Επιβράβευση!

Καθημερινά κάθε παιδάκι μαθαίνει πολλά πράγματα. 

Αρχίζει να στηρίζει το κεφαλάκι του, τον κορμό του, να μπουσουλάει, να περπατάει, να λέει μία λέξη και σιγά – σιγά πρόταση, να τρώει μόνο του, να πλένει τα χέρια του, να παίζει, να διαβάζει κτλ. 

Αρχικά, όλοι ενθουσιάζονται και σκορπίζουν χαμόγελα, αγκαλιές και πολλά μπράβο. 

Πολλές φορές, όμως, καθώς ο χρόνος περνάει, πολλά θεωρούνται δεδομένα και συνήθως οι γονείς παύουν να τα ενθαρρύνουν ή να τα επιβραβεύουν. 

Αντίθετα, όμως, τιμωρούν πάντα μία ανεπιθύμητη συμπεριφορά. Έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουν ασχολούνται με τα παιδιά όταν είναι άτακτα και κάνουν σκανταλιές. 

Αυτό έχει σαν συνέπεια να παιδιά να ενισχύουν και να επαναλαμβάνουν αυτή την συμπεριφορά λόγω της προσοχής που κερδίζουν. 

Όταν π.χ. το μικρό παιδάκι βλέπει το μεγαλύτερο να κάθεται στο γραφείο του να διαβάζει και προσπαθεί να το μιμηθεί παίρνοντας κάποιο περιοδικό στο τραπέζι, τότε επιβραβεύοντάς το με ένα απλό «μπράβο» τότε αυξάνεται η πιθανότητα να μιμηθεί και άλλες συμπεριφορές από κάποιον μεγαλύτερο. 

Οι επιβραβεύσεις μπορεί να είναι υλικές πχ μία καραμέλα, ένα γλύκισμα, ένα βιβλίο, ένα παιχνίδι, να δει λίγο τηλεόραση κτλ ή ηθικές πχ ένα μπράβο, μία μεγάλη αγκαλίτσα, ένα φιλάκι, ένα χαμόγελο, ένας έπαινος. 

Είναι πολύ σημαντικό η επιβράβευση: 

• να συνοδεύεται πάντα από οπτική επαφή 
• να είναι ανάλογη με αυτό που πέτυχε το παιδί 

Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όταν μία συμπεριφορά ενθαρρύνεται αμέσως, τότε η πιθανότητα να επαναληφθεί είναι μεγάλη.

ΣΟΦΙΑ Μ. ΚΟΥΛΟΥΡΗ

ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ S.I.

www.anaptixipaidiou.gr

Του φτωχού είναι το ψωμί που σου περισσεύει, του γυμνού το ρούχο που φυλάς στις ντουλάπες σου...

«Του φτωχού είναι το ψωμί που σου περισσεύει, του γυμνού το ρούχο που φυλάς στις ντουλάπες σου, αυτού που τα χρειάζεται είναι τα χρή­ματα που έχεις αποταμιεύσει. Αδικείς λοιπόν τόσους πολλούς, όσους θα μπορούσες να ωφελήσεις.»

Μέγας Βασίλειος

Δείτε το video

«Δώσε ψωμί, όσο μπορείς. Δεν έχεις ψωμί; Δώσε τουλάχιστον έναν οβολό. Δεν έχεις οβολό; Δώσε ένα ποτήρι δροσερό νερό. Δεν έχεις ούτε αυτό; Πένθησε μαζί με το θλιμμένο και θα λά­βεις μισθό. Γιατί ο μισθός εξαρτάται από την προαίρεσή σου και όχι από το τι μπόρεσες να κάμεις.»       

Ιωάννης ο Χρυσόστομος

«—Δώσε κάτι, έστω και ελάχιστο, σ’ εκείνον που έχει ανάγκη. Αντί για μεγάλη προσφορά, δώσε την προθυμία σου. Κι αν δεν έχεις τίποτα, δάκρυσε.»  

    Γρηγόριος Θεολόγος

«—Ας μη γίνουμε κακοί διαχειριστές των αγαθών που μας δόθη­καν. Ας μη κοπιάζουμε για να θησαυρίζουμε και ν’ αποταμιεύ­ουμε, ενώ άλλοι υποφέρουν από την πείνα.»  

