Wednesday, 16 March 2016

Οι λέξεις που κάθε παιδί πρέπει να γνωρίζει,
να λέει και να εννοεί!

Πρόκειται για τέσσερις φαινομενικά απλές λέξεις που όμως μαθαίνουν στα παιδιά μας, το σεβασμό, την ειλικρίνεια και την κατανόηση προς τους άλλους!

Τα μικρά παιδιά είναι από τη φύση τους εγωκεντρικά. 

Καθώς όμως μεγαλώνουν και εξελίσσονται αρχίζουν να διαχωρίζουν τον εαυτό τους από τους άλλους και βέβαια να κοινωνικοποιούνται . 

Το «παρακαλώ», το «ευχαριστώ», το «συγγνώμη» είναι λέξεις που κάθε παιδί οφείλει να ξέρει αλλά και να χρησιμοποιεί καθημερινά, όχι μόνο γιατί είναι ενδεικτικές μιας έμφυτης ευγένειας και ευαισθησίας, αλλά και γιατί δημιουργούν θετικές αλληλεπιδράσεις με τους γύρω του! 
Αυτές οι φαινομενικά απλές λέξεις μαθαίνουν στα παιδιά μας και τρεις θεμελιώδεις αξίες: τον σεβασμό την ειλικρίνεια και την κατανόηση προς τους άλλους!
«Παρακαλώ»
Η λέξη «παρακαλώ» εκφράζει σεβασμό και εκτίμηση. Είναι μια λέξη που μεταμορφώνει «μαγικά» μια εντολή σε αίτημα. Θέτει τον τόνο για ό,τι ακολουθεί και είναι ένας από τους σημαντικότερους διεθνείς κώδικες για όλες τις γλώσσες του πλανήτη!

«Ευχαριστώ»
Οι περισσότεροι άνθρωποι συνήθως να εκφράζουν τις ευχαριστίες τους για κάποιο δώρο, κάποια χάρη, κάποιο βραβείο. 
Αλλά πολύ πιο σπάνια δείχνουν την εκτίμησή τους για καθημερινά μικροπράγματα, όπως για κάποιον που τους κρατάει την πόρτα, ή κάποιον που τον αφήνει ευγενικά να περάσει από μια διάβαση. 
Οι συχνές ευχαριστίες μας γι’ αυτά τα καθημερινά μικροπράγματα αποτελούν και το «σήμα κατατεθέν της ευγένειας».

«Παρακαλώ, δεν κάνει τίποτα»

Είναι μια πρόταση που δείχνει μια ευγενική ανταπόκριση στο ευχαριστώ. Το παρακαλώ δεν κάνει τίποτα αποτελεί μια ένδειξη ταπεινοφροσύνης, μια απόδειξη ότι αυτό που κάνουμε δεν το κάνουμε για να ακούσουμε ευχαριστώ, αλλά επειδή απλώς μας ικανοποιεί να προσφέρουμε!

«Συγγνώμη»
Η λέξη αυτή, αποτελεί απόδειξη ότι ευαισθητοποιούμαστε όταν ταλαιπωρούμε κάποιον, αλλά είναι και η αναγνώριση του λάθους μας.

imommy

«Το δικό μου παιδί δεν θα είναι όπως "αυτά τα παιδιά…"»

Της Άννυς Μπενέτου

Όλοι το έχουμε πει πριν αποκτήσουμε παιδιά «τα δικά μου τα παιδιά δεν θα τα κακομάθω έτσι…». Και όλοι, όταν είχαμε τα δικά μας παιδιά, την ώρα που αντιμίλαγαν δημοσίως, που κραύγαζαν έναντι του «όχι» μας στο σούπερ μάρκετ σκεφτήκαμε με μεταμέλεια «μη κρίνετε ίνα μη κριθείτε…».
Κι όμως, ξανά και ξανά, σε διάφορες φάσεις ζωής πέφτουμε πάλι στο ίδιο σφάλμα: να θεωρούμε ότι εμείς κάτι κάνουμε καλύτερα από κάποιον άλλο γονιό, ότι τα δικά μας τα παιδιά είναι καλύτερα από τα παιδιά των άλλων.
Έχω τρεις κόρες σε διαφορετικές ηλικίες και με τελείως διαφορετικούς χαρακτήρες και τελείως διαφορετικές ανάγκες. 

Η μεγαλύτερη είναι ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Ακόμη και με εκείνη θυμάμαι να έχω υποπέσει στο ίδιο σφάλμα σε διάφορες φάσεις. Πριν γεννηθεί πίστευα ότι κάπως κάτι λάθος κάνουν οι γονείς των παιδιών που γεννιούνται με δυσκολίες. Δεν μπορεί κάτι κάνει λάθος η μητέρα στην εγκυμοσύνη: ή θα κάπνιζε, ή δεν θα τρεφόταν σωστά, ή δεν θα έκανε όλους του προγεννητικούς ελέγχους. 
Φευ! Δεν είχε σχέση τελικά με τη συμπεριφορά της μητέρας. 
Η Λουκία μου γεννήθηκε με σοβαρά προβλήματα, παρότι είχα επιδιώξει να κάνω το πρώτο μου παιδί πριν τα 30 ( όπως λένε τα βιβλία ότι είναι το πιο ασφαλές!) και παρότι – νομίζω- έκανα ό,τι μου έλεγαν και ό,τι έπρεπε ως εγκυμονούσα.
Μετά, στους πρώτους μήνες της αναπηρίας της, τριγυρνώντας στα θεραπευτήρια και τα ειδικά σχολεία, έβλεπα με τρόμο τα μεγαλύτερα παιδιά και ήμουν σίγουρη ότι το δικό μου δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία παιδιών ότι θα ξεπεράσει τα προβλήματα της, θα περπατήσει, θα μιλήσει και δεν θα είναι όπως «αυτά τα παιδιά…». 
Φευ! Η κορούλα μου μεγάλωσε αλλά ούτε μίλησε ούτε περπάτησε παρά τις προσπάθειες όλης της οικογένειας να τη βοηθήσει με όποιον τρόπο. Και σε «αυτά τα παιδιά…» των άλλων, ανήκει κι εκείνη, είναι άτομο με αναπηρία και είναι το δικό μου παιδί και όχι κάποιου άλλου. Είναι η υπέροχη Λουκία μου.
Και οι δυο άλλες μου κόρες, αν και χωρίς ειδικές ανάγκες επισήμως, έχουν η κάθε μια έναν δικό τους χαρακτήρα και μία δική τους προσωπικότητα που συχνά με φέρνει αντιμέτωπη με τις προκαταλήψεις μου και την κριτική που έχω κάνει για «τα παιδιά των άλλων…». 
Νόμιζα ότι τα δικά μου παιδιά δεν θα κοροϊδέψουν ποτέ, δεν θα έχουν άγχος, δεν θα αντιμιλούν, δεν θα μένουν μόνα, δεν δεν… Και πάλι, ξανά και ξανά, διαψεύδομαι αλλά δεν φαίνεται να το μαθαίνω το μάθημα μου.
Έχω να μάθω ότι η γονεϊκότητα είναι ένας συνεχής αγώνας που δίνουμε όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του, καθημερινά. 
Έχω να μάθω ότι ούτε εγώ τα κάνω τέλεια ούτε τα δικά μου τα παιδιά είναι τέλεια. 
Έχω να μάθω ότι στη θέση που είναι τα «παιδιά των άλλων…» σε μία άλλη στιγμή θα βρεθούν τα δικά μου παιδιά.
Κι όλη αυτή η συζήτηση για το bullying παραβλέπει όλα τα παραπάνω. Δεν είναι το ζήτημα ποιος είναι ο θύτης και ποιο το θύμα, τι κάνουν σωστά και τι λάθος οι γονείς ποιου παιδιού. Οι θύτες και τα θύματα εναλλάσσονται συνεχώς στις παρέες των παιδιών μας όπως γίνεται και στη ζωή. Κάνουμε σεμινάρια στο παιδιά για το σχολικό εκφοβισμό και ξεχνάμε τα προηγούμενα κεφάλαια.
Ποια είναι τα προηγούμενα κεφάλαια;
Μαθήματα φιλίας. 
Μαθήματα επίλυσης συγκρούσεων. 
Μαθήματα διαχείρισης συναισθημάτων. 
Μαθήματα συγχώρεσης. 
Μαθήματα αγάπης.

Κι εγώ τι μάθημα έχω να πάρω;
Ξέρω ότι πάλι και πάλι θα υποπέσω στο ίδιο σφάλμα γιατί είναι ανθρώπινο να ελπίζει κανείς ότι έχει απόλυτο έλεγχο στην ανατροφή των παιδιών του, στο μέλλον του, στα οικονομικά του, στις σχέσεις του. Αν έχεις τον έλεγχο, αυτό σημαίνει ότι μπορείς να αποφύγεις τον πόνο. Και ξανά και ξανά, μέσα από τα λάθη μου κάτι θα μάθω και κάπως θα καταλάβω ότι το λάθος κι ο πόνος και η δυσκολία είναι μέρος της ζωής και της εξέλιξης και του μεγαλώματος.

Και τα παιδιά των άλλων είναι τα δικά μου παιδιά
και τα δικά μου παιδιά είναι τα παιδιά των άλλων…

Η Άννυ Μπενέτου είναι ψυχολόγος 

enallaktikidrasi

Tuesday, 15 March 2016

Jorge Bucay: Δεν αντέχω τους άπληστους ανθρώπους

Σκάβοντας για να ανεβάσω ένα φράχτη που θα χώριζε το οικόπεδο μου από των γειτόνων μου, βρήκα θαμμένο στον κήπο ένα παλιό μπαούλο γεμάτο χρυσά νομίσματα.
Εμένα δε μου κίνησε το ενδιαφέρον ο πλούτος, αλλά το παράδοξο του ευρήματος.
Ποτέ δεν υπήρξα φιλοχρήματος, ούτε και νοιάζομαι πολύ για τα ακριβά πράγματα.
Αφού ξέθαψα το μπαούλο, έβγαλα τα νομίσματα και τα γυάλισα.
Ήταν τόσο βρώμικα και σκουριασμένα τα καημένα!
Καθώς τα τακτοποιούσα σε στοίβες πάνω στο τραπέζι μου, άρχισα να τα μετράω…

Μαζευόταν μια αληθινή περιουσία.
Μόνο αφού πέρασε καιρός άρχισα να φαντάζομαι όλα τα πράγματα που θα μπορούσα να αγοράσω με αυτά…
Σκεφτόμουν πόσο χαρούμενος θα ήταν ένας άπληστος που θα έπεφτε πάνω σε έναν σημαντικής αξίας θησαυρό…

Ευτυχώς…
Ευτυχώς δεν ήμουν τέτοια περίπτωση…
Σήμερα ήρθε ένας κύριος να διεκδικήσει τα νομίσματα. Ήταν ο γείτονας μου.
Προσπαθούσε να με πείσει, ο άθλιος, πως τα νομίσματα τα είχε θάψει ο παππούς του και πως γι’ αυτό του ανήκαν.

Εκνευρίστηκα τόσο… που τον σκότωσα!
Αν δεν τον είχα δει να ζητάει τόσο απελπισμένα να τα αποκτήσει θα του τα είχα δώσει γιατί, αν υπάρχει κάτι που δεν με ενδιαφέρει, είναι τα πράγματα που αποκτώνται με λεφτά…

Αλλά, το δίχως άλλο, δεν αντέχω τους άπληστους ανθρώπους…
  ~ Χόρχε Μπουκάι

Αντικλείδι

GREED

Digging in my yard one day, making posts for a fence to separate my lot from that of my neighbors, I happened upon an old chest full of gold coins buried in the black soil. As I am not interested in wealth or personal gain, this discovery only caught my attention because it was so strange. I have never been ambitious and do not care much for material possessions.

After digging up the chest, I took out the coins and cleaned off the years of dirt and dust. I shined them with an old rag, they were so dirty and tarnished. Once I had neatly stacked the coins on my desk, I took to counting. It was clear I had come upon an incredible fortune. To pass the time, I began to imagine all the things one might buy with these riches. I imagined how crazy someone would become when they found this stash, if they happened to be greedy.
Fortunately, this was not my case.

Today my neighbor came to claim the coins. He tried to convince me that the money was his because his grandfather had buried it years before and, therefore, it belonged to him. I was so annoyed with his arrogant attitude... I killed him!

If he had not been so desperate to claim those coins I probably would have give them over, because, as I say, I was not interested in the money. But if there is one thing I cannot abide, that is greed. Really, I just hate greedy people.
(translated and adapted from the work of the Argentinian story teller, Jorge Bucay, entitled "Codicia")

David Shea

«Το όνομα του γιου μου δεν είναι "Καθυστερημένο".
Το όνομα του είναι… »

Πριν μερικές μέρες, μια φίλη μου έκανε μια ανάρτηση στο προφίλ της, στο Facebook, θέλοντας να εκφράσει την αγανάκτηση της, επειδή κάποιος αποκάλεσε τον γιο της καθυστερημένο.

To The Man Who Called Him A Retard: His Name Is Lando


«Το όνομα του γιου μου δεν είναι ‘Καθυστερημένο’. Το όνομα του είναι…
Λυπάμαι αν σας προσβάλει τόσο που το παιδί μου δεν έχει τις ίδιες διανοητικά ικανότητες με το δικό σας… Δεν είναι κολλητικό μη φοβάστε. Το παιδί μου, είναι ένα καλόκαρδο ευγενικό αγόρι που αγαπάει όλον τον κόσμο. Είναι μόλις 4άρων ετών και λατρεύει να παίζει στην παιδική χαρά…

Ο 4χρονος γιος μου είναι Αυτιστικός. Ο αυτισμός όμως δεν καθορίζει το ποιος είναι. Ο γιος μου είναι χιλιάδες χαμόγελα, αγκαλιές, φιλιά… Χιλιάδες «Σ’ αγαπάω μαμά… Μαμά, γιατί είσαι λυπημένη;»
Ο γιος μου είναι δώρο Θεού. Μου τον χάρισε ο ίδιος Θεός που δημιούργησε και το δικό σας παιδί, και τον ευγνωμονώ κάθε μέρα, γιατί πιο υπέροχος δε θα μπορούσε να ήταν!!

«Ένιωσα ένα σφίξιμο στην καρδιά μου διαβάζοντας αυτή την ανάρτηση και αμέσως η σκέψη μου ταξίδεψε πολλά χρόνια πίσω, στην πρώτη φορά που άκουσα τη λέξη «Καθυστερημένο». Ήμουν έξι χρονών και βρισκόμουν σε μια παιδική χαρά κοντά στο πατρικό μου σπίτι. Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα κι εγώ έτρεχα κι έπαιζα γελώντας με τους φίλους μου, με όλη την αθωότητα των 6 μου χρόνων. Ξαφνικά φωνές τράβηξαν την προσοχή μου και μια λέξη που επαναλαμβανόταν.

Ένα μικρό αγόρι στεκόταν στην άκρη, περικυκλωμένο από 6-7 συνομήλικα παιδιά. Τα μαλλιά του μπερδεμένα, στο πρόσωπο του ζωγραφισμένη η απορία… τα άλλα παιδιά του πετούσαν βότσαλα και φώναζαν, χοροπηδώντας και γελώντας.. «Καθυστερημένο!. Καθυστερημένο! Ο Χρήστος είναι καθυστερημένο… Ο Χρήστος είναι καθυστερημένο…» και δώστου γέλια και χοροπηδητά.

Δεν καταλάβαινα και πολύ τι συνέβαινε ούτε και ήξερα τι σήμαινε η λέξη «Καθυστερημένο» μια και ήταν η πρώτη φορά που την άκουγα. Θυμάμαι ότι γύρισα στο σπίτι μου χοροπηδώντας από το ένα πόδι στο άλλο και τραγουδώντας «Καθυστερημένο!. Καθυστερημένο! Ο Χρήστος είναι καθυστερημένο…» Η συνήθως χαμογελαστή μαμά μου με πλησίασε και ρώτησε απότομα, «Τι είπες μόλις τώρα;».
Δεν κατάλαβα για ποιο λόγο θύμωσε ξαφνικά, αλλά όταν έπαιρνε αυτήν την έκφραση, σήμαινε ότι είχα κάνει κάτι πολύ κακό. Παρόλα αυτά, εγώ επανέλαβα αθώα, «Καθυστερημένο… Υπήρχε ένα καθυστερημένο στη παιδική χαρά, μαμά» και ύστερα έκανα το λάθος να χαμογελάσω κιόλας, ικανοποιημένη με την εξήγηση που έδωσα.
“Μην ξαναχρησιμοποιήσεις αυτή τη λέξη. Είναι μια πολύ κακή λέξη. Ακούς;;», μου είπε θυμωμένα ενώ ταυτόχρονα έσκυψε προς το μέρος μου, έφερε το πρόσωπο της πολύ κοντά στο δικό μου και κοιτώντας με στα μάτια συνέχισε, τονίζοντας μία- μία τις λέξεις, «Το όνομα του δεν είναι ‘Καθυστερημένο’. Όπως κι εσύ έχει όνομα. Το όνομα του είναι Χρήστος.».
Η φωνή της μαμάς μου αντηχεί ακόμα στα αυτιά μου, καθώς φαντάζομαι το όμορφο αγόρι της φίλης μου, με τα ξανθά του μαλλιά να ανεμίζουν μπερδεμένα, το πρόσωπο λερωμένο και στα γαλάζια φωτεινά μάτια του ζωγραφισμένη η ίδια απορημένη έκφραση, όπως τότε του Χρήστου, γεμάτη παράπονο, ενώ γύρω του χοροπηδά μια παρέα παιδιά, γελώντας, κοροϊδεύοντας και πειράζοντας τον, μόνο και μόνο επειδή είναι διαφορετικός από αυτά. Αυτό είναι το μέλλον του, αναρωτιέμαι.
Το μικρό αγόρι της φίλης μου έχει όνομα. Το όνομα του είναι Αλέξης και είναι 4άρων ετών. Έχει αυτισμό, αλλά ο Αλέξης είναι τόσα περισσότερα από τη διάγνωση του. Ο Αλέξης αγαπά τα Lego και ασχολείται με τις ώρες φτιάχνοντας όμορφες κατασκευές. Είναι πολύ καλός με τους αριθμούς κι έχει ταλέντο στη ζωγραφική. Ο Αλέξης ρωτά τη μαμά του, γιατί είναι στεναχωρημένη κι ύστερα την παρηγορεί, λέγοντας της πως την αγαπά.
Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν τη λέξη αυτή κι ύστερα αναρωτιούνται κιόλας.. «Έλα μωρέ τι έγινε; Πώς κάνεις έτσι; Πολύ ευαίσθητη είσαι, μια λέξη είναι απλά. Ένα αστείο κάναμε»!!
Δεν υπάρχει τίποτα το αστείο στη θέα ενός μικρού παιδιού που στέκει μόνο στην παιδική χαρά, στο σχολείο ή όπου αλλού, περικυκλωμένο από περίεργους θεατές, σαν ζώο σε κλουβί, να το χλευάζουν να το γελοιοποιούν να το μειώνουν. Σε κανέναν δεν αξίζει τέτοια μεταχείριση, πόσο μάλλον σε ένα μικρό παιδί, από έναν ενήλικα, που θα έπρεπε να γνωρίζει καλύτερα πώς να φερθεί.
Οι λέξεις έχουν δύναμη… Είναι στο χέρι μας ποιες θα διαλέξουμε και πώς θα τις χρησιμοποιήσουμε.
Δεν θέλω να δω το Χρήστο, τον Αλέξη ή όποιο άλλο παιδί να υποφέρουν επειδή είναι διαφορετικοί από τους υπόλοιπους. Δεν βοήθησα τότε το Χρήστο. Τώρα όμως μπορώ να κάνω κάτι.. Όλοι μας μπορούμε.
Μπορούμε να διαλέξουμε εκείνες τις λέξεις που σέβονται την ταυτότητα του άλλου ανθρώπου. Που δεν αφαιρούν κομμάτια της υπόστασης του, δεν απομονώνουν, δεν μειώνουν, δεν πληγώνουν, δεν καταστρέφουν αθώες ψυχές… Μπορούμε να διαλέξουμε να μην σταθούμε αμέτοχοι παρατηρητές…

Εύα Ακριβοπούλου, mommyandthecity
Εμπνευσμένο από: 
To The Man Who Called Him A Retard: His Name Is Landon
by Taara Datta Donley

Η γιαγιά, τα κουμπιά και το στενό φόρεμα
«... δε μ’ αρέσει αυτό το φόρεμα ρε, είναι στενό.»

απομαγνητοφώνηση από το χαμομηλάκι
..........


«Τα νέα παιδιά έχουνε μυαλό ξουράφι. 
Έχουνε μυαλό που μπορείτε και το λέω πάντα αυτό στα παιδιά, όπου συναντάω παιδιά, γιατί όλα έχετε μάθει γράμματα δεν είσαστε αναλφάβητα σαν κι εμένα...

και μπορείτε να βρείτε τρόπους και να ξεφύγετε από τα κουμπιά, τα κουμπιά της Γερμανίας… θα ξεφύγετε θα βρείτε τρόπους από τον ήλιο από το νερό απ’ την ενέργεια θα βρείτε τρόπους να ζήσετε λεύτερα ρε…. 
Και όταν στην κατοχή είχαμε πέντε γίδες, ήταν δικές μας ε, τώρα έχει το σκουλαρίκι και τον αριθμό και δεν είναι δική μας ρε, πρέπει να δώσουμε λόγο γιατί ψόφησε, αν μας ψοφήσει ρε, και εσπέρναμε το χωράφι μας και είχαμε σπόρο και το σπέρναμε, τώρα δε βρίσκουμε σπόρο και μας κάνανε να αφήσουμε τα χωράφια μας να γένουνε δάση γιατί μας κοροϊδέψανε και το χάψαμε και τώρα κάνουμε έτσι μπρ μπρ μπρρρ και πεινάμε και περιμένουμε απ’ το κουμπί, να πατήσουμε το κουμπί να πάρουμε ψωμί…. 
Όχι ρε, είναι στενή αυτή η ζωή δε μ’ αρέσει ρε, δε μ’ αρέσει αυτό το φόρεμα ρε, είναι στενό. 
Πρέπει να βρούμε τρόπους και μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας να έχουμε τη δική μας δύναμη… και την έχουμε αλλά δε τη χρησιμοποιούμε…. Πιαστήκαμε κορόιδα… μαλάκες είμαστε….»

το είδαμε στην αγαπημένη μας Ιδεοπηγή

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki