρεά τροφίμων ή οικονομική ενίσχυση ή και μεμονωμένα όποιος μπορεί από το υστέρημά του», λέει ο πατήρ Ηλίας.

Η μοναδική οικονομική ενίσχυση

Εκτός από τις οικογένειες του καταυλισμού, ο πατήρ Ηλίας μοιράζει φαγητό και στους απόρους της ενορίας του. «Κάθε μέρα διανέμουμε στους πιο φτωχούς 80-90 μερίδες φαγητό, με ψωμί, που διατίθενται από τη Μητρόπολη Ιλίου-Αχαρνών-Πετρουπόλεως, με λίστα απόρων που έχει συνταχθεί. Επίσης, τακτικά μοιράζουμε από μία τσάντα με τρόφιμα».

Της Σοφίας - Xριστίνας Χρήστου

ΚΙΒΩΤΟΣ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η «Σχεδία» και ο κορωνοϊός (COVID19)

Το περιοδικό δρόμου «σχεδία» αναστέλλει, προσωρινά, την κυκλοφορία του και μας προσκαλεί να συμμετάσχουμε στο νέο κοινωνικό πρόγραμμα μικρών συνδρομών, θωρακίζοντας τους πωλητές και συμβάλλοντας στη βιωσιμότητα του ελληνικού περιοδικού δρόμου, σε αυτή τη δύσκολη, για όλους, συγκυρία.

Οι άνθρωποι του περιοδικού μάς εξηγούν το σκεπτικό που οδήγησε στη λήψη αυτής της απόφασης.

Πώς προφυλάσσεται ένας άστεγος

«Πώς “αυτοαπομονώνεται” και προφυλάσσεται από τον κορωνοϊό ένας άστεγος;», είναι το ερώτημα που έθεσε το βρετανικό περιοδικό δρόμου «The Big Issue».

Αυτός είναι και ο δικός μας προβληματισμός, όλο αυτό το διάστημα. Πώς θα προστατεύσουμε τον κύριο Στάθη, την κυρία Δήμητρα, τον κύριο Παναγιώτη, που έχουν πατήσει, για τα καλά, τα 70;

Οι παραινέσεις να μην πουλούν το περιοδικό για τη δική τους προστασία δεν έβρισκαν ανταπόκριση. Η αναστολή της κυκλοφορίας της «σχεδίας», τουλάχιστον έως την Τετάρτη 1η Απριλίου, με γνώμονα πάντα την υγεία των ανθρώπων, για το κοινό καλό, ήταν αναπόφευκτη.

Είναι μια υπεύθυνη μα, συνάμα, πάρα πολύ δύσκολη απόφαση. 

Ήταν δύσκολο να λες στους ανθρώπους «δεν μπορείτε να πουλάτε “σχεδία” για λίγες μέρες», ήταν αβάσταχτα λυπηρό να ακούς σχεδόν από όλους, ανθρώπους ευγενικούς, αξιοπρεπέστατους, μαχητές να απαντούν «μα, έχω μεγάλη ανάγκη», «μα, αν δεν πουλάω “σχεδία” θα πεθάνω της πείνας». Νιώσαμε, για μία ακόμη φορά, ότι σηκώνουμε ένα βάρος που δεν μας αναλογεί».

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δεκάδες Έλληνες άστεγοι κοιμούνται στους δρόμους της Μελβούρνης - Dozens of Greek Australian homeless people

Διάσκεψη με την συμμετοχή της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, των πολιτειακών κυβερνήσεων αλλά και της τοπικής αυτοδιοίκησης θα γίνει προς το τέλους του έτους για να συζητηθεί το τεράστιο θέμα των αστέγων που απασχολεί την Αυστραλία.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2016 οι άστεγοι της Αυστραλίας ανέρχονταν στις 116.427 και σήμερα εκτιμάται ότι είναι πολλοί περισσότεροι.

Dozens of Greek Australian homeless people

Εξάλλου όποιος περπατήσει στους κεντρικούς δρόμους της Μελβούρνης (αλλά και στις άλλες μεγάλες πόλεις) θα δει πολλούς άστεγους να κοιμούνται στα πεζοδρόμια.

Για να αντιμετωπιστεί μέρος του προβλήματος ο δήμος Μελβούρνης σχεδιάζει να ανοίξει ένα κέντρο με εκατοντάδες κρεβάτια για να μπορούν να κοιμούνται οι άστεγοι.

Αναπόφευκτο είναι μεταξύ των χιλιάδων αστέγων να υπάρχουν και Έλληνες.

Η ομογενής νοσηλεύτρια Ελένη Ανδρικάκη, που παρέχει υπηρεσίες και άστεγους ασθενείς της λέει ότι στο κέντρο της Μελβούρνης υπάρχουν και Έλληνες άστεγοι.

«Εκτιμώ ότι ανέρχονται σε δεκάδες» είπε και πρόσθεσε ότι είναι κυρίως άνδρες «αλλά υπάρχουν και Ελληνίδες».

Η κα Ανδρικάκη πρόσφατα, μαζί με συναδέλφους της και την αστυνομία μοίρασαν εκατοντάδες κουβέρτες σε άτομα που είναι άστεγα και κοιμούνται στους δρόμους της Μελβούρνης τα κρύα βράδια του χειμώνα.

madata

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αστεγος πατέρας ξεσπά σε κλάματα όταν ένας ξένος κάνει κάτι σπουδαίο!

Ένας άστεγος ταλαιπωρημένος πατέρας και το μωρό του γνωρίζουν τον φύλακα άγγελό τους στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής τους.
Ο Ελληνοαμερικανός Λέων Λογοθέτης έχει ξεκινήσει μια αποστολή καλοσύνης στους δρόμους του Ντένβερ.

Σε μια από αυτές τις αποστολές συναντά τον Τζέιμς, έναν άστεγο άνδρα που μετακόμισε από τη Νέα Υόρκη στο Ντένβερ για μια καλύτερη ζωή για τον γιο του.

Αν και είχε βρει στέγη για τους δυο, τελικά βρέθηκε άστεγος και χωρίς χρήματα με ένα μωρό.
Μιλώντας στο βίντεο λέει ότι πρέπει κάποιος να ζήσει ως άστεγος για να εκτιμήσει όλα όσα έχει στη ζωή του.
Όμως εκείνη την ημέρα είναι τυχερός γιατί μόλις έχει γνωρίσει τον φύλακα άγγελό του.
Ο Λέων Λογοθέτης του λέει ότι θα τον βοηθήσει δίνοντάς του 1.000 δολάρια για να κάνουν μια αρχή και ότι θα του πληρώσει μία εβδομάδα σε ξενοδοχείο.
Και τότε ο Τζέιμς ξεσπά σε κλάματα.
Μάλιστα, ο Ελληνοαμερικανός έχει δημιουργήσει μια σελίδα "GoFundMe" όπου μέχρι στιγμής έχει συγκεντρώσει περίπου 14.000 δολάρια, για ανθρώπους σαν τον Τζέιμς που έχουν ανάγκη.
Τελικά, ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές, μπορεί να υπάρξει αχτίδα φωτός, και για κάποιον που είναι χαμένος στο σκοτάδι, μια στάλα καλοσύνης μπορεί να αλλάξει τα πάντα.

Ιστοριες-Βιντεο-Φωτογραφιες

Μιλήστε στο παιδί για τη φτώχεια και τους αστέγους

Τα παιδιά μεταξύ 5 και 8 ετών μεταθέτουν το ενδιαφέρον από τον εαυτό τους στους άλλους και νιώθουν μέρος μίας ομάδας. Είναι λοιπόν μία καλή χρονική στιγμή να μιλήσετε στο παιδί για την πείνα και τη φτώχεια. Τώρα ξεκινούν να αποκτούν ενδιαφέρον για τα προβλήματα που βλέπουν γύρω τους. Τα παιδιά σχολικής ηλικίας έχουν πολλές απορίες. Αυτό που χρειάζεται είναι καθοδήγηση από εσάς για να μάθει τον τρόπο με τον οποίο θα σκέφτεται.