    Γρηγόριος Θεολόγος

Αναγνωρίστε τις παιδικές ασθένειες και καταπολεμήστε τις

Τα τελευταία χρόνια είναι διαδεδομένη η άποψη ότι οι παιδικές ασθένειες αποτελούν ένα πρόβλημα του παρελθόντος και ότι τα παιδιά της εποχής μας δεν αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να αντιμετωπίσουν μία από αυτές.

Η άποψη αυτή είναι εν πολλοίς σωστή, αφού τα σημερινά εμβόλια έχουν εξελιχθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε τα περισσότερα παιδιά να περνούν κάποιες από αυτές τις ασθένειες σε πολύ ελαφριά μορφή. Στις ολοένα και μεγαλύτερες ομάδες του πληθυσμού, ωστόσο, στις οποίες ο εμβολιασμός είναι ανεπαρκής ή ανύπαρκτος, οι παιδικές ασθένειες έχουν εμφανιστεί ξανά με μεγαλύτερη συχνότητα από ό,τι πριν από λίγα χρόνια.

Στο τεύχος του «Εθνος – Υγεία» παρουσιάζονται οι πιο γνωστές παιδικές ασθένειας, τα συμπτώματα και οι τρόποι αντιμετώπισής τους.

Ανεμοβλογιά
Η ανεμοβλογιά έχει ως κύριο σύμπτωμα τον πυρετό και τις φυσαλίδες που εμφανίζονται σε κάθε σημείο του σώματος, από το κεφάλι μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών. Σε ακραίες περιπτώσεις οι φυσαλίδες εμφανίζονται ακόμα και μέσα στο στόμα, στο εσωτερικό του αυτιού ή κάτω από τα μαλλιά. Κάποιες φορές η εμφάνιση της ασθένειας συνοδεύεται και από βήχα, πόνο στον λαιμό και την κοιλιά και ρινίτιδα. Μετά από 4 – 5 μέρες τα εξανθήματα αυτά ξεραίνονται και το παιδί παρουσιάζει έντονο κνησμό. Η μετάδοση του ιού της ανεμοβλογιάς γίνεται πολύ εύκολα με σταγονίδια από το στόμα και τη μύτη από δύο μέρες πριν από την εμφάνιση του εξανθήματος έως και έξι μέρες μετά.

Συνολικά, το εξάνθημα διαρκεί από έξι έως οκτώ μέρες και στο τέλος αυτής της περιόδου ο ασθενής έχει αναρρώσει πλήρως. Ο γονιός θα πρέπει να μιλήσει με τον γιατρό αν διαπιστώσει ότι το παιδί έχει δυνατό πονοκέφαλο, συνεχείς εμετούς, υπνηλία, σύγχυση, δύσπνοια και ενδείξεις μόλυνσης του δέρματος.

Σε ομάδες πληθυσμού στις οποίες ο εμβολιασμός είναι ανεπαρκής, οι παιδικές ασθένειες επανεμφανίζονται

Ερυθρά
Η ερυθρά είναι μια ασθένεια που ξεκινά με ελαφρύ πυρετό, ενώ παράλληλα παρατηρείται διόγκωση των αδένων που βρίσκονται πίσω από τα αυτιά και κάτω από τον λαιμό. Οταν περάσει ένα εικοσιτετράωρο, κάνει την εμφάνισή του ένα πολύ χαρακτηριστικό ροζ εξάνθημα με κόκκινες κηλίδες το οποίο διαρκεί από τρεις έως πέντε ημέρες. Το εξάνθημα εντοπίζεται αρχικά πίσω από τα αυτιά και σιγά σιγά επεκτείνεται στο κάτω μέρος του σώματος. Αρχίζει να φεύγει από τα σημεία όπου εμφανίστηκε αρχικά. Σε αντίθεση με την ανεμοβλογιά, το εξάνθημα της ερυθράς δεν προκαλεί κνησμό. Αλλα συμπτώματα που μπορεί να συνοδεύσουν την εμφάνιση της ερυθράς είναι η επιπεφυκίτιδα και η ρινίτιδα.

Ο χρόνος επώασης της ασθένειας κυμαίνεται από 14 έως 21 ημέρες, ενώ ο ιός που την προκαλεί μεταδίδεται μέσω σταγονιδίων από το στόμα και τη μύτη. Η χρονική περίοδος στην οποία ένα παιδί μπορεί να μεταδώσει την ασθένεια είναι από μία εβδομάδα πριν από την εμφάνιση των συμπτωμάτων έως μία εβδομάδα μετά. Το παιδί πρέπει να μείνει στο σπίτι όσο είναι άρρωστο, αλλά δεν θα πρέπει να βρίσκεται στο κρεβάτι για πολλές ώρες. Πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι τα παιδιά που πάσχουν από ερυθρά δεν θα πρέπει να έρθουν σε επαφή με έγκυο, κυρίως αν αυτή βρίσκεται στο πρώτο τρίμηνο της κύησης.

Ιλαρά
Η ιλαρά ξεκινά με καταρροή, υψηλό πυρετό, μάτια που δακρύζουν και έντονο βήχα. Μετά από τρεις μέρες κάνουν την εμφάνισή τους εξανθήματα τα οποία είναι κόκκινες κηλίδες ενωμένες μεταξύ τους, ενώ ο πυρετός παραμένει υψηλός. Το εξάνθημα εμφανίζεται αρχικά στο κεφάλι και μετά στο υπόλοιπο σώμα, ενώ διαρκεί από πέντε ημέρες έως μία εβδομάδα. Το παιδί αναρρώνει πλήρως μετά από 10 έως 14 ημέρες. Η περίοδος που χρειάζεται για να εκδηλωθεί η ασθένεια είναι περίπου 10 με 12 μέρες από τη στιγμή που το παιδί προσβλήθηκε από τον ιό.

Η ιλαρά μεταδίδεται πολύ εύκολα, όπως και οι υπόλοιπες παιδικές ασθένειες, με τα σταγονίδια από τη μύτη και το στόμα σε μια περίοδο από τέσσερις μέρες πριν από την εμφάνιση του εξανθήματος έως τέσσερις μέρες μετά. Απαραίτητη είναι η ξεκούραση στο κρεβάτι, ενώ σε αυτό το διάστημα το παιδί πρέπει να αποφεύγει το διάβασμα και την τηλεόραση για να προστατεύσει τα μάτια του.

Οστρακιά: Χαρακτηριστικό το εξάνθημα
Η ασθένεια κάνει την εμφάνισή της με πόνους στην κοιλιά και στον λαιμό, καθώς και εμετό. Μετά από ένα διήμερο παρουσιάζεται εξάνθημα το οποίο αποτελείται από μικρά σκληρά κόκκινα σπυράκια. Το εξάνθημα ξεκινά από το πρόσωπο και τον λαιμό αφήνοντας ανεπηρέαστη την περιοχή γύρω από το στόμα, ενώ στη συνέχεια εμφανίζεται κάτω από τις μασχάλες και στους βουβώνες πριν επεκταθεί σε όλο το σώμα. Η διάρκεια του εξανθήματος είναι περίπου τέσσερις με πέντε ημέρες και στη συνέχεια εξαφανίζεται ξεφλουδίζοντας το δέρμα. Κατά τη διάρκεια της ασθένειας η γλώσσα του παιδιού είναι άσπρη και στη συνέχεια γίνεται κόκκινη. Επίσης μπορεί να εκδηλωθεί αμυγδαλίτιδα, να πρηστούν οι αδένες στον λαιμό και το παιδί να αισθάνεται αδύναμο χωρίς να έχει ανεβάσει πυρετό. Ο κύκλος της ασθένειας ολοκληρώνεται μετά από περίπου δέκα μέρες όταν σταματήσει το ξεφλούδισμα του δέρματος. Ο χρόνος επώασης της οστρακιάς κυμαίνεται από δύο έως επτά ημέρες, ενώ η μετάδοση γίνεται από τις εκκρίσεις της μύτης ή του λαιμού.

Κοκίτης: Σήμα κινδύνου, βήχας και πυρετός
Ο κοκίτης είναι η παιδική ασθένεια με τη μεγαλύτερη χρονική διάρκεια. Για μια περίοδο που μπορεί να φτάσει και τις δύο εβδομάδες το παιδί έχει βήχα και ελαφρύ πυρετό, ενώ αρχίζουν να τρέχουν η μύτη και τα μάτια του. Κατά τη διάρκεια της ασθένειας το παιδί θα έχει αρκετά παροξυσμικά επεισόδια βήχα τα οποία θα σταματούν μόνο όταν αποβάλει τη βλέννα που έχει συγκεντρωθεί. Πολύ συχνά τα επεισόδια αυτά ακολουθούνται από εμετό, ενώ το τέλος τους συνοδεύεται από θόρυβο κατά τη διάρκεια της αναπνοής.

Παρωτίτιδα: Απαραίτητη η ξεκούραση
Η παρωτίτιδα είναι η ασθένεια κατά τη διάρκεια της οποίας διογκώνονται οι αδένες κάτω και μπροστά από τα αυτιά. Η ασθένεια προκαλεί ισχυρούς πόνους κυρίως όταν το παιδί τρώει και μιλάει, ενώ συνοδεύεται από υψηλό πυρετό. Η διόγκωση υποχωρεί μετά από περίπου μία εβδομάδα ενώ το παιδί αναρρώνει πλήρως μέσα σε δέκα ημέρες. Ο χρόνος επώασης κυμαίνεται από 12 έως 25 ημέρες, ενώ ο ιός μεταδίδεται από τρεις μέρες πριν από την έναρξη των συμπτωμάτων μέχρι μία εβδομάδα μετά. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η μεταδοτικότητα της παρωτίτιδας είναι μέτρια. Για την αντιμετώπιση του πυρετού που προκαλεί η παρωτίτιδα συνιστάται η παρακεταμόλη, ενώ το παιδί πρέπει να τρώει μαλακές τροφές για να καταπίνει πιο εύκολα. Επίσης, πρέπει να αποφεύγονται τα ξινά φαγητά, ενώ απαραίτητη είναι η ξεκούραση και η παραμονή στο σπίτι. Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις η παρωτίτιδα μπορεί να προκαλέσει μηνιγγίτιδα, εγκεφαλίτιδα ή παγκρεατίτιδα.
  alttherapy

Το διαβάσαμε στο: secret real truth

Καρπενήσι: Μάθημα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης απο την Τρίτη Τάξη του Α’ Δημοτικού Σχολείου

Έδωσαν το χαρτζιλίκι τους 

στο κοινωνικό παντοπωλείο 

Το «Κοινωνικό Παντοπωλείο» του Δήμου Καρπενησίου γέμισε από παιδικές φωνές την προηγούμενη Δευτέρα.

Η τρίτη τάξη του Α΄Δημοτικού σχολείου με πρωτοβουλία της δασκάλας της τάξης, έδωσε μάθημα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης στηρίζοντας έμπρακτα το έργο του Κοινωνικού Παντοπωλείου.
Συγκεκριμένα, οι μικροί μαθητές συγκέντρωσαν ένα χρηματικό ποσό από το χαρτζιλίκι τους και στη συνέχεια με τη βοήθεια της δασκάλας τους αγόρασαν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης από τοπικό κατάστημα της πόλης μας.
Κατά την επίσκεψή τους στο Κοινωνικό Παντοπωλείο τοποθέτησαν τα προϊόντα στα ράφια αφού πληροφορήθηκαν για τον τρόπο λειτουργίας του «Κοινωνικού Παντοπωλείου» αλλά και για τις έννοιες προσφορά και αλληλεγγύη, αποδεικνύοντας ότι όλοι μαζί μπορούμε να πετύχουμε πολλά.
Ας αποτελέσει η ενέργεια αυτή παράδειγμα προς μίμηση για όλους! 
από prassia-eyrytanias

Το να είσαι παιδί και να μεγαλώνεις σήμερα μοιάζει με μια επικίνδυνη αποστολή με άγνωστη έκβαση.

Επικίνδυνη αποστολή

.

Το «εγώ δεν θα πεινάσω, δεν θα κρυώσω, θα έχω στέγη, τροφή, μόρφωση», το αυτονόητο των δικαιωμάτων ενός παιδιού, παύει να υφίσταται.

το ποσοστό των φτωχών παιδιών που ζουν στην Ελλάδα
είναι ένα από τα υψηλότερα στην Ευρώπη αγγίζοντας,
σύμφωνα μάλιστα με περσινά στοιχεία, το 24% του πληθυσμού.

της Φωτεινής Τσαλίκογλου*

Το να είσαι παιδί και να μεγαλώνεις σήμερα μοιάζει με μια επικίνδυνη αποστολή με άγνωστη έκβαση. Ορατές και λιγότερο ορατές μορφές κακοποίησης απειλούν τη ζωή αλλά και την ευζωία του.
Ο κόσμος μας έχει γυρίσει ανάποδα. Από τη μια στιγμή στην άλλη χάνονται βεβαιότητες μιας ζωής. Απογυμνωμένοι από το όποιο κέλυφος προστασίας, πορευόμαστε μέσα στην ανασφάλεια του σήμερα και τον φόβο της αυριανής ημέρας.

Πώς και τι παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε αυτόν τον χαμό; Το «εγώ δεν θα πεινάσω, δεν θα κρυώσω, θα έχω στέγη, τροφή, μόρφωση», το αυτονόητο των δικαιωμάτων ενός παιδιού, παύει να υφίσταται.

Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους: το ποσοστό των φτωχών παιδιών που ζουν στην Ελλάδα είναι ένα από τα υψηλότερα στην Ευρώπη αγγίζοντας, σύμφωνα μάλιστα με περσινά στοιχεία, το 24% του πληθυσμού. Ποσοστό που μεταφράζεται σε 400.000 παιδιά. Σε λίγους μόλις μήνες έχει σημειωθεί αύξηση 50% του αριθμού των γονιών που αδυνατούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και αναθέτουν τη φροντίδα τους σε διάφορα ιδρύματα και φορείς.
Το μεγάλωμα ενός παιδιού, που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν μια συναρπαστική αλληλο-εμπλουτιστική εμπειρία, τινάζεται στον αέρα όταν μία μόνο σκέψη αιχμαλωτίζει το μυαλό σου: «από πού θα βρω λεφτά να πληρώσω όλα όσα έρχονται;». Ένα σκοτεινό και άδικο ερώτημα που έντεχνα - φευ! - καλλιεργείται σε κυριεύει: «Φταίω», «ΔΕΝ τα κατάφερα».

Κανένας αριθμός δεν μπορεί να εκφράσει την αγωνία του παιδιού που με τις κεραίες του έχει συλλάβει την περιρρέουσα οικογενειακή απόγνωση και με τη σειρά του ακόμη κι εκείνο αναρωτιέται «μήπως φταίω, έκανα κάτι κακό που η μαμά πια δεν χαμογελά;». «Μη σε νοιάζει, μαμά » έλεγε ένας πεντάχρονος στη μόλις απολυμένη μητέρα του, «θα σου βρω εγώ δουλειά!».

Ερευνητικά δεδομένα φανερώνουν την έκταση του κακού. Λόγου χάρη παιδιά ανέργων επισκέπτονται τον γιατρό με 20%-30% αυξημένη συχνότητα από ό,τι παιδιά που έχουν τουλάχιστον έναν εργαζόμενο γονιό. Άνεργος, ας το επαναλάβουμε, δεν σημαίνει μόνο κάποιος που έχει χάσει τη δουλειά του, σημαίνει και κάποιος που έχει χάσει την αυτοεκτίμηση, την αξιοπρέπεια, το όνομά του, την ελπίδα του. Όλα όσα απειλούν σήμερα και όσους εργαζομένους ζουν υπό τη σκιά της απόλυσης... Η αδυναμία επιβίωσης ενός παιδιού σήμερα αποτελεί σκάνδαλο για την πρόοδο και τον πολιτισμό μας. Υπάρχει όμως ένα ακόμα επαχθέστερο σκάνδαλο: η φυσικοποίηση της αθλιότητας, η μεταποίησή της σε αναπόφευκτη παράπλευρη ζημιά στο πλαίσιο ενός ακήρυχτου πολέμου.

Πόσο αντέχει ο αποστασιοποιημένος ορθολογισμός μας τη θέα της μητέρας εκείνης που σε αδυναμία να πληρώσει το ενοίκιο και με κομμένο το ηλεκτρικό ρεύμα ζητεί από τον εισαγγελέα να βάλει τον μικρό γιο της σε ίδρυμα για να μην πεθάνει από την πείνα και το κρύο; H φτώχεια, η ανέχεια, ανεργία δεν παράγουν από μόνες τους βία, αποτελούν οι ίδιες μορφές θεσμικά αποδεκτής βίας.

Η άλλη όψη του φεγγαριού

Υπάρχει όμως και η βία της άλλης όχθης. Η αύξηση π.χ. των κρουσμάτων των κακοποιημένων μέσα στην οικογένεια παιδιών δεν συνδέεται άμεσα με τη φτώχεια και την περιθωριοποίηση. Μια σκοτεινής προέλευσης δημοκρατικότητα ενοχοποιεί και τις «καλές» και προνομιούχες οικογένειες. 

Οι έχοντες και κατέχοντες δεν απαλλάσσονται από τη βαρβαρότητα που έχουν και κατέχουν. Η ενδο-οικογενειακή βία με θύμα τα παιδιά είναι διαταξική. Οι εύποροι γονείς, όπως φανερώνουν τα στοιχεία, είναι ικανοί για κάθε αγριότητα. Άλλωστε «καλοί» γονείς δεν είναι και εκείνοι που μετέχουν και στους ασιατικούς παραδείσους του παιδικού σεξοτουρισμού;

Η εκδίκηση του περιθωρίου: η βία και η αθλιότητα υφέρπουν στους κόλπους της άλλης όχθης.

Φονεύοντας την παιδικότητα

Εδώ εντάσσονται και οι άλλες, οι πιο κρυφές, αλλιώς βλαβερές μορφές κακοποίησης. Έχουν να κάνουν με την άλλη φτώχεια, εκείνη της εκμαυλιστικής καταναλωτικής ευμάρειας. Το παιδί αδειάζει και πάλι από την παιδικότητά του, κάτι που δεν είχε φαντασθεί ο Φιλίπ Αριες όταν μελετούσε διαχρονικά την εφεύρεση της παιδικής ηλικίας.

Μια βιομηχανία ανηλεούς μάρκετινγκ τρισεκατομμυρίων που προωθεί κάθε λογής θελκτικά προϊόντα κατανάλωσης στα παιδιά, από άχρηστα και βλαβερά φαγητά ως αποτρόπαια βίαια βιντεο-παιχνίδια. (Από 100 εκατομμύρια δολάρια στην Αμερική ετησίως το 1983, οι παιδικές μιντιακές διαφημίσεις εκτινάχθηκαν το 2000 στα 17 δισεκατομμύρια.) Η επιδημία της παιδικής παχυσαρκίας, οι διατροφικές διαταραχές, η πρώιμη σεξουαλικότητα, η νεανική βία, η ΅μείωση της δημιουργικότητας και ο εγκλωβισμός της επιθυμίας στην ψυχαναγκαστική αναζήτηση και άλλων αγαθών είναι ορισμένες από τις ολέθριες παρενέργειες.

Κι όμως παιδί σημαίνει κάτι άλλο. Και αυτό το άλλο αξίζει να μην καταστρατηγηθεί, είτε μέσα στον στρόβιλο μιας ανήκουστης κρίσης είτε μέσα στον εγκλωβισμό μιας άγονης και πλασματικής επάρκειας. 

Παιδί σημαίνει να μην αρκείσαι, σημαίνει διαθεσιμότητα στην επινόηση και την έκπληξη, σημαίνει άνοιγμα στο απρόοπτο, στο ευφάνταστο, παιδί σημαίνει «εκ νέου χτίσιμο ενός άλλου κόσμου», πίστη πως μια άλλη ζωή είναι εφικτή. Με άλλα λόγια, το παιδί, ως παιδί, προτάσσει έναν δικό του τρόπο υπέρβασης των κρίσεων. Πώς να περιφρουρηθεί η αξία της παιδικής ηλικίας εν μέσω διαφορετικών μορφών φτώχειας; Ιδού το ερώτημα. Η πολλαπλή κακοποίηση του παιδιού σήμερα δηλώνει τον θάνατο του μέλλοντός μας.

*Η κυρία Φωτεινή Τσαλίκογλου είναι συγγραφέας, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

από spoudasterion

ΠΗΓΗ: εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