Sunday, 7 April 2019

Μεγαλώνοντας την iΓενιά

Προ ηµερών, στη διάρκεια ολιγοήµερων οικογενειακών διακοπών, ο ήχος ενός κινητού έσκισε την υγρή, ασέληνη καλοκαιρινή νύχτα. Πρέπει να ήταν 1.15 μετά τα μεσάνυχτα, θορυβήθηκα, κάτι σοβαρό θα συμβαίνει, ηλικιωμένοι γονείς, αιφνίδια επαγγελματική επιστράτευση, πυρκαγιά, πυρηνικός όλεθρος. 
Πλησιάζω ακροποδητί και έρχομαι en face με τον μοναδικό εφιάλτη που είχα κατορθώσει επιτυχώς να απωθήσω. 
Χτυπούσε το smartphone της (σχεδόν) 12χρονης, κοιμώμενης κόρης μου. Αυτό που αγοράστηκε πριν από έναν μήνα και έπειτα από κάμποσoυς εφηβικούς μελοδραματισμούς και κρίσεις ταυτότητας 
(«Όλοι οι συμμαθητές μου έχουν από την Ε’ Δημοτικού. Εγώ τι είμαι που δεν έχω;»).
Κοίταξα με λύσσα την οθόνη του κινητού. 
«Aντωνία», το όνομα της φίλης της που παραθερίζει σε γειτονικό σπίτι. Είπα προς στιγμήν να απαντήσω καταλλήλως (αλλά και να το εκτοξεύσω ηδονικά στον τοίχο) αλλά εν συνεχεία σκέφτηκα ότι αυτή θα ήταν η ταφόπλακα στη σχέση με το κατευθυνόμενο ιλιγγιωδώς προς τη βαθιά εφηβεία σπλάχνο μου. 
Toυλάχιστον η συσκευή βρισκόταν έξω από το δωμάτιό της. 
Θυμίζω ότι τον Ιούλιο του 2014 ένα 13χρονο κορίτσι από το βόρειο Τέξας ξύπνησε μέσα στη νύχτα από τη μυρωδιά καμένου. Το κινητό της είχε υπερθερμανθεί και λιώσει μέσα στα σεντόνια της.
Είµαι πλήρως συνειδητοποιηµένη. Με την απόκτηση του smartphone, η κόρη μου είναι και αυτή μια εκπρόσωπος της iGen (iΓενιάς) – ας μου επιτραπεί να υποκλέψω τον νεολογισμό της Τζιν Μ. Τουέντζ, καθηγήτριας της Ψυχολογίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμο του Σαν Ντιέγκο. 
Περιλαμβάνει κάπως αυθαίρετα τους γεννημένους μεταξύ 1995 και 2012. Μπροστά τους οι περίφημοι Μillennials (χονδρικά οι γεννημένοι από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 μέχρι το 2000) είναι κάτι σαν τους Homo Εrectus του Internet (γιατί το iPad έκανε την εμφάνισή του μόλις το 2010). Οσο για εμάς, τους περισσότερους γονείς εφήβων, τη Γενιά Χ δηλαδή (χονδρικά, μεταξύ 40 και 55 ετών), δεν είμαστε παρά θλιβερά απομεινάρια ενός αναλογικού κόσμου που παλεύουν να το «παίξουν» κάτι που δεν θα γίνουν ποτέ: ψηφιακά ιθαγενείς.