Πώς θα κάνετε την αρχή

• Αναφερθείτε στο θέμα με φυσικότητα. Αν δείτε στο δρόμο έναν άστεγο ή μία είδηση για τη φτώχεια στην τηλεόραση, ρωτήστε το παιδί αν ξέρει τι σημαίνει και τι σκέφτεται για αυτό.
• Ενθαρρύνετε την ενσυναίσθηση. Πείτε του πώς νιώθετε εσείς για το θέμα και ζητήστε του να συγκεντρώσει παλιά παιχνίδια ή ρούχα ώστε να τα δώσετε μαζί σε παιδιά που τα έχουν περισσότερη ανάγκη. Αν το ακούσετε να κοροϊδεύει κάποιον άστεγο, πείτε του αμέσως ότι δεν επιτρέπεται η έλλειψη σεβασμού.
• Εξηγήστε τις πράξεις σας. Αν δώσετε λεφτά ή φαγητό σε κάποιον στο δρόμο, εξηγήστε αμέσως στο παιδί γιατί το κάνετε.
• Αν δεν το κάνετε, πείτε στο παιδί ότι προτιμάτε να βοηθάτε μέσα από κοινωφελή προγράμματα του Δήμου.

Τι άλλο μπορείτε να κάνετε; Διαβάστε βιβλία με αυτήν τη θεματική ώστε να ευαισθητοποιήσετε το παιδί και ανακαλύψτε τι κάνει το σχολείο του προκειμένου να βοηθήσει. Αν δεν το κάνει, σκεφτείτε ιδέες μαζί με το παιδί για να τις προτείνετε στο σύλλογο του σχολείου. 

in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Είσαι ο πρώτος άνθρωπος που μου μιλάει μετά από ένα μήνα, νόμιζα ότι ήμουν αόρατος»,

μου είπε.

Από τον Moico Weegee

30.09.2014

ΚΑΤΕΒΑΙΝΑ ΕΝΑΝ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ της χώρας που γέννησε τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία, τη σκέψη και άλλα πολλά καλά για το υπόλοιπο άστρο στο οποίο κατοικούμε. 

Σε ένα φανάρι, ένας μεγάλος σε ηλικία άνθρωπος, ρακένδυτος και εμφανώς άστεγος, έχασε την ισορροπία του και έπεσε μεταξύ πεζοδρομίου και ασφαλτου (ο τόνος δικός σας). 

Τρία αυτοκίνητα και δύο μηχανές μπροστά μου, κανείς δεν κουνήθηκε. Προς στιγμή πέρασε η εικόνα τους μπροστά μου, στο αποκορύφωμα του θείου δράματος με λαμπάδες, να περιμένουν να καταβροχθίσουν με το Χριστός Ανέστη… 

..............

ΝΑΙ, μύριζε! ΝΑΙ, ήταν άστεγος! ΝΑΙ, αν τον συναντούσες το πρωί πηγαίνοντας στη δουλειά σου (που να λες πάλι καλά που υπάρχει και να ανάψεις κανένα κεράκι στην εκκλησία), δεν θα έριχνες δεύτερο βλέμμα.

ΤΟΝ ΕΠΙΑΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΡΑΤΣΟ ΚΑΙ ΣΗΚΩΘΗΚΕ με αίματα στο στόμα. 

Τον ρώτησα αν έσπασε κανένα δόντι και γέλασε λέγοντάς μου «πέντε έχω όλα κι όλα». Είχε ανοίξει η μύτη του και έβγαλα από τη μηχανή χαρτομάντιλα. 

Μου λέει «Να είσαι καλά άνθρωπε», με γέλιο. 

Τον ρωτάω «εσύ είσαι καλά ρε άνθρωπε;». 

Η απάντησή του μαχαίρι «αφού ζω και είμαι έτσι, είναι δυνατόν να είμαι καλά; Αγόρι μου, έχω καρκίνο στο τελικό στάδιο και δεν έχω δύναμη. Περπατάω τη γραμμή του θανάτου» ( εκεί μου ήρθε λίγο στο μυαλό το I walked the line).

https://www.youtube.com/watch?v=Lq0fUa0vW_E

ΤΟΥ ΛΕΩ ΚΙ ΕΓΩ ΧΑΠΑΤΟΣ «υπάρχει μια γραμμή για άστεγους, να ξεκουραστείς, να σε περιθάλψουν, να νιώσεις λίγο ανακούφιση». 

Πάλι γέλασε… «Αγόρι μου, είμαι 62 χρονών, δουλεύω από τα 15 μου. 

Στα 24 έκανα δική μου δουλειά, πριν από εφτά χρόνια τα έχασα όλα! Και όταν λέω όλα, εννοώ ΟΛΑ. Τη γυναίκα μου, γιατί καθυστέρησε η σειρά της για μια εξέταση στο @@ΤΕΒΕ. 

................

Δεν έχω ασφάλεια, δεν έχω σπίτι και δεν έχω κανέναν που να αγαπάω, πέραν από αυτόν τον κερατά (και μου δείχνει απέναντι μια άδεια νησίδα), τον θάνατο, τη λύτρωση».

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΕΛΕΓΞΩ, ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ άρχισαν να τρέχουν, η φάτσα μου ανέκφραστη. Γυρνάει και μου λέει «είδες πόσο χάλια είναι η ατμόσφαιρα, πολλή σκόνη! Εσύ όμως είσαι όαση, είσαι ο πρώτος άνθρωπος που μου μιλάει μετά από ένα μήνα, νόμιζα ότι ήμουν αόρατος. Σε ευχαριστώ γιατί ξέρω ότι υπάρχω και έτσι οι περίεργες σκέψεις που με τριγυρνούσαν σταμάτησαν. Νόμιζα ότι είχα κάνει σε κανέναν κακό και το πλήρωνα σαν φάντασμα!

ΠΗΡΕ ΕΝΑ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΟ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙ ΠΟΥ ΕΙΧΕ και γύρισε και με κοίταξε με το βλέμμα του βασιλιά, αυτού που τα έχει όλα ή αυτού που δεν έχει τίποτα να χάσει. Έκανα να του δώσω ό,τι είχα στις τσέπες μου και μου απάντησε «πιες έναν καφέ για μένα και αν τύχει και ακούσεις τι έγινα, ξέχασέ το. Να είσαι πάντα έτσι…».
......

περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο δήμαρχος που άλλαξε τη ζωή των φτωχών και των άστεγων της πόλης του...

Ο δήμαρχος Πατρέων Κώστας Πελετίδης ξεχωρίζει με πρωτοβουλίες και δράσεις ενάντια στη φτώχεια και την εξαθλίωση και αποδεικνύει έμπρακτα πως «τα παιδιά και οι ανάγκες τους δεν είναι κόστος». 
Να τι κατάφερε σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς της κρίσης

1. Εξασφάλισε την ημερήσια διατροφή για όλους τους απόρους της πόλης.
2. Κάνει την διανομή κατ’ οίκον των μερίδων φαγητού μέσω δικύκλων, για όσους άπορους αδυνατούν να βγουν από το σπίτι είτε λόγω αναπηρίας, είτε λόγω ασθένειας, είτε λόγω ηλικίας.
3. Έφτιαξε κεντρικά μαγειρεία στην Πλαζ για να φτιάχνουν το φαγητό.
4. Προμηθεύτηκε βαν για να μεταφέρει εγκαίρως το ζεστό φαγητό από τα κεντρικά μαγειρεία προς τους παιδικούς σταθμούς και τα σχολεία.
5. Καθιέρωσε από από αυτή την σχολική χρονιά κολατσιό για όλους τους μαθητές, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση των γονιών τους, προκειμένου να μην γίνεται διάκριση ανάμεσα σε εύπορους και μη.
6. Έχει ήδη ετοιμάσει 13 δομές σε όλη την πόλη, που καλύπτουν γεωγραφικά όλη την Πάτρα, για την διανομή του φαγητού.
7. Μείωση δημοτικών τελών, αύξηση για τη μεγάλη ιδιοκτησία.

Το σύνθημα του Δήμου είναι ένα: “κανείς μόνος του στην κρίση”.
Και οι εργαζόμενοι στο Δήμο προσπαθούν να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους για να βοηθήσουν τους συμπολίτες τους.

Έργο των 300.000, στοίχισε μόνο 1000 ευρώ

Χαρακτηριστικό της δημαρχίας Πελετίδη είναι και το έργο της αποκατάστασης της πλαζ στην οποία διασφάλισε πολύ μικρό κόστος, καταφέρνοντας έτσι να λύσει ένα πρόβλημα που σοβούσε εδώ και πολλά χρόνια.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι αυτή η αποκατάσταση των περίπου 800 μέτρων της Πλαζ, που ένας συμβατικός προϋπολογισμός θα απαιτούσε περί τις 300.000 ευρώ και κατά συνέπεια θα καθιστούσε απαγορευτικό το έργο, ολοκληρώθηκε με μόλις… 1000 ευρώ!

Κι όμως: Τόσο περίπου στοίχησε στους Πατρινούς η αποκατάσταση του δρόμου που οδηγεί στην Πλαζ, ο οποίος επιτρέπει πλέον να φιλοξενούνται όσο το δυνατόν περισσότεροι λουόμενοι, αλλά παράλληλα να κάνει ασφαλή την διέλευση τροχοφόρων και περιπατητών.

Βασικό μερίδιο σε αυτό τον φθηνό και αποτελεσματικό σχεδιασμό, πιστώνονται ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος Παύλος Στάμος, ο (άμισθος) σύμβουλος του Δημάρχου, Δημήτρης Αϊβαλής και ο προϊστάμενος του Γραφείου Κίνησης του Δήμου Πατρέων, Κώστας Ξούρας.

Οι οποίοι κατάφεραν να αξιοποιήσουν κατά το καλύτερο δυνατό τις Υπηρεσίες, τα μηχανήματα και το προσωπικό του Δήμου και με πρακτικές λύσεις, να αποκαταστήσουν το οδόστρωμα. Καθαρίζοντας αρχικά την παραλία από τις μεγάλες πέτρες και τα κομμάτια οδοστρώματος που εδώ και χρόνια είχαν καταρρεύσει και μπαζώνοντας στη συνέχεια όλη την έκταση.

Και βέβαια χρειάστηκε και η πολιτική παρέμβαση του Κώστα Πελετίδη, ο οποίος σε αγαστή συνεργασία με την Κτηματική Υπηρεσία του Δημοσίου και την Εισαγγελία, παρέκαμψαν δεξιοτεχνικά, τα όποια τυπικά προσκόμματα έφερνε στο έργο, η κρατική γραφειοκρατία…

Ο Πελετίδης έδωσε σε άπορους στην Πάτρα την εκμετάλλευση ελαιόδεντρων

Ο Δήμαρχος Πάτρας είχε πρωτοστατήσει και στο να δοθούν ελαιόδεντρα σε άπορους.

Οι διοικούντες τον δήμο σκέφτηκαν κάτι απλό: 
να αξιοποιήσουν κατά τον πιο πρόσφορο τρόπο την δημοτική περιουσία. Κι ανάμεσα στα περιουσιακά στοιχεία τού δήμου υπάρχουν και… ελιές! 
Μιας και στο σχέδιο πόλης έχουν ενταχθεί αγροί και χωράφια, πολλά των οποίων έχουν ήδη απαλλοτριωθεί προκειμένου να ανοιχτούν δρόμοι, να γίνουν πλατείες, να χτιστούν σχολεία κλπ, είναι λογικό να υπάρχουν μεταξύ τους και κάποια με ελιές. 
Η απλή σκέψη της δημοτικής αρχής, λοιπόν, ήταν να καταγράψει τις ελιές των απαλλοτριωμένων εκτάσεων και στην συνέχεια να παραχωρήσει το δικαίωμα συλλογής και εκμετάλλευσης του ελαιοκάρπου τους σε άπορες οικογένειες, άνεργους, πολύτεκνους κλπ.

Μοίρασε τις σχετικές άδειες στους δικαιούχους κι εκείνοι ξαμολύθηκαν να βγάλουν το λάδι των οικογενειών τους.

Η συνέχεια εδώ: ideopigi

Το Χαμομηλάκι

Ο ξένος - «Παραμονές Πρωτοχρονιάς πέταξα ένα κομμάτι της ανθρώπινης υπόστασής μου.»

Κείτονταν στη μέση του πεζοδρομίου της Πανεπιστημίου, μπροστά στην Τράπεζα της Ελλάδος. Παραμονές Πρωτοχρονιάς, σχεδόν πέσανε επάνω στο κορμί του τα παγωμένα βήματά μου. Αδιευκρίνιστης καταγωγής, μάλλον ξένος, ψηλός και καλοχτισμένος φαινότανε καθώς ήτανε οριζοντιωμένος καταγής, σφιχτοζωσμένος στο πολυκαιρισμένο του παλτό. Ακούνητος, με σφαλιστά τα μάτια κι ένα πλαστικό ποτήρι μπροστά στην κεφαλή του, με λιγοστά κέρματα μέσα.

Στάθηκα ομπρός του για μερικές στιγμές. Έδειχνε να κοιμάται· κι αν του συνέβη κάτι; Δύσκολο να ξεχωρίσεις έναν κοιμισμένο από κάποιον που έχει χάσει τις αισθήσεις του, σαν δεν τον πλησιάσεις. Κι αν ήθελε να κοιμηθεί, δεν θα ‘τανε πιο λογικό να τραβηχτεί παρέκει, στον γύρο του πεζοδρομίου, ή να κουρνιάσει μες στους θάμνους του Πανεπιστημίου απέναντι;

Απόμεινα να τον ξανοίγω· δεν έδειξε σημάδι πως αντιλήφθηκε την παρουσία μου. Σκέφτηκα να σιμώσω κι άλλο, να σκύψω από πάνω του να δω αν ανασαίνει, να τον σκουντήξω και να τον ρωτήσω αν είναι καλά. Γύρω τριγύρω προσπερνάγανε οι διαβάτες με βήμα ταχύ, δίχως να δώσουνε καμία σημασία. Άλλος θωρούσε πέρα, άλλος χάιδευε την οθόνη του κινητού του, άλλος τηλεφωνούσε μουρμουρίζοντας μέσα απ’ το κασκόλ του. Κανείς δεν γύρισε να μας κοιτάξει, ούτε τον ξένο καταγής ούτε κι εμένα που έστεκα σιμά του. Απλώς μας αποφεύγανε να μη μας κουτουλήσουν, όπως θ’ απέφευγε κανείς έναν κάδο σκουπιδιών.

Ξένος κι εγώ σ’ αυτή την πολιτεία, έκαμα όπως οι άλλοι· καμώθηκα πως δεν υπάρχει άνθρωπος κατάχαμα στον δρόμο, σήκωσα τον γιακά μου, έσφιξα τα χέρια μες στις τσέπες μου και τράβηξα ευθύς για το πουθενά μου, κοιτώντας ολόισια προς το υπέροχο τίποτα που απλωνότανε μπρος μου. Άνοιξα το βήμα μου και χάθηκα ανάμεσα σε άλλους ξένους, ο καθένας μας μες στο δικό του σύμπαν.

Κι ήτανε εντελώς παράλληλα τα σύμπαντά μας, δίχως κυρτώσεις, καμπυλώσεις και σημεία τομής, δίχως καμία επαφή και κοινό τόπο. Αδιατάρακτος πορευότανε καθείς από μας, ανεξάρτητα απ’ το τι συνέβαινε δίπλα μας· λες κι έπρεπε να διασχίσουμε το πέλαγος των ανθρώπων με όσο το δυνατό λιγότερες παραστάσεις, αποφεύγοντας ακόμη και να διασταυρώσουμε τα βλέμματά μας σαν δεν υπήρχε σοβαρός λόγος και προσπαθώντας να ανταλλάξουμε μεταξύ μας μονάχα τις απολύτως απαραίτητες κουβέντες.

Παραμονές Πρωτοχρονιάς πέταξα ένα κομμάτι της ανθρώπινης υπόστασής μου. Κείτεται στο πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου, μπροστά στην Τράπεζα της Ελλάδος, δίπλα σ’ έναν ξένο που κοιμάται, εκτός κι αν έχει πεθάνει απ’ το κρύο.

Συντάκτης: Λευτέρης Κουγιουμουτζής
Εφημερίδα των Συντακτών

Άστεγος έσωσε δύο παιδιά από φλεγόμενο σπίτι!

Μπορεί σπίτι του να είναι ο δρόμος, ωστόσο δεν το σκέφτηκε στιγμή! Μπήκε στο φλεγόμενο σπίτι κι έσωσε δύο μικρά παιδιά.

Ο 36χρονος άνδρας παρατήρησε κάτι περίεργο την ώρα που περπατούσε. 

Σε διαμέρισμα στο ανατολικό Λας Βέγκας έβγαινε καπνός κι όταν πλησίασε άκουσα κλάματα παιδιών.
Δεν το σκέφτηκε καθόλου! 

Πήδηξε πάνω από την κλειδωμένη αυλόπορτα και είδε να βγαίνει καπνός από μία πόρτα. 

Πρόσεξε από το παράθυρο πως ένα 3χρονο κοριτσάκι προσπαθούσε να βγει έξω, ωστόσο δεν μπορούσε ν' ανοίξει κάποια πόρτα.

Ο άστεγος κατάφερε να ανοίξει μία πόρτα και τράβηξε έξω το κοριτσάκι γρήγορα. 

Ωστόσο, κατάλαβε πως βρίσκεται ακόμα ένα παιδί μέσα. Ένα βρέφος 10 μηνών! Μπήκε ξανά μέσα στο σπίτι και έβγαλε έξω το μωρό αμέσως.
Τα παιδάκια πήγαν αμέσως στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα, ωστόσο δεν διατρέχει κίνδυνος για την υγεία τους.

«Αν δεν περνούσε από το μέρος αυτός ο άνδρας τα παιδάκια μπορεί να είχαν πολύ σοβαρά εγκαύματα», είπε ένας πυροσβέστης.

Η φωτιά προήλθε από την κουζίνα, αφού η γιαγιά τους την είχε αφήσει ανοικτή για την είχε πάρει ο ύπνος σε ένα υπνοδωμάτιο.
gazzetta.gr

Κολομβία: Νεογέννητο σώθηκε μέσα από κάδο

Το βρήκαν καλυμμένο με μυρμήγκια

Οι διασώστες έμειναν άφωνοι, όταν είδαν το μωρό καλυμμένο με σκουπίδια και μυρμήγκια

Χάρη σε έναν άστεγο που έτυχε να ακούσει το απεγνωσμένο κλάμα του, ένα νεογέννητο κοριτσάκι διασώθηκε μέσα από κάδο σκουπιδιών, που το είχαν αφήσει να πεθάνει.
Ο άστεγος κάλεσε την αστυνομία που έσπευσε στο σημείο και οι διασώστες έμειναν άφωνοι όταν είδαν το μωρό καλυμμένο με σκουπίδια και μυρμήγκια. 

Οι γιατροί διαπίστωσαν πολλαπλές αμυχές και δαγκώματα στην πλάτη του μωρού, ενώ είχε ακόμη συνδεδεμένο τον ομφάλιο λώρο.

Το περιστατικό σημειώθηκε στο δήμο Φλοριδαμπλάνκα του Σαντάντερ της Κολομβίας. 

Οι γιατροί του τοπικού νοσοκομείου ανακοίνωσαν ότι το 2,2 κιλών αναρρώνει από υποθερμία.

Η αστυνομία αυτή τη στιγμή προσπαθεί να εντοπίσει και να ταυτοποιήσει την μητέρα του βρέφους.

protothema

Χώροι «ζεστασιάς» για τους άστεγους της Αθήνας

Ποιοι χώροι θα «ζεστάνουν» τους άστεγους της Αθήνας

Μια ζεστή γωνιά και προστασία από το ψύχος και τις χαμηλές θερμοκρασίες των τελευταίων ημερών στους άστεγους και τους ευάλωτους πολίτες, προσφέρει ο δήμος Αθηναίων, σε συνεργασία με το υπουργείο Μεταφορών και Υποδομών. 

Πέντε σταθμοί του Μετρό (Ομόνοια, Μοναστηράκι, Μεταξουργείο, Συγγρού-Φιξ και Ελαιώνας) έπειτα από απόφαση του αρμόδιου υπουργού, Χρήστου Σπίρτζη θα μείνουν ανοιχτοί ώστε να υποδεχτούν και να φιλοξενήσουν τους ανθρώπους που περνούν τις πιο κρύες ημέρες του χρόνου στον δρόμο. 

Παράλληλα, ο δήμος Αθηναίων έχει εξασφαλίσει να παραμείνουν ανοιχτές και τέσσερις θερμαινόμενες αίθουσες στην Αθήνα, όσο χρονικό διάστημα το επιβάλλουν οι καιρικές συνθήκες.

Ειδικότερα, ως καταφύγιο από τις χαμηλές θερμοκρασίες λειτουργούν ήδη τρεις δημοτικές αίθουσες του δήμου Αθηναίων:

1. Λέσχη Φιλίας Κολοκυνθούς, (Αίμονος 9 και Άστρους), 2105140877
2. Λέσχη Φιλίας Κουκακίου (Δράκου 26-28) τηλ. 210 9232044
3. Αίθουσα γυμναστηρίου ΟΠΑΝΔΑ, Παγκράτι (Φορμίωνος 12), τηλ. 210 7222590, 210 7216707
4. διαθέσιμο είναι και το Καταφύγιο Αγάπης, (Ευρυπίδου 14, 7ος όροφος), 2103315417

Το Κέντρο Υποδοχής και Αλληλεγγύης του δήμου Αθηναίων (ΚΥΑΔΑ) βρίσκεται σε 24ωρη επιφυλακή με ομάδες δράσης, που θα πραγματοποιούν επιτόπιες παρεμβάσεις εφοδιάζοντας τους άστεγους με ρούχα, σκεπάσματα και τρόφιμα, καθώς και τους εν λειτουργία θερμαινόμενους χώρους με φαγητό και κουβέρτες. 

Σε αυτήν την «μάχη» με το ψύχος ο δήμος Αθηναίων ζητά την συνεργασία και συνδρομή των πολιτών, οι οποίοι για περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης καλούνται να τηλεφωνούν στις γραμμές 

210 5246515 

210 5246516,
καθώς και στον τετραψήφιο αριθμό 1595.

zougla.gr