Το Εσωτερικό μου Χωράφι: «... ή μένεις με τα σκουπίδια παρέα ή καθαρίζεις»

Ας υποθέσουμε πως το χωράφι σου είναι ένα στρέμμα, πόσο ελεύθερο χώρο έχεις για να σπείρεις; 
Έχεις βάλει φράγματα γύρω από τη σοδιά σου; 
Έχεις ξεριζώσει τα άγρια χόρτα; 
Το έχεις καθαρίσει από τα ζιζάνια; 
Πριν βιαστείς να απαντήσεις, αναλογίσου το χώρο που έχεις παραχωρήσει συνειδητά ή ασυνείδητα στους άλλους. 
Τα ξένα στοιχεία και τα σκουπίδια που έχεις μαζέψει στο χώρο σου, στο εσωτερικό σου χωράφι.

Τα ερωτήματα αυτά προέκυψαν ένα συνηθισμένο μου απόγευμα που σκεφτόμουν τι θα ήθελα στη ζωή μου και γιατί δεν με ικανοποιούσε το παρόν μου. 
Μάζεψα όλο μου το θάρρος και κοίταξα το χωράφι μου, όχι του γείτονα, το δικό μου χωράφι. Είχε πολύ δουλειά και ήθελε καθάρισμα. 
Δύσκολο και επίπονο να βρεις, να μαζέψεις και να πετάξεις τα σκουπίδια που είχαν μαζευτεί. Κακοσμία και ζιζάνια… 
Πολλά μάλιστα δυσκολεύεσαι και να τα πλησιάσεις. όμως εσύ και μόνο εσύ είσαι ο ιδιοκτήτης του χωραφιού. Κανείς δεν θα κάνει τη δουλειά για σένα. 
Επιλέγεις λοιπόν….. ή μένεις με τα σκουπίδια παρέα ή καθαρίζεις…
Και αποφάσισα το δεύτερο.

Ξεκίνησα από τα πιο παλιά γιατί αυτά είχαν και τη μεγαλύτερη δυσοσμία. 
Πήγα πίσω, πολύ πίσω, στην παιδική μου ηλικία. Μικρή εγώ και οι άλλοι μεγάλοι και Σπουδαίοι. Σκέφτηκα αυτό πρέπει να αλλάξει, μήπως κάποιους τους μεγαλοποιώ και τώρα; Σκάβοντας στο παρελθόν μου, έκανα και άλλες ανακαλύψεις, όπως η παιδική υπερβολή που είχα φυτέψει τόσο επιδέξια και που κουβαλούσα στην ενήλικη πια γυναίκα. 
Κουβαλούσα ακόμα και τη γονεϊκή φιγούρα και αυτό το βάρος ήταν ασήκωτο. Ήμουν πάντα παρέα με το νου μου να επιβλέπει, να κριτικάρει, να οδηγεί, να τρομοκρατεί. 
Σκέφτηκα πως δεν ήμουν ελεύθερη, κουβαλούσα μια μητέρα παρέα μου, γιατί δεν πίστευα στις δυνάμεις μου. 
Αυτό το κομμάτι όμως ήταν ξένο, δεν ήμουν εγώ. Μάλιστα ήταν μεταμορφωμένο ώστε να μην είναι αναγνωρίσιμο. Είχε πολλά πρόσωπα και άλλαζε μορφές ανάλογα την περίσταση. Σκέψεις και συναισθήματα φοβικά, ντροπής, υποταγής, παράπονα…και όλα αυτά ξένα και άχρηστα. 
Έπρεπε να αποφασίσω ή θα ήμουν παιδί και μαμά μαζί ή θα ήμουν εγώ –ενήλικη
Και αποφάσισα το δεύτερο.

Το επόμενο μου βήμα ήταν να πάρω πίσω τα κλειδιά από τη γη μου. 
Τα είχα μοιράσει δεξιά και αριστερά τώρα πια όμως έπρεπε να την προστατέψω. 
Έπρεπε να θυμηθώ που, σε ποιους και γιατί τα μοίρασα. Όλοι όσοι με πλήγωσαν είχαν ακόμα τα κλειδιά μου και μπορούσαν ακόμα να με ελέγχουν. 
Εάν όμως δεν είχα συναντήσει τους λάθος για μένα ανθρώπους πως θα ήξερα τώρα που θα βάλω τα φράγματα στο χωράφι μου; 
Με ποιους θα γειτνιάσω, ποιους θα απομακρύνω και ποιους θα καλοδεχτώ; Εδώ χρειάστηκε να φανώ γενναιόδωρη, να κάνω χώρο, να συγχωρέσω, να προσπεράσω, και να πάρω πίσω όλη αυτή τη δέσμευση ενέργειας.
Να πάρω πίσω, δηλαδή, τα κλειδιά μου.

Πως θα γύρευα, όμως, τα κλειδιά μου αν δεν έβαζα τα δικά μου παπούτσια; 
Γιατί με τα ξένα πόσο μακριά μπορείς να πας; Τα πόδια μου ήταν γεμάτα πληγές από όλα τα ξένα υποδήματα που είχα βάλει κατά καιρούς. Είχα πιαστεί κορόιδο, αφού ακόμα και ξυπόλητη θα πήγαινα πιο μακριά…
Είχα απορροφήσει σαν σφουγγάρι συναισθήματα άλλων και είχα δεχτεί με μια αυτόματη και άκριτη διαδικασία πεποιθήσεις άλλων. Τώρα όμως είχε έρθει η ώρα της διάκρισης. 
Ποια είμαι, τι θέλω, τι με αντιπροσωπεύει και τι με εξυπηρετεί; Βοηθός μου και σηματοδότης μου ήταν το σώμα μου και τα συναισθήματα μου. 
Ακόμα και η λύπη όταν είναι δική σου και όχι προβολή άλλων γίνεται γαλήνη και συμφιλίωση, εαυτού αγκάλιασμα. Μια πεποίθηση που έχεις ασπαστεί κριτικά γίνεται ολότελα δική σου. Δεν αμύνεσαι, δεν προσπαθείς να την επιβάλεις, δεν επιτίθεσαι, δεν διαφημίζεις. Είναι δική σου, είσαι εσύ και δεν έχεις ανάγκη να αποδείξεις τίποτα και σε κανέναν.

Το χωράφι μου είχε αρχίσει να αδειάζει και αυτό με τρόμαζε. 
Είχα συνηθίσει στις τοξίνες και ξαφνικά όλο αυτό το οξυγόνο ….. άβολο. Είχα συναναστραφεί με πολλούς τοξικούς ανθρώπους και πολύ συχνά είχα υπάρξει και εγώ. Δύσκολα βάζεις όρια στη δική σου τοξικότητα πόσο μάλλον στους άλλους. 
Παίζουν το ρόλο του θύματος, τον καημένο, έχουν ένα μόνιμο παράπονο παρέα με μια γκρίνια στη φωνή. Τους φταίει η βροχή, η ζέστη, οι γείτονες, οι γονείς, όλοι και φυσικά και εσύ. 
Όλοι φταίνε και πρέπει να νιώσουν ενοχές, γιατί αν δεν νιώσουν οι άλλοι ενοχές, τότε ποιος; Οι ίδιοι; 
Τους φαίνεται αδιανόητο κάτι τέτοιο.... Γιατί αυτό σημαίνει ανάληψη ευθυνών, απέναντι στον εαυτό σου, στους άλλους, αλλά και στην ίδια τη ζωή. 
Η ανάληψη της ευθύνης σου όμως σε καθιστά δημιουργό. Το παιχνίδι που παίζουν συνειδητά ή ασυνείδητα έχει μόνο ένα στόχο, το κέρδος ενέργειας. Αποφάσισα πως κανένας δεν θέλω να ξεφορτώσει τα σκουπίδια του στο χωράφι μου και φυσικά παίρνω το τιμόνι της ζωής μου και γίνομαι δημιουργός.

Πήρα τα κλειδιά μου, έβαλα τα παπούτσια μου και μπήκα πρώτη και καλύτερη στο χωράφι μου. 
«Ο κεντρικός χώρος θα είναι μόνο του αφεντικού», είπα μέσα μου, με λίγο εγωκεντρισμό. «Εμένα θα βάλω μέσα, εμένα ολόκληρη, εμένα δημιουργό, εμένα να ζω, εμένα και τα εσωτερικά μου θέλω, με τους ανθρώπους της ψυχής μου, με τις επιλογές μου, με τα λάθη μου, με τις αδυναμίες μου και αν η περιφέρεια αλλάξει στο βίωμα αυτού του όμορφου ταξιδιού, με απώλειες, συναντήσεις, επιλογές, λάθη, εγώ θα είμαι εδώ…..ολόκληρη»

Ελένη. Α. Πάσχου
Photo: Author/Depositphotos

enallaktikidrasi

Τι γιατί; Γιατί έτσι! / Καλημέρα!!

Γιατί να είμαι τόσο αδύναμος;
Γιατί να είμαι τόσο διστακτικός;
Γιατί να είμαι τόσο ανασφαλής;
Γιατί να είμαι τόσο αναποφάσιστος;

Γιατί να είμαι τόσο γκρινιάρης;
Γιατί να είμαι τόσο φοβισμένος;
Γιατί να είμαι τόσο πεσμένος;
Γιατί να μην μπορώ να ευχαριστηθώ τίποτα;

Γιατί, γιατί, γιατί…;;; 

Και, αν συνεχίσεις έτσι, όλη την ώρα να κάθεσαι και να συζητάς με τον εαυτό σου, όλο και καινούρια "γιατί" θα βρίσκεις….

Τι γιατί;
Γιατί έτσι.
Δεν υπάρχει απάντηση. 

Ή, ακόμα και αν υπάρχει, έτσι δε θα καταφέρεις τίποτα…

Κουνήσου. Σύνελθε. Όπως όλοι έτσι και εσύ. 

Όλοι φοβόμαστε, όλοι διστάζουμε, όλοι έχουμε ανασφάλειες, όλοι γκρινιάζουμε, όλοι πέφτουμε από καιρό σε καιρό…

Όπως όλοι, έτσι και εσύ.
Δεν υπάρχει γιατί…

Σήκω, φόρα το καλύτερο χαμόγελό σου, κάνε ένα σταυρό και ρίξου στον αγώνα.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Υπάρχουν και τα παιδιά που δεν μετράνε τα καλοκαίρια με παγωτά και βουτιές

Κάθε φορά που μας συμβαίνει μια αναποδιά, σκεφτόμαστε “μα τι έχω κάνει και τα περνάω αυτά;”

Και κάθε φορά που η αναποδιά επαναλαμβάνεται, αναρωτιόμαστε και πάλι “γιατί σε μένα αυτό τώρα;”
Πάντα γκρινιάζουμε για τα άσχημα που μας τυχαίνουν. Για τα όμορφα δεν έχω ακούσει κανέναν να πει κάτι.
Αναρωτηθήκαμε ποτέ τι τόσο καλό έχουμε κάνει, ώστε να αξίζουμε τα ωραία πράγματα στη ζωή μας;
Τους αγαπημένους φίλους, την όμορφη σχέση, το ζεστό σπίτι, την γλυκιά οικογένεια, τα αξέχαστα παιδικά χρόνια….

Παιδικά χρόνια… παιδιά….
Δεν είναι υπέροχο να είσαι παιδί;
Αυτή η ξεγνοιασιά, η ανεμελιά, η αγάπη των γονιών σου, ο παππούς και η γιαγιά να σε κακομαθαίνουν… Τα παιχνίδια στις παιδικές χαρές, οι τσακωμοί με τα αδέρφια και οι αγκαλιές αμέσως μετά…
Πόσο ωραίο είναι να είσαι παιδί αλήθεια!
Κι όμως δεν είναι όλα τα παιδιά τόσο τυχερά.
Υπάρχουν και κάποια παιδιά που δεν γνώρισαν ποτέ παιδική ηλικία.
Οι συνθήκες δεν τους επέτρεψαν να χαρούν την ανεμελιά όπως έπρεπε.

Είναι κάποια παιδιά που δεν έζησαν όπως τους άξιζε.
Δεν γνώρισαν την αγάπη των γονιών. Την ζεστή αγκαλιά της μητέρας, το μεγάλο, ειλικρινές χαμόγελο του πατέρα κάθε φορά που γυρνούσε από την δουλειά, όσο κουρασμένος και αν ήταν. 

Δεν τα πήγε ποτέ ο παππούς βόλτα στην θάλασσα να τους πει ιστορίες από τα δικά του παιδικά χρόνια. 

Ούτε πήγαν ποτέ με τη γιαγιά βόλτα στα μαγαζιά και μετά για παγωτό, σε εκείνο το φανταστικό μαγαζί, που τόσο πολύ λάτρευε από τα νιάτα της.

Είναι και κάποια παιδιά λοιπόν, που δεν γέλασαν όσο έπρεπε. Που δεν έπαιξαν όσο έπρεπε. Που δεν έζησαν όπως έπρεπε.
Είναι αυτά τα παιδιά που βρίσκονται στα ιδρύματα. 

Αυτά τα παιδιά που είναι είτε κακοποιημένα, είτε από φτωχές οικογένειες, είτε απλά εγκαταλελειμμένα. Αυτά τα παιδιά που κάποιοι άλλοι καθόρισαν τη ζωή τους, κάποιοι άλλοι αποφάσισαν για τη ζωή τους.
Αυτά τα παιδιά που αν τους δώσεις λίγη αγάπη, θα σου δώσουν όλο τον κόσμο τους απλόχερα. Χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς προαπαιτούμενα, χωρίς τίποτα… Έτσι απλά….

Κάποια παιδιά λοιπόν, δεν έχουν τίποτα δεδομένο και δεν περιμένουν τίποτα από κανέναν, γιατί βίωσαν την εγκατάλειψη στο πετσί τους και έχασαν νωρίς το χαμόγελό τους. Αυτά τα παιδιά αξίζουν πολλή αγάπη και αφοσίωση!

Έτσι λοιπόν, την επόμενη φορά που θα μας τύχει μια αναποδιά –όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή- ας σκεφτούμε το πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε ζήσει κάποια πράγματα έτσι όπως τα θέλαμε και έπρεπε!
Ας σκεφτούμε διπλά πριν καταραστούμε την ώρα και την στιγμή που γεννηθήκαμε και ταλαιπωρούμαστε έτσι, κι ας πούμε ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους εκείνους που μας κάνουν καθημερινά να γελάμε: γονείς, παππούδες, αδέρφια, φίλους..
Και στο τέλος ας πούμε κι ένα μπράβο στον εαυτό μας που –μάλλον- έκανε κάτι πολύ καλό για να τα αξίζει όλα αυτά!
Ένα μπράβο κι ένα χαμόγελο!

Γράφει η Δήμητρα Διακάκη

LoveLetters
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ξυπνήστε τον γιατρό όταν...

Ξυπνήστε το γιατρό για το νεογέννητό σας εάν:

* Μετρήσετε πρωκτική θερμοκρασία 39 βαθμών ή ανωτέρω
* Ακούτε ένα σφύριγμα, όταν αναπνέει.
* Παρατηρείτε επαναλαμβανόμενο εμετό.
* Δημιουργηθεί πύον ή ερυθρότητα γύρω από τον ομφάλιο λώρο.
* Δημιουργηθεί πύον ή ερυθρότητα γύρω από την περιοχή περιτομής.
* Μετρήσετε λιγότερες από οκτώ υγρές πάνες ημερησίως, εάν το μωρό σας είναι τουλάχιστον 7 ημερών.

Ξυπνήστε το γιατρό, όταν το παιδί σας έχει:

Υψηλό πυρετό:
Ο πυρετός είναι ο τρόπος του σώματος μας να καταπολεμήσει μια μόλυνση, και στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν είναι ένας λόγος ανησυχίας. 

