O Μέγας Βασίλειος της αυτοθυσιαστικής προσφοράς και ο τροφαντός «άγιος» της Coca Cola

Πράξη αντιστάσεως και αυτογνωσίας είναι η ενημέρωση των παιδιών μας για το ήθος και την προσωπικότητα, την πλήρη αυτοθυσίας και καλών έργων, του ιεράρχη της Καππαδοκίας Μεγάλου Βασιλείου.

Η Εκκλησία μας του έδωσε τον μοναδικό τίτλο του ουρανοφάντορος, δηλαδή αυτού  που αποκάλυψε, φανέρωσε, τα μυστήρια του ουρανού, με τα δογματικά του έργα.

Πώς κατάφερε η διαφήμιση της Κόκα Κόλα να επιβάλλει αντί για  τον λιτό, ασκητικό και σχετικά νέο άγιο ιεράρχη, τον παχύσαρκο, καλοζωισμένο, γερο-πωλητή των προϊόντων της, o οποίος μοιάζει μάλλον με τον χοντρό Βούδα των ανατολικών παρά με οποιονδήποτε χριστιανικό άγιο, είναι άξιο απορίας!

                     

Μεταξύ των αγίων Πατέρων που καταφέρθηκαν εναντίον των αδίκων πλουσίων, που στηρίζονταν πάνω στα υλικά αγαθά, και περιφρονούσαν η αδιαφορούσαν για την αδικία και την πείνα που επικρατούσε στην κοινωνία, ήταν και ο Μέγας Βασίλειος. Πρέπει να σημειωθή ότι ο Μ. Βασίλειος μίλησε για τα καυτά κοινωνικά θέματα της εποχής του, αφού προηγουμένως ο ίδιος έδωσε το παράδειγμα. Μοίρασε στους πτωχούς την μεγάλη περιουσία που είχε και έπειτα έγινε ιερεύς και επίσκοπος της Καισαρείας της Καππαδοκίας. Έτσι δεν μιλούσε από το γραφείο θεωρητικά. Ο ίδιος πρώτα το έζησε και έπειτα δίδαξε, γι' αυτό και ο λόγος του ήταν βροντή, αφού προηγουμένως ο βίος του ήταν αστραπή.

Ο Μ. Βασίλειος εργάσθηκε ποιμαντικά. Δεν προσπάθησε να μεταστρέψει την αγανάκτηση των πτωχών εναντίον των πλουσίων και να δημιουργήσει μίσος, αλλά προσπάθησε να θεραπεύσει τόσο τους πτωχούς όσο και τους πλούσιους να βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά. Τα θέματα όταν αντιμετωπίζονται επιφανειακά δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα. Έτσι μιλώντας για την αβεβαιότητα του πλούτου και ότι εύκολα μεταβάλλεται, αφού αλλάξουν μερικά κοινωνικά δεδομένα, στην συνέχεια τονίζει το να περιφρονούμε τα υλικά αγαθά. Όπως έγραψα προηγουμένως αυτό το κάνει για να εργασθεί ποιμαντικά στον λαό. Το ευκολότερο πράγμα είναι να γίνει κανείς λαοπλάνος και να πετάει συνθήματα επιφανειακά. Το δυσκολότερο είναι να θεραπεύει τα πάθη του λαού. Με την διδασκαλία περί περιφρονήσεως των υλικών αγαθών θέλει να μετατοπίσει την σκέψη τόσο των πλουσίων όσο και των πτωχών από τα υλικά αγαθά, ώστε να παύσουν να νομίζουν ότι αυτά αποτελούν τα μόνα αγαθά πάνω στην γη. Ο λόγος της περιφρονήσεως των υλικών αγαθών δεν είναι μανιχαϊκός, αλλά εντάσσεται μέσα στην προσπάθεια να φέρει μια ισορροπία στην κοινωνία. Πράγματι δυο είναι οι δυνατές στάσεις που μπορεί να λάβει κανείς απέναντι των υλικών αγαθών. Η μια είναι η ειδωλολατρική (θεοποίησή τους) και η άλλη η μανιχαϊκή (η απόρριψή τους). Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν δέχονται ούτε την μια ούτε την άλλη, αλλά δέχονται ότι τα υλικά αγαθά είναι δώρα του Θεού, που πρέπει να προσφέρονται ως αντίδωρα στον Θεό και στον συνάνθρωπο.

Όταν χρειάσθηκε να γίνει καυστικός το έκανε. 
Όταν έβλεπε τους πλούσιους να καυχώνται για την δύναμη του πλούτου τους, τότε δεν σιώπησε. Σε ένα έργο του λέγει ότι θεωρεί τέλεια κοινωνία εκείνη από την οποία έχει εξορισθή η ιδιότητα της κτήσεως και η εναντίωση της γνώμης (οι φιλονικίες). Όμως, μελετώντας όλη την διδασκαλία του Μ. Βασιλείου, συμπεραίνουμε ότι δεν κατηγορούσε τόσο την ιδιοκτησία όσο την ιδιοποίηση των υλικών αγαθών. Θέλει να φιλοτιμήσει τους πλούσιους να δίδουν ελεύθερα σ' αυτούς που έχουν ανάγκη, και έτσι να επικρατήσει πάνω στην γη η κοινοχρησία. Αυτήν την κοινοχρησία προσπαθεί να τεκμηριώσει με πολλά παραδείγματα.

Χρησιμοποιεί την περίπτωση των ζώων. Τα πρόβατα βόσκουν επάνω στα όρη και οι πολυπληθείς ίπποι απολαμβάνουν το χορτάρι στης γης στην ίδια πεδιάδα χωρίς έριδες μεταξύ τους. Εμείς όμως αρπάζουμε τα κοινά και ιδιοποιούμαστε αυτά που ανήκουν στους πολλούς. Χρησιμοποιεί επίσης επιχειρήματα φυσικά. Εκείνος, λέγει, που ιδιοποιείται τα υλικά αγαθά μοιάζει με τον θεατή που εισέρχεται πρώτος στο θέατρο, το καταλαμβάνει ολόκληρο και δεν αφήνει να εισέλθει άλλος, επειδή το θεωρεί απολύτως δικό του. Επίσης αφού ο άνθρωπος γεννιέται γυμνός και επιστρέφει στην γη γυμνός, είναι παράλογο να ιδιοποιείται τα υλικά αγαθά, επειδή πρόλαβε και τα απέκτησε αυτός. Χρησιμοποιεί ακόμη το επιχείρημα του κοινωνικού προορισμού των υλικών αγαθών και του πλούτου. Ο άρτος, λέγει, ανήκει στον πεινασμένο, το ιμάτιο στον γυμνό, το υπόδημα στον ανυπόδητο, το αργύριο στον πτωχό. Εκείνος ο οποίος κατακρύπτει τα αγαθά και αποφεύγει να ενδύσει τον γυμνό η να θρέψη τον πεινασμένο δεν είναι καλύτερος από τον λωποδύτη που γυμνώνει τον πεινασμένο. Τα έλεγε αυτά ο άγιος γιατί στην εποχή του σε περίοδο πείνας οι πλούσιοι είχαν γεμάτες τις αποθήκες.

Επίσης χρησιμοποιεί το παράδειγμα της πρώτης Εκκλησίας στην οποία όλα ήταν κοινά, ο βίος, η ψυχή, η συμφωνία, η τράπεζα, η αδελφότης και η αγάπη η οποία μετέβαλε σε ένα τα πολλά σώματα και συνάρμοζε σε μία ομόνοια τις διάφορες ψυχές. Αυτή η κοινοκτημοσύνη πρέπει να ερμηνευθή ως κοινοχρησία.

Πέρα από αυτά στα έργα του ο Μ. Βασίλειος τονίζει πολύ την αξία του πραγματικού πλούτου, που είναι η Χάρη του Χριστού. Ο πλούσιος χωρίς Χριστό είναι πάμπτωχος και ο πτωχός με τον Χριστό είναι πάμπλουτος. Οι υλικές απολαύσεις, έλεγε, έχουν περισσότερο πόνο, παρά υλική ευχαρίστηση. Τα πλούτη έχουν τις επιβουλές, οι τρυφές, οι χορτασμοί και οι αδιάκοπες απολαύσεις έχουν την ποικιλία των ασθενειών και άλλα ακόμη πάθη. Οι Απόστολοι είχαν τον Χριστό και είχαν τα πάντα. Το ίδιο συμβαίνει και με τους αγίους.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας προσπάθησαν να λύσουν τα προβλήματα της εποχής τους με βάση τον Θεό και την σωτηρία του ανθρώπου, αλλά συνεχώς επεδίωκαν να ανεβάσουν τον νου των ανθρώπων στο πραγματικό αγαθό, που είναι ο Θεός.

(κείμενο του μητρ. Ναυπάκτου π. Ιεροθέου Βλάχου)

Πηγή: Misha

Το ψωμί που κρατάς εσύ στα χέρια σου και το αποθηκεύεις, ανήκει σ' αυτόν που πεινά.

...............

Ποιός θεωρείται πως είναι πλεονέκτης; Αυ­τός που δεν μπορεί να παραμείνει στην αυτάρ­κεια.

Ποιός είναι ο άρπαγας; Αυτός που αφαι­ρεί από τον καθένα εκείνα που του ανήκουν.

Δεν είσαι λοιπόν εσύ ο πλεονέκτης; Δεν εί­σαι εσύ ο άρπαγας, όταν οικειοποιείσαι όλα τα πλούτη που σου δόθηκαν, με σκοπό να τα διαχειρισθείς και να τα οικονομήσεις με πνεύ­μα αγάπης; 

Ή αυτόν που απογυμνώνει τον ντυμένο, ο οποίος φοράει πλούσια ρούχα, θα τον ονομάσουμε λωποδύτη, ενώ εκείνον που δεν ντύνει τον γυμνό, ενώ μπορεί να το κάνει, θα του δώσουμε άλλο όνομα;

Το ψωμί που κρατάς εσύ στα χέρια σου και το αποθηκεύεις, ανήκει σ' αυτόν που πεινά. Τα ρούχα που φυλάς στις ντουλάπες και στις ιματιοθήκες, είναι εκείνου που είναι γυμνός. Τα παπούτσια τα περίσσια είναι του ξυπόλυτου. Τα χρήματα που τα συγκεντρώνεις και τα κρύβεις στα βάθη της γης, είναι αυτού που τα χρειάζεται. 

Επομένως τόσους αδικείς, ό­σους μπορούσες να ευεργετήσεις!

...........

«Να μοιράζεις το ψωμί σου μ' αυτόν που πεινάει» 

Ομιλία Βασιλείου του Μεγάλου, στο χωρίο του Ευαγγελίου 

"Καθελώ μου τας αποθήκας και μείζονας οικοδομήσω"

ολόκληρη η ομιλία εδώ

Φώτης Κόντογλου – Το βλογημένο μαντρί

Κάθε χρόνο ο Άγιος Βασίλης τις παραμονές της Πρωτοχρονιάς γυρίζει από χώρα σε χώρα κι από χωριό σε χωριό, και χτυπά τις πόρτες για να δει ποιος θα τον δεχτεί με καθαρή καρδιά. Μια χρονιά λοιπόν, πήρε το ραβδί του και τράβηξε.

Ήτανε σαν καλόγερος ασκητής, ντυμένος με κάτι μπαλωμένα παλιόρασα, με χοντροπάπουτσα στα ποδάρια του και μ’ ένα ταγάρι περασμένο στον ώμο του. Γι αυτό τον παίρνανε για διακονιάρη και δεν τ’ ανοίγανε την πόρτα.

Ο Άγιος Βασίλης έφευγε λυπημένος, γιατί έβλεπε την απονιά των ανθρώπων και συλλογιζότανε τους φτωχούς που διακονεύουνε, επειδής έχουνε ανάγκη, μ’ όλο που αυτός ο ίδιος δεν είχε ανάγκη από κανέναν, κι ούτε πεινούσε, ούτε κρύωνε. Αφού βολόδειρε(1) από δω κι από κει, κι αφού πέρασε από χώρες πολλές κι από χιλιάδες χωριά και πολιτείες, έφταξε στα ελληνικά τα μέρη, πού ’ναι φτωχός κόσμος. Απ’ όλα τα χωριά πρόκρινε τα πιο φτωχά, και τράβηξε κατά κει, ανάμεσα στα ξερά βουνά που βρισκόντανε κάτι καλύβια, πεινασμένη λεμπεσουριά(2).

Περπατούσε νύχτα κι ο χιονιάς βογκούσε, η πλάση ήτανε πολύ άγρια. Ψυχή ζωντανή δεν ακουγότανε, εξόν από κανένα τσακάλι που γάβγιζε.

Αφού περπάτηξε κάμποσο, βρέθηκε σ’ ένα απάγκιο που έκοβε ο αγέρας από ’να μικρό βουνό, κι είδε ένα μαντρί κολλημένο στα βράχια. Άνοιξε την αυλόπορτα που ήτανε κανωμένη από άγρια ρουπάκια(3) και μπήκε στη μάντρα. Τα σκυλιά ξυπνήσανε και πιάσανε και γαβγίζανε. Πέσανε απάνω του να τον σκίσουνε˙ μα, σαν πήγανε κοντά του, σκύψανε τα κεφάλια τους και σερνόντανε στα ποδάρια του, γλείφανε τα χοντροπάπουτσά του, γρούζανε φοβισμένα και κουνούσανε παρακαλεστικά τις ουρές τους.

Ο Άγιος σίμωσε στο καλύβι του τσομπάνου και χτύπησε την πόρτα με το ραβδί του και φώναξε:
«Ελεήστε με, χριστιανοί, για τις ψυχές των αποθαμένων σας! Κι ο Χριστός μας διακόνεψε σαν ήρθε σε τούτον τον κόσμο!».

Η πόρτα άνοιξε και βγήκε ένας τσομπάνης, παλικάρι ως εικοσιπέντε χρονώ, με μαύρα γένια˙ και δίχως να δει καλά καλά ποιος χτυπούσε την πόρτα, είπε στο γέροντα:
«Πέρασε μέσα στ’ αρχοντικό μας να ζεσταθείς! Καλή μέρα και καλή χρονιά!».

Αυτός ο τσομπάνης ήτανε ο Γιάννης ο Μπάικας, που τον λέγανε Γιάννη Βλογημένον, άνθρωπος αθώος σαν τα πρόβατα που βόσκαγε, αγράμματος ολότελα.

Μέσα στην καλύβα έφεγγε με λιγοστό φως ένα λυχνάρι. Ο Γιάννης, σαν είδε στο φως πως ο μουσαφίρης ήτανε γέροντας καλόγερος, πήρε το χέρι του και τ’ ανασπάστηκε και τό ’βαλε απάνω στο κεφάλι του. Ύστερα φώναξε και τη γυναίκα του, ως είκοσι χρονώ κοπελούδα, που κουνούσε το μωρό τους μέσα στην κούνια. Κι εκείνη πήγε ταπεινά και φίλησε το χέρι του γέροντα, κι είπε:
«Κόπιασε, παππού, να ξεκουραστείς».

Ο Άγιος Βασίλης στάθηκε στην πόρτα και βλόγησε το καλύβι κι είπε:
«Βλογημένοι νά ’σαστε, τέκνα μου, κι όλο το σπιτικό σας! Τα πρόβατά σας να πληθαίνουν ως του Ιώβ μετά την πληγήν και ως του Αβραάμ και ως του Λάβαν! Η ειρήνη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού να είναι μαζί σας!».

Ο Γιάννης έβαλε ξύλα στο τζάκι και ξελόχισε(4) η φωτιά. Ο Άγιος απίθωσε σε μια γωνιά το ταγάρι του, ύστερα έβγαλε το μπαλωμένο το ράσο του κι απόμεινε με το ζωστικό του. Τον βάλανε κι έκατσε κοντά στη φωτιά, κι η γυναίκα τού ’βαλε και μια μαξιλάρα ν’ ακουμπήσει.

Ο Άγιος Βασίλης γύρισε κι είδε γύρω του και ξανάπε μέσα στο στόμα του:
«Βλογημένο νά ’ναι τούτο το καλύβι!».

Ο Γιάννης μπαινόβγαινε, για να φέρει τό ’να και τ’ άλλο. Η γυναίκα του μαγείρευε. Ο Γιάννης ξανάριξε ξύλα στη φωτιά.

Μονομιάς φεγγοβόλησε το καλύβι με μιαν αλλιώτικη λάμψη και εφάνηκε σαν παλάτι. Τα δοκάρια σαν νά ’τανε μαλαμοκαπνισμένα, κι οι πυτιές(5) που ήτανε κρεμασμένες σαν να γινήκανε χρυσά καντήλια, και τα τυροβόλια κι οι καρδάρες και τ’ άλλα τα σύνεργα που τυροκομούσε ο Γιάννης, λες κι ήτανε διαμαντοκολλημένα. Και τα ξύλα που καιγόντανε στη φωτιά ευωδιάζανε σαν μοσκολίβανο και δεν τρίζανε, όπως τρίζανε τα ξύλα της φωτιάς, παρά ψέλνανε σαν τους αγγέλους πού ’ναι στον Παράδεισο.

Ο Γιάννης ήτανε καλός άνθρωπος, όπως τον έφτιαξε ο Θεός.
Φτωχός ήτανε, είχε λιγοστά πρόβατα, μα πλούσια καρδιά: «Τη πτωχεία τα πλούσια!». Ήτανε αυτός καλός, μα είχε και καλή γυναίκα. Κι όποιος τύχαινε να χτυπήσει την πόρτα τους, έτρωγε κι έπινε και κοιμότανε. Κι αν ήτανε και πικραμένος, έβρισκε παρηγοριά. Γι αυτό κι ο Άγιος Βασίλης κόνεψε στο καλύβι τους, ξημερώνοντας Πρωτοχρονιά, παραμονή της χάρης του, κι έδωσε την ευλογία του.

Κείνη τη νύχτα τον περιμένανε όλες οι πολιτείες και τα χωριά της οικουμένης, αρχόντοι, δεσποτάδες κι επίσημοι ανθρώποι, πλην εκείνος δεν πήγε σε κανέναν τέτοιον άνθρωπο, παρά πήγε στο μαντρί του Γιάννη του Βλογημένου.

Σαν βολέψανε τα πρόβατα, μπήκε μέσα ο Γιάννης και λέγει στο γέροντα:

«Γέροντα, μεγάλη χαρά έχω απόψε που ήρθες, ν’ ακούσουμε κι εμείς κανένα γράμμα, γιατί δεν έχουμε εκκλησία κοντά μας, μήτε καν ρημοκλήσι. Εγώ αγαπώ πολύ τα γράμματα της θρησκείας μας, κι ας μην τα καταλαβαίνω, γιατί είμαι ξύλο απελέκητο. Μια φορά μας ήρθε ένας γέροντας Αγιονορίτης και μας άφησε τούτη την αγιωτική φυλλάδα, κι αν λάχει να περάσει κανένας γραμματιζούμενος καμιά φορά, τον βάζω και τη διαβάζει. Εγώ όλα όλα τα γράμματα που ξέρω είναι τρία λόγια που τά ’λεγε ένας γραμματιζούμενος, που έβγαζε λόγο στο χωριό, δυό ώρες από δω, κι από τις πολλές φορές που τά ’λεγε, τυπωθήκανε στη θύμησή μου. Αυτός ο γραμματικός έλεγε και ξανάλεγε : “Σκώνιτι ου μήτηρ του κι τουν ανισπάζιτι κι του λέγ’: Τέκνου μου! Τέκνου μου!”. Αυτά τα γράμματα ξέρω…».

Ήτανε μεσάνυχτα. Ο αγέρας βογγούσε. Ο Άγιος Βασίλης σηκώθηκε απάνου και στάθηκε γυρισμένος κατά την ανατολή κι έκανε το σταυρό του τρεις φορές. Ύστερα έσκυψε και πήρε από το ταγάρι του μια φυλλάδα κι είπε:
«Ευλογητός ο Θεός ημών πάντοτε, νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων!».

Ο Γιάννης πήγε και στάθηκε από πίσω του και σταύρωσε τα χέρια του. Η γυναίκα του βύζαξε το μωρό και πήγε κι εκείνη και στάθηκε κοντά στον άντρα της.

Κι ο γέροντας είπε το «Θεός Κύριος» και τ’ απολυτίκιο της Περιτομής «Μορφήν αναλλοιώτως ανθρωπίνην προσέλαβες», χωρίς να πει και το δικό του τ’ απολυτίκιο, που λέγει: «Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος σου». Έψελνε γλυκά και ταπεινά, κι ο Γιάννης κι η Γιάνναινα τον ακούγανε με κατάνυξη και κάνανε το σταυρό τους. Κι είπε ο Άγιος Βασίλης τον όρθρο και τον κανόνα της εορτής «Δεύτε λαοί, άσωμεν», χωρίς να πει το δικό του κανόνα «Σου την φωνήν έδει παρείναι, Βασίλειε». Κι ύστερα είπε όλη τη λειτουργία κι έκανε απόλυση.

Καθίσανε στο τραπέζι και φάγανε, ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας, ο Γιάννης ο Βλογημένος, η γυναίκα του κι ο μπάρμπα – Μάρκος ο Βουβός, που τον είχε συμμαζέψει ο Γιάννης και τον βοηθούσε.

Και, σαν αποφάγανε, έφερε η γυναίκα τη βασιλόπιτα και την έβαλε απάνω στο σοφρά. Κι ο Άγιος Βασίλης πήρε το μαχαίρι και σταύρωσε τη βασιλόπιτα κι είπε:

«Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!».
Κι έκοψε το πρώτο το κομμάτι κι είπε: «του Χριστού», έκοψε το δεύτερο κι είπε: «της Παναγίας», κι ύστερα έκοψε το τρίτο και δεν είπε: «του Αγίου Βασιλείου», αλλά είπε: «του νοικοκύρη του Γιάννη του Βλογημένου!».

Πετάγεται ο Γιάννης και του λέγει:
«Γέροντα, ξέχασες τον Αι-Βασίλη!».

Του λέγει ο Άγιος:
«Αλήθεια, τον ξέχασα!».

Κι έκοψε ένα κομμάτι κι είπε:
«Του δούλου του Θεού Βασιλείου!».

Ύστερα έκοψε πολλά κομμάτια, και σε κάθε ένα που έκοβε έλεγε: «της νοικοκυράς», «του μωρού», «του δούλου του Θεού Μάρκου του μογιλάλου(6)», «του σπιτιού», «των ζωντανών», «των φτωχών».

Λέγει πάλι ο Γιάννης στον Άγιο:
«Γέροντα, γιατί δεν έκοψες για την αγιοσύνη σου;».

Του λέγει ο Άγιος:
«Έκοψα, ευλογημένε!».

Μα ο Γιάννης δεν κατάλαβε τίποτα, ο καλότυχος!

Έστρωσε η γυναίκα, για να κοιμηθούνε. Σηκωθήκανε να κάνουνε την προσευχή τους. Ο Άγιος Βασίλης άνοιξε τις απαλάμες του κι είπε την δική του την ευχή, που τη λέγει ο παπάς στη λειτουργία:
«Κύριος ο Θεός μου, οίδα ότι ουκ ειμί άξιος, ουδέ ικανός, ίνα υπό την στέγην εισέλθης του οίκου της ψυχής μου…».

Σαν τελείωσε την ευχή κι ετοιμαζόντανε να πλαγιάσουνε, του λέγει ο Γιάννης:
«Εσύ, γέροντα, που ξέρεις τα γράμματα, πες μας σε ποιά παλάτια άραγες πήγε απόψε ο Αι-Βασίλης; Οι αρχόντοι κι οι βασιλιάδες τί αμαρτίες μπορεί νά ’χουνε; Εμείς οι φτωχοί είμαστεν αμαρτωλοί και κακορίζικοι, επειδής η φτώχεια μας κάνει να κολαζόμαστε!».

Ο Άγιος Βασίλης δάκρυσε. Σηκώθηκε πάλι απάνω, άπλωσε τις απαλάμες του και ξαναείπε την ευχή αλλιώτικα:
«Κύριε ο Θεός μου, οίδας ότι ο δούλος Ιωάννης ο απλούς εστιν άξιος και ικανός, ίνα υπό την στέγην αυτού εισέλθης, ότι νήπιος υπάρχει, και των τοιούτων εστίν η βασιλεία των ουρανών…».

Και πάλι δεν κατάλαβε τίποτα ο Γιάννης ο καλότυχος, ο Γιάννης ο Βλογημένος.

Λεξιλόγιο

1. Βολοδέρνω – βασανίζομαι γυρνώντας από δω κι από κει
2. Λεμπεσουριά – φτωχολογιά
3. Ρουπάκι – αγριοβελανιδιά
4. Ξελοχίζω – ζωηρεύω τη φωτιά
5. Πυτιά (η) – μαγιά απ’ την οποία γίνεται το τυρί
6. Μογιλάλος – βουβός

«Έργα», τ. Α’
Στοιχειοθεσία: προσφορά της κ. Σοφίας Πυρούλη.

Posted by netakias.com

Υπάρχει ο Άι Βασίλης; Μανούλα, πες μου την αλήθεια.

Ναι καρδούλα μου! Υπάρχει ο Άι-Βασίλης!
Ευλογία φέρνει, όχι παιχνίδια - δεν είναι άγιος του εμπορίου,
αλλά του παραδείσου!... 

O ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ,
Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ!!! 

Ο Άγιός μας γεννήθηκε στην Νεοκαισαρεια του Πόντου το 330 μ.Χ. (όλες οι περιοχές που αναφέρουμε ήταν κάποτε ελληνικές ενώ σήμερα ανήκουν στην επικράτεια της Τουρκίας), σπούδασε στην Αθήνα σε φιλοσοφικές σχολές μαζί με τον φίλο του Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο [σημείωση: ήταν μαθηματικός, γιατρός, δικηγόρος και (όπως θα λέγαμε σήμερα) φιλόλογος - και αργότερα έγινε μοναχός, ιερέας και επίσκοπος («δεσπότης») της Καισαρείας] και πέθανε σε ηλικία 48 ετών τον Δεκέμβριο του 378 μ.Χ.
Κηδεύτηκε την 1η Ιανουαρίου του 379 μ.Χ. και κάθε πρωτοχρονιά -όπως γνωρίζουμε- γιορτάζουμε την μνήμη του.

Ο Άι Βασίλης στα 48 χρόνια που έζησε, έκαμε τόσα πολλά για τους ανθρώπους που η ιστορία τον ονόμασε ΜΕΓΑ όσο ακόμα ζούσε.
Ας δούμε όμως τι έκανε ο Άγιος Βασίλης κι έγινε Μέγας.
Πρώτα πρώτα μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς, δεν κράτησε τίποτα για τον εαυτό του! Από πολύ νέος γύμναζε τον εαυτό του στο πνεύμα και τον έβαζε σε σκληραγωγίες και, όπως λένε, άλλο δρόμο δεν γνώριζε εκτός αυτόν που οδηγούσε στο πανεπιστήμιο και στην εκκλησία. Σε μεγάλες επιδημίες που ταλαιπωρούσαν τον λαό αυτός ήταν παρών και βοηθούσε σωματικά και ψυχικά διδάσκοντας την πίστη του Χριστού [ήταν και γιατρός]. Ο Άι Βασίλης ήταν πολύ αυστηρός με αυτούς που ξέφευγαν από την σωστή πίστη, έλεγε και έγραφε την αλήθεια θαρραλέα και μάλιστα δεν δίστασε να ελέγξει ακόμη και αυτοκράτορες.

Συμπλήρωσε με ευχές την Θεία Λειτουργία που ακούμε αυτές τις ημέρες στην εκκλησία και φέρει το όνομά του («Λειτουργία Αγίου Βασιλείου»). [«Νεκρός»: Οι «ευχές» αυτές είναι μεγάλες και σπουδαίες προσευχές που λέει ο παπάς χαμηλόφωνα μέσα στο Ιερό, ενώ ο ψάλτης ψάλλει - με αυτές τις προσευχές γίνεται η θεία Μετάληψη και τα άλλα σημαντικά πράγματα μέσα στη λειτουργία. Η λειτουργία του Αγίου Βασιλείου γίνεται 10 φορές το χρόνο: την 1η Ιανουαρίου (όπου γιορτάζεται και η μνήμη του), τις πρώτες πέντε Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής, τις παραμονές των Χριστουγέννων και των Θεοφανίων, την Μ. Πέμπτη και το Μ. Σάββατο. Τις άλλες μέρες γίνεται η λειτουργία που έχει γράψει ένας άλλος μεγάλος άγιος των γραμμάτων & της φιλανθρωπίας, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος].

Επίσης, ο Άγιος Βασίλης έγραψε πολλά βιβλία για την καθοδήγηση των χριστιανών και ίδρυσε πολλά μοναστήρια, όπου αρκετοί μαθητές του αφιερώθηκαν στον Θεό.

Το πιο σπουδαίο του έργο όμως ήταν η οργάνωση της ελεημοσύνης και φιλανθρωπίας στην επαρχία του: έφτιαξε κοντά στην Καισάρεια μια ολόκληρη πόλη από φιλανθρωπικά ιδρύματα, γηροκομεία, νοσοκομεία, ξενοδοχεία, ορφανοτροφεία κ.α. Ίδρυσε και καθιέρωσε την διανομή αγαθών, τρόφιμα, ρούχα, χρήματα και κάθε είδους βοήθεια σε φτωχές οικογένειες, άπορους κ.λ.π.

Η πόλη αυτή [μετά το θάνατό του] ονομάστηκε Βασιλειάδα. Φανταστείτε τι ανακούφιση θα ένιωθαν τότε οι φτωχοί, τα ορφανά, οι γέροι, οι ταξιδιώτες, η Καισάρεια είχε γίνει μια μεγάλη οικογένεια με πατέρα τον άγιο Βασίλειο, τον επίσκοπό της.

Τον αγαπούσαν τόσο πολύ που στην κηδεία του σημειώθηκαν λιποθυμίες και θάνατοι, τόσες χιλιάδες κόσμος που συγκεντρώθηκε!

Αυτός ήταν ο Άι Βασίλης από την Καισαρεία που πάντα θα ζει μέσα στις καρδιές μας και θα μας θυμίζει με το έργο του ότι πρέπει να είμαστε όλοι εμείς οι άνθρωποι μικροί και μεγάλοι αγαπημένοι.

[Ενώ ζούσε ο άγιος Βασίλης, ο αδελφός του, ο άγιος Γρηγόριος της Νύσσης, είδε το εξής όραμα: «’Ήταν νύχτα, όταν έγινε μία θεία λάμψη (“έλλαμψη”) από φως, την ώρα που (ο Βασίλειος) προσευχόταν στο σπίτι. Το φως εκείνο ήταν άυλο (άκτιστο) και, με τη δύναμη του Θεού, πλημμύρισε (καταφώτισε) όλο το οίκημα, χωρίς να το ανάβει κάποιο εύφλεκτο υλικό»!!!]

hellasorthodoxy

Οι καλές πράξεις ποτέ δε χάνονται...

Το δέντρο το αναγνωρίζεις από τους καρπούς του,
τον άνθρωπο από τις πράξεις του.
Οι καλές πράξεις ποτέ δε χάνονται.
Αυτός που σπέρνει ευγένεια, θερίζει φιλία,
αυτός που φυτεύει καλοσύνη, μαζεύει αγάπη.

Βασίλειος ο Μέγας

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη από ένα 50χρονο παιδί

Άγιε μου Βασίλη, ίσως για πρώτη φορά σου στέλνει γράμμα ένα παιδί του Θεού, που έγινε πρόσφατα πενήντα χρόνων και μόλις αρχίζει να καταλαβαίνει που πατά και που πηγαίνει.
.
Σαν παιδί λοιπόν κι εγώ, με όλο το θάρρος είπα να ζητήσω το δώρο μου φέτος τα Χριστούγεννα.
Ένα δώρο αληθινό, από εσένα τον αληθινό Άγιο του αληθινού Θεού.
Ένα δώρο χειροπιαστό αλλά και άπιαστο, που μπορείς να μου το αφήσεις όχι μπροστά σε ένα λαμπροστολισμένο δέντρο, όχι πάνω σ’ ένα ζεστό τζάκι, αλλά μέσα στην παγωμένη και σκοτεινή καρδιά μου. Εκεί θέλω το δώρο μου, το πιο ακριβό και πολύτιμο που μπορεί να λαχταρήσει ένα παιδί πενήντα χρόνων.
Θέλω για δώρο το φώς του αστεριού, τη ζεστασιά του χνώτου των ζώων, την πίστη των βοσκών, την ταπείνωση των μάγων, τη μουσική των αγγέλων, για να γίνει η καρδιά μου φάτνη για το Χριστό.
Θέλω για δώρο τη χαμένη μου αθωότητα, για να γίνει η καρδιά μου πηγή αγάπης και καλοσύνης για όλο τον κόσμο. Να βγαίνει αγάπη και καλοσύνη σ’ ό,τι λέω και κάνω κάθε μέρα.
Θέλω για δώρο να γίνω σαν το μικρό παιδί που πήγαινα σχολείο … κι όταν η βαρυχειμωνιά μου πάγωνε τα χέρια στον ουρανό τα σήκωνα να ζεσταθούν στ’ αστέρια.

Ναι, Άγιε μου Βασίλη, κάνε με να νοιώσω σαν το μικρό παιδί που ξεκινά απ’ την αρχή … αρχή που βγήκε ο Χριστός, «Άγιος και πνευματικός, στη γή να περπατήσει και να μας καλοκαρδίσει.»

Αμήν

Ευχαριστίες στον Νικόλαο Α

istologio

Γιατί είναι καλό για τα παιδιά να πιστεύουν στον Αϊ-Βασίλη;

 Καλό θα είναι να μιλήσουμε στα παιδάκια μας για τον δικό μας, τον αληθινό Άγιο Βασίλειο

Κάποιοι γονείς θεωρούν ότι δεν πρέπει να αμφισβητήσουν ποτέ την ύπαρξη του Αϊ-Βασίλη, ενώ κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι πρέπει να δώσουν μια ξεκάθαρη απάντηση στην αιωρούμενη απορία των παιδιών. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι δεν υπάρχει «πρέπει» ή «δεν πρέπει» στην περίπτωση αυτή, αφού ο Αϊ-Βασίλης είναι ένα δώρο από μόνος του… ένα αναπόσπαστο κομμάτι της υπέροχης παιδικής ηλικίας.

Why I Let My Kids Believe in Santa Claus

Πώς είναι δυνατόν να θέλουμε να στερήσουμε από τα παιδιά μας αυτή τη μαγεία;

1. Η ύπαρξη του Αϊ-Βασίλη ενισχύει τη φαντασία

Ο παχουλός γεράκος με την άσπρη γενειάδα και την κόκκινη στολή, ο σάκος με τα δώρα, το έλκηθρο που σέρνουν οι τάρανδοι, ο ήχος από τις καμπανούλες στον ουρανό και καθετί που είναι πασπαλισμένο με τη μαγική νεραϊδόσκονη επιτρέπουν στο παιδί να πιστέψει ότι τα πάντα είναι δυνατά, επιτρέποντάς το να ταξιδέψει σε φανταστικούς κόσμους. Αν υπάρχει, λοιπόν, οτιδήποτε που μπορεί να γαλουχήσει αυτή την τόσο ευφάνταστη και δημιουργική του πλευρά, δικαιούται να το ζήσει.

2. Το βοηθάει να πιστέψει σε κάτι ανώτερο

Είναι σημαντικό για τα παιδιά να αισθάνονται ότι υπάρχει κάτι πιο πάνω από τον εαυτό τους - μια κοινότητα, ένα σύμπαν, μια πανταχού παρούσα παρουσία. Σε όποια θρησκεία κι αν ανήκετε, ο μύθος του Αϊ-Βασίλη δίνει στα παιδιά ένα λόγο παραπάνω να κοιτούν στον ουρανό και να νιώθουν ότι εκεί πάνω υπάρχει κάτι ανώτερο από τον άνθρωπο.

3. Το βοηθάει να πιστέψει χωρίς χειροπιαστές αποδείξεις

Ο Αϊ-Βασίλης μαθαίνει στα παιδιά να έχουν πίστη σε κάτι χωρίς να χρειάζεται να το δουν ή να το αγγίξουν - κι αυτό είναι σπουδαίο για τη ζωή τους. Είναι κάτι σαν δάσκαλος, που καταφέρνει να φτάσει σε όλα τα παιδιά, ακόμα και στο πιο απομακρυσμένο μέρος του κόσμου, ταξιδεύοντας μέσα από τις καρδιές των ανθρώπων που είναι γεμάτες με αγάπη, χαρά, ελπίδα κι ευτυχία!

4. Οξύνει την κριτική του σκέψη

Η ύπαρξη του Αϊ-Βασίλη αποτελεί ένα μάθημα αξιολόγησης για τα παιδιά, έναν τρόπο για να σκεφτούν και να αξιολογήσουν τα δεδομένα, να οξύνουν την κριτική τους ικανότητα και να καταλήξουν στα δικά τους συμπεράσματα.    

5. Δημιουργεί παιδικές αναμνήσεις

Τι μπορεί να συγκριθεί με τη γλυκιά αγωνία που νιώθει ένα παιδί όταν κοιτάζει έξω από το παράθυρό του, ψάχνοντας στον ουρανό το έλκηθρο του Αϊ-Βασίλη; Και την επόμενη μέρα να ξυπνάει μέσα στη μαγεία των δώρων που του άφησε κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο; Γιατί είναι όντως μαγικό!

Ο Αϊ-Βασίλης μπορεί να μην είναι αληθινός, αλλά αυτές οι αξέχαστες παιδικές αναμνήσεις δεν θα μπορούσαν να είναι πιο αληθινές! Ίσως, τελικά, ένα ακόμα μάθημά του είναι να μας διδάξει να αναγνωρίζουμε τη «μαγεία» και το «μυστήριο» όχι επειδή θα τα δούμε μπροστά μας, αλλά επειδή απλά θα τα νιώσουμε!  

6. Του μαθαίνει να είναι δοτικό

Πέρα από την υλιστική μορφή που οι γιορτές έχουν αποκτήσει στη σύγχρονη κοινωνία, όταν μιλάμε για το Πνεύμα των Χριστουγέννων αναφερόμαστε στη δοτικότητα, την προσφορά, τη βοήθεια που μπορεί να προσφέρει ο καθένας μας στο συνάνθρωπό του. Κι ο ρόλος του Αϊ-Βασίλη κάνει αυτό ακριβώς: Αποδεικνύει ότι, προκειμένου να χαρίσει την αγάπη του στα παιδιά, περνάει μια ολόκληρη νύχτα ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο ενώ όλοι οι υπόλοιποι κοιμούνται… απλά και μόνο για να προσφέρει χαρά!     

7. Ο Αϊ-Βασίλης «είναι» αυτός που λέμε ότι είναι

Είναι ένας ευγενικός άνθρωπος, που αναγνωρίζει την καλοσύνη στα παιδιά και ξέρει καλά ότι, όταν κάποιος κάνει κάτι κακό μία φορά, δεν σημαίνει ότι είναι και κακός γενικότερα. Επίσης, συνεργάζεται με τη μαμά και τον μπαμπά κάθε χρόνο για να τηρούνται όλοι οι κανόνες των Χριστουγέννων, συμπεριλαμβανομένων και των δώρων που θα φέρει στους μικρούς του φίλους. Κι επειδή τα παιδιά παίρνουν πολλά δώρο όλο το χρόνο, στο σάκο του κρύβει ένα μόνο δώρο για τον καθένα, σωστά;

8. Ενισχύει το χαρούμενο κλίμα των γιορτών

Το να πιστεύουν τα παιδιά στην ύπαρξη του Αϊ-Βασίλη δεν κάνει κακό σε κανέναν. Μπορεί σ’ εμάς τους μεγάλους να φαντάζει κάπως αφελές, αλλά για εκείνα είναι σημαντικό: Αθωότητα + Μαγεία = Ευτυχία! Πώς θα μπορούσε ένα μικρό παιδί να διαχειριστεί μια τέτοια αλήθεια και να απαιτήσουμε να επιδείξει υπευθυνότητα προκειμένου να κρατήσει κρυφό ένα τέτοιο μυστικό από όλους τους άλλους;

9. Δεν είναι κάτι που θα κρατήσει για πάντα…

Όσο κι αν πιστεύει ένα παιδάκι στον Αϊ-Βασίλη, αργά ή γρήγορα θα το ξεχάσει, δεν του μένουν και πολλά χρόνια. Η εποχή της αθωότητας περνάει σαν νερό… Οπότε αναρωτιέται κανείς: «Ποιος ο λόγος να του στερήσουμε αυτές τις ελάχιστες μαγικές στιγμές;». Θα έρθει η ώρα που θα ξυπνήσει ένα χριστουγεννιάτικο πρωινό και θα ξέρει την αλήθεια. Τα ξωτικά, οι τάρανδοι, το έλκηθρο - όλα στη φαντασία. Επομένως, γιατί να μην απολαμβάνει τη μαγεία όσο ακόμα υπάρχει;

10. Επειδή πιστεύουμε στον Αϊ-Βασίλη κι εμείς, οι γονείς…

… μιας και είναι ο μοναδικός τρόπος να νιώσουμε και πάλι παιδιά, έστω και για λίγο στη ζωή μας!

Από τη συγγραφέα και μαμά Michelle Horton, μέσα από το blog της «EarlyMama».

το βρήκαμε εδώ: imommy

Η Ακαδημία του Πλάτωνα και οι εξαιρετικοί σπουδαστές της

Συμπληρώθηκαν 2400 χρόνια από την ίδρυση της Ακαδημίας του Πλάτωνα. Η Ακαδημία ιδρύθηκε από τον Πλάτωνα στην Αθήνα το 387 π. Χ. και έκλεισε οριστικά το 529 μ.Χ. 

Βρίσκονταν σε ένα άλσος του προαστίου των Αθηνών την Ακαδήμεια, αφιερωμένο στον Αθηναίο ήρωα Ακάδημο, από το όνομα του οποίου προέρχεται και η ονομασία της. 
Αναφέρεται ότι στην είσοδο της Ακαδημίας υπήρχε η επιγραφή: «ἀγεωμέτρητος μηδεὶς εἰσίτω». 
Αυτή η σχολή είχε ως στόχο να εκπαιδεύσει «φιλοσόφους πολιτικούς», οι οποίοι θα είχαν τα κατάλληλα εφόδια να κυβερνήσουν, σύμφωνα µε την πολιτική θεωρία του Πλάτωνα. 
Λειτουργούσε όπως τα σύγχρονα πανεπιστήμια, αναπτύσσοντας τους τομείς του γνωστικού ενδιαφέροντος της εποχής από φιλοσοφία έως μαθηματικά και αστρονομία.
.

Η Ακαδημία του Πλάτωνα είναι το αρχαιότερο Πανεπιστήμιο στον κόσμο και το μακροβιότερο μέχρι σήμερα.
Λειτούργησε 916 χρόνια!

Ο ιδρυτής της ο Πλάτωνας, είναι ο μεγαλύτερος φιλόσοφος όλων των εποχών. Διδάσκεται όλους τους αιώνες σε όλες τις φιλοσοφικές σχολές. Δεν θεωρείται σήμερα κανείς φιλόσοφος, αν δεν έχει μελετήσει τον Πλάτωνα. Άλλωστε όπως μας λέει ο Άλφρεντ Νορθ Γουαϊτχεντ «Όλη η Δυτική Φιλοσοφία είναι μια σειρά από υποσημειώσεις στον Πλάτωνα» (Alfred North Whitehead- 1861-1947) «Διαδικασία και πραγματικότητα (1929), επανέκδοση. 1979».

Το συγγραφικό έργο του Πλάτωνα είναι αρχικά μνήμη και φήμη, εξιδανικευτική, του βίου και του θανάτου και του ήθους του Σωκράτη, αλλά και ανάπτυξη, ευμέθοδη και πολύπτυχη της διδασκαλίας του. 
Τα έργα του Πλάτωνα (36) εκτός από την Απολογία και τις Επιστολές είναι γραμμένα σε μορφή διαλόγου. Ως κεντρικό πρόσωπο στους διαλόγους, εκτός από έναν, τους Νόμους, παρουσιάζεται ο Σωκράτης, ακόμη και όταν σε κάποιον διάλογο σαν να παραμερίζεται σε θέση ακροατή.

Ο χρυσούς αιώνας (5ος π. Χ.) θα καρποφορήσει και θα γεννήσει την Ακαδημία. Ο Σωκράτης δάσκαλος του Πλάτωνα και αυτός με τη σειρά του δάσκαλος του Αριστοτέλη. 20 χρόνια έμεινε στην Ακαδημία ο Αριστοτέλης, μέχρι που απεβίωσε ο δάσκαλός του.  
Η Παιδεία της Ακαδημίας θα μεταλαμπαδευτεί, από τον Αλέξανδρο, μαθητή του Αριστοτέλη, σε όλη την ανθρωπότητα. Τα ελληνικά, το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, η φιλοσοφία, οι επιστήμες, ο Πολιτισμός θα διαδοθεί σε όλη τη γη.

Οι ιδέα της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και του ωραίου έχει διαδοθεί παντού. Η ελληνική γλώσσα, εργαλείο στη προαγωγή του ανθρώπου γεννά και μεταδίδει τις αιώνιες αξίες. Τότε είναι που συμβαίνει το Πλήρωμα του χρόνου.  
Τότε έρχεται ο Χριστός με το ανυπέρβλητο μήνυμα της Αγάπης και της Θυσίας Του. Το μήνυμα του Χριστού, θα εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο, σε πρόσφορο έδαφος μέσα από τα Ευαγγέλια, στην Ελληνική γλώσσα. Η Νέα θρησκεία γεννιέται.

.
Η Ακαδημία, θα ζήσει ακόμη μέχρι να σπουδάσουν και οι Πατέρες της Νέας Θρησκείας. 

Ο Βασίλειος, ο Γρηγόριος θα είναι φοιτητές της Ακαδημίας του Πλάτωνα και θα σπουδάσουν όλες τις επιστήμες. Ρητορική, Νομοθεσία, Ιατρική, Μαθηματικά, Αστρονομία.
Ο Ιωάννης θα σπουδάσει στον νεοπλατωνιστή Λιβάνιο. Αυτοί θα πάρουν το μήνυμα της Αγάπης και θα θεμελιώσουν τη νέα θρησκεία, βασισμένοι στον κόσμο των Ιδεών του «θείου» Πλάτωνα και όλου του αρχαίου ελληνικού πνεύματος.

Ο Σωκράτης στην Απολογία του, κατά Πλάτωνα λέγει:

“όντας βέβαιος ότι δεν έχω αδικήσει κανέναν, δεν πρόκειται φυσικά να αδικήσω τον εαυτό μου” συνεχίζει ο Σωκράτης, “δεν θα προτείνω λοιπόν κάτι κακό, τι να φοβηθώ; μήπως αυτό που προτείνει ο Μέλητος; (τον θάνατο) αφού δεν ξέρουμε καλά καλά αν είναι κακό ή καλό, τι να προτείνω; να μείνω φυλακή; τι θα με ωφελούσε το να είμαι δούλος; εξορία; θα ήμουν ασυλλόγιστος αν δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι εσείς που είστε συμπολίτες μου δεν μπορέσατε να με υποφέρετε θα μπορέσουν οι ξένοι. Και θα μπορούσε να μου πει κανείς ότι θα μπορούσα να φύγω από την Αθήνα και να πάω κάπου και να σωπάσω, αλλά δεν είναι δυνατόν αυτό διότι θα ήταν σαν να παράκουα τον θεό, άλλωστε ....
Η ζωή δεν έχει κανένα νόημα αν δεν μιλάμε για την αρετή.”

Το 371 ο αυτοκράτορας Ουάλης, μέσω του έπαρχου Μόδεστου, απειλεί με θάνατο τον Βασίλειο, διότι «ενσπείρει καινά δαιμόνια»:

-  Μόδεστος: Μα δεν φοβάσαι λοιπόν τη δύναμη της εξουσίας μου;

- Βασίλειος: Τι να φοβηθώ; Δημεύσεις περιουσίας; Δεν έχω τίποτα που να μου ανήκει. Εξορία; "Του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής". Βασανιστήρια; Το ασθενικό μου κορμί Θα υποκύψει αμέσως. Θάνατο; Αυτόν ποθώ κι εγώ, για να ενωθώ το συντομότερο με το Θεό μου!

Ο Μέγας Βασίλειος, είπε τα ίδια με τον Σωκράτη, καμιά διαφορά. Ο μαθητής ανταποκρίθηκε στο μήνυμα του πρώτου δασκάλου:  
«Η ζωή δεν έχει κανένα νόημα αν δεν μιλάμε για την αρετή». 
Και ανταποκρίθηκε στο μήνυμα, πιστός στο Λόγο του Θεού, του Τελευταίου Δασκάλου.

Η Ακαδημία είχε εκτελέσει το σκοπό της, στα χίλια έτη της λειτουργίας της και έκλεισε εκπληρώνοντας το δικό της μέρος στο σχέδιο του Θεού.  
Η Ακαδημία έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα, όμως το Φως της, φωτίζει και θα φωτίζει στους αιώνες.

Ο Κάρολος και ο Βασίλειος

Ο Κάρολος καλά τα είπε, αλλά Δικαιοσύνη εκτός Θεού, 

προκοπή δεν έχει. Είναι κενό γράμμα.

Τα μαρξιστικά χειρόγραφα του 1844 

Τα "Οικονομικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα", που ο ίδιος ο Μαρξ δεν πρόφτασε να δει τυπωμένα καθώς παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά το 1927 στη Σοβιετική Ένωση, στην ουσία είναι μια σειρά από σημειώσεις του, γραμμένες ανάμεσα στον Απρίλιο και τον Αύγουστο του 1844. 

Εκεί ο Μαρξ διατύπωσε αρχικά την οικονομική του ανάλυση καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, που περιλαμβάνει την ατομική ιδιοκτησία, τον κομμουνισμό και το χρήμα. Είναι δε περισσότερο γνωστά ως οι πρώτες διατυπώσεις της προσέγγισής του για τις συνθήκες του καπιταλισμού στις σύγχρονες βιομηχανικές κοινωνίες που οδηγούν στην αποξένωση, την αλλοτρίωση των εργατών από την ίδια τους τη ζωή.  

Η Αυγή 13/09/2012

« ... (3) Ο κομμουνισμός (ii) είναι το θετικό ξεπέρασμα της ατομικής ιδιοκτησίας σαν ανθρώπινη αυτο-αποξένωση και για το λόγο αυτό πραγματική ιδιοποίηση της ανθρώπινης ουσίας μέσα από τον άνθρωπο και για τον άνθρωπο. Είναι η πλήρης αποκατάσταση του ανθρώπου στον εαυτό του, σαν κοινωνικής, δηλαδή, σαν ανθρώπινης ύπαρξης. Μιας αποκατάστασης που απέκτησε συνείδηση και συντελέστηκε μέσα σ'όλον το πλούτο της ανάπτυξης των προηγούμενων περιόδων. Αυτός ο κομμουνισμός, σαν απόλυτα αναπτυγμένος νατουραλισμός, ισοδυναμεί με τον ανθρωπισμό και σαν απόλυτα αναπτυγμένος ανθρωπισμός ισοδυναμεί με τον νατουραλισμό. Είναι η γνήσια επίλυση της σύγκρουσης μεταξύ ανθρώπου και φύσης, και μεταξύ ανθρώπου και ανθρώπου η αληθινή επίλυση της σύγκρουσης ανάμεσα στη ζωή και το όν, ανάμεσα στην αντικειμενοποίηση και την αυτοεπιβεβαίωση, ανάμεσα στην ελευθερία και την αναγκαιότητα, ανάμεσα στο άτομο και το είδος. Αυτός ο κομμουνισμός είναι η λύση του αινίγματος της ιστορίας και το ξέρει μόνος του ότι είναι αυτή η λύση. ...

Αλλοτρίωση

(ii) Αφού συζήτησε τη φύση του πρωτόγονου κομμουνισμού ο Μαρξ προχωρά τώρα και περιγράφει τη δική του έννοια για τον κομμουνισμό.» PRAXIS: Μαρξιστική επιθεώρηση θεωρίας και πολιτικής

Παρότι η έννοια της αλλοτρίωσης δεν είναι άγνωστη (Ζαν Ζακ Ρουσσώ, Φρίντριχ Ένγκελς), ο Μαρξ την εξετάζει μέσα από το πρίσμα της εργασίας. Αναφέρθηκε στην έννοια της αλλοτρίωσης, η οποία θεωρεί ότι ανεξάρτητα από το αν αποτελεί συνειδητή κατάσταση ή όχι για τους εργαζόμενους, σαν έννοια είναι συνυφασμένη με το καπιταλιστικό σύστημα. Για τον Μαρξ, η αλλοτρίωση είναι φαινόμενο που πηγάζει από την θέση των παραγωγικών μέσων και τις συνθήκες της παραγωγής. Ο εργαζόμενος παράγει προς συμφέρον άλλων προκειμένου να εξασφαλίσει τα απαραίτητα προς επιβίωση. Με αυτό τον τρόπο μετατρέπεται σε εμπόρευμα, οδηγείται στην εξαθλίωση η οποία αυξάνεται, χάνει την προσωπικότητά του και είναι αποκλεισμένος από τον έλεγχο των συνθηκών της εργασίας του. Αυτό έχει ως συνέπεια την αποξένωση από το προϊόν εργασίας του από την διαδικασία παραγωγής, από τους άλλους ανθρώπους. Αλλά και όλοι είναι αποξενωμένοι από την ίδια τους την φύση. Κατά συνέπεια, η εξάλειψη στην αλλοτρίωση της εργασίας μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας. Καρλ Μαρξ Από τη Βικιπαίδεια

♰♰♰

Αλλά...

1500 χρόνια πριν, ο Μ. Βασίλειος έγραφε:

♰ Τελειότατη κοινωνία ονομάζω αυτήν, όπου έχει καταργηθεί η ιδιοκτησία, έχουν εκλείψει οι προσωπικές διαφορές και έχουν εξαφανιστεί οι έριδες και οι φιλονικίες. Είναι η κοινωνία, όπου όλα είναι κοινά, οι ψυχές, οι γνώμες, τα σώματα, και όλα εκείνα με τα οποία τρέφονται τα σώματα. Κοινός είναι ο Θεός, κοινή η ευσέβεια, κοινή η σωτηρία, κοινά τα αγωνίσματα, κοινοί οι πόνοι, κοινά τα στεφάνια της δόξας. Οι πολλοί ένας είναι και αυτός ο ένας δεν υπάρχει μόνος του, αλλά ζει μέσα στους πολλούς

(«Ασκητικές Διατάξεις», Βιβλιοθήκη Ἑλλήνων Πατέρων καί Ἐκκλησιαστικῶν Συγγραφέων (Β.Ε.Π.Ε.Σ.), ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, τόμ. 57 σσ. 42-43, 1). 

♰♰♰

♰ «Άριστη κοινωνία εγώ ονομάζω εκείνη στην οποία δεν υπάρχει ιδιοκτησία, ούτε αντιθέσεις και δεν συμβαίνουν ταραχές, φιλονικίες και έριδες. Όλα δε αυτά σ’ αυτή την κοινωνία να είναι κοινά…Οι πολλοί να είναι ένας και ο ένας να μην είναι μόνος, αλλά μέσα στους πολλούς. Τι είναι καλύτερο και ωραιότερο από μια τέτοια κοινωνία; Τι πιο πολύτιμο μπορεί να βρεθεί από αυτήν την σύνδεση και την ένωση των πολιτών; Τι πιο ωραίο από την ανάμιξη των ηθών και των ψυχών; Άνθρωποι που προέρχονται από διάφορη γενιά και καταγωγή μόνιασαν τόσο πολύ, ώστε να φαίνονται σαν μια ψυχή σε πολλά σώματα και τα πολλά σώματα να φαίνονται ότι είναι όργανα ενός ανθρώπου. Ο άρρωστος στο σώμα έχει πολλούς που υποφέρουν μαζί του κατά τη διάθεση, ο άρρωστος και απογοητευμένος στην ψυχή έχει πολλούς που τον θεραπεύουν και τον ανορθώσουν. Ο ένας είναι δούλος στον άλλο, ο ένας είναι κύριος στον άλλο…Με την αγάπη υποτάσσονται αυτοί οι ελεύθεροι ο ένας στον άλλο και με το αυθαίρετο της γνώμης τους φυλάττουν την ελευθερία τους» Μέγα Βασιλείου, «Ασκητικές Διατάξεις»

♰♰♰

♰ «Το ψωμί που αποθηκεύεις είναι του πεινασμένου, τα ρούχα που συσσωρεύεις είναι του γυμνού, τα παπούτσια που τα΄χεις και σαπίζουν είναι του ξυπόλυτου, τα λεφτά που θάβεις για να μην στα κλέψουν είναι του φτωχού. Είναι τόσοι αυτοί που αδικείς όσοι αυτοί που θα μπορούσες να βοηθήσεις».  «Ασκητικές Διατάξεις» του Αγίου Βασιλείου

♰♰♰

♰ Αυτός που αγαπάει τον συνάνθρωπό του δεν κατέχει τίποτε περισσότερο από αυτόν… Όσο κάποιος πλεονάζει στον πλούτο, τόσο υστερεί στην αγάπη

(«Προς τους πλουτούντας», Β.Ε.Π.Ε.Σ. τόμ. 54, εκδ. Απ. Διακονίας, Αθήνα 1976, σελ. 67, 1). 

♰♰♰

♰ Αυτό κάνουν οι πλούσιοι. Μαζεύουν τα αγαθά που είναι κοινά για όλους τους ανθρώπους και τα θεωρούν αποκλειστικά δικά τους... 

Αν αυτός που απογυμνώνει τον ντυμένο ονομάζεται λωποδύτης, αυτός που δεν ντύνει το γυμνό, αν και μπορεί να το κάνει, δεν είναι το ίδιο; Το ψωμί που φυλάς στην αποθήκη σου είναι του φτωχού. Τα ρούχα που κρατάς κρυμμένα στην αποθήκη σου είναι του γυμνού. Τα υποδήματα που σαπίζουν αχρησιμοποίητα είναι του ξυπόλυτου. Τα χρήματα που κρύβεις βαθιά στη γη είναι του φτωχού. Λοιπόν, τόσους αδικείς, όσους θα μπορούσες να βοηθήσεις και το αρνήθηκες

(Εις το «καθελώ μου τας αποθήκας», Β.Ε.Π.Ε.Σ., τόμ. 54, εκδ. Απ. Διακονίας, Αθήνα 1976, σελ. 64-65, 7-8). Ομιλία Βασιλείου του Μεγάλου, στο χωρίο του Ευαγγελίου «καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γενήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου» (Λουκά 12, 18), Παραβολή του άφρονος πλουσίου.

 ♰♰♰

Χίλια πεντακόσια χρόνια πριν τα είπε αυτά ο Μέγας Άγιος Βασίλειος και δεν τα είπε μόνο, τα έκανε Πράξη:  Καταγόταν από οικογένεια πλούσιων γαιοκτημόνων, σπούδασε στην Ακαδημία Πλάτωνος στην Αθήνα, Επέστρεψε στην Καισαρεία το καλοκαίρι του 356μ.Χ. και συνεχίζοντας την παράδοση του πατέρα του, έγινε καθηγητής της ρητορικής. Το 358 μ.Χ. επηρεασμένος από το θάνατο του αδερφού του μοναχού Ναυκρατίου, καθώς και με την παρότρυνση της αδερφής του Μακρίνας, βαπτίζεται Χριστιανός, και αποφασίζει να αφιερώσει τον εαυτό του στην ασκητική πολιτεία. 

Αποσύρθηκε λοιπόν σε ένα κτήμα της οικογενείας του στον Πόντο. Μετά την βάπτιση του δώρισε στους φτωχούς και στην εκκλησία όλη την περιουσία του.

το χαμομηλάκι

Ποια είναι η τελειότατη κοινωνία; Πόσους αδικούμε;

Αν θέλετε τις απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, κάνετε κλικ εδώ

 Ποια είναι η τέλεια κοινωνία; Πόσους αδικούμε; 

Η παιδεία των Τριών Ιεραρχών

  «Ο δάσκαλος, λέει ο Χρυσόστομος, πρέπει να διαθέτει απέραντο σεβασμό για την προσωπικότητα του παιδιού...»

Τιμούμε σήμερα τη μνήμη των Τριών Ιεραρχών και οικουμενικών διδασκάλων, του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Θεολόγου και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Ασυμβίβαστες προσωπικότητες οι Τρεις Ιεράρχες,
δεν ταυτίστηκαν ποτέ με την αδικία για να επιβιώσουν
και να κρατήσουν τη θέση τους.

Η γιορτή αυτή ξεκίνησε ως γιορτή της εκκλησίας, όταν ο Ιωάννης Μαυρόπους, Επίσκοπος Ευχαϊτων της Μ. Ασίας, συνέταξε ακολουθία τον 11ο αιώνα με σκοπό να τιμηθούν και οι τρεις μαζί μεγάλοι άνδρες, ως κήρυκες του μυστηρίου της Αγ. Τριάδος. Δεν ξεκίνησε ως γιορτή της παιδείας.

Πώς όμως μια γιορτή καθαρά εκκλησιαστική καθιερώθηκε στην Ελλάδα ως γιορτή ταυτόχρονα των γραμμάτων, της γνώσης, της πνευματικής καλλιέργειας;
Ποιο είναι αυτό το ιδιαίτερο στοιχείο που νοηματοδοτεί τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία; Πώς πραγματώνεται μέσα στην ιστορία η συμπόρευση αυτή στα πρόσωπα των Τριών Μεγάλων Ιεραρχών;

Καλέ μου Άγιε Βασίλη, φέτος θα ήθελα ...

Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

.
ΠΡΟΣ
Αρχιεπίσκοπον Καισαρείας της Καππαδοκίας
Άγιο Βασίλειο
Εις τον Ουρανό και εν παντί τόπο της Δεσποτείας Κυρίου του Θεού μου.

Καλέ μου Άγιε Βασίλη,

Φέτος θα ήθελα να σου ζητήσω μερικά δώρα, ίσως λίγο περισσότερα, αλλά δεν μπορείς να τα αρνηθείς, γιατί σαράντα ολόκληρα χρόνια δεν σε ενόχλησα ποτέ. Δε λέω πάντα με θυμάσαι, αλλά και γω ποτέ δεν ζήτησα τίποτα. Ότι μου έδινες αυτό και έπαιρνα.

Φέτος όμως θα σου ζητήσω και θα σε δεσμεύσω να μου δώσεις αυτό που θέλω. Αν δεν το κάνεις θα έχεις τους λόγους σου, αλλά να ξέρεις πολύ θα με λυπήσεις!
Θέλω να πας στα σπίτια των πατεράδων που δεν έχουν χρήματα και να χαϊδέψεις τα κεφάλια των παιδιών τους με ένα μεγάλο χαμόγελο.  
Δεν θέλω να τους αφήσεις δώρα. Θέλω απλά να αφήσεις την ευλογία της παρουσίας σου να μοσχοβολά όλο το χρόνο στα δωμάτια τους. Και μια και θα είσαι εκεί να αφήσεις στους γονείς για δώρο ένα μεγάλο μεγάλο κουτί με Κουράγιο και Δύναμη για να συνεχίσουν.
Θέλω να πας στους άστεγους και να τους δώσεις ένα μεγάλο φιλί και μια μεγάλη αγκαλιά. 
Όσο πιο μεγάλη μπορείς. Και έτσι όπως θα λουφάξουν στον ώμο σου, να τους δώσεις για δώρο την πληροφορία πως κάποιοι αδελφοί τους, τους σκέπτονται και πονάνε γι΄ αυτούς. Πονάνε πιο πολύ και από την ζωή τους και προσεύχονται. Προσεύχονται να βρουν και πάλι τη ζωή τους, το σπίτι τους, το νοικοκυριό τους.
Θέλω να πας στους άνεργους 
και να τους πεις πως η δοκιμασία θα τελειώσει όταν θα έχουν κάνει ένα ακόμα βήμα στην υπομονή. Σε αυτούς όμως πρέπει να αφήσεις και από ένα Ευαγγέλιο, γιατί το να είσαι άνεργος είναι πρόβλημα, αλλά το να είσαι άεργος είναι ντροπή. Πες τους να μελετούν το λόγο του Θεού και δεν θα είναι άεργοι, αλλά θα είναι άξιοι του βλέμματος Του.
Θέλω να πας στα λεβητοστάσια και να γεμίσεις με πετρέλαιο τις δεξαμενές.  
Είναι χειμώνας. Οι άνθρωποι παγώνουν! Αρκετά με τις καμινάδες και τα τζάκια σου. Δες τι μπορεί να κάνεις με τον καυστήρα. Η ζέστη θα φέρει χαμόγελο! Μην το στερήσεις σε παρακαλώ από τους ανθρώπους που κρυώνουν!
Θέλω να πας στους αρρώστους και να τους πεις να μην φοβούνται το θάνατο! 
Πες τους πως ο Κύριος μας τους καρτερεί στην Δόξα Του. Δώσ’ τους την δύναμη να ξεπεράσουν το φόβο.
Θέλω να πας στα παιδιά που δεν έχουν γονείς. 
Εκεί δεν θέλω να κάνεις κάτι. Θέλω απλά να τα πάρεις αγκαλιά. Με σιωπή. Χωρίς ευχές και χωρίς δώρα. Μόνο μια αγκαλιά και αν δεν είσαι κουρασμένος φεύγοντας δώσ’ τους και ένα φιλάκι στο μέτωπο… σαν πατέρας… σαν μάνα… σαν μοναδικότητα!
Θέλω να πας στις μάνες που φέτος έχασαν τα παιδιά τους. 
Μην τις ξεχάσεις! Μείνε για λίγο. Όχι πολύ. Ίσα μόλις για να βεβαιωθούν πως τα παιδιά τους είναι σε άγια χέρια! Πέσ’ τους και μια κουβεντούλα αγάπης και ανακάτωσε τους ρε παππούλη λίγο τα μαλλιά με ένα χάδι. Πονάνε! Δώσε ένα άγγιγμα και ξέρω πως ο πόνος θα φύγει!
Θέλω να πας και στο φιλόπτωχο της κάθε Ενορίας. 
Να κάνεις ένα θαύμα!!! Να γεμίσεις το κουτί με χρήματα για να μπορέσουν οι Κληρικοί μας να βοηθήσουν όσους δεν προλαβαίνεις εσύ. Να έχουν όλοι φαγητό!!! ΟΛΟΙ σου λέω! Να μην πεινάει κανένας!
Τέλος θέλω να έρθεις και στο σπίτι μας. Μην στριμωχτείς από την καμινάδα. Έλα από την πόρτα. 
Είναι πάντα ανοιχτή και για τους δικούς μας και για τους ξένους. Έτσι μας έμαθε η μαμά! Να μοιράζουμε τα πάντα και στα δύο και στα τρία και στα όσα χρειαστεί. Μας έμαθε η πόρτα να είναι ανοιχτή διότι: «χαρά στο σπίτι που θα ανοίξει την πόρτα στον περαστικό, γιατί η πόρτα αυτή ανοίγει στην Παναγιά και στο Χριστό!...». Έλα θα είναι ανοιχτά. Δεν θέλουμε δώρα. Δεν θέλουμε τίποτα!!! Απλά σου έχουμε ένα κομμάτι βασιλόπιτα δικό σου. Έλα να το φας !! Να γλυκαθείς για να γλυκάνεις. Να δυναμώσεις για να δώσεις δύναμη!!! Έλα!!! Και θα φροντίσουμε να πέσει το φλουρί σε σένα! Να το πάρεις και να το κάνεις κερί στον Παράδεισο για όλους όσους πονάνε!!!
Δεν θέλω τίποτα άλλο! 
Ούτε για μένα, ούτε για την μαμά, ούτε για τα αδέλφια…. Έλα να πάρεις το φλουρί! Έλα να ξαποστάσεις!
Εξ’ άλλου αυτό μάθαμε από παιδιά για σένα στα κάλαντα…

«…κάτσε να φας, κάτσε να πιεις,
κάτσε τον πόνο σου να πεις,
κάτσε κάτσε να τραγουδήσεις
και να μας καλοκαρδίσεις!!!!...»

Και αν θες φεύγοντας πες και ένα τραγούδι για την Πίστη, την Ελπίδα και την Αγάπη. Έτσι για το καλό…
Υπόσχομαι να το τραγουδάω όλο το χρόνο!
 
Σε φιλώ και σε αγαπώ!!
Ο συνονόματός σου!!!

Υ.Γ. Να μπεις σε όλα τα σπίτια. Μην ξεγελαστείς αν δεις σκοτάδι. Σε πολλά νοικοκυριά έχουν κόψει το ρεύμα γιατί δεν είχαν χρήματα να το πληρώσουν. Μέσα είναι οι άνθρωποι!!!
Και αυτό σου το αφιερώνω!!!!  

από exprotestant

Χαρά στα μάτια που δακρύζουν
για κάποιον άλλον πού πονά,
γιατί τα μάτια αυτά θα δούνε
του Παραδείσου τα αγαθά. (δις)

Xαρά στα χέρια όπου ντύνουν
μικρά παιδιά και ορφανά,
γιατί τα χέρια αυτά θα γίνουν
φτερά για να πετούν ψηλά. (δις)

Χαρά στο στόμα όπου λέγει
λόγια παρήγορα γλυκά,
γιατί το στόμα αυτό θα ψάλλει
με τους αγγέλους Ωσαννά! (δις)

Χαρά στο σπίτι, που ανοίγει
την πόρτα στο περαστικό,
γιατί η πόρτα αυτή ανοίγει
στην Παναγιά και στο Χριστό. (δις)