Σε άρθρο της στο «Atlantic» (Σεπτέμβριος 2017) με τίτλo «Have Smartphones Destroyed a Generation?» («Τελικά τα smartphones κατέστρεψαν μια ολόκληρη γενιά;»), η Τουέντζ εμφανίζεται κομιστής λίαν δυσοίωνων προβλέψεων. 
«Ακόμη και όταν ένα κοσμογονικό γεγονός – ένας πόλεμος, ένα τεχνολογικό άλμα, μια free συναυλία μέσα στη λάσπη – παίζει έναν θεμελιώδη ρόλο στη διαμόρφωση μιας ομάδας νέων ανθρώπων, δεν υπάρχει ένας και μοναδικός παράγοντας ικανός να καθορίσει μια ολόκληρη γενιά.
Τα στυλ γονεϊκότητας εξακολουθούν να αλλάζουν, όπως άλλωστε και η σχολική ύλη και η κουλτούρα, και αυτά μετρούν. 
Αλλά η ταυτόχρονη ανάδυση του smartphone και των social media έχει προκαλέσει σεισμική δόνηση μιας κλίμακας που έχουμε πολύ καιρό να δούμε, αν δηλαδή την έχουμε δει ποτέ. 
Υπάρχουν αδιάσειστες αποδείξεις ότι οι συσκευές που έχουμε εναποθέσει στα χέρια των νέων ανθρώπων έχουν βαρύτατες συνέπειες και τους καθιστούν σοβαρά δυστυχείς».
Κατάθλιψη, αποστέρηση ύπνου, απομόνωση (σε μια περίοδο που οι κοινωνικές δεξιότητες πρέπει να ακονίζονται), αποξένωση από τους γονείς (ο σημερινός έφηβος απλώς περιμένει πότε η μαμά θα βγει από το δωμάτιο για να μείνει μόνος με το smartphone του), «δεν θα ήταν υπερβολή να πεις ότι οι εκπρόσωποι της iGen βρίσκονται στο χείλος της χειρότερης κρίσης ψυχικής υγείας εδώ και δεκαετίες». 
Θυμίζω βέβαια και το άρθρο «Αre Teenagers Replacing Drugs With Smartphones?» («Mήπως οι έφηβοι αντικαθιστούν τα ναρκωτικά με τα smartphones τους;») πριν από λίγους μήνες στους «Νew York Times». Η Tουέντζ τα αναλύει όλα αυτά διεξοδικά στο βιβλίο της «iGen» (εκδ. Simon & Schuster) που μόλις κυκλοφόρησε.

Γονείς και ειδικοί τα έχουν χαμένα. Το να μεγαλώνεις έναν/μία εκπρόσωπο της iGen είναι σαν το stand up paddling (όταν καλείσαι να κωπηλατήσεις όρθιος επάνω σε μια σανίδα). Στέκεσαι αγέρωχος, πιάνεις το κουπί, σιγά σιγά, YOLO!, θα καταφέρεις να σταθείς όρθιος για κάμποση ώρα. 
Όμως ένα ελαφρύ ταρακούνημα, μια καινούργια app ή ένα εφηβικό swipe left και έχεις πέσει σε παντελώς αχαρτογράφητα νερά.

~ Παπαδημητρίου Λένα
Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 29 Αυγούστου 2017.
Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Saturday, 6 April 2019

Μην αναγκάζετε τα παιδιά σας να αγκαλιάζουν συγγενείς

Προειδοποιήσεις στους γονείς ...

«"Μόλις έφτασε ο θείος, πήγαινε να τον κάνεις μια μεγάλη αγκαλιά" 
ή "Η θεία σου έδωσε αυτό το ωραίο παιχνίδι, πήγαινε να της δώσεις ένα φιλί". 
LITTLE GIRL & GRANDMA
Αν έχετε πει ποτέ έτσι στο παιδί σας επειδή φοβάστε πως μπορεί να μην δείξει την “απαιτούμενη” τρυφερότητα από μόνο του, τότε καιρός να το ξανασκεφτείτε και να αναθεωρήσετε», προειδοποιεί τους γονείς η οργάνωση Girl Scouts ώστε να πάψουν να αναγκάζουν τα παιδιά τους να αγκαλιάζουν συγγενείς.

Σε πρόσφατο άρθρο με τίτλο «Θυμηθείτε: Δεν χρωστάει σε κανέναν αγκαλιά. Ούτε καν στις γιορτές», η οργάνωση προσπαθεί να αποθαρρύνει τους απανταχού γονείς από το να αναγκάζουν τα παιδιά τους, κυρίως τις κόρες τους, να αγκαλιάζουν συγγενείς στις γιορτές και γενικά σε οποιαδήποτε οικογενειακή συνάθροιση.
«Η κόρη σας ενδέχεται να δημιουργήσει λάθος αντίληψη για την συναίνεση και την φυσική επαφή», 
επισημαίνεται στο άρθρο. «Σκεφτείτε το έτσι. Λέγοντας στο παιδί σας πως χρωστάει σε κάποιον μια αγκαλιά είτε επειδή απλώς δεν έχει δει αυτό το άτομο για καιρό είτε επειδή του έκανε κάποιο δώρο, μπορεί να το κάνει να αναρωτηθεί αν πάντα θα “χρωστά” οποιουδήποτε είδους τρυφερότητα όταν μελλοντικά την κερνούν ένα δείπνο ή κάνουν ο,τιδήποτε άλλο φαινομενικά καλό για εκείνη», συνεχίζει η οργάνωση.

Η Dr. Andrea Bastiani Archibald, ψυχολόγος και σύμβουλος γονέων, εξηγεί τι αντίκτυπο μπορεί να έχει το να λέμε στα παιδιά να αγκαλιάσουν ή να φιλήσουν κάποιον συγγενή. 
«Η έννοια της συναίνεσης μπορεί να φαίνεται κάτι που αφορά μόνο τους ενήλικες και όχι τα παιδιά. Ωστόσο, ειδικά τα κορίτσια, πρέπει να μάθουν από μικρή ηλικία να βάζουν όρια σχετικά με το σώμα τους και να διεκδικούν τον σεβασμό αυτών σε όλη τη ζωή τους. Όλο αυτό μπορεί να επηρεάσει την εικόνα που έχει για τον εαυτό της και το σώμα της ενόσω μεγαλώνει», 
Το Girl Scouts προτείνει μερικές εναλλακτικές αντί για τις αγκαλιές και τα φιλιά. Ένα high-five (κόλλα πέντε), ένα νεύμα ή απλώς ένα γεια είναι αρκετά. «Η εκδήλωση τρυφερότητας θα πρέπει πάντα να βρίσκεται στη διακριτική ευχέρεια του παιδιού», τονίζει η οργάνωση.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Friday, 5 April 2019

Είναι κάτι συνήθειες ...

Είναι κάτι συνήθειες, που ντρεπόμαστε για αυτές.
Κάτι χούγια που προσπαθούμε να τα κρύψουμε.
Οι περισσότεροι προσπαθούμε να συμμαζευτούμε μπροστά σε τρίτους.
Άλλοι πάμε στη τουαλέτα, άλλοι ψάχνουμε καμιά γωνιά για να εκτονώσουμε την ... ανάγκη μας.
Αν, τώρα, παρ' ελπίδα, μας πιάσουν στα πράσα, τότε σκύβουμε το κεφάλι και ζητάμε συγγνώμη.
Αυτά, γίνονται στα «καλά» σπίτια, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να γίνονται.

Από αυτό το σημείο, μέχρι να επιδεικνύουμε τα κατορθώματά μας μπροστά στο παιδί, πάει πολύ.
Το λιγότερο είναι απαράδεκτο!

Ένα παιδί, που θα συνηθίσει και θα μάθει τις αγενείς, τις άσχημες συνήθειες μας, ώς κάτι το φυσιολογικό, είναι βέβαιο ότι θα τις υιοθετήσει κιόλας.

Τώρα, αν αυτές τις συνήθειες, τις κάνουμε και τσίρκο, βάζοντας το παιδί να τις επαναλαμβάνει και να γελάμε γεμάτοι υπερηφάνεια για τα κατορθώματά μας, τότε έχουμε ξεφύγει.
Η καλή αγωγή, η ευγενική συμπεριφορά, δεν είναι υπόθεση που αφορά μόνο τρίτους.Αφορά κάθε στιγμή, εντός και εκτός της οικογένειας.
Θυμάμαι, στο παλιές εποχές, αν γινόμασταν μάρτυρες, κάποιας «ατυχούς» στιγμής του πατέρα, τότε ντρεπόμασταν εμείς, επειδή ήμασταν παρόντες και φέραμε σε δύσκολη θέση τον πατέρα μας.
Η ευγένεια, η καλή συμπεριφορά, η ενδεδειγμένη αγωγή είναι μόνιμη υπόθεση, είναι στάση ζωής και όχι μόνο μπροστά σε τρίτους και εκτός οικογένειας, επειδή αυτό δεν ... παίζει.
Ή έχουμε αγωγή παντού, ή δεν έχουμε καθόλου και η αγωγή δίδεται, πλάθεται και διαμορφώνεται από το σπίτι μας.
Το Χαμομηλάκι