Αλλά εάν: 
Α. ένα μωρό κάτω από 3 μηνών έχει μια θερμοκρασία 38ο ή περισσότερο, ή εάν
Β. ένα μεγαλύτερο παιδί έχει μια θερμοκρασία 39,4° ή περισσότερο, καλέστε το γιατρό σας.
Τις περισσότερες φορές μπορεί να είναι απλώς ένας ιός, αλλά σε μερικές περιπτώσεις, θα μπορούσε να είναι μια βακτηριακή μόλυνση, η οποία μπορεί να είναι σοβαρή.
    Εάν το παιδί σας είναι μικρότερο από 1 έτους και δεν εχει κάνει ακόμα τα εμβόλιά του, ίσως να είναι καλύτερο να αφήσετε τον γιατρό σας να κρίνει το τι θα κάνετε απο εκεί και πέρα.
Δεδομένου ότι μερικά παιδιά έχουν υψηλότερο πυρετό από άλλα, παρακολουθείτε συχνά τη θερμοκρασία. «Πολύ περισσότερο θα ανησυχούσα για ένα παιδί με θερμοκρασία 38,3° που στενάζει, είναι ληθαργικό, ή απαρηγόρητο από ότι για ένα παιδί με θερμοκρασία 39,4° που κινείται κανονικά και έχει όρεξη.» μας λέει παιδίατρος γνωστής παιδιατρικής κλινικής.

Πρόβλημα στην αναπνοή:
    Ένα απλό κρύωμα κατά τη διάρκεια της ημέρας μπορεί να μετατραπεί σε σοβαρή περίπτωση αναπνευστικού προβλήματος τη νύχτα. Το στένεμα του ανώτερου αναπνευστικού ή ένας έναν παραγωγικός βήχα, συχνά αντιμετωπίζεται εύκολα στο σπίτι με το να φέρετε το παιδί σας έξω στον νυχτερινό αέρα ή με το να το αφήσετε να εισπνεύσει τον ατμό από ένα θερμό ντους.
    Εντούτοις, εάν το παιδί σας λαχανιάζει, ασθμαίνει, αναπνέει γρήγορα ή πολύ αργά, ή εάν το δέρμα μεταξύ των πλευρών τραβιέται προς τα μέσα με κάθε του αναπνοή, καλέστε το γιατρό σας αμέσως.
    Ένας παθολόγος μπορεί συνήθως να σας πει από το τηλέφωνο, με βάση το άκουσμα της αναπνοής του παιδιού σας και την περιγραφή των άλλων συμπτωμάτων, εάν πρέπει να το πάτε στο νοσοκομείο.     Ειδικά εάν το παιδί σας έχει μια χρόνια ασθένεια όπως το άσθμα, πρέπει να τηλεφωνήσετε στον παιδίατρό σας στο πρώτο σημάδι τέτοιου προβλήματος. Επιπλέον, λάβετε υπόψη ότι πρόβλημα στην αναπνοή ενός παιδιού μπορεί να έχει προκληθεί απο αλλεργική αντίδραση, απο εισπνοή εμετού, ή απο εισπνοή ενός ξένου αντικειμένου, όπως ένα νόμισμα ή ένα μικρό μέρος ενός παιχνιδιού. Σε περίπτωση που υπάρχει τέτοια υποψία, θα πρέπει αμέσως να πάτε στο γιατρό.

Πράσινο εμετό:
    Εάν το παιδί σας κάνει εμετό χρώματος σκούρο πράσινο, πρέπει να ανησυχήσετε. Το χρώμα αυτό σημαίνει συνήθως ότι η εντερική χολή είναι παρούσα στο στομάχι, η οποία θα μπορούσε να παρεμποδίσει την λειτουργία των εντέρων. Φυσικά μην ξεχάσετε να αναφέρετε στον παιδίατρό σας, την περίπτωση που το παιδί σας έφαγε πολύ αρακά ή σπανάκι προηγουμένως.
    Οι κρίσεις, πολλές φορές είναι το αποτέλεσμα ενός γρήγορα αυξανόμενου πυρετού. Αυτές οι κρίσεις μπορεί να αναγκάσουν ένα παιδί να τινάξει τα χέρια και τα πόδια του, να σφίξει το σαγόνι του, ακόμα και να λιποθυμίσει. Θα το αισθανθείτε επίσης θερμό ή καυτό στην αφή, το δέρμα του μπορεί να αναπτύξει μια γαλαζωπή χροιά, και τα μάτια του μπορεί να κυλήσουν πίσω στο κεφάλι του. Ενώ οι κρίσεις αυτές δεν είναι συνήθως επικίνδυνες, μπορούν να είναι τρομαχτικές για έναν γονέα και να δικαιολογήσουν ένα τηλεφώνημα στο γιατρό μέσα στην νύχτα. 

    Εκτός από τον έλεγχο των συμπτωμάτων του παιδιού σας, ο παθολόγος σας μπορεί να σας δώσει οδηγίες πως να κρατήσετε το παιδί σας δροσερό και άνετο. Σπάνια, μια κρίση μπορεί να προκληθεί από κάτι σοβαρότερο, όπως η επιληψία ή η μηνιγγίτιδα. Εάν το παιδί σας επιδεικνύει τα πιο πάνω συμπτώματα αλλά αισθάνεται δροσερό στην αφή, ή εάν η κρίση διαρκεί περισσότερο από τρία έως πέντε λεπτά, καλέστε αμέσως ασθενοφόρο.

Αφυδάτωση:
Τα μωρά και τα μικρά παιδιά μπορούν γρήγορα να αφυδατωθούν, ειδικά εάν αναπτύξουν γρήγορα πυρετό, κάνουν εμετό, ή έχουν διάρροια. Προσπαθήστε να κρατήσετε τα υγρά στο σώμα του παιδιού σας με την προσφορά ενός διαλύματος ηλεκτρολυτών, ένα μίγμα νερού με χυμό, ή ακόμα και ένα παγωτό γρανίτα, κάθε 15 λεπτά. Μην παίρνετε την αφυδάτωση στα ελαφριά –σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να προκαλέσει ακόμη και το θάνατο. Εντούτοις, εάν το παιδί σας αρνείται να πιει ή δεν μπορεί να κρατήσει οποιαδήποτε υγρά, δεν έχει ουρήσει για έξι ώρες, ή έχει ξεραμένα, ραγισμένα χείλια, καλέστε τον γιατρό σας αμέσως.

Τραύμα στο κεφάλι :
    Ακούτε έναν γδούπο και έπειτα κλάμα - το παιδί σας έχει πέσει από το κρεβάτι. Ενώ το πέσιμο συνήθως μπορεί να προκαλέσει απλά αβλαβείς μώλωπες στο κεφάλι, καλέστε το γιατρό εάν το παιδί σας λιποθυμίσει, ή γίνει οξύθυμο, είναι αποπροσανατολισμένο, ή έχει τη δυσκολία στην όραση, ή κάνει εμετό. Αυτά είναι συμπτώματα που μπορεί να επισημάνουν έναν σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι όπως π.χ. μια διάσειση. 

Επιπλέον, πάντα καλείτε τον παιδίατρο σας εάν το παιδί που έπεσε είναι κάτω του ενός έτους.

Οξύ πόνο στην κοιλιακή περιοχή:
    Μπορεί να είναι συμπτώματα ενός ιού, τροφικής δηλητηρίασης, ή ακόμα και αερίων. Εντούτοις, ο οξύς πόνος μπορεί να επισημάνει τα πάντα από τη σκωληκοειδίτιδα έως και στην πνευμονία. Δυστυχώς, είναι δύσκολο να κρίνουμε πόσο πονάει ένα μωρό ή ένα μικρό παιδί, δεδομένου ότι δεν μπορούν να σας πουν πόσο άσχημα αισθάνονται.     Έτσι εάν το παιδί σας: αρπάζει το στομάχι του, διπλώνωντας στα δύο, ή εάν το μωρό σας τραβά τα γόνατά του στο στήθος του και ουρλιάζει ανεξέλγκτα επικοινωνήστε με τον παιδίατρό σας για τον συμβουλευτείτε.

Αιματηρό εμετό ή κόπρανα:
    Μια χροιά αίματος στα κόπρανα ή τον εμετό του παιδιού σας δεν είναι οπωσδήποτε αιτία για να ανησυχήσετε. Είναι πιθανώς απλώς ένας μικρός τραυματισμός στο λαιμό ή το ορθό έντερό του. Εάν όμως είναι ένα σημαντική η ποσότητα, πρέπει να ενημερώσετε το γιατρό σας. Θα θελήσει να αποκλείσει ένα πιο σοβαρό γαστρεντερικό πρόβλημα.
    Ακόμα και όταν δεν έχει το παιδί σας κανένα από αυτά τα συμπτώματα, εμπιστευθείτε τη διαίσθησή σας εάν αισθανθείτε ότι κάτι μπορεί να συμβαίνει. Εάν, παραδείγματος χάριν, το παιδί σας είναι ληθαργικό, η επιδερμίδα του έχει γκρίζα όψη, ή κλαίει ασυνήθιστα, καλύτερα να επικοινωνήσετε με τον γιατρό σας.

πηγή

Τα Παιδιά πρέπει να πίνουν Νερό, όχι αναψυκτικά / Choose Water for Healthy Hydration

Τα παιδιά δεν πίνουν όσο νερό θα έπρεπε, και η έλλειψή του μπορεί να έχει ριζικές επιπτώσεις, όπως υποδεικνύει μια νέα μελέτη.

«Ακόμα και η ήπια αφυδάτωση μπορεί να επηρεάσει την φυσιολογική λειτουργία, και να προκαλέσει κούραση, μυϊκή αδυναμία, πονοκεφάλους και ξηρότητα στο στόμα», είπε η Samantha Heller, συντονιστής κλινικής διατροφολογίας στο Κέντρο για τη Θεραπεία του Καρκίνου στο νοσοκομείο Griffin στο Derby του Connecticut, που δεν εμπλεκόταν στη μελέτη.

Choose Water for Healthy Hydration

Διαταραγμένη γνωστική και πνευματική απόδοση συνδέονται επίσης με ανεπαρκή ενυδάτωση, είπε η Heller.

Σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Οκτωβρίου της Αμερικάνικης εφημερίδας για Κλινική Διατροφολογία (American Journal of Clinical Nutrition), μόνο το 15-60% των αγοριών και 10-54% των κοριτσιών, αναλόγως της ηλικίας καταναλώνουν την ελάχιστη ποσότητα νερού που συμβουλεύει το Αμερικανικό Ινστιτούτο Ιατρικής.

Τα παιδιά λαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του νερού τους από γλυκά αναψυκτικά και δεν προτιμούν το καλό Η2Ο, ανακάλυψαν οι ερευνητές. 

Και αυτοί που πίνουν περισσότερο απλό νερό καταναλώνουν λιγότερα γλυκά αναψυκτικά και καταναλώνουν λιγότερα φαγητά υψηλών θερμίδων.

Για τη μελέτη, η Ashima K.Kant από το Queens College του City University της ΝΥ και ο Barry I.Graubard του Εθνικού Αμερικανικού Ινστιτούτου Καρκίνου (US National Cancer Institute) παρακολούθησε την κατανάλωση νερού 3.978 αγοριών και κοριτσιών, από 2 έως 19 ετών, που είχαν λάβει μέρος σε εθνική μελέτη διατροφολογίας από το 2005 έως το 2006.

Στην ανάλυση συμπεριλαμβανόταν το ίδιο το νερό, νερό σε φαγητά που διατηρούν υγρασία και το νερό που υπάρχει σε όλα τα αναψυκτικά και θρεπτικά ροφήματα όπως το γάλα και οι χυμοί.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν πως η κατανάλωση νερού που προερχόταν από όλες αυτές τις πηγές ποίκιλε ανάλογα με την ηλικία: τα παιδιά 2-5 χρονών έπιναν 5.9 κούπες την ημέρα, 6-11 χρόνων λάμβαναν 6.8 κούπες και τα παιδιά 12-19 χρόνων κατανάλωναν 10.1 κούπες καθημερινά. Τα κορίτσια γενικότερα έπιναν λιγότερο από τα αγόρια, σημείωσαν οι Kant και Graubard.

Παιδιά από όλες τις ηλικίες είναι πολύ πιθανότερο να καταναλώσουν αναψυκτικά αντί για νερό με το γεύμα τους, όπως υποδεικνύουν τα ευρήματα. Πάνω από τα 2/3 της κατανάλωσης νερού προέρχονται από αναψυκτικά τα οποία κατανάλωναν με το κύριο γεύμα, ενώ μόλις 1/3 απλού νερού καταναλώνονταν με τα γεύματα, ανακάλυψαν οι ερευνητές.

«Τα αποτελέσματά μας υποδεικνύουν ηλικιακές διαφορές στο εύρος της ποσότητας του νερού που προσφέρεται από διαφορετικές πηγές στα διαιτολόγια των παιδιών της Αμερικής», έγραψαν οι συγγραφείς της μελέτης. «Η ποιότητα στις επιλογές των φαγητών που αναφέρθηκαν σε σχέση με την καταναλισκόμενη ποσότητα απλού νερού ήταν καλύτερη από αυτή που αναφέρθηκε με αυξανόμενη υγρασία αναψυκτικών, και η δύναμη αυτών των συσχετισμών ποικίλει με την ηλικία», προσέθεσαν.

«Προσπάθειες για την κατανάλωση με μέτρο γλυκών αναψυκτικών και προώθηση της κατανάλωσης απλού νερού θα έπρεπε όχι μόνο να συνεχιστούν αλλά επίσης θα έπρεπε να αναγνωριστεί η σημασία της αντικατάστασης μη θρεπτικών αναψυκτικών την ώρα του γεύματος με απλό νερό», κατέληξαν οι Kant και Graubard.

Καθώς τα παιδιά μεγάλωναν, η κατανάλωση απλού νερού αυξανόταν ενώ η καταναλισκόμενη ποσότητα θρεπτικών αναψυκτικών, όπως το γάλα, μειώνονταν, ανακάλυψαν οι ερευνητές.

Το νερό αποτελεί το 55-75% του συνολικού σωματικού βάρους, είπε η Heller. «Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς νερό για παραπάνω από λίγες ημέρες γιατί το σώμα μας δεν μπορεί να αποθηκεύσει νερό. Έτσι, είναι σημαντικό να αντικαθιστούμε την ποσότητα του νερού που το σώμα μας χάνει κάθε μέρα»

Η Heller, διατροφολόγος και διαιτολόγος, συμβουλεύει να ξεκινάμε να δίνουμε νερό στα παιδιά από νωρίς.

«Δώστε τους νερό αντί για γλυκά αναψυκτικά κατά τη διάρκεια της ημέρας και μεταξύ γευμάτων», είπε. Για να το κάνετε πιο ελκυστικό, βάλτε μέσα κομμένα σε φέτες αγγούρια, πορτοκάλια, λεμόνια ή φράουλες σε παγωμένο νερό, πρότεινε.

Και αν το παιδί σας είναι γαντζωμένο στα αναψυκτικά, πρότεινε τη μετάβαση σε αεριούχο μεταλλικό νερό ή αεριούχο μεταλλικό νερό με γεύσεις αντί αυτού.

Η διατήρηση της ενυδάτωσής μας έχει ζωτική σημασία για καλή υγεία σε όλες τις ηλικίες, ιδιαιτέρως σε μικρά παιδιά. 

Δεδομένης της τεράστιας ποικιλίας αεριούχων ποτών που είναι διαθέσιμα με μαγαζιά και σουπερμάρκετ και τα λεφτά που καταναλίσκονται στη διαφήμιση και προώθηση τέτοιων προϊόντων, δεν αποτελεί έκπληξη όταν διαβάζουμε πως το νερό δεν είναι η πρώτη τους επιλογή.

Τα ενυδατωμένα κύτταρα λειτουργούν πολύ καλύτερα από τα αφυδατωμένα κύτταρα. Πίνοντας μεγάλες ποσότητες νερού ενισχύουμε και την καλή λειτουργία των νεφρών και τη κύστης και την διατήρηση της υγείας του ουροποιητικού συστήματος.

Αφυδάτωση
(...)

ολόκληρο το άρθρο εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι