Tuesday, 26 October 2021

2χρονο αγοράκι κατάπιε μανταλάκι και...

 ... παραλίγο να χάσει τη ζωή του

Παραλίγο να χάσει τη ζωή του 2χρονο αγοράκι όταν κατάπιε ένα μανταλάκι ενώ βρισκόταν στο σπίτι του. Οι γονείς του το μετέφεραν στο νοσοκομείο του νησιού και από εκεί το παιδί χρειάστηκε να διακομιστεί εσπευσμένα με ελικόπτερο super puma στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της ΕΡΤ, οι παιδίατροι που ανέλαβαν το αγοράκι κατάφεραν να βγάλουν το μανταλάκι από τον οργανισμό του, χωρίς χειρουργική επέμβαση, αλλά με τη βοήθεια ενός ειδικού γαστροσκοπίου τελευταίας γενιάς, με την εικόνα να προκαλεί σοκ.

«Όταν το παιδί έφτασε εδώ, αμέσως κινητοποιηθήκαμε, ενημερώσαμε τους αναισθησιολόγους, είχαμε έτοιμο το χειρουργικό κρεβάτι. Το παιδί έπρεπε είναι νηστικό έξι με οκτώ ώρες και προβήκαμε στην αφαίρεση ενδοσκοπικά του ξένου σώματος», δήλωσε στη δημόσια τηλεόραση ο Ιωάννης Ξηνίας, αναπληρωτής καθηγητής Παιδιατρικής Γαστρεντερολογίας.

Αναφέρθηκε δε και στον εξοπλισμό χάρη στον οποίο το παιδί δεν χρειάστηκε να υποβληθεί σε επέμβαση σε τόσο μικρή ηλικία.

«Χωρίς χειρουργείο. Είναι σημαντικό αυτό. Διότι διαθέτουμε πλέον τον εξοπλισμό. Έχουμε πλέον ένα επεμβατικό γαστροσκόπιο, με το οποίο μπορούμε να βάλουμε έναν συρμάτινο οδηγό, το οποίο στο άκρο του φέρει ένα διχτάκι. Με αυτό το διχτάκι εγκλωβίζουμε το ξένο σώμα και το αφαιρούμε από όπου βρίσκεται στο ανώτερο πεπτικό σύστημα του παιδιού» εξήγησε ο κ. Ξηνίας.

Ευτυχώς, το παιδί μετά τη νοσηλεία του, επέστρεψε στη Λήμνο και είναι καλά στην υγεία του.

Πηγή: Thetoc.gr
mama365.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Αν μεγάλωνα τα παιδιά μου πάλι, απ’ την αρχή θα…»

Μαζί με τα παιδιά μας, μεγαλώνουμε κι εμείς. 
Είναι λογικό, λοιπόν, να βλέπουμε ορισμένες παλιές επιλογές μας και να μη συμφωνούμε με αυτές ή να τις κρίνουμε εκ των υστέρων πολύ αυστηρά. 
Η κυρία Σοφία, είναι μητέρα 3 παιδιών και γιαγιά 5 εγγονιών. 
Είναι μια γυναίκα που κουβαλάει δεκαετίες εμπειριών στην πλάτη της και λίγο πριν κλείσει τα 80 της χρόνια μοιράστηκε μαζί μου όσα θα έκανε διαφορετικά με τα παιδιά της, με την ελπίδα να επωφεληθώ από την εξομολόγησή της και να μη κάνω κάποια από τα λάθη που έκανε εκείνη.
Τα λόγια της ήταν τόσο συγκινητικά και αληθινά που είναι κρίμα να μη διαβαστούν κι από άλλους γονείς.
«Όταν φτάνει κανείς στην ηλικία μου και βλέπει τα παιδιά του να είναι χαρούμενα και να έχουν δημιουργήσει τη δική τους οικογένεια, νιώθει απέραντη ευτυχία.
Χτες, χάζευα τα εγγόνια και τις κόρες μου να παίζουν, και σκέφτηκα ''μωρέ μπράβο μου! Τα κατάφερα''. Και πράγματι, θεωρώ ότι υπήρξα καλή μαμά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν έκανα λάθη. Έκανα πολλά... 
Και βλέποντας τα εγγόνια μου να μεγαλώνουν, το συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο.

Καμιά φορά σκέφτομαι τι θα άλλαζα αν μεγάλωνα τα παιδιά μου από την αρχή...
Τι θα έκανα διαφορετικά και σε ποια πράγματα δε θα έδινα καμία σημασία. 
Για μένα είναι πλέον αργά, αλλά για σας που είστε ακόμα νέες, ίσως ωφεληθείτε αν ακούσετε όσα θα έκανα αλλιώς σήμερα!

Αν μεγάλωνα τα παιδιά μου πάλι απ’ την αρχή…

  • Θα έπαιζα περισσότερο μαζί τους και θα άφηνα τα άπλυτα πιάτα για αύριο.
  • Θα έδινα λιγότερη σημασία στους βαθμούς τους και περισσότερη στην ψυχή τους.
  • Θα γκρίνιαζα λιγότερο για την ακαταστασία τους και θα τα άφηνα στην ησυχία τους.
  • Θα ενθουσιαζόμουν περισσότερο με τις ζωγραφιές τους και θα τα ενθάρρυνα να είναι πιο δημιουργικά.
  • Θα τα άκουγα περισσότερο και θα μιλούσα λιγότερο.
  • Δεν θα έβαζα τις φωνές κάθε φορά που μου εξομολογούνταν κάτι κακό που είχαν κάνει. 
  • Θα έδειχνα περισσότερη κατανόηση και η αντίδρασή μου θα ήταν πιο ήπια.
  • Δε θα έδινα καμία σημασία στο τι λένε ή κάνουν τα άλλα παιδιά. Δε θα με ένοιαζε που η Γιάννα της Δέσποινας έπαιρνε 20 στα μαθηματικά ενώ η δική μου κόρη 13 κι αυτό με το ζόρι. Ούτε θα τις συνέκρινα μεταξύ τους...
  • Δεν θα κατέκρινα τόσο τους άλλους γονείς. Αν έβλεπα κάποιον να αντιμετωπίζει προβλήματα με το παιδί του, σκεφτόμουν ότι κάτι έχει κάνει λάθος. Έμαθα, όμως, από πρώτο χέρι ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.
  • Θα είχα στο νου πως η ζωή είναι ωραία, αλλά και μικρή για να τη ζεις με πολλά «πρέπει» και «μη».
  • Μια μέρα το μήνα θα τους έκανα όλα τα χατίρια.
  • Θα φρόντιζα να έχω περισσότερη αυτοπεποίθηση. Δε θα επέτρεπα στην κάθε μαμά που γνώριζα να με επηρεάζει για το πώς έπρεπε να μεγαλώνω τα παιδιά μου.
  • Δεν θα έπαιρνα τις αποτυχίες των παιδιών μου τόσο προσωπικά, σα να είχα αποτύχει εγώ...
  • Ούτε τα λόγια τους, όταν ήταν νευριασμένα.
  • Θα ζούσα τη στιγμή, πιο έντονα και πιο πολύ. Αν ήξερα πόσο γρήγορα φτάνεις από το «μαμά πάμε κούνιες» μέχρι το «μαμά φεύγω στην επαρχία», θα ανησυχούσα λιγότερο και θα απολάμβανα περισσότερο τον χρόνο που περνούσα με τα μικρά μου».
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Ναζιστική ιστορία πίσω από το σύνδρομο Asperger / The truth about Hans Asperger’s Nazi collusion

Tο σύνδρομο Άσπεργκερ, είναι μια διαταραχή του φάσματος του αυτισμού, που χαρακτηρίζεται από σημαντικές δυσκολίες στην κοινωνική αλληλεπίδραση και στη λεκτική επικοινωνία, ενώ εκδηλώνεται ταυτόχρονα με περιορισμένες και επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές και ενδιαφέροντα. 

The truth about Hans Asperger’s Nazi collusion
Η διάγνωσή του είναι πολλές φορές δύσκολη, καθώς διαφέρει από άλλες διαταραχές του αυτισμού λόγω της σχετικής διατήρησης της γλωσσικής και γνωστικής ανάπτυξης του ατόμου. 
Όμως η διαταραχή του Άσπεργκερ κρύβει πίσω της μια βρώμικη ιστορία, η οποία μάλιστα έχει ναζιστικό υπόβαθρο. 
Η επίσημη διάγνωση της διαταραχής του Asperger αποσύρθηκε πρόσφατα από το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο των Αμερικανικών Ψυχιατρικών Συλλόγων για τις Ψυχικές Διαταραχές, επειδή η ιατρική κοινότητα συμφώνησε σε μεγάλο βαθμό ότι δεν ήταν ξεχωριστή ασθένεια από τον αυτισμό.
Όμως το σύνδρομο Άσπεργκερ εξακολουθεί να περιλαμβάνεται στη διεθνή ταξινόμηση των ασθενειών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ο οποίος χρησιμοποιείται σε όλο τον κόσμο, ενώ πολλά άτομα με αυτισμό δηλώνουν τα ίδια ότι πάσχουν από αυτό το σύνδρομο. 
Οι περισσότεροι όμως δεν σκέφτονται ποτέ για τον άνθρωπο πίσω από το όνομα του Άσπεργκερ. Ο ερευνητής στον οποίο οφείλεται το όνομα του συνδρόμου και που διαμόρφωσε τη σύγχρονη εικόνα που διαθέτουμε για αυτό, ήταν ο δρ. Χανς Άσπεργκερ. 
Σύμφωνα με τον ίδιο, το Άσπεργκερ αποδίδεται σε άτομα με περιορισμένες κοινωνικές δεξιότητες και ενδιαφέροντα.  
Παρά το γεγονός ότι αυτός θεωρήθηκε αρνητής του Γ’ Ράιχ, το έργο του δρ. Άσπεργκερ ήταν στην πραγματικότητα άρρηκτα συνδεδεμένο με την άνοδο του ναζισμού και τα θανατηφόρα του προγράμματα. 
Ο ίδιος ασχολήθηκε για πρώτη φορά με τη ναζιστική παιδοψυχιατρική όταν ταξίδεψε από τη Βιέννη στη Γερμανία το 1934, σε ηλικία 28 ετών. Οι ανώτεροι συνεργάτες του είχαν αναπτύξει διαγνώσεις κοινωνικών ανεπαρκειών για τα παιδιά που θεωρούσαν ότι δεν είχαν σχέση με την κοινότητα, και αδυνατούσαν να συμμετάσχουν σε συλλογικές δραστηριότητες του Ράιχ, όπως η Νεολαία του Χίτλερ. 
Ο Άσπεργκερ αρχικά ήταν κατά της ταξινόμησης των παιδιών, γράφοντας το 1937 ότι «είναι αδύνατο να θεσπιστεί ένα άκαμπτο σύνολο κριτηρίων για μια διάγνωση». 
Αμέσως μετά τη ναζιστική προσάρτηση της Αυστρίας το 1938 – και την εκκαθάριση των Εβραίων και των φιλελεύθερων συνεργατών του από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης – ο Άσπεργκερ εισήγαγε τη δική του διάγνωση για την κοινωνική απόσπαση: την «αυτιστική ψυχοπάθεια». 
Καθώς ο Άσπεργκερ προσπάθησε να προαχθεί ως αναπληρωτής καθηγητής, τα γραπτά του για τη διάγνωση έγιναν ακόμα σκληρότερα. 
Τόνισε την «αγριότητα» και τα «σαδιστικά χαρακτηριστικά» των παιδιών που μελετούσε, κάνοντας παράλληλα λόγο για «αυτιστικές πράξεις κακίας» για τις οποίες ήταν υπεύθυνα κατά τον ίδιο. Αποκάλεσε επίσης τους αυτιστικούς και ψυχοπαθείς ανθρώπους ως «έξυπνα αυτοματοποιημένα όντα». 
Πολλοί θεωρούσαν ότι οι αναφορές του δρ. Άσπεργκερ στις «ειδικές ικανότητες» των παιδιών που ανήκαν στο «ευνοϊκότερο» σημείο του φάσματος του αυτισμού, ήταν μια προσπάθεια εφαρμογής της διάγνωσής του ως μέσο προστασίας από τη ναζιστική ευγονική – ένα ιδιότυπο δηλαδή είδος ψυχιατρικής λίστας του Schindler. 
Στην πραγματικότητα όμως, ο Άσπεργκερ προειδοποιούσε την ίδια στιγμή για «λιγότερο ευνοϊκές περιπτώσεις» του συνδρόμου, στις οποίες όσοι έπασχαν από αυτό «θα παραμόνευαν στους δρόμους σαν γκροτέσκ φιγούρες». 
Τέτοιου είδους χαρακτηρισμοί επέσυραν φυσικά θανατική ποινή για το Τρίτο Ράιχ, με αποτέλεσμα δεκάδες παιδιά που είχαν αξιολογηθεί ιατρικά από τον Άσπεργκερ να θανατωθούν.

Η παιδική «ευθανασία» ήταν το πρώτο πρόγραμμα μαζικής εξόντωσης του Ράιχ, που ξεκίνησε από το Χίτλερ τον Ιούλιο του 1939, ως ένας τρόπος να απαλλαγεί από τα παιδιά που θεωρούνταν «ξένα» για το κράτος και κίνδυνος για την ευγονική που είχε υιοθετηθεί. 
Τα περισσότερα από τα θύματα ήταν σωματικά υγιή παιδιά, που δεν υπέφεραν καν από οποιαδήποτε ασθένεια. Θεωρήθηκε τότε ότι είχαν σωματικές, ψυχικές ή συμπεριφορικές «ανωμαλίες». 
Τουλάχιστον 5.000 παιδιά έχασαν τη ζωή τους εκείνη τη περίοδο σε περίπου 37 «ειδικές αίθουσες». Το Am Spiegelgrund στη Βιέννη, ήταν μια από τις πιο θανατηφόρες. Οι δολοφονίες λάμβαναν χώρα στα ίδια τα κρεβάτια των νέων, καθώς οι νοσηλευτές τους παρείχαν υπερβολικές δόσεις ηρεμιστικών μέχρι αυτοί να αρρωστήσουν και να πεθάνουν, συνήθως από πνευμονία. 
Ο Άσπεργκερ συνεργάστηκε στενά με τους κορυφαίους συντελεστές του προγράμματος ευθανασίας της Βιέννης, συμπεριλαμβανομένου του Erwin Jekelius, διευθυντή του Am Spiegelgrund, ο οποίος ήταν μάλιστα αρραβωνιασμένος με την αδελφή του Χίτλερ. 
Μαζί του, ήταν υπεύθυνος για την αποστολή εκατοντάδων παιδιών στην εγκατάσταση, όπου θα έβρισκαν τραγικό θάνατο. Στη μεταπολεμική περίοδο, ο Άσπεργκερ θα έπαιρνε αποστάσεις από το έργο του πάνω στην αυτιστική ψυχοπάθεια. Ασχολήθηκε με θρησκευτικά ζητήματα και κοινωνικά σχόλια για την ανατροφή των παιδιών. 
Πιθανότατα θα αποτελούσε μόλις μια υποσημείωση στην ιστορία της έρευνας πάνω στον αυτισμό, αν η Lorna Wing, μια βρετανίδα ψυχίατρος δεν είχε ανακαλύψει ένα άρθρο του από το 1944 για την αυτιστική ψυχοπάθεια. Η επιστήμονας θεωρούσε ότι παρείχε ένα σημαντικό πλαίσιο για τον τότε αυστηρό ορισμό του αυτισμού και, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80, το σύνδρομο Άσπεργκερ και η ιδέα ενός ευρύτερου φάσματος πάνω στην ασθένεια είχε εισαχθεί στην ιατρική ορολογία. 
Το 1994, η διαταραχή του Άσπεργκερ προστέθηκε στο Αμερικανικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών, όπου παρέμεινε μέχρι να αναταξινομηθεί το 2013 ως διαταραχή του φάσματος του αυτισμού. Ωστόσο, το σύνδρομο εξακολουθεί να αποτελεί επίσημη διάγνωση στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Και είναι πανταχού παρούσα στη λαϊκή κουλτούρα, όπου η ρατσιστική «Aspergery» χρησιμοποιείται ως έννοια πολύ συχνά για να περιγράψει τη γενική κοινωνική αμηχανία που μπορεί να προκληθεί σε ένα χώρο από «άτομα με ιδιαιτερότητες». 
Είναι λοιπόν προβληματική η ονομασία του συνδρόμου Άσπεργκερ σήμερα; 
Για ζητήματα ιατρικής ηθικής σαφώς και είναι, αφού η ονοματοδοσία μιας διαταραχής από ένα πρόσωπο υποτίθεται πως είναι τιμητική για το επιστημονικό του έργο πάνω σε αυτή. 
Το έργο του Άσπεργκερ δεν ήταν επιστημονικό, αφού ο ορισμός του για τους «αυτιστικούς ψυχοπαθείς» είναι αντίθετος προς όσα γνωρίζουμε σήμερα πάνω στον αυτισμό, ενώ υπήρξε αυτουργός για το θάνατο εκατοντάδων παιδιών. 
Άλλες ασθένειες ή διαταραχές που πήραν στο παρελθόν το όνομά τους από τους γιατρούς των ναζιστικών χρόνων που συμμετείχαν σε προγράμματα εξόντωσης (όπως το σύνδρομο Reiter) τώρα διαθέτουν εναλλακτικές εναλλακτικές ονομασίες (αντιδραστική αρθρίτιδα), ενώ η ιατρική γενικότερα κινείται προς πιο περιγραφικές ονομασίες.

Η παύση της χρήσης του ονόματος του Άσπεργκερ, όχι απλά θα είναι ένας τρόπος να τιμήσουμε τα παιδιά που σκοτώθηκαν εξαιτίας του, αλλά και εκείνα που εξακολουθούν να είναι ταυτισμένα με αυτό.
πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Monday, 25 October 2021

Η αγάπη είναι δρόμος ανηφορικός / Allen Asbury: Love Is an Uphill Climb

Ω, σε οδήγησαν από το ναό
Μέσα από τους δρόμους
Στο λόφο που ονομάζεται Γολγοθά
Και με ένα βαρύ σταυρό στην πλάτη Σου
Έπεσες σε αγωνία
Αλλά δυσκολεύτηκες και ανέβηκες σε εκείνο το λόφο
Από αγάπη για μένα
Υποθέτω ότι η αγάπη, μερικές φορές, είναι δρόμος ανηφορικός
Έτσι και με τον σταυρό μου, Κύριε
Θα ανέβω στην κακοτράχαλη κορυφή του βουνού
Και δεν θα σταματήσω, γιατί ξέρω
Η αγάπη, μερικές φορές, είναι μια ανηφόρα
Ιησού, όταν περπάτησες εκείνο το λόφο μέχρι τον Γολγοθά
Μου το απέδειξες
Η αγάπη, μερικές φορές, είναι δρόμος ανηφορικός

Θα σε ακολουθήσω λοιπόν
Κάθε βήμα της ημέρας
Ναι, μέσα από τον αγώνα, Κύριε
Αν είναι αυτό που χρειάζεται
Γιατί ξέρω ότι η αγάπη δεν είναι εύκολη
Μερικές φορές κοστίζει
Κύριε, βοήθησέ με να θυμηθώ
Κάθε φορά που βλέπω τον Σταυρό
Αυτή η αγάπη, μερικές φορές, είναι δρόμος ανηφορικός
Oh, they led You from the temple
Through the streets
To the hill called Calvary
And with a heavy cross upon Your back
You fell in agony
But You struggled up and climbed that hill
Out of love for me
I guess love sometimes is an uphill climb

So with my cross, Lord
I'll climb the rugged mountain top
And I won't stop, 'cause I know
Love sometimes is an uphill climb
Jesus, when You walked that hill to Calvary
You proved to me
Love sometimes is an uphill climb

So I will follow You
Each step along the day
Yeah, through the struggle, Lord
If that's what it takes
Because I know that love's not easy
Sometimes it costs
Lord, help me remember
Every time I see the cross
That love sometimes is an uphill climb

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Βιβλία για να μάθουν τα παιδιά τι γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου

Δυστυχώς, αρκετά παιδιά αγνοούν τι γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου. Δεν είναι λίγα μάλιστα, αυτά που την μπερδεύουν με την 25η Μαρτίου! 
Είναι μεγάλο κρίμα για τα σημερινά παιδιά να μη γνωρίζουν σημαντικά γεγονότα της Ελληνικής ιστορίας που, όπως και να το κάνουμε, διαμόρφωσαν το παρόν μας. 
Καθώς, λοιπόν, η επέτειος του «ΟΧΙ» βρίσκεται προ των πυλών, καλό είναι να εξηγήσουμε στα μικρά μας τι ακριβώς γιορτάζουμε μέσα από αυτά τα πολύ καλογραμμένα και διασκεδαστικά βιβλία.

Το έπος του 1940
Συγγραφέας: Μαρία & Πηνελόπη Μωραΐτου
Εκδόσεις: Σαΐτης
Ηλικίες: Για όλες τις ηλικίες

Ένα χαρούμενο, κατατοπιστικό και ευφάνταστο βιβλίο γνώσεων για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940. Γνώσεις, πληροφορίες, αρχειακό υλικό και ντοκουμέντα της εποχής παρουσιάζονται με ζωντάνια και εγκυρότητα και ξετυλίγουν στα μάτια μικρών και μεγάλων το χρονικό μίας από τις πιο λαμπρές σελίδες της ιστορίας μας: τις νίκες του ελληνικού στρατού στα αλβανικά βουνά και την ηρωική αντίσταση του λαού μας κατά τη διάρκεια της βάρβαρης γερμανικής κατοχής. 
Περιέχει παιχνίδια και δημιουργικές δραστηριότητες.

Στρατιώτες στον πόλεμο
Συγγραφέας: Βασικής Κουτσιάρης, Γιάννης Διακομανώλης
Εκδόσεις: Μίνωας
Ηλικίες: 6-9 ετών

Ήταν νύχτα όταν χτύπησε το κουδούνι στο σπίτι του πρωθυπουργού. Με τις πιτζάμες και τη ρόμπα ο Μεταξάς άνοιξε την πόρτα. Ο Ιταλός πρέσβης Γκράτσι τού έδωσε το έγγραφο, που ζητούσε να περάσουν ελεύθερα οι Ιταλοί στρατιώτες τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Εκείνος τον κοίταξε στα μάτια και του απάντησε «ΟΧΙ!». Νωρίς το πρωί η σειρήνα άρχισε να χτυπά. Οι στρατιώτες φίλησαν τις μητέρες τους. Τις αγκάλιασαν σφιχτά. Ήξεραν πως μπορεί να μην τις ξανάβλεπαν. «Στο καλό και με τη νίκη!» φώναζαν όλοι. Και εκείνοι παρασύρθηκαν από το πλήθος. Κοίταξαν πίσω, αλλά μόνο τα λευκά μαντίλια, που ανέμιζαν, διακρίνονταν από μακριά.

Όταν παίζαμε για τη νίκη, Καραγκιόζη μου
Συγγραφέας: Αγγελική Βαρελά
Εκδόσεις: Ελληνοεκδοτική
Ηλικίες: 6-9 ετών

Κάπου στην Αθήνα, τον Οκτώβρη του 1940, ένα αγόρι συναντά την Ιστορία και πορεύεται μαζί της... «Γινόμουν δώδεκα εκείνη τη μέρα του Οκτώβρη που το σεντόνι όλων μας γέμισε ξαφνικά σκιές άγνωστες κι απειλητικές. Είναι ακόμα νύχτα όταν οι σειρήνες κλέβουν τον ύπνο μας. ''Ξυπνήστε, Κολλητηράκια μου, έχουμε πόλεμο''» Από τα βιβλία που τα παιδιά θα διαβάσουν μονοκοπανιά!

Το Έπος του '40
Συγγραφέας: Φίλιππος Μανδηλαράς
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος
Ηλικίες: 6-9 ετών

Ο Φίλιππος Μανδηλαράς πλάθει ρίμες και αστεία στιχάκια με μαεστρία για να εξιστορήσει τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου. Μέσα από αυτό το βιβλίο τα παιδιά θα μάθουν εύκολα και διασκεδαστικά τι γιορτάζουμε τη γιορτή του «ΟΧΙ» και πολλά κατορθώματα των Ελλήνων της αντίστασης.

Όταν ο Ήλιος
Συγγραφέας: Ζωρζ Σαρή
Εκδόσεις: Πατάκης
Ηλικίες: Από 12 ετών και άνω

Η Ελλάδα, και κυρίως η Αθήνα, μετά τον θρίαμβο του 1940, στην Κατοχή. Η Ζωή είναι 16 χρόνων, εύθυμη, ζωηρή, ξέγνοιαστη. Όμως ο πόλεμος, η Κατοχή και η Αντίσταση θα επηρεάσουν σημαντικά τη ζωή της. 
Τα μάτια της θα δουν πολλά. Θα ακούσει περισσότερα. Θα υποφέρει. Θα γνωρίσει την ελπίδα. Θα ζήσει μ' αυτήν ώσπου να έρθει το τέλος του Κακού. Και ήρθε. Και έγινε το ξέφρενο πανηγύρι της απελευθέρωσης... 
Ένα από τα καλύτερα βιβλία της Ζωρζ Σαρή που θα τραβήξει σίγουρα το ενδιαφέρον των παιδιών.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki