Τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να πάρουν ανάσα

Εισήγηση της κυρίας Παναγιώτας Χατζηγιαννάκη, ιατρού, πνευμονολόγου με θέμα: «Τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να πάρουν ανάσα – Σκύβουμε πάνω στο θέμα των αμβλώσεων», η οποία πραγματοποιήθηκε στον πλαίσιο λειτουργίας του Κύκλου Ομιλιών «Μεγαλώνοντας παιδιά σήμερα» στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Παιανίας την Τετάρτη 20 Μαρτίου 2019.

Για όλες τις υποψήφιες μανούλες, για να είναι προσεκτικές πριν την σύλληψη, για να μην αναγκαστούν να έρθουν στο φρικτό δίλημμα της διακοπής της κύησης.

Πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παγκόσμια ημέρα αμβλώσεων — 28 Σεπτεμβρίου

Γυναίκες ανά τον κόσμο διαδηλώνουν για το δικαίωμα στην άμβλωση

Συγκεντρώσεις σε πολλές πόλεις της Γαλλίας αλλά και της Ευρώπης για την υπεράσπιση «του θεμελιώδους δικαιώματος» όλων των γυναικών στην άμβλωση.

iefimerida.gr

Παγκοσμίως, γίνονται 25 εκατομμύρια αμβλώσεις με μη ασφαλή τρόπο κάθε χρόνο από το 2010 ως το 2014, αναφέρει η έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) και του Ινστιτούτου Γκουτμάχερ. Το 97% από αυτές τις επεμβάσεις έγινε σε κράτη της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής.

Σχεδόν οι μισές από τις 56 εκατομμύρια αμβλώσεις που υπολογίζεται ότι γίνονται παγκοσμίως κάθε χρόνο δεν είναι ασφαλείς και οι γυναίκες στις φτωχότερες χώρες αντιμετωπίζουν ακόμη υψηλότερο κίνδυνο εξαιτίας των περικοπών της χρηματοδότησης των ΗΠΑ στα προγράμματα οικογενειακού προγραμματισμού στο εξωτερικό, προειδοποιούν ειδικοί για θέματα δημόσιας υγείας σε μια έκθεση που δίνεται στη δημοσιότητα σήμερα.

reader.gr

-------------------

Καταλαβαίνουμε το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να έχει πρόσβαση σε ασφαλείς επεμβάσεις υγείας, να μη κινδυνεύει η ζωή του κάθε φορά που αναγκάζεται να προσφύγει σε ιατρική επέμβαση ή περίθαλψη.

Αλλά να σκοτώνονται 50 με 60 εκατομμύρια αγέννητα παιδάκια κάθε χρόνο, αυτό δεν το χωράει το μυαλό μου!!

Αντί να διαδηλώνουν για το δικαίωμα στην άμβλωση, γιατί δεν διαδηλώνουν στο δικαίωμα της αντισύλληψης, της δωρεάν ιατρικής ενημέρωσης για θέματα αντισύλληψης και στην μόρφωση και επιμόρφωση όλων στις μεθόδους αυτές.

Γιατί δεν διαδηλώνουν για ενημέρωση στο ανείπωτο κόστος που υφίσταται μια γυναίκα, όταν ξεριζώνουν ένα παιδάκι από μέσα της.

Να μάθουν για την ψυχολογία του νέου, το σακάτεμα της ψυχής του, τον κίνδυνο της υγείας του, από ανεύθυνες προγαμιαίες σχέσεις.

Το δικαίωμα μου, να ορίζω το κορμί μου, με ευθύνη, είναι αποκλειστικό, πολύτιμο και δεν το απεμπολώ στο όνομα καμιάς μόδας, για κανένα one night stand.

Υπάρχει και η αγάπη ρε παιδιά. Αγαπήστε και κάντε σχέση. Μη κάνετε σχέσεις μπας και αγαπηθείτε. 

Γιατί, άμα το ζευγάρι αγαπιέται, θα αγαπάει και τον καρπό του έρωτά του και δεν θα σπεύσει να τον ξεφορτωθεί.

Το χαμομηλάκι

«Θα το ρίξω», μου είπε...

— Γιατρέ, σε σένα, που σε έχω σαν αδελφό, μπορώ το πω.
— Τι θες να μου πεις, Ντίνα;
— Είμαι πάλι έγκυος, γιατρέ μου.
— Α, ωραία! Συγχαρητήρια Ντινάκι. Τώρα πια, με τέσσερα παιδιά, θα γίνεις πολύτεκνη.
— Δεν κατάλαβες, γιατρέ. Δεν αντέχω ένα τέταρτο παιδί, αποφάσισα να το ρίξω.
— Τι είπες βρε μουρλή; Τι το πέρασες; Ζαριά είναι το μωρό να το ρίξεις;
— Γιατρέ μου, λυπάμαι, αλλά το έχω αποφασίσει! Βλέπεις, ήδη με μεγάλη δυσκολία καταφέρνω να μεγαλώνω τα τρία παιδιά μου, διότι και τα οικονομικά μας είναι χάλια, άλλα και τα νεύρα μου δεν αντέχουν άλλο, και θέλω και εγώ -σαν νέα γυναίκα- να ζήσω λίγο τη ζωή μου. Άνθρωπος είμαι κι εγώ, γιατρέ μου!

— Ναι, εντάξει, δεν λέω, αλλά οφείλεις –πριν το κάνεις- να συνειδητοποιήσεις ότι όταν στη δική σου υποκριτική γλώσσα λες «να το ρίξω», αυτό στα σωστά ελληνικά σημαίνει «να το δολοφονήσω»!
— Υπερβολικός είσαι, γιατρέ μου. Δεν είμαι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που το κάνει. Σιγά τη δολοφονία, μία απλή έκτρωση είναι.
- Καλά, καλά, έτσι το λες επειδή έτσι σε βολεύει. Στο κάτω-κάτω της γραφής ας πρόσεχες και ας έπαιρνες τα κατάλληλα μέτρα για να μην γίνει η σύλληψη. Τώρα όμως, που η σύλληψη έγινε, έχεις μέσα σου έναν άνθρωπο. Μπορεί να μην τον βλέπεις, μπορεί να μην τον ακούς, μπορεί να είναι πάρα μα πάρα πολύ μικρός, όμως δεν παύει να είναι άνθρωπος.
— Γιατρέ, λυπάμαι, αλλά ό,τι και αν μου πεις, εγώ το μωρό θα το ρίξω. Δεν γίνεται αλλιώς, γιατρέ μου, πρέπει να με καταλάβεις.

— Εντάξει, εντάξει, σε καταλαβαίνω και δεν θα επιμείνω, όμως θα μου επιτρέψεις να σου ζητήσω -αν μη τι άλλο- να έχεις ίσα μεταχείριση απέναντι στα παιδιά σου, ώστε να μην αδικήσεις κανένα.
— Δεν καταλαβαίνω, γιατρέ, τι θέλεις να πεις.
— Θα σ' το εξηγήσω αμέσως, φίλη μου. Κοίταξε λοιπόν να δεις. Εσύ τώρα έχεις τέσσερα παιδιά: Τη Μαρία, τον Γιώργο, τη Νίκη, και το τέταρτο παιδί σου που έχεις μέσα σου, και που θα υποθέσουμε ότι είναι αγοράκι και θα το ονομάσουμε Βασίλη. Εάν λοιπόν έχεις αποφασίσει να μείνεις με τρία παιδιά και γι' αυτό σκέφτεσαι να δολοφονήσεις το ένα από τα τέσσερα παιδιά σου, γιατί άραγε πρέπει αυτό το παιδί-θύμα να είναι οπωσδήποτε ο Βασίλης και όχι η Μαρία -για παράδειγμα- ή ο Γιώργος ή η Νίκη; Αν λοιπόν θέλεις να είσαι σωστή μητέρα και δίκαιη απέναντι στα παιδιά σου, πρέπει να ρίξεις κλήρο. Θα γράψεις τα ονόματα των τεσσάρων παιδιών σου σε τέσσερα χαρτάκια, θα τα ανακατέψεις και θα τραβήξεις στην τύχη ένα. Αν το χαρτάκι γράφει «Μαρία» θα σκοτώσεις τη Μαρία, αν γράφει «Γιώργος» θα σκοτώσεις τον Γιώργο, και αν γράφει «Νίκη» θα σκοτώσεις τη Νίκη. Και αν τέλος γράφει Βασίλης, ε, τότε κάνε την έκτρωσή σου, με γειά σου και χαρά σου.

— Γιατρέ, με δουλεύεις; Είναι δυνατών να σκοτώσω εγώ το παιδί μου; Μόνο που το ακούω τρελαίνομαι! Είναι δυνατόν να σκοτώσω το Μαράκι μου;! Eίναι δυνατόν να σκoτώσω τον Γιωργάκη μου; Είναι δυνατόν να σκοτώσω τη μικρούλα μου Νίκη; Μα τρελάθηκες, γιατρέ μου;
— Μπα, καθόλου! Για τα τρία παιδιά σου που ανέφερες δεν ξέρω, πάντως τον μικρό σου Βασιλάκη (απ' ό,τι φαίνεται) είναι δυνατόν να το σκοτώσεις, και χωρίς ενοχές!
— Μα, γιατρέ μου, με αδικείς! Το ξέρεις καλά ότι δεν είναι έτσι.
— Και πώς είναι, λοιπόν; Για πες!
— Αχ, γιατρέ μου, τώρα με μπέρδεψες. Αφησέ μου να σκεφτώ και θα σου απαντήσω. Θα σκεφτώ και θα σου απαντήσω κάποια στιγμή. Ναι, ναι, θα σου απαντήσω...

ta meteora

Μήνυμα ζωής από μία μάνα με τέσσερα παιδιά

«γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα»

«Τα παιδιά χρειάζονται μόνο αγάπη για να μεγαλώσουν». Είναι το μήνυμα ζωής μιας μητέρας με τέσσερα παιδιά, της κ. Ελένης Αναστασάκη, που με αυτόν τον τρόπο δείχνει και τον δρόμο της ελπίδας στο απελπισμένο ζευγάρι που σταμάτησε την κύηση του παιδιού του με έκτρωση (όπως αποκάλυψε χθες το newsbomb.gr) γιατί ήταν άνεργοι και ένιωσαν ότι δεν μπορούν να το μεγαλώσουν. 

Του Κώστα Χαρδαβέλλα 

Το θέμα που αποκάλυψε με το ζευγάρι των ανέργων, που δεν άφησαν το παιδί τους να έρθει στον κόσμο, συγκλονίζει την Ελλάδα από χθες και σχεδόν την έχει μοιράσει στα δύο: είναι αυτοί που μιλάνε πια ανοιχτά για χιλιάδες εκτρώσεις λόγω ανεργίας και ανθρωπιστικής κρίσης στην Ελλάδα και είναι οι άλλοι που καταδικάζουν τις περιπτώσεις των αμβλώσεων υποστηρίζοντας ότι πάντα υπάρχουν τρόποι για να μεγαλώσεις ένα παιδί. 
Το προσωπικό μου email και το newsbomb.gr κατακλύζονται από τις απόψεις των δύο αυτών πλευρών και σήμερα παρουσιάζουμε την περίπτωση της κ. Ελένης Αναστασάκη η οποία μας λέει:

«Είμαι πολύτεκνη μητέρα, με 4 παιδιά. Το μικρότερο είναι 2 ετών και το μεγαλύτερο 13. Το κοριτσάκι μας γεννήθηκε το 2011, μέσα στην οικονομική κρίση και την κατάρρευση της Ελλάδας. Δεν διανοηθήκαμε ποτέ να το "ρίξουμε" (ανατριχιάζω και μόνο που γράφω τη λέξη), παρά το γεγονός ότι ο σύζυγός μου, που είναι επαγγελματίας οδηγός, δουλεύει πια μόνο για να πληρώνουμε κάποιους από τους λογαριασμούς μας.
Δεν κατηγορώ τα ζευγάρια που επιλέγουν άλλο δρόμο και δεν γεννούν τα παιδιά που τους στέλνει ο Θεός, ούτε υποστηρίζω ότι η δική μας επιλογή είναι εύκολη. 
Η μάνα μου έλεγε πάντα κ. Χαρδαβέλλα ότι τα παιδιά χρειάζονται μόνο αγάπη για να μεγαλώσουν. 
Όμως πιστέψτε με, η άποψη αυτή δεν με παρηγορεί όταν υπάρχουν μέρες που το μεροκάματο δεν φτάνει για να πάρουμε τα δύο πακέτα μακαρόνια που χρειαζόμαστε για να τραφούμε 6 άτομα. Όταν υπάρχουν μέρες που εγώ δεν τρώω παρά μόνο ένα κομμάτι ξερό ψωμί, για να φτάσει το φαγητό για τα παιδιά και ο πατέρας τους οδηγεί 12 και 14 ώρες νηστικός, πίνοντας νερό για να ξεγελάσει την πείνα του.
Αν κάποιος μου έλεγε πριν από λίγα χρόνια ότι θα ξεκινούσα από τις 5 το πρωί για να στηθώ σε μια ουρά που κάνουν δωρεάν διανομή τροφίμων, θα τον περνούσα για τρελό. Σήμερα περιμένω για ώρες για μια σακούλα λαχανικά και φεύγοντας νιώθω ότι μου χαρίσανε τον κόσμο όλο. 
Όμως ούτε για μια στιγμή δεν μετανιώνω που έκανα 4 παιδιά.
Γιατί πιστεύω ότι αυτή η χώρα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο έχει ανάγκη από τη γέννηση των παιδιών μας.

Διαβάζω κάθε μέρα ότι οι ξένοι έχουν βάλει στο μάτι τα πετρέλαιά μας, τα νησιά μας, τις επιχειρήσεις μας, τα ακίνητά μας, την εθνική μας κυριαρχία. Και σας ρωτάω: ακόμη κι αν καταφέρουμε να τα σώσουμε όλα αυτά, ακόμη κι αν οι δανειστές δεν μας πάρουν την Ελλάδα, τι νόημα θα έχει αν δεν υπάρχουν σε αυτή τη χώρα νέοι άνθρωποι; Αν δεν γεννιούνται ελληνόπουλα που θα πάρουν στα χέρια τους την αυριανή Ελλάδα για να την ξανακάνουν μεγάλη;

Γι' αυτό και σε όλους αυτούς που λένε "μα γιατί επιτέλους δεν αντιδράτε, γιατί δεν κάνετε κάτι και ανέχεστε παθητικά τα πάντα", εγώ απαντάω ότι μεγαλώνω 4 παιδιά. 
Κι όπως τραγουδούσε ο Παύλος Σιδηρόπουλος σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου:

«Έχε το νου σου στο παιδί, 

κλείσε την πόρτα με κλειδί, 

θα σε πουλήσουν...
Και όταν έρθουν οι καιροί 

που θα 'χει σβήσει το κερί στην καταιγίδα 

υπερασπίσου το παιδί, 

γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα».
Υπογραφή: Ελένη Αναστασάκη» 
.
Διαβάστε επίσης:

«Σκότωσα το παιδί μου γιατί δεν μπορούσα να το θρέψω»

Ρώσος ορθόδοξος ιερέας σώζει 2000 βρέφη από άμβλωση

Ένας ορθόδοξος ιερέας από την περιοχή του Βόλγκογκραντ (πρώην Στάλινγκραντ) της Ρωσίας επαινέθηκε από το ρωσικό Υπουργείο Υγείας, για το έργο του στη μείωση του αριθμού των αμβλώσεων στην περιοχή του. 

«Αρκετά συχνά, το μόνο πράγμα που απαιτείται για να αποτρέψουμε μια μητέρα από αυτή την τρομερή απόφαση είναι απλά να μιλήσει σε κάποιον με ανοιχτή καρδιά»

Με τις προσωπικές του προσπάθειες με παροχή συμβουλών και βοηθώντας τις γυναίκες να κρατήσουν τα μωρά τους, τα ποσοστά αμβλώσεων έχουν μειωθεί στην περιοχή Volgograd κατά 25 τοις εκατό κατά τα τελευταία πέντε χρόνια.

Ο πατέρας Alexis Tarasov άρχισε το έργο διάσωσης ανθρωπίνων ζωών στη δική του ενορία στην πόλη Voljsk, όπου είπε ότι πέρασε ώρες μιλώντας με γυναίκες που σκέφτονταν να κάνουν άμβλωση. Μετά από μία περίοδο με επισκέψεις στο τοπικό νοσοκομείο, αποφάσισε μαζί με άλλους ομοϊδεάτες του ιερείς, να δημιουργήσει ένα κέντρο κρίσης εγκυμοσύνης.

Με την υποστήριξη της επισκοπής του, πλησίασε τις τοπικές αρχές για να συμβάλουν στη διεύρυνση του έργου.

«Το πρόγραμμα εγκρίθηκε το 2002 από τη διοίκηση του Voljsk», δήλωσε ο πατέρας Αλέξης. "Στη συνέχεια, αναπτύχθηκε η ιδέα για τη δημιουργία ενός περιφερειακού κέντρου, με την υποστήριξη της διοίκησης του Volgograd."

Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία του Κέντρου για την Προστασία της Μητρότητας και της Παιδικής Ηλικίας, υπό την εποπτεία της Ορθόδοξης Ιατρικής Εταιρείας ‘Αρχάγγελος Ραφαήλ’.

Σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας, πάνω από 2.000 γυναίκες του Volgograd έχουν επιλέξει να εγκαταλείψουν την αρχική τους πρόθεση να προβούν σε άμβλωση από την εποχή εκείνη.

Ο πατέρας Alexis εξήγησε ότι το επίκεντρο του έργου του είναι απλό: να παρέχει στις γυναίκες εκπαιδευμένους ανθρώπους που με συμπάθεια θα ακούσουν τις ανησυχίες τους και θα δώσουν πλήρεις πληροφορίες σχετικά με τη διαδικασία της άμβλωσης και τις πιθανές επιπτώσεις στην υγεία και την ευημερία τους, και θα τους προσφέρουν το υλικό που χρειάζονται για να βοηθηθούν.

«Αρκετά συχνά, το μόνο πράγμα που απαιτείται για να αποτρέψουμε μια μητέρα από αυτή την τρομερή απόφαση είναι απλά να μιλήσει σε κάποιον με ανοιχτή καρδιά», είπε ο πατέρας Αλέξης.

Η Ναταλία Ermishkina, 31 ετών, είναι μια από τις γυναίκες που ο πατέρας Αλέξης απέτρεψε από την άμβλωση. Η νεαρή μητέρα είπε ότι είχε χάσει το δωμάτιό της στις εργατικές κατοικίες, αφού εγκαταλείφθηκε από τον άνθρωπο που υποσχέθηκε να την παντρευτεί και να μεγαλώσει το παιδί τους. Από απόγνωση, η Ναταλία αποφάσισε να ξεφορτωθεί το παιδί.

«Ο ψυχολόγος στην προγεννητική με άκουσε και με συμβούλεψε να μιλήσω στον πατέρα Αλέξη», δήλωσε η Ναταλία. «Πήγα σ 'αυτόν και δεν το μετανιώνω. Γέννησα την Αλεξάνδρα, και το Κέντρο με βοήθησε όσον αφορά τη στέγαση και τα ρούχα για το παιδί. Έχω μια κόρη, και τώρα αρχίζω να πιστεύω και να προσβλέπω σε μια καλύτερη ζωή».

"Σήμερα, όλες οι γυναίκες που επιζητούν την έκτρωση αποστέλλονται από τους γυναικολόγους για διαβουλεύσεις με ψυχολόγους που εργάζονται σε κάθε προγεννητικό νοσοκομείο", δήλωσε ο Νικολάι Zarkin, επικεφαλής ιατρός του Κεντρικού Μαιευτηρίου Νο 2 στο Volgograd.

Ο Zarkin δήλωσε ότι μετά τις διαβουλεύσεις αυτές, το 20 τοις εκατό από τις γυναίκες αρνούνται την άμβλωση και θέλουν να γεννήσουν τα παιδιά τους.

Ο πατέρας Αλέξης παρέχει βοήθεια για τις μητέρες, αφού γεννήσουν τα παιδιά τους, με την παροχή νομικής βοήθειας, καθώς και με ρούχα στο Κέντρο για την Προστασία της Μητρότητας και της Παιδικής Ηλικίας, και προσβλέπει στην παροχή περισσότερων κατοικιών.

"Όπου είναι δυνατό, προσπαθούμε να βοηθήσουμε τις γυναίκες που έχουν ανάγκη. Υπάρχει τώρα μια οξεία ανάγκη για τη δημιουργία περισσότερων σπιτιών για μητέρες που χρειάζονται στέγαση. Είναι σημαντικό να χτίσουμε σπίτια και να τα εξοπλίσουμε, έτσι ώστε οι γυναίκες να μπορούν να ζουν με τα παιδιά τους μέχρι το στεγαστικό τους πρόβλημα να επιλυθεί", δήλωσε ο πατέρας Αλέξης. "Αλλά είναι δύσκολο χωρίς τη βοήθεια από τις αρχές και, χωρίς ευεργέτες, να μπορέσουμε να το κάνουμε."

Η Pravoslavie News αναφέρει ότι στον πατέρα Αλέξη έχει δοθεί ένα βραβείο από το Παγκόσμιο Συνέδριο των Οικογενειών για τον πολυετή αγώνα του υπέρ της ζωής.

LifeSiteNews / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Οι πιο θανατηφόρες λέξεις στον πλανήτη: «Είναι κορίτσι»

Guardian: Σκοτώνουν τα κοριτσάκια στην Ινδία

Dangerous words: ‘It’s a girl’

Σκότωσαν 10 εκατομμύρια κορίτσια στην Ινδία!
Γεννησε δίδυμα και πέταξε το ένα από το παράθυρο
Παιδοκτονία στην Ινδία
India-Testimony: I killed my baby girl...

---

Ανησυχητικές διαστάσεις παίρνει το φαινόμενο της δολοφονίας και της εγκατάλειψης θηλυκών βρεφών στην Ινδία, σύμφωνα με ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας Guardian. 

The three deadliest words in the world…

Όταν ένα ζευγάρι πρόσφατα προσπάθησε να θάψει ζωντανό το νεογέννητο κοριτσάκι του, στην πόλη Ντάουσα του κρατιδίου του Ρατζαστάν, το θέμα μετά βίας καλύφθηκε από τον τοπικό Τύπο, σαν να επρόκειτο για κάτι φυσιολογικό.

«Οι περισσότεροι Ινδοί είναι απασχολημένοι με το πώς θα εξασφαλίσουν δύο γεύματα την ημέρα» σχολίασε στον Guardian, ο Ζαχίρ Αμπάς, αρχισυντάκτης της ινδικής ηλεκτρονικής εφημερίδας Udaipur Times. Τον περασμένο χρόνο η εφημερίδα δημοσίευσε τη φωτογραφία ενός θηλυκού βρέφους μόλις τριών μηνών που βρέθηκε εγκαταλελειμμένο σε υπόνομο κοντά στο κέντρο του Ουνταΐπούρ, σε μία προσπάθεια ευαισθητοποίησης των αναγνωστών.

Η εκστρατεία της εφημερίδας μάλλον δεν απέδωσε τα αναμενόμενα: «Κοιτάξτε. Ένα σχόλιο. Μόλις ένα. Θέλουμε ο κόσμος να θυμώσει με αυτό. Αλλά δεν θέλουν να τους δουν οι γονείς ή οι φίλοι τους να μιλούν για αυτό» είπε ο Αμπάς. Στην Ινδία υπάρχουν 914 κορίτσια ανά 1000 αγόρια, ενώ ειδικά στο κρατίδιο του Ρατζαστάν 883 κορίτσια ανά 1000 αγόρια - μία από τις χειρότερες αναλογίες μεταξύ των δύο φύλων στη χώρα.

Μεγάλο μερίδιο ευθύνης σε αυτό, έχουν οι κλινικές που πραγματοποιούν αμβλώσεις όταν διαπιστωθεί με υπέρηχο ότι το έμβρυο είναι κορίτσι και ως εκ τούτου ανεπιθύμητο. «Υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να πιστεύουμε ότι η μείωση στις γεννήσεις κοριτσιών οφείλεται στην αύξηση των κλινικών που πραγματοποιούν υπερήχους στην περιοχή» σχολίασε ο Σαμπνάμ Αζίζ της Action Aid στο Ρατζαστάν.

Η κλινική του δρος Αρβιντέρ Σινγκ στο Ουνταϊπούρ πραγματοποιεί περίπου 50 προγεννητικούς ελέγχους καθημερινά. Ένας έλεγχος ρουτίνας κοστίζει περίπου επτά ευρώ - ποσό διόλου ευκαταφρόνητο αν αναλογιστεί κανείς ότι ο μέσος ετήσιος μισθός στην Ινδία μόλις που ξεπερνά τα 900 ευρώ. Ο δρ. Σινγκ επιμένει ότι τους τελευταίους έξι μήνες δεν υπήρξε ούτε ένας πελάτης του που να του ζητήσει να προχωρήσει σε άμβλωση, εξαιτίας του φύλου του παιδιού, καθώς ο νόμος το απαγορεύει. Ωστόσο, σύμφωνα με τη Μανίσα Μπατναγκάρ, η οποία εποπτεύει τη δράση αντίστοιχων κλινικών στην περιοχή, είπε ότι το κρατίδιο του Ρατζαστάν αναμένεται να μηνύσει την κλινική του Σινγκ, καθώς ανακαλύφθηκε ότι δεν απαιτεί από τις γυναίκες να συμπληρώσουν την απαραίτητη φόρμα στην οποία αναφέρεται πόσα παιδιά έχουν, το φύλο τους και ποιος τους παρέπεμψε εκεί για υπέρηχο. «Αν δούμε από το έντυπο ότι μία γυναίκα έχει ήδη δύο κορίτσια και έχει πάει στην κλινική για έλεγχο, το ερευνούμε» είπε η Μπατναγκάρ. Ωστόσο, δεν επιλέγουν όλοι οι γονείς τον δρόμο της άμβλωσης.

Πολλοί εγκαταλείπουν τα κοριτσάκια σε ορφανοτροφεία - αν τα βρέφη σταθούν τυχερά. Σε άλλες περιπτώσεις εγκαταλείπονται στον δρόμο με σκοπό να πεθάνουν εκεί. «Ένα μωρό εγκαταλείφθηκε τον χειμώνα ακριβώς δίπλα σε μία βρύση που έσταζε» είπε ο Γιογκούρου Ντεβέντρα Αγκραουάλ, που διατηρεί ορφανοτροφείο στα περίχωρα του Ουνταϊπούρ. Ένα άλλο βρέφος, μόλις λίγων ωρών, βρέθηκε σφηνωμένο σε μία υδρορροή. Προεξείχε μόνο το κεφάλι του.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα του Guardian, από τα 71 μωρά που βρέθηκαν στο ορφανοτροφείο τα τελευταία πέντε χρόνια, τα 48 υιοθετήθηκαν. Ωστόσο, ο Αγκραουάλ δεν είναι αισιόδοξος για το μέλλον. Μάλιστα ετοιμάζει μία από τις μεγαλύτερες μονάδες εντατικής φροντίδας νεογνών στη χώρα, η οποία θα μπορεί να φιλοξενεί μέχρι και 100 βρέφη. Οι οικογένειες στην Ινδία δηλώνουν με κάθε τρόπο την απέχθειά τους προς τις γεννήσεις κοριτσιών: «Έχω γνωρίσει κορίτσια που ονομάζονται Μάφι, που σημαίνει "συγνώμη", και ένα που ονομάζεται Νταπού, που σημαίνει "αρκετά" - ήταν το πέμπτο κορίτσι στην οικογένειά της» εξήγησε η Ούσα Τσαουντχάρι, διευθύντρια προγράμματος της μη κυβερνητικής οργάνωσης Βικάλπ (Εναλλακτική), που υποστηρίζεται από την Action Aid, τη Unicef και την Oxfam. 

tovima

Ινδία: Σκοτώνουν τις «ανεπιθύμητες κόρες»

Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Ο προγεννητικός καθορισμός του φύλου
και οι επιλεκτικές αμβλώσεις ευθύνονται
για το ότι κάθε χρόνο μένουν αγέννητα
500.000 κορίτσια.

Millions of Missing Girls

Κορίτσια -νεογέννητα και νήπια- θανατώνονται σε όλη την Ινδία,
ενώ θηλυκά έμβρυα βρίσκονται συχνά σε κάδους απορριμμάτων, καθώς και εγκαταλελειμμένα πηγάδια.

Πριν από λίγες ημέρες η μόλις τριών μηνών Αφρίν πέθανε από ανακοπή σε νοσοκομείο της νότιας Ινδίας. Είχε σημάδια από χτυπήματα και καψίματα από τσιγάρο, που της προκάλεσε ο 25χρονος πατέρας της, ο οποίος ήθελε γιο, όπως κατήγγειλε η μητέρα της. Ο νεαρός άντρας συνελήφθη στην Μπανγκαλόρ και κατηγορείται για ανθρωποκτονία από πρόθεση.

Σε ανάλογη υπόθεση τον Μάρτιο, ένα ακόμα «ανεπιθύμητο κορίτσι» πέθανε στο Νέο Δελχί από σοβαρά τραύματα στο κεφάλι και στα άκρα του.

Χθες, ένας άντρας συνελήφθη στην πόλη Αμριτσάρ με την κατηγορία ότι στραγγάλισε τη γυναίκα του επειδή γέννησε για τρίτη φορά κορίτσι.

Οι πρόσφατες περιπτώσεις κακοποιημένων κοριτσιών έχουν αφυπνίσει την συνείδηση του έθνους και έχουν προκαλέσει διαφωνίες για τη θέση της γυναίκας στην ινδική κοινωνία.

Η ρίζα του κακού βρίσκεται στην προτίμηση των Ινδών στους γιους, που θα φροντίσουν τους γονείς τους και στην αντίληψη ότι οι κόρες αποτελούν οικονομικό βάρος, επισημαίνει η Γκίτα Αραβαμούνταν συγγραφέας του βιβλίου «Εξαφανίζοντας τις Κόρες».

Τα Ηνωμένα Έθνη χαρακτηρίζουν την Ινδία ως το πλέον «θανατηφόρο μέρος» για τα μικρά κορίτσια. Στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα τον Φεβρουάριο από την Υπηρεσία Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ αποκαλύπτουν πως ένα κορίτσι ηλικίας ενός ως πέντε ετών έχει 75% λιγότερες πιθανότητες να επιζήσει απ' ότι ένα αγόρι.

Τα στοιχεία δείχνουν επίσης ότι η Ινδία, μια χώρα με γυναίκα πρόεδρο και γυναίκα επικεφαλής του κυβερνώντος κόμματος,... 

Μάνες γεμάτες κουράγιο!

«Ήμουν χαμένη, δεν ήξερα τι να κάνω και παρακάλεσα το Θεό να μου δείξει το σωστό δρόμο. Και μου τον έδειξε! Όταν έκανα τις εξετάσεις πριν από την έκτρωση, είδα στην οθόνη του υπέρηχου το παιδί μου και αποφάσισα να το κρατήσω και να προσπαθήσω να το ζήσω».

Της Μαρίας Βάθη

Περισσότερες από 12.000 ανύπαντρες μητέρες μεγαλώνουν κάτω από αντίξοες συνθήκες τα παιδιά τους, βιώνοντας τον κοινωνικό αποκλεισμό και την αδιαφορία της Πολιτείας.

Και όλα αυτά σε μια χώρα
που το εθνικό της πρόβλημα
είναι το δημογραφικό...

Βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό και ακροβατούν καθημερινά μεταξύ των χιλιάδων υποχρεώσεων στη δουλειά και το σπίτι. 

Είναι περισσότερες από 12.000 ανύπαντρες μητέρες, στο σύνολο των 230.000 Ελληνίδων που μεγαλώνουν παιδιά χωρίς σύζυγο. 

Το οικογενειακό δίκαιο κατάργησε τη διάκριση σε παιδιά εντός και εκτός γάμου το 2003. 

Κανένας νόμος όμως δεν διευκολύνει την ανύπαντρη μέλλουσα μητέρα, ώστε η γέννηση και η ανατροφή του παιδιού της να μην είναι ένας διαρκής Γολγοθάς. 

Παρά το γε­γονός ότι, σύμφωνα με το Σύνταγμα η μητρότητα και η παι­δική ηλικία βρίσκονται υπό κρατική μέριμνα και προστασία, ειδικοί στον τομέα της πρόνοιας τονίζουν πως η βοήθεια στις γυ­ναίκες που αναλαμβάνουν διπλά την ευθύνη των παιδιών τους είναι σχεδόν μηδενική.

Η Παγώνα Καραγιάννη είναι μια γυναίκα που τόλμησε, μια α­νύπαντρη μητέρα που ζει και κυ­κλοφορεί ανάμεσα μας. 

«Με 490 ευρώ το μήνα προσπαθώ να μεγαλώσω μόνη το παιδί μου, χω­ρίς δικό μου σπίτι, χωρίς σταθερή δουλειά και χω­ρίς καμία υποστή­ριξη από κανέναν» λέει στον Ε.Τ. η 44χρονη ανύπαντρη μητέρα. Εργάζεται ημιαπασχολούμενη ως καθαρίστρια και από το μισθό της πληρώνει σχεδόν τον μισό, δηλαδή 210 ευρώ, για το νοίκι. Η πολιτεία, όπως λέει, παρακολουθεί ως απλός θεατής τον αγώνα της για επιβίωση. Η μόνη στήριξη που της παρέχει είναι το ποσό των 88 ευρώ το δίμηνο που παίρνει από το ΠΙΚΠΑ.

«Η πρώτη μου σκέψη όταν έμαθα όταν ήμουν έγκυος ήταν να κάνω έκτρωση. Ο πατέρας του παιδιού ήταν από την πρώτη στιγμή αρνητικός. Πίστευε ότι έμεινα έγκυος για να τον αναγκάσω να με παντρευτεί.

ΑΠΟΓΝΩΣΗ

Ήμουν χαμένη, δεν ήξερα τι να κάνω και παρακάλεσα το Θεό να μου δείξει το σωστό δρόμο. Και μου τον έδειξε! Όταν έκανα τις εξετάσεις πριν από την έκτρωση, είδα στην οθόνη του υπέρηχου το παιδί μου και αποφάσισα να το κρατήσω και να προσπαθήσω να το ζήσω».

Η κ. Καραγιάννη είναι μια από τις πολλές μητέρες που βρήκαν οικονομική και ηθική στήριξη στο Κέντρο Φροντίδας Μητέρας και Παιδιού του Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού. 

«Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης με στήριξαν οι γο­νείς μου και κάποιοι φίλοι, χω­ρίς όμως καμία ιδιαίτερη οικο­νομική ενίσχυση. Τα έβγαλα πέρα με τα λίγα χρήματα που είχα μαζέψει έως τότε από τη δουλειά μου. Από συγγενείς μου έμαθα για το Κέντρο Φροντίδας Μητέρας και Παιδιού. Εκεί μου πρόσφεραν ψυχολογική στήριξη και όταν γέννησα φρόντισαν να με προμη­θεύουν με όσα χρειαζόταν το παιδί, από καρότσι και κούνια μέχρι γάλατα και πάνες».

«Δεν ζητάω από το κράτος να κάθομαι και να με πληρώνουν»

Η κ. Καραγιάννη λέει πως θα έπρεπε να υπάρχει τουλάχιστον καλύτερη πληροφόρηση για το πού μπορούν να βρουν στήριξη οι μητέρες. «Ο κόσμος δεν ξέρει. Αν ήξερε, θα βοηθούσε.  

Ο Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδι­ού προσφέρει εθελοντική βοήθεια σε γονείς και παιδιά, αλλά πολλοί δεν γνωρίζουν την ύπαρξή του. Αν ήμουν στο εξωτερικό, θα ήταν διαφορετικά. Δεν ζητάω από το κράτος να κάθομαι και να με πληρώνουν. Αυτό που ζητάω εγώ και κάθε μητέρα που αγωνίζεται να μεγαλώσει μόνη ένα παιδί είναι μια σταθερή δουλειά και καλύτερη αντιμετώπιση από την Πολιτεία».

Οι δημόσιοι παιδικοί σταθμοί, όπως λέει, συχνά δεν επαρκούν και κάποιες φορές δεν ανταποκρίνονται στο σκοπό τους λόγω ωραρίου. Οι ι­διωτικοί, πάλι εξυπηρετούν από πλευράς ωραρίου, αλλά το κόστος εί­ναι δυσβάστακτο. «Δυσκολεύτηκα να πάω το παιδί στον δημοτικό παιδικό σταθμό, γιατί ήταν μικρό, και σαν να μην έφτανε αυτό, χάνω συνέχεια δουλειές ωράριο του σταθμού εί­ναι περιορισμένο κι εγώ δεν έχω κανέναν να μου κρατήσει το παιδί. Ακόμα πληρώνω καθημερινά ένα ποσό για το φαγητό του, που τώρα πια δεν είναι δωρεάν».

Η μικρή Μιχαέλα είναι τώρα τεσσάρων χρόνων και είναι πανέμορφη. Μερι­κές φορές, βλέποντας άλλα παιδιά με τους γονείς τούς ρωτάει για τον πατέρα της. «Το παιδί δεν έχει καμία επαφή με τον πατέρα του. Δεν με βοή­θησε ποτέ, ούτε οικο­νομικά ούτε ηθικά. Το είδε μόνο δυο-τρεις φορές όταν ήταν μικρό και από τότε τίποτα. Ξέρω ότι όταν μεγαλώσει η κόρη μου θα θελήσει να τον βρει. Είμαι προετοιμασμένη και θα της πω όλη την αλήθεια» λέει στον Ε.Τ. η ανύπαντρη μητέρα. 

Και όλα αυτά σε μια χώρα που το εθνικό της πρόβλημα είναι το δημογραφικό...

(Πηγή: Εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος», 7.8.2006)

doula στό Κυρ Μαϊος 16, 2010 2:08 am

ΦΑΚΕΛΟΣ: ΑΜΒΛΩΣΕΙΣ

ΜΑΤΙΕΣ

Όσα θα θέλατε να μάθετε και ποτέ δεν θα τολμούσατε να ρωτήσετε…

Της Κατερίνας Νικολοβιέννη

---

«… δίχως εγωισμό παιδάκι, πίστεψε με: να σε γεννήσω δεν μου κάνει κέφι. Δεν το αντέχω να κυκλοφορώ στους δρόμους με φουσκωμένη  την κοιλιά, να σε θηλάζω, να σε πλένω, να σε μαθαίνω να μιλάς. Είμαι γυναίκα εργαζόμενη, μ’ ένα σωρό άλλες υποχρεώσεις και ενδιαφέροντα : στο ξανάλεω, δεν σε έχω ανάγκη… Όμως ο σημερινός συλλογισμός μου μπορεί να αλλάξει έτσι, από τη μια στιγμή στην άλλη. Και πραγματικά, ναι, αυτό παθαίνω: νιώθω κιόλας μπερδεμένη, απροσανατόλιστη. Ίσως γιατί δεν μπορώ ν’ ανοίξω την καρδιά μου σε κανέναν. Είμαι μια γυναίκα που διάλεξε να ζήσει μόνη της . ο πατέρας σου δεν βρίσκεται κοντά μου… στον κόσμο που ετοιμάζεσαι να ζήσεις παιδάκι, όσο κι αν ισχυρίζονται το άλλαξαν οι καιροί, μια γυναίκα ανύπαντρη που περιμένει παιδί θεωρείται γενικά άνθρωπος ανεύθυνος. Στην καλύτερη περίπτωση, την βλέπουν σαν εκκεντρική, που θέλει να προκαλέσει την κοινωνία. Ή και σαν ηρωίδα. Ποτέ όμως σαν γυναίκα όμοια με τις άλλες. … Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί, όταν μια γυναίκα αναγγέλλει ότι είναι νόμιμα σε ενδιαφέρουσα, όλοι τη συγχαίρουν, της αρπάζουν τα πακέτα από τα χέρια, την ικετεύουν να μην κουράζεται, να μην ταράζεται. Στη δική μου όμως περίπτωση, απομένουν βουβοί, μαρμαρωμένοι ή μου μιλάνε για άμβλωση . Θα έλεγε κανείς πως πρόκειται για συνωμοσία, με σκοπό να  μας χωρίσουν. Έρχονται στιγμές που νιώθω ανήσυχη, που αναρωτιέμαι ποιος θα νικήσει τελικά : εκείνοι ή εσύ κι εγώ παιδάκι;»     

Οριάνα Φαλάτσι, Γράμμα σ’ ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ.

Τι είναι η άμβλωση ;     

Πρόκειται για την τεχνητή διακοπή μιας εγκυμοσύνης με απώλεια του κυοφορούμενου, προτού γίνει βιώσιμο ( τέλος της 28^ης εβδομάδας της κυήσεως ) Συνήθως, μια άμβλωση πραγματοποιείται όταν απειλείται η ζωή της μητέρας ή όταν έχουν διαπιστωθεί σοβαρές ανωμαλίες στο έμβρυο. Συχνά όμως γίνεται και χωρίς να υπάρχει ιατρική ένδειξη, προκειμένου να αποφευχθεί μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Είναι η συχνότερη και χειρότερη μορφή ελέγχου των γεννήσεων.

Υπάρχουν κοινωνικές προεκτάσεις;

Αν τόσα αντικρουόμενα συναισθήματα εγείρονται στο μυαλό μιας γυναίκας προκειμένου ν’ αποφασίσει αν θα κρατήσει το παιδί ή όχι, φανταστείτε τι κοινωνικές προεκτάσεις μπορεί να έχει ένα τόσο διφορούμενο ζήτημα, σαν αυτό την άμβλωσης. Το ερώτημα κλασσικό: είστε υπέρ ή κατά ; Η απάντηση μονότονη : ναι, υπό προϋποθέσεις , όχι, υπό προϋποθέσεις. Το αποτέλεσμα μηδενικό.

Οι πλέον φιλελεύθεροι (εκπροσωπώντας κατά το μέγιστο το φεμινιστικό κίνημα)   υποστηρίζουν ότι το έμβρυο δεν έχει ηθική υπόσταση εφόσον νομικά δεν έχει δικαιώματα ή συμφέροντα. Μόνο η έγκυος γυναίκα έχει δικαιώματα και αυτά πρέπει να προστατεύονται όσο το δυνατόν περισσότερο. Μόνο αυτή είναι σε θέση ν’ αποφασίσει, αν τελικά θέλει να φέρει αυτό το παιδί στον κόσμο ανεξάρτητα από τις αντιξοότητες που μπορεί ν’ αντιμετωπίσει ή αν θα το απορρίψει, επιλέγοντας να ρισκάρει την υγεία της ή ακόμη και την ζωή της με μια άμβλωση.  Το έμβρυο δεν λαμβάνεται υπόψη γιατί δεν είναι σε θέση να νιώσει ούτε καν πόνο, εφόσον το νευρικό του σύστημα δεν είναι ακόμη πλήρως ανεπτυγμένο για να αισθανθεί .

Οι εκπρόσωποι της συντηρητικής πλευράς (μέρος της οποίας είναι και η εκκλησία) , αντίθετα, ισχυρίζονται ότι δεν έχει κανείς το δικαίωμα να παύσει τη ζωή ενός άλλου οργανισμού, οποιοιδήποτε κι αν είναι οι λόγοι. Γι’ αυτούς η γυναίκα έχει το δικαίωμα να επιλέξει ανάμεσα στην άμβλωση ή στην συνέχιση της κύησης. Το έμβρυο όχι. Ακριβώς αυτό είναι το σημείο που δεν τα βρίσκουν οι φιλελεύθεροι με τους συντηρητικούς : για τους μεν το έμβρυο είναι ένα κομμάτι κρέας, ένας ιστός. Για τους δε, είναι ένα ολοκληρωμένο άτομο με συναισθήματα, αίσθηση του πόνου και της ευχαρίστησης και δικαιώματα, που συνυπάρχει υποχρεωτικά για 9 μήνες με το σώμα της μητέρας του, προκειμένου να μπορέσει να υπάρξει στη συνέχεια ανεξάρτητα απ’ αυτή. 

 

Τι προκαλεί;

Σίγουρα όποια γυναίκα έχει βρεθεί σε μια τέτοια θέση γνωρίζει πόσο δύσκολη είναι η απόφαση και πόσο μεγάλοι οι κίνδυνοι που διατρέχει από μια τέτοια επέμβαση, τόσο κατά την διάρκεια, όσο και μετά : μολύνσεις, νεφρική ανεπάρκεια , καρκίνος της μήτρας και των ωοθηκών, εκλαμψία, καρδιακή ανεπάρκεια, καρκίνο του στήθους , ανεπάρκεια της μήτρας σε μια πιθανή νέα εγκυμοσύνη , κατάθλιψη, ακόμη και στείρωση σε περιπτώσεις απροσεξίας του γιατρού. 

Από ποιον, πότε μπορεί να γίνει και πόσο κοστίζει;

Καλό θα ήταν, αν τελικά πάρετε μια τέτοια απόφαση, να εμπιστευθείτε έναν έμπειρο γιατρό, που να διαθέτει πείρα και να νιώθετε ασφάλεια μαζί του.

Σ’ ότι αφορά το κόστος τώρα, έχει να κάνει με το πότε. Το νωρίτερο (και το προτιμότερο, γιατί έτσι μειώνεται το ρίσκο για τη ζωή της μητέρας) που μπορεί να πραγματοποιηθεί μια άμβλωση είναι η 6^η με 8^η εβδομάδα της κύησης, ενώ το αργότερο μέχρι την 22^η εβδομάδα. Η τιμή ξεκινάει από 80.000 και ανάλογα με τον μήνα της κύησης μπορεί να φτάσει τις 200.000 περίπου. Βέβαια, μετά την 18^η-20^η εβδομάδα θα ήταν προτιμότερο ν’ αποφεύγεται, καθώς το παιδί έχει αρχίσει να κινείται, οπότε η μητέρα έχει την αίσθηση της παρουσίας του κι αυτό έχει μεγάλες ψυχολογικές και παθολογικές κυρίως συνέπειες, μετά την άμβλωση.

Πώς γίνεται και πού ;

Οι πιο συνηθισμένες μέθοδοι είναι οι εξής :

1.      D & C  (Dilatation  and Curettage)  κατά την οποία το έμβρυο διαμελίζεται με ειδικό αιχμηρό αντικείμενο, σαν νυστέρι, και στην συνέχεια γίνεται αναρρόφηση των υπολειμμάτων του με έναν ειδικό σωλήνα.

2.      Υστερεκτομή που είναι ουσιαστικά κανονική εγχείρηση και γίνεται σε περιπτώσεις που το έμβρυο είναι σε μεγάλο μήνα. Είναι κάτι σαν καισαρική, μόνο που το έμβρυο είναι νεκρό.

3.      Εκτρωτική ένεση είναι στην ουσία ένα αντισηπτικό αλκαλικό υγρό, που εισάγεται στη μήτρα μέσω ένεσης και θανατώνει το έμβρυο.

Αν  αυτοί είναι οι πιο συνηθισμένοι τρόποι για να τερματίσεις μια εγκυμοσύνη, ο πιο συνηθισμένος και ενδεδειγμένος χώρος είναι τα νοσοκομεία και κυρίως τα μεγάλα ιδιωτικά, όπου πραγματοποιούνται 150 εκτρώσεις περίπου την ημέρα και όπως είναι ευνόητο, αυτό αποτελεί και το βασικό οικονομικό τους πόρο. Ανεξάρτητα πάντως από αυτό, είναι ξεκάθαρο ότι ένα γυναικολογικό ιατρείο δεν είναι δυνατόν να διαθέτει όλα εκείνα τα μέσα που μπορούν να εξασφαλίσουν την ασφαλή διεξαγωγή μιας τέτοιας επέμβασης, και καλό θα ήταν να αποφεύγονται πάση θυσία 

Τι νομικό καθεστώς επικρατεί σε ότι αφορά την άμβλωση; 

Με τη διάταξη του άρθρου 304 ΠΚ, που απαγορεύει την άμβλωση, προστατεύεται ποινικά η ανθρώπινη ζωή στη γένεση της. Το κυοφορούμενο δεν είναι μέρος του σώματος της εγκύου, σε τρόπο που να έχει αυτή το δικαίωμα να το διαθέτει κατά τη θέληση της, αλλά του αναγνωρίζει το δίκαιο μια ξεχωριστή και δικιά του αξία, που δεν είναι όμως απόλυτη, όπως αντίθετα συμβαίνει στην ανθρώπινη ζωή που έχει γεννηθεί κι έχει απόλυτη αξία.

 Από αυτή τη σχετική αξία που δίνεται στο κυοφορούμενο έμβρυο, προκύπτει και η αντίστοιχη ποινική του προστασία. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να υπάρξουν και περιπτώσεις που η άμβλωση κρίνεται θεμιτή από το δίκαιο. Τέτοιες περιπτώσεις στην επιστήμη αναγνωρίζονται τέσσερις, δηλαδή άμβλωση που γίνεται για λόγους :

1.      Ιατρικούς ( κίνδυνος ζωής ή σπουδαία και διαρκής βλάβη της υγείας της εγκύου που πιστοποιούνται από δύο γιατρούς)

2.      Ηθικούς ( όταν η σύλληψη έγινε από βιασμό, αποπλάνηση, αιμομιξία, κατάχρηση ανίκανου για αντίσταση)

3.      Ευγονικούς

4.      Κοινωνικούς 

Ο ελληνικός ΠΚ στο άρθρο 304 αναγνώριζε μόνο τους δύο πρώτους, πρόσφατα όμως, με το άρθρο 5, παρ 3 του Ν 821/ 1978 « περί αφαιρέσεων και μεταμοσχεύσεων βιολογικών ουσιών ανθρώπινης προέλευσης», αναγνωρίστηκε και ο παραπάνω τρίτος λόγος της εκούσιας διακοπής της κυήσεως (ευγονικός) κι έτσι έμμεσα τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε και το παραπάνω άρθρο του ελλ. ΠΚ.

 

Τελικά …  ( ή απλά , η άποψη μας )

… σε θέματα σαν κι αυτά δεν υπάρχει «τελικά», γιατί απλώς η επιλογή της απόφασης, όποια κι αν είναι αυτή, έχει σχεδόν πάντα ολέθρια αποτελέσματα: συνέχεια ζεις με την αμφιβολία αν έπραξες σωστά,  είτε απορρίπτοντας ένα πλάσμα που ούτε καν γνωρίζεις, είτε επιλέγοντας να κρατήσεις ένα παιδί που δεν θέλεις. Όποια κι αν είναι η απόφαση, σίγουρα θα είναι επώδυνη, τουλάχιστον στην αρχή, γιατί όπως λεει ο σοφός λαός, ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, αφού όλα κάποτε ξεπερνιούνται.

Ένα πάντως είναι δεδομένο: καλό θα ήταν η κάθε γυναίκα να προστατεύει τον εαυτό της από τέτοιου είδους πρακτικές. Όσο φεμινίστρια κι αν είναι, οφείλει να θέτει όρους σε ζητήματα που αφορούν την ίδια και συχνά μπορεί να βάλουν σε κίνδυνο ακόμη και τη ζωή της. Φυσικά δεν μιλάμε για τις περιπτώσεις εκείνες που η άμβλωση μπορεί να είναι διέξοδος ( ο Ποινικός Κώδικας έχει προβλέψει ), αλλά για εκείνες τις φορές που η γυναίκα επέλεξε μια ελεύθερη ερωτική ζωή, χωρίς προφυλάξεις, επιλέγοντας εκείνη ακριβώς τη στιγμή και την πιο επικίνδυνη μέθοδο αντισύλληψης : την άμβλωση.  

---

Αφορμή για το άρθρο αυτό αποτέλεσε η ανάρτηση της edelweiss με τίτλο: ΓΙΑΤΙ?
Το χαμομηλάκι ανοίγει την συζήτηση και προσυπογράφει την ευχή της  edelweiss :

«Εάν το ποίημα αυτό γίνει αιτία να σωθεί έστω και ένα απ' αυτά τα αγέννητα παιδιά, η δημοσίευση αυτή θα έχει πετύχει το σκοπό της».

ΓΙΑΤΙ?

Λίγα λόγια γι' αυτό το ποίημα

.

Μερικές φορές, συμβαίνει τα σχέδιά μας για το μέλλον να ανατρέπονται από κάποιο απροσδόκητο συμβάν. Τότε, συχνά παίρνουμε αποφάσεις που θα μας επιτρέψουν να συνεχίσουμε τη ζωή μας απρόσκοπτα όπως την προγραμματίσαμε αρχικά.

Τι συμβαίνει όμως όταν οι αποφάσεις μας επηρεάζουν τη ζωή άλλων; Και μάλιστα όταν αυτοί οι άλλοι δεν είναι σε θέση να περιφρουρήσουν τα δικαιώματά τους;

Το παρακάτω ποίημα, είναι μια κραυγή διαμαρτυρίας και απελπισίας, από κάποιους ανθρώπους που τους στερήθηκε το βασικότερο ανθρώπινο δικαίωμα: η ίδια τους η ζωή!

Είναι φοβερό και να σκεφτεί κάποιος, ότι αυτοί που τους τη στερούν, είναι οι ίδιοι τους οι γονείς.

«Δικαίωμά μας …; (λένε), …; να κάνουμε ό,τι θέλουμε με τον εαυτό μας».

Αγαπημένο μου χαμομηλάκι,

.

Δεν σκέφτονται όμως, ότι εκεί στα σπλάχνα τους, υπάρχει και κάποιος άλλος, ανίκανος ακόμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του, που ποτέ δεν τον ρώτησαν αν ήθελε να δει το φως του ήλιου.

Εάν το ποίημα αυτό γίνει αιτία να σωθεί έστω και ένα απ' αυτά τα αγέννητα παιδιά, η δημοσίευση αυτή θα έχει πετύχει το σκοπό της.

Εγώ;

.

Ροδίζει ο ήλιος το πρωί και κρύβονται τ' αστέρια·

στον ουρανό λαμποκοπούν κάτασπρα περιστέρια.

Μοσχοβολάει γιασεμί, βασιλικός και δυόσμος

μες τη δροσιά του πρωινού. Όμορφος πού' ναι ο κόσμος!

.

Στο ποταμάκι το ρηχό δυο πάπιες κολυμπάνε

και πίσω τα παπάκια τους ακολουθούν και πάνε.

Παιδιά τα βλέπουν και γελούν, και παίζουν και πηδάνε·

ψωμί με τα χεράκια τους, τους ρίχνουνε να φάνε.

.

Μα εγώ το φως του πρωινού ποτέ μου δεν το είδα·

πουλιά δεν είδα να πετούν σαν έσβηναν τ' αστέρια.

Δε μύρισα το γιασεμί, δεν ξέρω τον αέρα,

κι ούτε λουλούδι έκοψαν τα παιδικά μου χέρια.

.

Ποτέ μες το ρηχό νερό δεν είδα τη μορφή μου,

δε γέλασα, δεν έπαιξα μες τη μικρή ζωή μου.

Κούνια ποτέ δεν έκανα στου δέντρου τη δροσιά,

κρυφτό δεν έπαιξα ποτέ με τ' άλλα τα παιδιά.

.

Στης μάνας του την αγκαλιά ναζιάρικα γκρινιάζει

ένα μωρό· και με στοργή, εκείνη το θηλάζει.

Τα δάχτυλά του μπλέκουνε στα μαύρα της μαλλιά,

κι ένα τραγούδι τρυφερό αυτή του τραγουδά.

.

Μα εγώ, ποτέ δε θήλασα σε κάποια αγκαλιά·

ποτέ δε με χαϊδέψανε της μάνας τα μαλλιά·

ποτέ τραγούδι τρυφερό δε χάιδεψε τ' αυτιά μου,

χέρι ποτέ δε μ' άγγιξε ν' ακούσει την καρδιά μου.

.

Στην αγκαλιά την πατρική δεν έτρεξα ποτέ

τα χέρια του τα δυνατά, ασφάλεια να μου δώσουν·

ούτε κι όταν θελήσανε μια μέρα οι δυνατοί

τη διψασμένη για ζωή, ψυχή μου να σκοτώσουν.

.

Ποτέ δε με ρωτήσανε αν ήθελα να ζήσω,

αν ήθελα την ομορφιά του κόσμου ν' αντικρίσω!

Ποτέ τους δε θελήσανε ν' ακούσουν τη φωνή μου·

φορτίο ήμουνα γι' αυτούς, και κόψαν τη ζωή μου.

.

Της μάνας μου το παιδικό τραγούδι, ήταν βρισιά·

τα λόγια της τα τρυφερά, για μένα ήταν στριγκλιά.

Της μάνας μου η παρηγοριά ήταν για μένα τρόμος

και των γονιών μου το άγγιγμα, για την ψυχή μου φόνος.

.

Αντί για μια θερμή αγκαλιά, χώμα ψυχρό με ζώνει

και το μικρό κορμάκι μου σκοτάδι το στοιχειώνει.

Αντί για γάλα μητρικό, σκουλήκια έχει η κοιλιά μου,

κι αντί σκιρτήματα χαράς, σίγησε η καρδιά μου.

.

Στην αγκαλιά του Πλάστη μου γέρνω να ξαποστάσω.

Αυτός τραγούδια θα μου πει ώσπου να τα χορτάσω.

Μάνα, πατέρας κι αδελφός, και φίλος και ζωή,

ό,τι θελήσω και ποθώ, είσαι για μένα Εσύ.

.

Μόνο Εσύ με νοιάστηκες, μόνο Εσύ με ξέρεις,

τη θλίψη μου μοιράζεσαι, στον πόνο μου υποφέρεις.

Το Πνεύμα Του με ακουμπά, κι εγώ παρηγοριέμαι·

στην αγκαλιά του Πλάστη μου γέρνω κι αποκοιμιέμαι.

.

Ν. Μ.

Πηγή: Ορθόδοξος κόσμος

Αμβλώσεις: Γυμνάσιο Καρπερού ΓΡΕΒΕΝΩΝ

Αμβλώσεις

     Στα πλαίσια της Ευέλικτης Ζώνης, διερευνώντας φέτος τη θεματική ενότητα που αφορά την εφηβεία και τα προβλήματά της, ασχοληθήκαμε με ένα «καυτό» ζήτημα, που σχετίζεται με τη σεξουαλική ζωή των εφήβων και αποτελεί παρενέργειά του. Πρόκειται για τις αμβλώσεις, δηλαδή τον τεχνητό τρόπο διακοπής μιας εγκυμοσύνης.

     Παρακολουθήσαμε μια ταινία ‑ ντοκουμέντο, που τιτλοφορείται ΣΙΩΠΗΛΗ ΚΡΑΥΓΗ. Έχει γυριστεί με πρωτοβουλία ενός αμερικανού γιατρού, που ανάλωσε την καριέρα του στο να κάνει εκτρώσεις, μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποίησε με τη βοήθεια ενός υπερηχογράφου ότι η όλη διαδικασία δε συνιστά μια απλή γυναικολογική επέμβαση αλλά αποτελεί απειλή για τη ζωή ενός -όχι ολοκληρωμένου οπωσδήποτε, ωστόσο όμως ανυπεράσπιστου- ζωντανού οργανισμού, του ανθρώπινου εμβρύου.

     Μελετήσαμε άρθρα που αναφέρονται στο δραματικό αριθμό των αμβλώσεων στην Ελλάδα (πάνω από 150.000 ετησίως) και εστιάσαμε την προσοχή μας στο ανησυχητικό ποσοστό που αφορά έφηβες, οι οποίες καταφεύγουν στη λύση της έκτρωσης.

     Ιδιαίτερα ασχοληθήκαμε με τις συνέπειες των αμβλώσεων στην σωματική υγεία των γυναικών, που είναι πολυποίκιλες, όπως διάτρηση μήτρας, φλεγμονή, αιμορραγία, βλάβες τραχήλου κ.ά. Εκείνο όμως, που ήταν πρωτάκουστο και καθόλου αυτονόητο για μας τους μαθητές, ήταν τα ψυχικά προβλήματα που ακολουθούν μια έκτρωση. Σύμφωνα με τα άρθρα, οι διαταραχές κυμαίνονται από ελαφρές περιπτώσεις (άγχος, ανορεξία, επιθετικότητα, χαμηλή αυτοεκτίμηση) μέχρι βαριές και μακροχρόνιες καταστάσεις (κατάθλιψη, τάσεις αυτοκτονίας).

     Εντύπωση μας προξένησε ακόμη το γεγονός, ότι ο αυξημένος αριθμός αμβλώσεων σχετίζεται με την ανεπαρκή γνώση των εφήβων για την αντισύλληψη. Με βάση πρόσφατη έρευνα, που έγινε από το Πανεπιστήμιο Κρήτης, διαπιστώθηκε ότι 1 στις 4 έφηβες έχει άγνοια των αντισυλληπτικών μεθόδων, ενώ 3 στους 10 εφήβους δε χρησιμοποιούν προφυλάξεις στο σεξ. Φαίνεται ότι εμείς οι έφηβοι, παρά την ύπαρξη οργανωμένης και έγκυρης πληροφόρησης στα Κέντρα Οικογενειακού Προγραμματισμού, θεωρούμε περισσότερο αξιόπιστους τους φίλους ή τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

     Κι ενώ γίνεται τόσος λόγος γύρω μας για το «μάγο έρωτα», που τόσο μας «ανεβάζει» στη ζωή, σπάνια κανείς μάς μιλά για την «ανώμαλη προσγείωση» των εκτρώσεων. Συνήθως θεωρείται ότι μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη αφορά μόνο τα κορίτσια, ενώ στην πραγματικότητα ο άντρας είναι συνυπεύθυνος και όχι αμέτοχος.

Επομένως ΝΑΙ στον έρωτα, ΟΧΙ στις αμβλώσεις.

Η ερωτική σχέση προϋποθέτει ωριμότητα, ώστε να μπορεί κανείς να μοιραστεί με το σύντροφό του όχι μόνο την ηδονή αλλά και την ευθύνη. Η ερωτική σχέση είναι δημιουργική, προϋποθέτει σεβασμό απέναντι στη ζωή γενικά και ειδικά στη ζωή του εμβρύου.

Οι μαθητές του Γυμνασίου Γυμνασίου Καρπερού ΓΡΕΒΕΝΩΝ

Με τη συνδρομή
της καθηγήτριας Ειρήνης Παρασκευοπούλου - Φιλολόγου

Βιβλιογραφία - Αρθρογραφία - Διαδικτυακές παραπομπές

• Αββακούμ Μοναχός, Η άμβλωση είναι θάνατος, εκδ. Αρμός, 2,64 €.
• Αποστολάκης Σ., Οι αμβλώσεις διπλάσιες από τις γεννήσεις, εφ. Ελευθεροτυπία, 22/3/2001.
• Βακαλούδη Αναστασία, Αντισύλληψη και αμβλώσεις από την αρχαιότητα στο Βυζάντιο, εκδ. Ηρόδοτος, 2003, 481, 32,76 €.
• Κολιάτσου Όλγα, Μανούλες σε τρυφερή ηλικία, εφ. Ελευθεροτυπία, 17/8/2004.
• Κουκλάκη Δέσποινα, H άγνοια αυξάνει τις αμβλώσεις, εφ. Τα Νέα, 14/12/2004.
• Παπαγεωργίου Ιωάννης-Δετοράκης Ιωάννης, Αγωγή της σεξουαλικής συμπεριφοράς, εκδ. Πατάκης, 2002, σελ. 398, 19.80 €.
• Σταυρουλάκη Εύη, Διχάζουν οι αμβλώσεις, εφ. Τα Νέα, 26/1/1998.
• Τσουλέα Ρούλα, Aγνοούν την αντισύλληψη γυναίκες και άνδρες, εφ. Τα Νέα, 9/10/2004.

 

Ωδή για το παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ

Βασιλική Γούση (Μαθήτρια Λυκείου)

1ο Βραβείο Ποιητικού Λόγου
Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ποιητικού και Πεζού Λόγου
της Πανελλήνιας Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.

Μεθύσι ολόγυρά μου της ζωής. Ανάσταση!

Κι όμως μια λόγχη φως με ταξιδεύει απρόσμενα στον κήπο της αγωνίας,

όπου «βάπτεται κάλαμος αποφάσεως».

Το νιόφυτρο μπουμπούκι δε θα λουλουδίσει ποτέ,

απ' το κουκούλι η πεταλούδα δε θα βγει στη γιορτή της Άνοιξης

και το φτωχό χελιδόνι δε θα τιτιβίσει στα γαλανά τα πλάτη τ' ουρανού.

Τούτη η Γεθσημανή είναι σιωπηλή σαν το θάνατο

και μονάχα ένα θρόισμα μυστικό σαν το βουβό πόνο της Παναγιάς

κεντάει τις άδειες στιγμές.

Είναι τραγούδι απόκοσμο του παιδιού που δε θα γεννηθεί ποτέ.

Σωπαίνω κι αφουγκράζομαι.

«Θεέ μου, σύρε το δοξάρι της συμπόνιας στις ανθρώπινες χορδές,

για ν' ακουστεί η αδύναμη φωνή μου: Χάνομαι!

Βάρβαρα εισβάλλουν στη φωλιά μου. Πού νά κουρνιάσω;

Η ατσάλινη ρομφαία βηματίζει απειλητικά εναντίον μου. Τρομάζω!

Αλλά κι η παγερή καταχνιά του καταψύκτη

πιο σκληρή κι απ' το θάνατο. Κρυώνω!

Περνώ τα σύνορα της οδύνης. Η ψυχή μου αδειάζει.

Η φωνή μου σβήνει. Πεθαίνω!

Τώρα που σφύζει ολόγυρά μου η ζωή στους ρυθμούς της Άνοιξης,

δε ζητώ παρά μια χούφτα ήλιο ν' ανακουφιστεί το παράπονό μου.

Ήλθα, τραγούδι απ' τ' άπειρο, να γλυκάνω μια άδεια αγκαλιά και με φίμωσαν.

Κρατούσα στα μάτια την ανατολή και με βύθισαν στο πιο αποτρόπαιο σκοτάδι.

Άπλωσα δειλά το χέρι στην αγάπη και με πλήγωσαν θανάσιμα

-παράξενο- όσοι τραγουδούσαν τη ζωή, την ελπίδα, το δίκαιο.

Για μένα τώρα όλο το σύμπαν ένα δάκρυ

στα γαλήνια μάτια του λευκόφτερου αγγέλου μου...»

Φτωχό χελιδόνι, δες, πάνω απ' τον κήπο της αγωνίας

δυο μάτια γεμάτα ήλιους, μια αγκαλιά ανοιχτή σαν ουρανός,

για να φτερουγίσεις ολόχαρο,

και μια καμπάνα που σημαίνει στη σιγαλιά

Χριστός Ανέστη!

Αγιόκλημα

Γυμνάσιο Καρπερού Γρεβενών