Ο τσιγκούνης στην τσέπη είναι τσιγκούνης και στην ψυχή

Η πρώτη εντύπωση, που σου δίνει κάποιος τελικά, πολλές φορές είναι και η πραγματική εικόνα του άλλου. Είσαι τσιγκούνης. Το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή που με έβαλες να πληρώσω τον καφέ που ήπιαμε. 
Σε κείνο το πρώτο μας ραντεβού. Θυμάσαι; Το έβλεπα.

Μου το επιβεβαίωνες συνέχεια, το πόσο σφιχτός ήσουν με τα χρήματα, αλλά εγώ έκανα πως δεν το καταλάβαινα. Ή για να πω την αλήθεια, δεν ήθελα να πιστέψω το πόσο τσιγκούνης ήσουν.

Τι περίμενα για να το συνειδητοποιήσω; Έλεγα δε μπορεί, είναι έτσι επειδή δε με εμπιστεύεται ίσως ακόμα, γιατί νομίζει ότι θα τον αφήσω κι εγώ όπως έκαναν και οι πρώην του. Αν μείνουμε μαζί θα αλλάξει. Μείναμε μαζί, αλλά δεν άλλαξες καθόλου τελικά.

Δεν εξηγείται αλλιώς, μάλλον δεν έμαθες να είσαι δοτικός στη ζωή σου. Με σένα βέβαια ήσουν πολύ γενναιόδωρος και με προκλητικό ύφος κάθε φορά μου ανακοίνωνες τα δώρα που έκανες στον εαυτό σου, ενώ για μας δε πρόσφερες τίποτα. Αλλά φυσικά δε το παραδεχόσουν, όταν σου το έλεγα και κάπου εκεί ήταν που άρχισε η λεκτική και σωματική βία και άρχισε η παράνοιά μου.

Η χαριστική βολή ήταν όταν ανακάλυψα ότι είχα μείνει και έγκυος. Τότε άρχιζα να τρέμω στην ιδέα για το πώς θα αντιδράσεις και ποια θα είναι η πορεία μας. Όταν στο ανακοίνωσα, είχες μια ουδέτερη στάση απέναντί μου. Σου ήρθε μάλλον ξαφνικό. Κάπως προσπάθησες να αλλάξεις κατά την εγκυμοσύνη, αλλά μόλις γεννήθηκε το παιδί ξανά τα ίδια.

Δεν μπορούσα να καταλάβω την απάθειά σου κι όμως υπήρχε. Για τον κόσμο τον έξω όλα καλά, αλλά εγώ ένοιωθα εγκλωβισμένη σε ένα αόρατο κελί, απ’ όπου δε μπορούσα να δραπετεύσω. 
Φοβόμουν. Και αν φύγω, να πάω που; Τι να πω και ποιος θα με πιστέψει; Έκανα υπομονή, έπνιγα μέσα μου όσα περνούσα για χάρη του παιδιού.

Ώσπου ήρθε η μέρα, που πήρα μια βαθιά ανάσα και ύψωσα το ανάστημά μου. Μίλησα πρώτα σε σένα. Σου είπα ότι θέλω να χωρίσουμε και το δέχτηκες. Έτσι απλά. Τόσο αδιάφορα. Τελικά δεν ήσουν τσιγκούνης μόνο με τα λεφτά, αλλά και με τα συναισθήματά σου. Πήρα το παιδί μου και γύρισα πίσω στους γονείς μου, αδιαφορώντας για τις συνέπειες του κόσμου. Ευτυχώς οι γονείς μου κατάλαβαν τι περνούσα και με υποστήριξαν.

Κατάφερα και μίλησα κι έτσι τόλμησα να δραπετεύσω μακριά σου. Τώρα πια νιώθω ελεύθερη και επιτέλους αναπνέω.

Γράφει η Ιωάννα Ντρε 

Πηγή: loveletters.gr
anemodeiktis.gr  By Βαγγέλης Παπ.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πως θα μάθουμε στα παιδιά μας να μην είναι εγωιστές

Πολλοί πιστεύουν πως ο άνθρωπος γεννιέται εγωιστής, αλλά πρόσφατη έρευνα αποδεικνύει πως αυτό δεν είναι απαραίτητο.

Ο ερευνητής του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, Φέλιξ Ουάρνεκεν έχει αφιερώσει 17 χρόνια μελετώντας τα μικρά παιδιά και έμαθε ότι τα παιδιά εμφανίζουν αλτρουιστικές συμπεριφορές από πολύ μικρή ηλικία.

«Αυτό που βρήκαμε είναι ότι τα παιδιά έχουν μια αυθόρμητη τάση εκ γενετής να νοιάζονται για τους άλλους», δήλωσε στην HuffPost.

«Βοηθούν από μικρή ηλικία και το κάνουν αυθόρμητα χωρίς να τους ζητηθεί, ή να χρειαστεί να τους δώσουν κάτι σε αντάλλαγμα ή ακόμα να πρέπει να τους επιτηρήσουν οι γονείς τους. Αυτό μας κάνει να πιστεύουμε ότι η ανθρώπινη φύση δεν είναι καθαρά εγωιστική, αλλά είμαστε εφοδιασμένοι με χαρακτηριστικά αλτρουισμού».

Παρ′ όλα αυτά οι γονείς παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανατροφή των παιδιών τους μαθαίνοντας τα να ισορροπούν ανάμεσα στον αλτρουισμό και το προσωπικό συμφέρον.

Η HuffPost μοιράζεται μαζί μας δώδεκα προτάσεις ούτως ώστε να μάθουμε τα παιδί μας να μην είναι εγωιστές.

Μιλάμε για συναισθήματα

«Ο αλτρουισμός, ορίζεται ως φροντίδα και αφοσίωση στην εξυπηρέτηση των άλλων, και ξεκινά με βάση την ενσυναίσθηση ή την ικανότητα κατανόησης των συναισθημάτων ενός άλλου προσώπου», εξηγεί η Άιλα Μάλικ, ειδική στα θέματα αλτρουισμού.

Για να μάθουμε στα παιδιά μας την έννοια της ενσυναίσθησης, ως γονείς πρέπει να δώσουμε έμφαση στην συναισθηματική νοημοσύνη. Διδάσουμε τα παιδιά μας να αναγνωρίζουν τα συναισθήματα τους καθώς και να μπορούν να τα επεξεργάζονται. Δημιουργούμε χώρο για όλους στην οικογένεια μας προκειμένου να αισθάνονται άνετα να εκφράσουν τα συναισθήματα τους σε καθημερινή βάση.

Εκφράζουμε ελεύθερα τις απόψεις μας ακόμα και αν διαφέρουν

Καθώς τα παιδιά αναπτύσσουν συναισθηματική νοημοσύνη, γίνονται καλύτερα στο να βάζουν τον εαυτό τους στα παπούτσια των άλλων και να κατανοήσουν διαφορετικές εμπειρίες και προοπτικές πάνω στα ζητήματα που μας απασχολούν. Οι γονείς μπορούν να προωθήσουν αυτήν την ικανότητα μέσω σημαντικών συζητήσεων.

Κάνουμε ερωτήσεις του τύπου, «πως θα αισθανόσουν αν ήσουν εσύ στη θέση του», ή «τι μπορείς να κάνεις για κάνεις τον αδερφό σου να αισθανθεί καλύτερα».

Το μοντέλο που θέλουμε να ακολουθήσουν

Αυτά που κάνουν οι γονείς είναι εξίσου σημαντικό με αυτά που λένε. Γι ’αυτό είναι σημαντικό να κοιτάξουμε μέσα μας, να αξιολογήσετε τη δική μας αίσθηση αλτρουισμού και να δεσμευτούμε να μεταφέρουμε το συγκεκριμένο μοντέλο και τις ιδιότητες του στα παιδιά μας.

Χρησιμοποιούμε παιδικά βιβλία

Τα παιδικά βιβλία είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να ενθαρρύνουμε την ενσυναίσθηση και τον αλτρουισμό. Τα παιδιά μπορούν να συνδεθούν με τις ιστορίες των χαρακτήρων και να τα χρησιμοποιήσουν για να συμπληρώσουν τις εμπειρίες τους στη ζωή και να παρατηρήσουν ενδείξεις ενσυναίσθησης ή έλλειψη αυτών.

«Αφού τελειώσουμε να διαβάζουμε ένα βιβλίο μιλάμε για αυτό με τα παιδιά μας. Ποτέ δεν γνωρίζουμε πόσα κατανοεί ένα παιδί μέχρι να τους ρωτήσουμε - οπότε, ρωτάμε», μας προτείνει η ψυχολόγος, Τζένι Γιπ.

Δίνουμε έμφαση στη λέξη «ευγνωμοσύνη»

Η άσκηση ευγνωμοσύνης έχει ατελείωτα συναισθηματικά οφέλη και μπορεί επίσης να είναι το κλειδί για την ανάπτυξη της ενσυναίσθησης και του αλτρουισμού. Όταν τα παιδιά εκτιμούν και αισθάνονται ευγνώμονες για όλα όσα έχουν, μπορεί να αισθάνονται πιο διατεθειμένοι να υποστηρίξουν εκείνους που είναι λιγότερο τυχεροί.

Παράλληλά όπως μας λέει η Άιλα Μάλικ, «Ως γονείς μπορούμε να εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας στα παιδιά μας για μία σωστή συμπεριφορά τους μέσα από ένα σημείωμα, είτε αφήνοντας το στο μαξιλάρι τους είτε μέσα στο κολατσιό που παίρνουν στο σχολείο».

Εκθέτουμε τα παιδιά μας σε διαφορετικές καταστάσεις

Εκθέτουμε τα παιδιά μας σε διαφορετικές από αυτές που έχουν συνηθήσει καταστάσεις, και στην συνέχεια κουβεντιάζουμε μαζί τους προκειμένου να δούμε πως ένιωσαν και τι έμαθαν απο αυτές.

Όπως μας προτείνει η Άιλα Μάλικ, «Πηγαίνουμε για πεζοπορία, επισκεφτόμαστε νέα μέρη, περπατάμε σε διαφορετικές γειτονιές ή επισκεφτόμαστε νέα πάρκα στην γειτονιά μας, δοκιμάζουμε καινούργιες γεύσεις και ακούμε διαφορετικά είδη μουσικής. Μαθαίνουμε για άλλες παραδόσεις ακούγοντας ιστορίες ανθρώπων, παρακολουθούμε φεστιβάλ, διαβάζουμε βιβλία για άλλους πολιτισμούς και παρακολουθούμε ντοκιμαντέρ».

Επιβραβεύουμε τον αλτρουισμό

Οι γονείς συχνά επαινούμε τα παιδιά μας όταν γράφουν καλά σε ένα διαγώνισμα ή έχουν καλούς βαθμούς στο έλεγχο του σχολείου. Μπορούμε να κάνουμε το ίδιο όταν διακρίνουμε συμπεριφορές γεμάτες ενσυναίσθηση και αλτρουισμό, για να τα ενθαρρύνουμε.

«Ως γονείς μπορούμε να ενισχύσουμε από μικρή ηλικία την θετική πλευρά της έννοιας ”μοιράζομαι” ανταμείβοντας τα γι′ αυτό και αναγνωρίζοντας την δυσκολία να το πράξουν όταν θέλουν να κρατήσουν κάτι για τον εαυτό τους», μας λέει η νευροψυχολόγος, Έιμι Σερίν.

«Διδάσκουμε τα παιδιά μας από την προ-σχολική ηλικία πως να παραχωρούν την κούνια στον φίλο τους για να παίξει είναι μία πολύ ευγενική χειρονομία ζήτώντας τους στην συνέχεια να παρατηρήσουν πόσο χαρούμενοι είναι οι φίλοι τους, γι′ αυτό».

Αντίστροφα μαθαίνουμε στα παιδιά μας μέσα από την ενσυναίσθηση να αναγνωρίζουν τα λάθη τους και να αντιληφθούν τις συνέπειες των πράξεων τους.

«Κάνουμε ερωτήσεις», μας λέει η Άιλα Μάλικ.

«Πώς πιστεύετε ότι ένιωσε; Πως θα ένιωθες αν κάποιος σου το έκανε εσένα; Εχεις καμμιά ιδέα να βοηθήσεις;».

Συμμετέχουμε ως οικογένεια στον εθελοντισμό

Ένας καλός τρόπος για να διδάξουμε τον αλτρουισμού στα παιδιά μας, είναι να συμμετέχουμε ως οικογένεια σε εθελοντική εργασία.

«Οι γονείς πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας τα οφέλη του εθελοντισμού και πόσα μπορούν να τους προσφέρουν σε συναισθηματικό επίπεδο», υποστηρίζει η Έιμι Σερίν.

Συμμετέχουμε σε φιλανθρωπίες

Φροντίζουμε τα παιδιά μας να μάθουν την σημασία του να βοηθάμε άλλους. Τα μαθαίνουμε να συγκεντρώνουν χρήματα για διάφορους οργανισμούς. Να συμμετέχουν στα κοινά της γειτονιάς τους και να αναγνωρίζουν την προσφορά δημόσιων λειτουργών, όπως ταχυδρόμοι, ΕΚΑΒ, εργαζόμενοι στον χώρο της υγείας.

«Τα μαθαίνουμε να προσφέρουν ένα μέρος από το χαρτζιλίκι τους σε φιλανθρωπικούς σκοπούς που τους ενδιαφέρουν, διδάσκοντας έτσι την έννοια του αλτρουισμού», μας εξηγεί η Έιμι Σερίν.

Ανιδιοτέλεια vs Εγωισμό

Όπως μας τόνισε η Έιμι Σερίν, οφείλουμε να διδάξουμε στα παιδιάς να κρατούν μία ισορροπία ανάμεσα στην ανιδιοτέλεια και τον εγωισμό.

«Πρέπει να διδάσκουμε στα παιδιά την έννοια της διατήρησης ισορροπίας ανάμεσα στις δικές τους ανάγκες και της ευγένειας - γενναιοδωρίας προς τους άλλους, κατά την μετάβαση τους από τα παιδικά χρόνια στην ενηλικίωση».

ΠΗΓΗ: HuffPost

Πέντε λόγοι για να μη μείνετε στο ένα παιδί

Αν έχετε ένα παιδάκι το πιθανότερο είναι όταν βλέπετε γονείς με δύο ή και περισσότερα παιδιά να αναρωτιέστε «Πώς τα καταφέρνουν;». Μπορεί μεν να είναι κουραστικό και οι ευθύνες διπλάσιες, τριπλάσιες κ.ο.κ. αλλά η χαρά και η ευτυχία που φέρνουν τα παιδιά δεν συγκρίνεται με τίποτε άλλο στον κόσμο. Αν λοιπόν έχετε ένα παιδί και το σκέφτεστε για δεύτερο, ελπίζουμε πώς το παρακάτω άρθρο θα σας πείσει!

Το έχετε ξαναζήσει

Ξέρετε τι να περιμένετε. Το πιθανότερο είναι οι μνήμες σας να είναι νωπές.

Είναι πραγματικά λιγότερο αγχωτικό
Ή τουλάχιστον αυτό υποστηρίζει αυτή η μελέτη. Στην πραγματικότητα, οι γονείς με τέσσερα ή περισσότερα παιδιά έχουν το λιγότερο άγχος από όλους μας. Η εξήγηση που εμείς δίνουμε είναι μάλλον επειδή δεν έχουν χρόνο να σκεφτούν και κατ’ επέκταση να αγχωθούν!

Σε γενικές γραμμές τα παιδιά θα παίζουν μαζί
Σίγουρα θα τσακώνονται αλλά τις περισσότερες στιγμές θα παίζουν μαζί κι εσείς θα απολαμβάνετε αυτό το ιδιαίτερο δέσιμο που αναπτύσσεται μεταξύ των αδερφών και θα τα καμαρώνετε. Προφανώς αυτές οι ήσυχες, αγαπημένες και ειρηνικές στιγμές μεταξύ των αδερφών θα είναι περισσότερες καθώς θα μεγαλώνουν.

Μαθαίνουν πώς να συναναστρέφονται με τον υπόλοιπο κόσμο και να μοιράζονται με φυσικό τρόπο
Ουσιαστικά δεν έχουν κι άλλη επιλογή. Θα πρέπει να μάθουν να μοιράζονται το χρόνο τους, να περιμένουν τη σειρά τους και να μοιράζονται τα παιχνίδια τους. Ή απλά τρέμουν στη γωνία και βάζουν τα κλάματα, μέχρι να το καταλάβουν.

Ξέρουν ότι θα έχουν έναν ή και περισσότερους φίλους για μια ζωή
Τα αδέλφια είναι οικογένειά. Ακόμα κι αν μένουν μακριά ο ένας από τον άλλον μεγαλώνοντας, ξέρουν ότι πάντα θα έχουν ένα δικό τους πρόσωπο που θα είναι εκεί γι’ αυτούς. Τουλάχιστον εγώ αυτό πιστεύω για την αδερφή μου.

Πηγή

famagusta.news

Μη λέτε στα αγχωμένα παιδιά, ότι «όλα θα πάνε καλά»

Δεν τα βοηθά. Ορίστε τι μπορείτε να τους λέτε αντί αυτού.

Τα σημερινά παιδιά ανησυχούν περισσότερο από οποιαδήποτε άλλα παιδιά στην πρόσφατη ιστορία. Σύμφωνα με ορισμένες μακροπρόθεσμες έρευνες της βιβλιογραφίας της ψυχικής υγείας, το μέσο παιδί σήμερα εκδηλώνει περισσότερο άγχος, από ό,τι ασθενείς που νοσηλεύτηκαν λόγω άγχους τη δεκαετία του 1950.
Και οι ανησυχίες αυτές τείνουν να γίνονται πιο έντονες σε μεταβατικές φάσεις — όπως η έναρξη του σχολείου.

Υπάρχει κάτι που οι γονείς μπορούν να πουν για να βοηθήσουν τα παιδιά να διαχειριστούν το άγχος;

Από την ηλικία του δημοτικού σχολείου και μετά, λέει η Τζιλ Εμμάνουελ, κλινική ψυχολόγος και διευθύντρια εκπαίδευσης του Ινστιτούτου Παιδικής Νόησης, το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούν να κάνουν οι γονείς είναι να επικυρώνουν τις ανησυχίες του παιδιού. Όταν οι άνθρωποι λένε, ‘ανησυχώ ή είμαι αγχωμένος’, επισημαίνει η Εμμάνουελ, το πρώτο πράγμα που πολλοί άνθρωποι θέλουν να κάνουν, είναι να πουν, «όλα θα πάνε καλά. Όλα θα είναι εντάξει.
Αλλά όταν οι γονείς ακολουθούν αυτό το δρόμο, ποτέ δεν δίνετε στο παιδί την ευκαιρία να κατανοήσει και να βιώσει γιατί είναι ανήσυχο, λέει. Τα λόγια παρηγοριάς μπορεί να δώσουν προσωρινή ανακούφιση, αλλά αν το άγχος δεν αντιμετωπισθεί άμεσα, θα επανέλθει ακόμη πιο ισχυρό. Αντίθετα, όταν τα παιδιά ανησυχούν, οι γονείς μπορούν να τα βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους με ερωτήσεις σχετικά με τις ανησυχίες τους και βοηθώντας τα να βρουν τρόπους να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους.
Τα παιδιά του γυμνασίου αντιμετωπίζουν έναν ολόκληρο νέο κόσμο κοινωνικής πίεσης, τόσο στην πραγματική ζωή, όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ένας τρόπος για να διαχειριστούν οι γονείς το άγχος των παιδιών, είναι να διαχειρίζονται σωστά τις συσκευές τους: Περιορίστε το χρονικό διάστημα που τα παιδιά μπορούν να χρησιμοποιούν τους υπολογιστές ή τα κινητά τους τηλέφωνα.
Είναι, επίσης, μια καλή ηλικία, για να ερευνήσουν γονείς και παιδιά την επιστήμη πίσω από το στρες. Το άγχος παρουσιάζεται αυτόματα, υποστηρίζει. Αλλά πρέπει να διδάξουμε στο σώμα μας την αντίδραση χαλάρωσης. Δεν υπάρχει μία απάντηση για όλους αλλά οι γονείς μπορούν να αρχίσουν να μιλούν με τα παιδιά για οποιουσδήποτε τρόπους λειτουργούν, για να τα βοηθήσουν να απαλλαγούν από το άγχος, από τη συζήτηση μέχρι το τραγούδι: ό,τι μπορείτε να κάνετε για να αλλάξει ο τρόπος της καθημερινής σκέψης που τα διαταράσσει.

---

---

Τα παιδιά του γυμνασίου, λέει η Εμμάνουελ, περνούν από σημαντικές εγκεφαλικές αλλαγές που οδήγουν σε ζητήματα που αφορούν την ψυχική τους υγεία. Για τους γονείς, οι στρατηγικές για να βοηθήσουν τους μαθητές γυμνασίου στη διαχείριση του άγχους είναι οι ίδιες όπως σε οποιαδήποτε ηλικία: να τους βοηθήσουν να προσδιορίσουν τις συγκεκριμένες ανησυχίες και στρατηγικές για να επιλύσουν το θέμα. Αλλά με τα παιδιά του γυμνασίου, λέει η Εμμάνουελ, υπάρχει ένα πρόσθετο βήμα. Δεδομένου ότι είναι τα ίδια τόσο κοντά στην ενήλικη ζωή, πρέπει ως γονείς να συμμετάσχετε στη ζωή τους. Να θέλετε να συνεργαστείτε.
Οι γονείς μπορούν επίσης να βοηθήσουν τα παιδιά σε αυτή την ηλικία με το να βάζουν την πίεση της επιτυχίας σε προοπτική. Καθώς προετοιμάζονται για να ολοκληρώσουν τη φοίτηση στο σχολείο και να ξεκινήσουν τις σπουδές στο πανεπιστήμιο ή κάποια άλλη φάση της ζωής, το διακύβευμα μπορεί να φαίνεται απίστευτα υψηλό. Οι γονείς μπορούν να τα βοηθήσουν, λέγοντάς τους, ότι ένας κακός βαθμός δεν θα καταστρέψει τις πιθανότητές τους για τη μελλοντική ευτυχία και ότι μπορούν να εκπαιδευτούν σωστά, ακολουθώντας και άλλες εκπαιδευτικές επιλογές.
Και σε οποιαδήποτε ηλικία, οι γονείς θέλουν να είναι προσεκτικοί, ότι δεν γίνονται οι ίδιοι μέρος του άγχους. Αν δουν τα παιδιά, ότι οι γονείς είναι αγχωμένοι ή ανησυχούν για αυτά, θα είναι ακόμη περισσότερο ανήσυχα. Και από την άλλη πλευρά, αν δουν τα παιδιά τους γονείς να διαχειρίζονται καλά το στρες, θα αρχίσουν και τα ίδια να διαμορφώνουν αυτή τη συμπεριφορά.
Έτσι, ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορούν να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν τα παιδιά τους να διαχειριστούν το άγχος, είναι να βρουν τρόπους να αγχώνονται λιγότερο οι ίδιοι.

---

Πηγή: time.com
Απόδοση: Νικόλας Παύλου, Ψυχολόγος
Eπιμέλεια: PsychologyNow.gr

psychologynow.gr

Τώρα το καλοκαίρι, αναθέστε καθήκοντα στα παιδιά

Έχετε αναλογιστεί ποτέ ότι κάποιες φορές η έννοια της επιτυχίας μπορεί να βρίσκεται μέσα στο σπίτι και στο τι κάνουν τα παιδιά εκεί;

Σύμφωνα με έρευνες, το να αναλάβει ένα παιδί να κάνει δουλειές του σπιτιού ενισχύει τις δεξιότητες του, την αίσθηση ευθύνης και την αυτοπεποίθησή του, βασικά χαρακτηριστικά τα οποία αποτελούν προϋποθέσεις για μία καλή και ευτυχισμένη ζωή.

Και το καλοκαίρι είναι η καλύτερη εποχή του χρόνου για την επίτευξη των παραπάνω καθώς τα παιδιά είναι ξεκούραστα και ελεύθερα από το διάβασμα, τις δραστηριότητες και το κυνήγι της επιτυχίας.

Σε μια διαχρονική μελέτη που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα και συμμετείχαν 84 παιδιά σε 4 φάσεις της ζωής τους (στην προσχολική ηλικία, στην ηλικία των 10 ετών, των 15 ετών και στην ηλικία των 25 ετών) αποδείχθηκε ότι τα παιδιά που αναλάμβαναν τις δουλειές του σπιτιού από την ηλικία των 3 ετών είχαν καλύτερες διαπροσωπικές σχέσεις με την οικογένειά και τους φίλους, περισσότερα ακαδημαϊκά επιτεύγματα, βρήκαν πιο γρήγορα δουλειά και ήταν πιο αυτόνομα σε σχέση με τα παιδιά που δεν αναλάμβαναν καθήκοντά ή ανέλαβαν στην εφηβεία τους!


ygeiamou.gr
thermisnews.gr