—Ω Στρατηλάτισσα Κυρά


—
Ω Στρατηλάτισσα Κυρά, σ’ Εσέ τα νικητήρια!                   
Λαοί τον ύμνο πλέκουνε, σαν το στεφανοπλόκο, 325
με χίλια βάγια δοξασμού, κρίνα λαχτάρας μύρια,
στη χάρη Σου, Θεοτόκο!
Μακεδονίτισσα, Αθηναία, Πολίτισσα! Η Βλαχέρνα
γιομάτη από το θάμα Σου. Του Σκύθη ω Καταλύτρα,
του κολασμένου η δέηση, και του ελέους η στέρνα, 430
της γης παρηγορήτρα!
Τράβα από μας της αμαρτίας τον κίντυνο. Σπλαχνίσου.
Του πονηρού του λογισμού το ακάθαρτο ζωύφι
μέσα μας πάτα το. Σ’ εσέ ταμένοι είν’ οι λαοί σου.
Χαίρε, απάντρευτη νύφη!— 435

Κωστής Παλαμάς
(Φλογέρα του Βασιλιά, Δ΄ Λόγος, 420-435)

greek-language.gr

Μάνα, ξέρω ότι με αγαπάς. Σου αρέσω όμως;

«ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ δυσκολεύομαι να σου μιλήσω από τότε που μπήκες στην εφηβεία. Έχω μπερδευτεί τελείως.
Σου λέω να φέρεσαι πιο ώριμα να είσαι πιο υπεύθυνος αλλά εσύ γίνεσαι έξαλλος. 
Από την άλλη, όταν σε αντιμετωπίζω σαν παιδί, πάλι έξαλλος γίνεσαι.
Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να σκέπτεται τι καλά που ήταν όταν ήσουν μικρός αλλά αμέσως τη διώχνω αυτή τη σκέψη. Είναι όμως αλήθεια ότι δεν αναγνωρίζω εκείνο το λατρεμένο μου παιδάκι, παρά μόνο όταν κάποιες φορές έρχομαι και σε χαζεύω την ώρα που κοιμάσαι, όπως τότε. 
Η επικοινωνία μας οδηγεί πάντα σε σύγκρουση και εγώ πονάω κάθε φορά.
Και, όσο και αν οι αλλαγές στο κορμάκι σου έγιναν σταδιακά και δεν τις κατάλαβα, οι αλλαγές στη συμπεριφορά σου με αιφνιδίασαν και τώρα είμαι τελείως αμήχανη και μπερδεμένη. 
Και, ενώ είχα ενημερωθεί, είχα διαβάσει, είχα συζητήσει για αυτό που θα συνέβαινε, τώρα νιώθω ότι έχει φύγει η γη κάτω από τα πόδια μου.
Ξέρω ότι πρέπει να σταματήσω να καθαρίζω για σένα κάθε φορά που νιώθω ότι απειλείσαι ή ότι σε αδικούν. 
Σου υπόσχομαι να μην σε καταπιέζω όσον αφορά τα μαθήματα και την εκπαίδευσή σου αν και ξέρεις ότι δεν θα πάψω ποτέ να πιστεύω ότι είναι απαραίτητα. 
Ξέρω ότι πρέπει να είμαι δυνατή για να αντέξω την φυσιολογική εφηβική σου επιθετικότητα αλλά είναι άλλο πράγμα στη θεωρία και άλλο στη πράξη. 
Ξέρω πολύ καλά ότι έχεις δικά σου όνειρα και σχέδια και ,αλήθεια σου λέω, θα προσπαθήσω αυτά να γίνουν και οι δικές μου προσδοκίες από σένα. 
Ξέρω ότι πρέπει να σταματήσω να φοβάμαι μην πάθεις κάποιο κακό, να τρέμω.
Ξέρω ότι μόνο άμα σε αφήσω να κάνεις τα δικά σου λάθη, θα μάθεις ότι, μόνο εάν ρισκάρεις, θα ωριμάσεις αλλά δεν μου είναι εύκολο. 
Πρέπει επίσης να κόψω τη ακατανίκητη συνήθεια να θυμώνω με τα δικά σου λάθη. 
Να μην είμαι τόσο πολύ από πάνω σου και να σου δώσω περισσότερο χώρο δικό σου.
Εσύ πάντα μου τα έλεγες όλα. Τώρα δυσκολεύομαι να σε αφήσω να έχεις μυστικά από μένα και πράγματα αφανέρωτα. 
Τρέμω μην μπλέξεις, μην σε πληγώσουν, δεν θα το αντέξω αυτό.

Τώρα τελευταία νιώθω ότι σου είμαι αχρείαστη , ότι τα κάνω όλα λάθος. 
Βλέπω ότι και που σου κάνω όλα τα χατίρια δεν ωφελεί ,δεν το εκτιμάς. 
Βλέπεις σου έχτιζα τη φωλίτσα σου όλα αυτά τα χρόνια με υπομονή και με λαχτάρα και τώρα μου λες ότι δεν σου αρέσει. 
Μου ζητάς να σε αφήσω ήσυχο ,ότι δεν έχεις τίποτα αλλά εγώ νιώθω ότι φεύγεις μακριά μου. 
Εγώ είμαι η μαμά. Γιατί δεν με αγκαλιάζεις πια; Το ξέρω ότι το μωράκι έγινε αντράκι αλλά τουλάχιστον άσε με εμένα να σε αγκαλιάζω. Για λίγο. Σε αγαπώ πιο πολύ και από τη ζωή μου, το ξέρεις αυτό;»

«ΜΑΝΑ, ξέρω ότι φέρομαι περίεργα τελευταία αλλά και εσύ δεν πας πίσω. Νιώθω όμως και περίεργα. 
Έχω νεύρα, ξέρεις τώρα εφηβεία ρε μάνα. 
Ξέρω ότι ξεσπάω συνέχεια απάνω σου χωρίς να μου φταις πάντα εσύ. Αλλά που θες ρε μάνα να ξεσπάσω; 
Δες με ρε μάνα, μεγαλώνω, και όσο και αν αυτό πάντα λαχταρούσα τώρα φοβάμαι. 
Όσο και αν με ενοχλείς πολλές φορές άλλο τόσο μου τη σπάει που σε έχω ακόμα ανάγκη μάνα. Αλλά όχι όπως παλιά ,αλλιώτικα. 
Και θέλω από καιρό να σε ρωτήσω κάτι. Ξέρω ότι με αγαπάς αλλά πες μου, σου αρέσω; Σου αρέσω ρε μάνα; 
Γιατί για μένα αυτό έχει μεγάλη σημασία, μεγαλύτερη ίσως από και από την αγάπη σου. Στο λέω γιατί δεν φαίνεται να μου κάνεις και πολλά like τελευταία. Σαν να σε ενοχλούν όλα απάνω μου και θέλεις να τα αλλάξω. 
Και όσο σε βλέπω να αγωνιάς για την καλή μου εικόνα και την γνώμη του κόσμου ένα πράγμα περνάει επίμονα από το μυαλό μου: πως θα στο χαλάσω. 
Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Θα σου πω μερικά πράγματα που θέλω να αλλάξεις: Δεν θέλω άλλα κηρύγματα, άλλα πρέπει και άλλα μη. Όχι άλλα γιατί έβηξες, ποιος σε πείραξε, αν μου αρέσει καμιά κοπέλα. Σταμάτα να χρησιμοποιείς πληθυντικό για πράγματα που αφορούν εμένα (χτες σε άκουσα να λες ότι πήγαμε καλά στα μαθήματα του τριμήνου). 
Φρικάρω όταν με φωνάζεις με υποκοριστικά: και καλά να είναι με κατάληξη -άκης αλλά με κατάληξη –ούλης ρε μάνα; 
Και προπαντός μην με ξαναγκαλιάσεις μπροστά σε φίλο μου. 
Ρε μάνα θες να με λένε βουτυρόπαιδο ή μαμάκια; 
Και μην κάνεις συνέχεια κριτική για πράγματα που μου αρέσουν. Δεν είμαι χαζός να πιστεύω ότι οι φίλοι στο facebook μπορούν να αντικαταστήσουν τους πραγματικούς φίλους αλλά έχει πλάκα και είναι μόδα. 
Σάμπως εσείς στην ηλικίας μας δεν είχατε τη disco; Τι κιτσιά αλήθεια Θεέ μου. Θα ήθελα να συζητάμε αλλά πειράζει να μην είναι πάντα για σοβαρά πράγματα;
Εγώ από τη μεριά μου σου υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω να σταματήσω να βρίζω, ότι θα μαζεύω πιο συχνά το δωμάτιό μου ,ότι θα τρώμε μαζί το μεσημέρι, ότι θα προσέχω τις παρέες μου και την υγεία μου. 
Τώρα θα σου φανεί λίγο περίεργο αυτό που θα σου πω: θέλω να μου το λες όταν κάνω λάθος αλλά βρες ένα τρόπο να το αντέχω και άσε να φαίνεται ότι είναι δική μου η τελική απόφαση. 
Να με ακούς και όχι μόνο να μου λες. 
Δεν σε θέλω ούτε υπερπροστατευτική αλλά ούτε και αδιάφορη. 
Σου βάζω δύσκολα ε μάνα; 
Θέλω να είσαι εκεί αλλά άσε με να έρχομαι εγώ σε σένα όταν έχω ανάγκη τη βοήθειά σου. Θέλω να με ενθαρρύνεις ειδικά όταν μερικές φορές χάνω την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Με βοηθάει να σε βλέπω σίγουρη απέναντί μου και σταθερή. 
Νιώθω και εγώ σιγουριά έτσι και δεν φοβάμαι. 
Με τρελαίνει όμως ρε μάνα να σε βλέπω τόσο ανασφαλή. Και αυτή σου η ανασφάλεια είναι που με πιέζει και που με κάνει να ξεσπάω απάνω σου. 
Και ρε μάνα έχεις κάνει καλή δουλειά όλα αυτά τα χρόνια οπότε έχε μου λίγη εμπιστοσύνη παραπάνω. Δεν θα σε απογοητεύσω, θα το δεις.
Επίσης θέλω να φροντίζεις τον εαυτό σου, να είσαι χαρούμενη και να ψάξεις και άλλα πράγματα να κάνεις πέρα από το να φροντίζεις εμένα. 
Μη νομίζεις, όμως, ότι σου ζητάω να είμαστε παράλληλα σύμπαντα μέσα στο ίδιο σπίτι. 
Καιρός δεν είναι όμως να σταματήσεις να είσαι δικός μου δορυφόρος; 
Δεν θα ήτανε πιο καλά να γίνουμε τεμνόμενα σύμπαντα;

Να ξέρεις ότι δεν μπορώ να στα λέω όλα όπως παλιά –τα πιο πολλά δεν θα τα καταλάβαινες, αλλά άμα βρεθώ σε αδιέξοδο ή σε κίνδυνο θα είσαι η πρώτη που θα το μάθεις. 
Αυτό στο υπόσχομαι. 
Αυτό με τις αγκαλιές που δεν σου κάνω πια και εμένα με παραξενεύει αλλά δεν μπορώ να το νικήσω, είναι κάτι πάνω από μένα. 
Σε παρακαλώ να μη σε στεναχωρεί, δεν το κάνω επίτηδες και μάλλον είναι γιατί μεγαλώνω. 
Επειδή, όμως, δεν σε εμπιστεύομαι στο συγκεκριμένο φρόντισε να είναι σύντομες και χωρίς ξένους παρόντες. 
Επίσης αυτό το αστείο με τη φωλίτσα ρε μάνα να σταματήσει γιατί πλέον μου πέφτει και λίγο στενή. Μην φοβάσαι ότι θα με χάσεις αλλά τώρα που έμαθα να πετάω ίσως πηγαίνω και πιο μακρινές βόλτες. 
Πάντα όμως θα επιστρέφω, έστω και για λίγο. Ακόμα και όταν θα φτάσει η ώρα να κτίσω δικό μου σπιτικό δεν θα ξεχάσω ότι εδώ μεγάλωσα, μαζί σου. Και θα έρχομαι. 
Και …. μαμά, άκου κάτι να χαρείς: θα σου φέρνω και άλλους μαζί μου.»

~ Δημήτρης Τσιριγώτης .Φυσικός
alfavita.gr
Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki