Το «σιγά μην συμβεί στο δικό μου παιδί», δεν ισχύει.

Το επικίνδυνο φαινόμενο "μπλε φάλαινα", έφτασε και στην Ελλάδα. Οι αυτοκτονίες στο εξωτερικό έχουν φτάσει τις 300 περίπου ενώ μόλις χθες ένα κοριτσάκι 15 ετών στην Ελλάδα παραλίγο να χάσει τη ζωή του.

Ποσό ενημερωμένοι είμαστε εμείς οι γονείς; 
Τι ξέρουμε για αυτό το άκρως επικίνδυνο διαδικτυακό παιχνίδι; 
Πως μπορούμε να προφυλάξουμε τα παιδιά μας; 

Η παγίδα είναι ότι είναι ένα παιχνίδι. 
«Σιγά μη συμβεί στο δικό μου παιδί» σκεφτόμαστε. 
Η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος προειδοποιεί. 
Κάποιες εκπομπές στην τηλεόραση προειδοποιούν. 
Είναι αρκετό; 
Τα σχολεία τι κάνουν; 
Ελπίζω στο μάθημα πληροφορικής να έχουν ήδη συζητήσει για αυτό.

Το διαδίκτυο έχει κατακλύσει την ζωή των παιδιών μας. 
Όλα με ένα κινητό στο χέρι να μιλούν με τους φίλους τους, τις ομάδες που έχουν δημιουργήσει. Έχουν αφήσει στην άκρη τα laptop τους υπολογιστές και τα πάντα τα κάνουν μέσω κινητού τηλεφώνου. 
Πόσο μπορούμε να τα ελέγξουμε; 
Μιλάμε στα παιδιά μας για το φαινόμενο της μπλε φάλαινας, τους εφιστούμε την προσοχή. 
Τα παιδιά όμως… είναι παιδιά. 
«Χαζός είμαι βρε μάνα που θα παίξω αυτό το παιχνίδι;». 
Κάπως έτσι απαντούν, ανέμελα, χωρίς να μπορούν να καταλάβουν ποσό δελεαστική μπορεί να είναι η παγίδα. 
Είμαι σίγουρη ότι τα περισσότερα παιδιά μπαίνουν να παίξουν από περιέργεια και μόνο. Λίγο ακόμα, λίγο ακόμα, για να πάμε παρακάτω, να δούμε τι θα γίνει, σκέφτονται και αυτή η περιέργεια μπορεί να τα σκοτώσει. Ή στην καλύτερη περίπτωση να τα φοβίσει. 

Τα παιδιά, παιδιά είναι. 
Ψάχνουν, θέλουν να κάνουν τις δικές τους ανακαλύψεις, θέλουν να αισθανθούν σπουδαία. 
Να καμαρώσουν στην τάξη τους και στην παρέα τους. Ένα παιχνίδι που ξεκινά αθώα, καταλήγει σε τραγωδία.

Έχω μιλήσει και γω στα παιδιά μου για αυτό. 
Επισκέφτηκα την σελίδα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και ενημερώθηκα. Όταν τους μίλησα δεν περίμενα καμία άλλη απάντηση από αυτήν που άκουσα «σιγά βρε μαμά υπερβάλλεις. Είναι δυνατόν να κάνω κάτι τέτοιο». 
Σίγουρα το ίδιο θα πίστευαν και οι γονείς των θυμάτων. 
«Είναι δυνατόν το παιδί μου να κάνει κάτι τέτοιο;». 
Ίσως πολλά από αυτά τα παιδιά που πιάστηκαν στον ιστό της αράχνης αυτού του παιχνιδιού να το έκαναν από απλή περιέργεια. Ίσως ξεκίνησαν να παίζουν το θανατηφόρο παιχνίδι έτσι για να σπάσει η μονοτονία της καθημερινότητα τους. 

Το πιθανότερο είναι ότι τα περισσότερα από αυτά, μιλάμε για 300 άλλωστε, ήταν παιδιά με γονείς που νοιάζονται γι’ αυτά. Παιδιά που δεν μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι θα έφταναν στον θάνατο. 

Πώς μπορείς να προστατεύσεις το παιδί σου πραγματικά τελικά;
Προσπαθώ να απωθήσω την σκέψη ότι τα παιδιά μπορεί να μπουν σε αυτή την διαδικασία από περιέργεια. 
Όταν κλείνουν την πόρτα για να μιλήσουν με τους φίλους τους τρέμω. Μιλάνε ή παίζουν. 
Ελέγχω όσο μπορώ. Και όσο δεν μπορώ. 
Τους μιλάω καθημερινά για αυτό το φαινόμενο. Και για άλλα. Και για αυτά που θα σκαρφιστούν στο μέλλον αρρωστημένα μυαλά. 
Η φαντασία μας όμως ωχριά μπροστά σε αυτούς που μισούν το ανθρώπινο είδος. 
Τους εφιστώ την προσοχή. Ίσως και να τα φοβίζω με τα λόγια μου, το προσέχω όσο μπορώ. 
Παρακολουθώ με τα μάτια μου ακόμα και όταν λείπω. 
Ακόμα και πίσω από την πόρτα. 
Εμείς οι γονείς έχουμε και μια έκτη αίσθηση. Έχουμε και τις διαισθήσεις που μας οδηγούν. Είμαστε υποψιασμένοι. 

Να μιλάμε. Να μιλάμε στα παιδιά μας. Να τα ενημερώνουμε με σοβαρότητα. Με στοιχεία. Να μιλάμε. Να μιλάμε. Να μιλάμε.

themanagers

Τα παιδιά δεν φοβούνται το μέλλον ούτε ντρέπονται για το παρελθόν. - Life Without Fear, Don Miguel Ruiz

«Η φυσιολογική ανθρώπινη τάση είναι η ευχαρίστηση, το παιχνίδι, 
η εξερεύνηση, η ευτυχία και η αγάπη»

Life Without Fear, Don Miguel Ruiz

ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΟΤΙ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΔΟΘΕΙ Η ΑΔΕΙΑ 
να είστε ευτυχισμένοι και να απολαμβάνετε την κάθε στιγμή. 
Η ζωή σας δεν επιφυλάσσει πια την παραμικρή σύγκρουση με τον εαυτό σας ή με τους άλλους. 
Φανταστείτε ότι ζείτε χωρίς να φοβάστε να εκφράσετε τις επιθυμίες σας. 
Γνωρίζετε τι δεν θέλετε, 
γνωρίζετε τι θέλετε και πότε το θέλετε. 
Είστε ελεύθεροι να αλλάξετε τη ζωή σας και να της δώσετε τη μορφή που πραγματικά επιθυμείτε. 
Δεν φοβάστε να ζητήσετε αυτό που έχετε ανάγκη, δεν φοβάστε να πείτε ναι ή να πείτε όχι.
ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΟΤΙ ΖΕΙΤΕ ΔΙΧΩΣ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ 
της κρίσης των άλλων. 
Δεν προσαρμόζετε πια τη συμπεριφορά σας σύμφωνα με το τι πιθανόν να πιστεύουν οι άλλοι για σας. 
Δεν αισθάνεστε πια υπεύθυνοι για τις γνώμες των άλλων. 
Δεν νιώθετε την ανάγκη να ελέγξετε κανέναν, ούτε κανείς ελέγχει εσάς.
ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΟΤΙ ΖΕΙΤΕ ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΚΡΙΝΕΤΕ 
τους ανθρώπους γύρω σας. 
Μπορείτε εύκολα να συγχωρήσετε και να ξεχάσετε τις κρίσεις που κάνατε στο παρελθόν. 
Δεν αισθάνεστε πια την ανάγκη να έχετε δίκιο, ούτε την ανάγκη να αποδεικνύετε ότι οι άλλοι κάνουν λάθος. 
Σέβεστε τον εαυτό σας και τους άλλους και, σε αντάλλαγμα, σας σέβονται κι εκείνοι.
ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΟΤΙ ΖΕΙΤΕ ΑΓΑΠΩΝΤΑΣ, 
ακόμα κι όταν δεν σας αγαπούν. 
Δεν σας τρομάζει πια η απόρριψη και δεν νιώθετε την ανάγκη της αποδοχής. 
Μπορείτε να πείτε «σ’ αγαπώ» χωρίς ντροπή και χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. 
Μπορείτε να προχωρήσετε μπροστά με την καρδιά ορθάνοιχτη, δίχως να φοβάστε μήπως πληγωθείτε.
ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΟΤΙ ΖΕΙΤΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ 
να διακινδυνεύσετε ή να εξερευνήσετε τη ζωή. 
Δεν έχετε την αγωνία της απώλειας. 
Δεν φοβάστε να ζείτε μέσα στον κόσμο και 
δεν φοβάστε να πεθάνετε. 
Φανταστείτε ότι αγαπάτε τον εαυτό σας ακριβώς όπως είναι. 
Αγαπάτε το σώμα σας ακριβώς όπως είναι και το ίδιο αγαπάτε και τα συναισθήματά σας. 
Ξέρετε ότι είστε τέλειος/α ακριβώς όπως είστε».
«ΈΧΟΥΜΕ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΠΑΛΙΑ, 
από μια εποχή που υπήρξαμε ελεύθεροι και που απολαμβάναμε την ελευθερία μας, αλλά έχουμε ποια ξεχάσει τι σημαίνει στ’ αλήθεια ελευθερία. 
Ας πάρουμε ένα παιδί δύο, τριών ή και τεσσάρων ετών – να ένας ελεύθερος άνθρωπος. 
Γιατί είναι ελεύθερος αυτός ο άνθρωπος; Επειδή εξακολουθεί να κάνει αυτό που επιθυμεί.
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΓΡΙΟ ΠΛΑΣΜΑ 
– ένα λουλούδι, ένα δέντρο ή ένα ζώο που δεν έχει ακόμα εξημερωθεί! 
Κι αν παρατηρήσουμε ανθρώπους ηλικίας δύο χρόνων, θα προσέξουμε ότι τις περισσότερες φορές αυτοί οι άνθρωποι διασκεδάζουν κι έχουν ένα φωτεινό χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη. 
Εξερευνούν τον κόσμο. 
Δεν φοβούνται να παίξουν. 
Φοβούνται όταν πονούν, όταν πεινάνε, όταν κάποιες ανάγκες τους μένουν ανικανοποίητες, αλλά δεν ανησυχούν για το παρελθόν, δεν ενδιαφέρονται για το μέλλον – ζουν μονάχα στην παρούσα στιγμή.
ΤΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΔΕΝ ΔΙΣΤΑΖΟΥΝ 
να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. 
Διαπνέονται από τόση αγάπη, ώστε όταν την αντιληφθούν γύρω τους, αφήνονται απόλυτα σε αυτήν. 
Δεν φοβούνται ούτε για μια στιγμή να αγαπήσουν.
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ 
ενός φυσιολογικού ανθρώπινου όντος. 
Όταν είμαστε παιδιά, δεν φοβόμαστε το μέλλον ούτε ντρεπόμαστε για το παρελθόν. 
Η φυσιολογική ανθρώπινη τάση είναι η ευχαρίστηση, το παιχνίδι, η εξερεύνηση, η ευτυχία και η αγάπη».
______________________
Αποσπάσματα από το βιβλίο του Δον Μιγκέλ Ρούιζ, Οι Τέσσερις Συμφωνίες, εκδ. Διόπτρα. Ο δον Μιγκέλ Ρούιζ είναι συγγραφέας του διεθνούς μπεστ σέλερ «Οι Τέσσερις Συμφωνίες».

doctv

antikleidi

Η αξία των Ανθρωπιστικών Σπουδών στην Εποχή της Παγκοσμιοποίησης

Στην εποχή μας, παρατηρείται ένα διεθνές ενδιαφέρον για εκπαιδευτική αλλαγή και μεταρρύθμιση, στα πλαίσια της τάσης για ποιοτική ισχυροποίηση των ανθρώπων και των κρατών στο «νέο παγκόσμιο χωριό».
Τόσο οι πολλές και γρήγορες αλλαγές σε όλους τους τομείς της ζωής μας, όσο και οι αυξημένες απαιτήσεις της παγκόσμιας κοινότητας που επιτάσσει αναπροσαρμογές παντός είδους, τροποποιήσεις, βελτιώσεις, μεθοδικότητα, οργάνωση και κυρίως βαθύ κριτικό στοχασμό, έχουν επαναφέρει τη βασική παιδεία και μόρφωση στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος.
Οι ανθρωπιστικές επιστήμες, Φιλολογία, Λογοτεχνία, Ιστορία, Φιλοσοφία, Θεολογία, Ανθρωπολογία, Γλωσσολογία, Νομική, Παιδαγωγική κ.α. διδάσκουν τις αξίες του ανθρωπισμού (ουμανισμού), ζητούν να κάνουν τον άνθρωπο περισσότερο άνθρωπο, να τον βοηθήσουν να γίνει πιο ουσιαστικός στις σχέσεις του με τους άλλους, να γνωρίσει σε βάθος τον εαυτό του, να κοινωνικοποιηθεί και να πολιτικοποιηθεί ομαλά, να είναι σε θέση να προάγει το γενικό καλό, να είναι ευαίσθητος δέκτης των κοινωνικών προβλημάτων και να συμμετέχει δημιουργικά και ενεργητικά στη επίλυσή τους, να παραδειγματίζει προσφέροντας θετικά και ηθικά πρότυπα ζωής.
Ιδιαίτερα στις μέρες μας, που διανύουμε μια δύσκολη φάση οικονομικής και κατ΄επέκταση κοινωνικοπολιτικής κρίσης, οι ανθρωπιστικές σπουδές παρουσιάζονται ως μια γνωστική και εσωτερική ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος θεμελιώνοντας μια διαρκή, δημιουργική και κριτική σχέση μαζί τους μπορεί να αναζητήσει και να βρει λύσεις στα ποικίλα προβλήματά του, να υιοθετήσει μια θετική στάση για τη ζωή, να ανακτήσει την αυτοπεποίθησή του, να αποκτήσει θάρρος και δύναμη για να συνεχίσει το δύσκολο και γεμάτο εκπλήξεις δρόμο του, να μιμηθεί αξίες, πρότυπα και θετικές στάσεις ζωής, που θα τον ολοκληρώσουν και θα ισχυροποιήσουν την προσωπικότητά του, θωρακίζοντάς τον από πολλές παγίδες.

Σήμερα είναι αναγκαίο να γίνεται κατάλληλη διδακτική αξιοποίηση της αρχαίας κλασικής γραμματείας από τους καθηγητές, οι οποίοι για να επιφέρουν ουσιαστικό διδακτικό αποτέλεσμα, θα πρέπει να είναι άρτια καταρτισμένοι, τόσο επιστημονικά, όσο και παιδαγωγικά. 

Επίσης, με τη διδασκαλία τους θα πρέπει να αποσκοπούν, όχι μόνο στην απόκτηση γνωστικών δεξιοτήτων, αλλά και στην καλλιέργεια μιας δημιουργικής επικοινωνίας με τα κείμενα. 
Η σωστή επεξεργασία των κειμένων από γλωσσική, πραγματολογική, νοηματική και αισθητική άποψη θα επιφέρει και τη διανοητική, συναισθηματική, βουλητική και ηθική καλλιέργεια των μαθητών.
Οι σύγχρονες ανθρωπιστικές, θα μπορούσαν:
Να μας διδάξουν, στάσεις ζωής, αξίες, θετικά πρότυπα ζωής.
Να μας οδηγήσουν στην απόκτηση εσωτερικού αυτοελέγχου, ελευθερίας, πειθαρχίας και εσωτερικής ηρεμίας.
Να μας βοηθήσουν να ξαναβρούμε τον εαυτό μας και τα θαμμένα «θέλω» μας.
Να γίνουμε περισσότερο συνεργατικοί, αλτρουιστές και γενναιόδωροι.
Να αντιμετωπίσουμε τη ζωή, όσο δύσκολη κι αν είναι, με θάρρος, δύναμη και πνεύμα αισιοδοξίας.
Να ενισχύσουμε περισσότερο την πίστη μας, κυρίως στον εαυτό μας.
Να ξαναβρούμε τις ρίζες μας και την παράδοσή μας.
Να ενισχύσουμε θετικά το «εγώ» μέσα από το «εμείς» και την προώθηση του κοινού καλού.
Να παραδειγματιστούμε και να εκτιμήσουμε περισσότερο ό,τι έχουμε και όχι ό,τι δεν έχουμε.
Να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν πρέπει να είμαστε αυστηροί κριτές, τόσο του εαυτού μας, όσο και των άλλων, αλλά ότι θα πρέπει να καλλιεργήσουμε την αλληλεγγύη, την αγάπη και την αλληλοκατανόηση, στηριγμένοι και μιμούμενοι τα δυναμογόνα στοιχεία του παρελθόντος.

Σοφία Σκλείδα, ΜΑ, Διδάκτωρ Συγκριτικής Παιδαγωγικής Πανεπιστημίου Αθηνών
Πηγή

Με ποιον τρόπο χειραγωγούν το παιδί τους οι Τοξικοί Γονείς;

Κανένας γονιός δεν είναι τέλειος. Ωστόσο αν η συμπεριφορά κάποιων γονιών είναι διαρκώς υπονομευτική προς την προσωπικότητα ή τη συναισθηματική υγεία του παιδιού, τότε αυτοί οι γονείς χαρακτηρίζονται τοξικοί. 

Ας δούμε ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
Ενισχύουν την εξάρτηση του παιδιού, 

κάνοντάς το να πιστεύει ότι δεν θα τα καταφέρει μακριά τους. Αντιλαμβάνονται, επίσης, ότι τη διαφοροποίηση του παιδιού στις συνήθειες ή στις αντιλήψεις ειδικά όσο μεγαλώνει, ως «επίθεση» προς τους ίδιους.
Σαμποτάρουν τις επιλογές του παιδιού, 

αποφεύγοντας να πουν καλό λόγο για τις αποφάσεις τους, ή προσπαθώντας να βάλουν εμπόδια. Σε κάποιες περιπτώσεις το απειλούν ή το εκβιάζουν.
Ρίχνουν την ευθύνη στο παιδί 

για ό,τι κακό συμβαίνει, φορτώνοντάς το με ενοχές για την ίδια τους ανεπάρκεια. Μελλοντικά αυτό το παιδί θα θεωρεί πως διαρκώς με τις πράξεις μπορεί να επιβαρύνει τους άλλους.
Υποβαθμίζουν την ικανότητα του να κρίνει 

και δεν διστάζουν να δείξουν ότι μιλούν από θέση ισχύος, επαναλαμβάνοντάς του ότι «εκείνοι ξέρουν καλύτερα», «τώρα εγώ μιλάω» ή «αυτό θα γίνει, επειδή έτσι θέλω εγώ».
Τιμωρούν ασκώντας συναισθηματική βία, 

όπως πετώντας τα παιχνίδια του, καταστρέφοντας κάτι που αγαπάει ή πληγώνοντάς το γιατί με αυτόν τον τρόπο θεωρούν ότι έτσι θα γίνει «δυνατότερο».
Μεταφέρουν τα ενήλικα προβλήματά τους στο παιδί 

και τους ζητούν «εμμέσως» να τους βρουν μια λύση.

altsantiri

Οι Εχθροί της Ευτυχίας: Ο φθόνος και η έλλειψη αυτογνωσίας

Φθόνος, ο εχθρός της ευτυχίας

Πρόσφατα ήταν που διαβάζοντας το βιβλίο του Σοπενχάουερ «Η Τέχνη του να είσαι ευτυχισμένος» και μετά από εκτεταμένες συζητήσεις με φιλικά πρόσωπα αντιλήφθηκα σε μεγάλο βαθμό ένα χαρακτηριστικό που απομακρύνει τον άνθρωπο από την ευτυχία! 

Αυτό δεν είναι άλλο από τον φθόνο για τους άλλους και την έλλειψη αυτογνωσίας.

Πόσες φορές δεν έχεις μπει στη διαδικασία να συγκρίνεις τη ζωή σου με τη ζωή των άλλων; 

Πόσες στιγμές έχεις νιώσει έντονα το αίσθημα της ζήλειας να σε κατακλύζει για κάποιον συνάνθρωπο; 

Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο αλλά όλοι σε κάποιο βαθμό έχουμε αισθανθεί μειονεκτικά και ζηλόφθονα κάποια στιγμή στη ζωή μας. 

Έχετε αναρωτηθεί αν αυτή η μορφή ζήλειας είναι απόρροια ενός κακού χαρακτήρα και έχετε νιώσει άσχημα εκ των υστέρων για όλα αυτά τα συναισθήματα;

Αν ναι, αρχικά και μόνο, το συναίσθημα της στενοχώριας επειδή φθονήσατε κάποιον δείχνει ότι είστε άτομο που έχετε πολύ καλή ψυχή οπότε θα ήταν καλό, για τη δική σας ψυχική ηρεμία να «συγχωρέσετε» σε πρώτο στάδιο τον εαυτό σας. 

Η συγχώρεση του εαυτού μας και η απαλλαγή από τέτοιου είδους τύψεις είναι η αρχή ώστε να κατορθώσουμε να φτάσουμε στην αυτογνωσία που αποτελεί το πρώτο βήμα προς την ευτυχία.

Η αλήθεια είναι ότι εκεί κρύβεται η ευτυχία, στην αυτογνωσία και στην «συνειδητοποίηση του επίκτητου εαυτού μας», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Σοπενχάουερ. 

Αν φτάσεις στο επίπεδο να κατανοήσεις πραγματικά ποιος είσαι, τι πραγματικά επιθυμείς από τη ζωή σου, ποιες είναι οι αδυναμίες και τα όπλα σου, έχεις κατορθώσει να ανακαλύψεις το πιο σημαντικό άτομο για τη ζωή σου. Το άτομό σου. 

Φυσικά και όλοι μας περνούμε από το στάδιο στο οποίο επηρεαζόμαστε από τους άλλους, ζηλεύοντας τη στάση τους στη ζωή, τα όνειρα τα οποία δείχνουν, στα δικά μας μάτια, πολύ ξεκάθαρα και πραγματοποιήσιμα.

Αυτοί όμως δεν είναι μικροί Θεοί, είναι άνθρωποι όπως εμείς και έχουν σίγουρα περάσει και εκείνοι από το στάδιο της αναζήτησης του εαυτού τους. Οπότε, παρατηρώντας τη δική τους ζωή, μπαίνουμε σε ένα πλαίσιο αντιγραφής της καθημερινότητάς τους, ενδεχομένως και επίτευξης στόχων παρόμοιων με εκείνους, και εκεί είναι που έρχεται η συνειδητοποίηση! 

Μέρα με την ημέρα συνειδητοποιούμε ότι δεν πρόκειται μέσα από τα όνειρα των άλλων να γίνουμε ευτυχισμένοι και ολοκληρωμένοι! 

Σιγά σιγά όμως, από την εμπειρία, το διάβασμα, τη συναναστροφή με άλλα άτομα, τον εσωτερικό μας διάλογο μπαίνουμε στη διαδικασία να ανακαλύψουμε τα «θέλω» μας.

Είναι μια χρονοβόρα διαδικασία και θέλει υπομονή και αφοσίωση, αλλά μόλις το συνειδητοποιήσουμε και ολοκληρωθούμε ψυχικά θα πάψουμε να γεμίζουμε τον εαυτό μας με το άγχος για την επίτευξη στόχων που εμάς δε θα μας ολοκληρώσουν ποτέ και δε θα μας δώσουν την ευτυχία. Είναι όπως τα όνειρα που έχουν οι γονείς για τα παιδιά τους. 

Όνειρα, τα οποία οι ίδιοι δεν κατόρθωσαν να πραγματοποιήσουν και νομίζουν ότι μέσα από τους απογόνους τους θα γίνουν πραγματικότητα. Αυτή η συμπεριφορά των γονέων πνίγει τα παιδιά και δεν τα αφήνει ελεύθερα να ονειρευτούν και να ολοκληρωθούν νοητικά και ψυχικά, αναπτύσσοντας τον δικό τους χαρακτήρα.

Τέλος θα ήθελα να κλείσω με ένα γνωμικό του Σένεκα, στο περί Οργής:

«Ποτέ δεν θα γίνεις ευτυχισμένος αν σε νοιάζει αν κάποιος είναι πιο ευτυχισμένος από σένα».

Προσπάθησε λοιπόν να ανακαλύψεις εσένα και να θυμάσαι πως η απόλυτη ευτυχία δεν υπάρχει πουθενά ποτέ και σε κανέναν, ζήσε λοιπόν την σημερινή ευχάριστη μέρα σου και άσε τους άλλους να ζήσουν και εκείνοι. 

Βγάλε το φθόνο όσο μπορείς από μέσα σου ακόμα και αν θεωρείς ότι είναι ακατόρθωτο… αυτό είναι το πρώτο βήμα για μια χαρούμενη, βιώσιμη και πραγματική ζωή. 

Μη χάνεις τη ζωή σου αναλώνοντάς την στο να ζεις ζωές άλλων. Ανακάλυψε τώρα σιγά σιγά το χαρακτήρα σου και επικεντρώσου σε εσένα αφού η ζωή σου, σου ανήκει!

Ακριβή Αλεξανδράκη – Φοιτήτρια στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών στο ΑΠΘ

enallaktikidrasi