Μεγαλώνοντας την iΓενιά

Προ ηµερών, στη διάρκεια ολιγοήµερων οικογενειακών διακοπών, ο ήχος ενός κινητού έσκισε την υγρή, ασέληνη καλοκαιρινή νύχτα. Πρέπει να ήταν 1.15 μετά τα μεσάνυχτα, θορυβήθηκα, κάτι σοβαρό θα συμβαίνει, ηλικιωμένοι γονείς, αιφνίδια επαγγελματική επιστράτευση, πυρκαγιά, πυρηνικός όλεθρος. 

Πλησιάζω ακροποδητί και έρχομαι en face με τον μοναδικό εφιάλτη που είχα κατορθώσει επιτυχώς να απωθήσω. 

Χτυπούσε το smartphone της (σχεδόν) 12χρονης, κοιμώμενης κόρης μου. Αυτό που αγοράστηκε πριν από έναν μήνα και έπειτα από κάμποσoυς εφηβικούς μελοδραματισμούς και κρίσεις ταυτότητας 

(«Όλοι οι συμμαθητές μου έχουν από την Ε’ Δημοτικού. Εγώ τι είμαι που δεν έχω;»).

Κοίταξα με λύσσα την οθόνη του κινητού. 

«Aντωνία», το όνομα της φίλης της που παραθερίζει σε γειτονικό σπίτι. Είπα προς στιγμήν να απαντήσω καταλλήλως (αλλά και να το εκτοξεύσω ηδονικά στον τοίχο) αλλά εν συνεχεία σκέφτηκα ότι αυτή θα ήταν η ταφόπλακα στη σχέση με το κατευθυνόμενο ιλιγγιωδώς προς τη βαθιά εφηβεία σπλάχνο μου. 

Toυλάχιστον η συσκευή βρισκόταν έξω από το δωμάτιό της. 

Θυμίζω ότι τον Ιούλιο του 2014 ένα 13χρονο κορίτσι από το βόρειο Τέξας ξύπνησε μέσα στη νύχτα από τη μυρωδιά καμένου. Το κινητό της είχε υπερθερμανθεί και λιώσει μέσα στα σεντόνια της.

Είµαι πλήρως συνειδητοποιηµένη. Με την απόκτηση του smartphone, η κόρη μου είναι και αυτή μια εκπρόσωπος της iGen (iΓενιάς) – ας μου επιτραπεί να υποκλέψω τον νεολογισμό της Τζιν Μ. Τουέντζ, καθηγήτριας της Ψυχολογίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμο του Σαν Ντιέγκο. 

Περιλαμβάνει κάπως αυθαίρετα τους γεννημένους μεταξύ 1995 και 2012. Μπροστά τους οι περίφημοι Μillennials (χονδρικά οι γεννημένοι από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 μέχρι το 2000) είναι κάτι σαν τους Homo Εrectus του Internet (γιατί το iPad έκανε την εμφάνισή του μόλις το 2010). Οσο για εμάς, τους περισσότερους γονείς εφήβων, τη Γενιά Χ δηλαδή (χονδρικά, μεταξύ 40 και 55 ετών), δεν είμαστε παρά θλιβερά απομεινάρια ενός αναλογικού κόσμου που παλεύουν να το «παίξουν» κάτι που δεν θα γίνουν ποτέ: ψηφιακά ιθαγενείς.

Σε άρθρο της στο «Atlantic» (Σεπτέμβριος 2017) με τίτλo «Have Smartphones Destroyed a Generation?» («Τελικά τα smartphones κατέστρεψαν μια ολόκληρη γενιά;»), η Τουέντζ εμφανίζεται κομιστής λίαν δυσοίωνων προβλέψεων. 

«Ακόμη και όταν ένα κοσμογονικό γεγονός – ένας πόλεμος, ένα τεχνολογικό άλμα, μια free συναυλία μέσα στη λάσπη – παίζει έναν θεμελιώδη ρόλο στη διαμόρφωση μιας ομάδας νέων ανθρώπων, δεν υπάρχει ένας και μοναδικός παράγοντας ικανός να καθορίσει μια ολόκληρη γενιά.

Τα στυλ γονεϊκότητας εξακολουθούν να αλλάζουν, όπως άλλωστε και η σχολική ύλη και η κουλτούρα, και αυτά μετρούν. 

Αλλά η ταυτόχρονη ανάδυση του smartphone και των social media έχει προκαλέσει σεισμική δόνηση μιας κλίμακας που έχουμε πολύ καιρό να δούμε, αν δηλαδή την έχουμε δει ποτέ. 

Υπάρχουν αδιάσειστες αποδείξεις ότι οι συσκευές που έχουμε εναποθέσει στα χέρια των νέων ανθρώπων έχουν βαρύτατες συνέπειες και τους καθιστούν σοβαρά δυστυχείς».

Κατάθλιψη, αποστέρηση ύπνου, απομόνωση (σε μια περίοδο που οι κοινωνικές δεξιότητες πρέπει να ακονίζονται), αποξένωση από τους γονείς (ο σημερινός έφηβος απλώς περιμένει πότε η μαμά θα βγει από το δωμάτιο για να μείνει μόνος με το smartphone του), «δεν θα ήταν υπερβολή να πεις ότι οι εκπρόσωποι της iGen βρίσκονται στο χείλος της χειρότερης κρίσης ψυχικής υγείας εδώ και δεκαετίες». 

Θυμίζω βέβαια και το άρθρο «Αre Teenagers Replacing Drugs With Smartphones?» («Mήπως οι έφηβοι αντικαθιστούν τα ναρκωτικά με τα smartphones τους;») πριν από λίγους μήνες στους «Νew York Times». Η Tουέντζ τα αναλύει όλα αυτά διεξοδικά στο βιβλίο της «iGen» (εκδ. Simon & Schuster) που μόλις κυκλοφόρησε.

Γονείς και ειδικοί τα έχουν χαμένα. Το να μεγαλώνεις έναν/μία εκπρόσωπο της iGen είναι σαν το stand up paddling (όταν καλείσαι να κωπηλατήσεις όρθιος επάνω σε μια σανίδα). Στέκεσαι αγέρωχος, πιάνεις το κουπί, σιγά σιγά, YOLO!, θα καταφέρεις να σταθείς όρθιος για κάμποση ώρα. 

Όμως ένα ελαφρύ ταρακούνημα, μια καινούργια app ή ένα εφηβικό swipe left και έχεις πέσει σε παντελώς αχαρτογράφητα νερά.

~ Παπαδημητρίου Λένα
Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 29 Αυγούστου 2017.
Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μία γενιά από ηλίθιους;

Άρθρο ενός 14χρονου νέου

Όσο και αν είναι επώδυνο για μένα, δυστυχώς ανήκω σε αυτήν τη γενιά. Αναφέρομαι βεβαίως, βεβαίως στη γενιά ανθρώπων που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα την περίοδο από 1998 και πάνω. Μια γενιά που μεγάλωσε με σύντροφο την τεχνολογία. Μία γενιά που πήρε τελείως διαφορετικό δρόμο από την προηγούμενη, μια πορεία που ίσως δεν είναι αναστρέψιμη. Τι συμβαίνει λοιπόν με αυτή τη νέα γενιά;

Ποιος ή τι ευθύνεται τελικά για αυτήν την κατάληξη; Ευθύνεται η υπερβολική "δόση" τεχνολογίας που έχουν λάβει τα σημερινά παιδιά, χωρίς να γνωρίζουν πως να την χειρίζονται και να την αξιοποιούν ώστε να αποκομίσουν τα οφέλη της; Η μήπως ευθύνεται η στάση και η διαπαιδαγώγηση των γονέων προς τα παιδιά; Γιατί σίγουρα δεν φταίει μόνο το διαδίκτυο και το Facebook για αυτήν τη κατάσταση που επικρατεί σήμερα. Γιατί πραγματικά είναι τρομακτική... Ας αρχίσουμε λοιπόν... Τα παιδιά της νέας γενιάς κρίνουν και κρίνονται με βάση την εξωτερική εμφάνιση και ΜΟΝΟ. Έχουν δώσει τεράστια βαρύτητα στο πως φαίνονται και στο πως δείχνουν,όχι στο πως πραγματικά είναι! Δεν ενδιαφέρονται για την καλλιέργεια του ψυχικού τους κόσμου, της κριτικής τους σκέψης και της δημιουργικότητας τους και δεν δέχονται εύκολα το διαφορετικό. Δεν βάζουν στόχους, δεν έχουν όνειρα και οράματα για τη ζωή τους.
 
Αντιθέτως, επιζητούν μόνο την κοινωνική αποδοχή ,συμμερίζοντας τις απόψεις και ακολουθώντας τα στερεότυπα της μάζας. Ασχέτως αν αυτές τους εκφράζουν ή όχι! Πάρτε για παράδειγμα ...Βλέπεις όλα τα σημερινά παιδιά σαν "μαζικοποιημένα zombie" να ακολουθούν την κάθε ανόητη και ανούσια μόδα(ξέρουν τι κάνουν αυτοί που τις πλασάρουν), προσπαθώντας να το παίξουν κάποιοι που στα αλήθεια δεν είναι! Δεν το φιλτράρουν από τον εγκέφαλο τους και δεν σκέφτονται, αν πράγματι αυτή η μόδα αποτελεί ένα μέσο έκφρασης για αυτούς. Την ακολουθούν επειδή το ίδιο πράττει και η μάζα, και έτσι γνωρίζουν ότι θα λάβουν κοινωνική αποδοχή από τους πολλούς. Κάτι τέτοιο φυσικά αποτελεί μεγάλη αδυναμία και σοβαρό πλήγμα για την προσωπικότητας τους, σε μια ηλικία όπου μπαίνουν οι βάσεις για την διαμόρφωση της.
 
Όχι πως τώρα δεν είμαστε πρόβατα, αλλά αυτό δεν αφορά το παρόν θέμα. Για όσους θέλουν να πάρουν μία γεύση από αυτήν την κατάσταση, απλά επισκεφτείτε τον δημοφιλή ιστόχωρο κοινωνικής δικτύωσης, Facebook. Γιατί ΔΕΝ νοείται σημερινό παιδί χωρίς να κατέχει λογαριασμό στο Facebook. Ποζεριά, Καγκουριά, check - in όπου στο γ@μημένο κόσμο βρίσκονται ,με την μόνη τους αγωνία να είναι για τον αριθμό των likes που θα λάβουν. Δεν προβληματίζονται για τίποτα στη ζωή τους, και η διανοητική τους κατάσταση έχει φτάσει να είναι ισάξια ενός κούτσουρου.
 
"Η τεχνολογία ξεπέρασε την ανθρώπινη αλληλεπίδραση" όπως είπε και ο Αϊνστάιν. Τα σημερινά παιδιά δεν μπορούν να συναισθανθούν αληθινά, αφού η ανθρωπιά τους έχει χαθεί. Δυστυχώς η μέρα που ανέφερε ο Αϊνστάιν έχει φτάσει: "Ο κόσμος θα έχει μία γενιά από ηλίθιους"
 
Ίσως οι σκέψεις μου για την "ευλογημένη" αυτή γενιά σας φαίνονται σκληρές και απαισιόδοξες. Προσπαθώ απλά να είμαι ρεαλιστής. Μην ξεχνάτε πως εγώ τα ζω καθημερινά. 
 
Αλλά όποιο και αν είναι το πρόβλημα μπορούμε να το αλλάξουμε όλοι μαζί, γιατί ποτέ δεν είναι αργά. Καλώ και τα ίδια τα παιδιά που έχουν λίγο μυαλό, να σκεφτούν και προβληματιστούν για όλη αυτή τη κατάσταση. Μπορεί τώρα να εκφράζω τα παράπονα μου κατ' αυτόν το τρόπο, αλλά θα προσπαθήσω όπως μπορώ να βοηθήσω και να αφυπνίσω τους συνομήλικους μου (τους φίλους μου τουλάχιστον). Το ίδιο να πράξετε και εσείς!
 
Υ.Γ. Δεν αναφέρομαι σε όλα τα παιδιά της γενιάς, γιατί γνωρίζω ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αναφέρομαι στη μάζα, δηλαδή στους πιο πολλούς. Και ούτε εγώ το παίζω πιο έξυπνος από αυτούς. Ίσως να είμαι λίγο πιο αφυπνισμένος!
 
Υ.Γ.2 Δεν είμαι ΚΑΤΑ του Facebook. Και εγώ ο ίδιος κατέχω λογαριασμό, αλίμονο. Είμαι κατά όλης αυτής της κατάστασης που επικρατεί εκεί. Καλή σας ημέρα,

Πηγή

Το βρήκαμε στην αγαπημένη Ιδεοπηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Mία ολόκληρη γενιά ηλιθίων;

Άρθρο ενός 14χρονου (;), που όλοι πρέπει να διαβάσουν

Όσο και αν είναι επώδυνο για μένα, δυστυχώς ανήκω σε αυτήν τη γενιά. 

Αναφέρομαι βεβαίως, βεβαίως στη γενιά ανθρώπων που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα την περίοδο από 1998 και πάνω. 

Μια γενιά που μεγάλωσε με σύντροφο την τεχνολογία. 

Μία γενιά που πήρε τελείως διαφορετικό δρόμο από την προηγούμενη, μια πορεία που ίσως δεν είναι αναστρέψιμη. 

Τι συμβαίνει λοιπόν με αυτή τη νέα γενιά;

Ποιος ή τι ευθύνεται τελικά για αυτήν την κατάληξη;

Ευθύνεται η υπερβολική «δόση» τεχνολογίας που έχουν λάβει τα σημερινά παιδιά, χωρίς να γνωρίζουν πως να την χειρίζονται και να την αξιοποιούν ώστε να αποκομίσουν τα οφέλη της; 

Ή μήπως ευθύνεται η στάση και η διαπαιδαγώγηση των γονέων προς τα παιδιά; 

Γιατί σίγουρα δεν φταίει μόνο το διαδίκτυο και το Facebook για αυτήν τη κατάσταση που επικρατεί σήμερα. Γιατί πραγματικά είναι τρομακτική… 

Ας αρχίσουμε λοιπόν…

Τα παιδιά της νέας γενιάς κρίνουν και κρίνονται με βάση την εξωτερική εμφάνιση και ΜΟΝΟ. Έχουν δώσει τεράστια βαρύτητα στο πως φαίνονται και στο πως δείχνουν, όχι στο πως πραγματικά είναι! 

Δεν ενδιαφέρονται για την καλλιέργεια του ψυχικού τους κόσμου, της κριτικής τους σκέψης και της δημιουργικότητας τους και δεν δέχονται εύκολα το διαφορετικό. Δεν βάζουν στόχους, δεν έχουν όνειρα και οράματα για τη ζωή τους.

Αντιθέτως, επιζητούν μόνο την κοινωνική αποδοχή, συμμερίζοντας τις απόψεις και ακολουθώντας τα στερεότυπα της μάζας. Ασχέτως αν αυτές τους εκφράζουν ή όχι! 

Πάρτε για παράδειγμα … Βλέπεις όλα τα σημερινά παιδιά σαν «μαζικοποιημένα zombie» να ακολουθούν την κάθε ανόητη και ανούσια μόδα (ξέρουν τι κάνουν αυτοί που τις πλασάρουν), προσπαθώντας να το παίξουν κάποιοι που στα αλήθεια δεν είναι! Δεν το φιλτράρουν από τον εγκέφαλο τους και δεν σκέφτονται, αν πράγματι αυτή η μόδα αποτελεί ένα μέσο έκφρασης για αυτούς. 

Την ακολουθούν επειδή το ίδιο πράττει και η μάζα, και έτσι γνωρίζουν ότι θα λάβουν κοινωνική αποδοχή από τους πολλούς. Κάτι τέτοιο φυσικά αποτελεί μεγάλη αδυναμία και σοβαρό πλήγμα για την προσωπικότητας τους, σε μια ηλικία όπου μπαίνουν οι βάσεις για την διαμόρφωση της.

(εύκολη επιρροή = μια κυβέρνηση αθλίων με πολίτες πρόβατα και έχω και χίλια αλλα παραδείγματα). 

Όχι πως τώρα δεν είμαστε πρόβατα, αλλά αυτό δεν αφορά το παρόν θέμα. 

Για όσους θέλουν να πάρουν μία γεύση από αυτήν την κατάσταση, απλά επισκεφτείτε τον δημοφιλή ιστόχωρο κοινωνικής δικτύωσης, Facebook. 

Γιατί ΔΕΝ νοείται σημερινό παιδί χωρίς να κατέχει λογαριασμό στο Facebook. Ποζεριά, Καγκουριά, check – in όπου στο γ@μημένο κόσμο βρίσκονται, με την μόνη τους αγωνία να είναι για τον αριθμό των likes που θα λάβουν. 

Δεν προβληματίζονται για τίποτα στη ζωή τους, και η διανοητική τους κατάσταση έχει φτάσει να είναι ισάξια ενός κούτσουρου.

«Η τεχνολογία ξεπέρασε την ανθρώπινη αλληλεπίδραση»* όπως είπε και ο Αϊνστάιν. Τα σημερινά παιδιά δεν μπορούν να συναισθανθούν αληθινά,αφού η ανθρωπιά τους έχει χαθεί. Δυστυχώς η μέρα που ανέφερε ο Αϊνστάιν έχει φτάσει: «Ο κόσμος θα έχει μία γενιά από ηλίθιους»*

Ίσως οι σκέψεις μου για την «ευλογημένη» αυτή γενιά σας φαίνονται σκληρές και απαισιόδοξες. 

Προσπαθώ απλά να είμαι ρεαλιστής. Μην ξεχνάτε πως εγώ τα ζω καθημερινά. Αλλά όποιο και αν είναι το πρόβλημα μπορούμε να το αλλάξουμε όλοι μαζί, γιατί ποτέ δεν είναι αργά. 

Καλώ και τα ίδια τα παιδιά, που έχουν λίγο μυαλό, να σκεφτούν και προβληματιστούν για όλη αυτή τη κατάσταση. 

Μπορεί τώρα να εκφράζω τα παράπονα μου κατ’ αυτόν το τρόπο, αλλά θα προσπαθήσω όπως μπορώ να βοηθήσω και να αφυπνίσω τους συνομήλικους μου (τους φίλους μου τουλάχιστον). 

Το ίδιο να πράξετε και εσείς!

Υ.Γ. Δεν αναφέρομαι σε όλα τα παιδιά της γενιάς, γιατί γνωρίζω ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αναφέρομαι στη μάζα, δηλαδή στους πιο πολλούς. Και ούτε εγώ το παίζω πιο έξυπνος από αυτούς.Ίσως να είμαι λίγο πιο αφυπνισμένος!

Υ.Γ.2 Δεν είμαι ΚΑΤΑ του Facebook. Και εγώ ο ίδιος κατέχω λογαριασμό, αλίμονο. Είμαι κατά όλης αυτής της κατάστασης που επικρατεί εκεί.

Φοβάμαι τη μέρα που η τεχνολογία θα ξεπεράσει την ανθρώπινη επαφή… Ο κόσμος θα αποκτήσει μια ολόκληρη γενιά ηλιθίων…

Αϊνστάιν (;)

📲📲📲

netakias

* Θα αποδεχθούμε ότι το παραπάνω απόσπασμα εκφράζει ένα φόβο, αλλά δεν υπάρχει καμία απόδειξη, ότι το είπε ο Albert Einstein.

Η απόδοση πλαστών αποφθεγμάτων σε γνωστούς και σεβαστούς ανθρώπους είναι ένα φαινόμενο που δεν θα σταματήσει ποτέ, επειδή τα ονόματά τους, δίνουν κύρος στο απόφθεγμα και οι άνθρωποι τείνουν να πιστεύουν ότι τους είναι αρεστό. 

Έτσι, ο Albert Einstein είναι ο αγαπημένος, πολλών πλαστών αποφθεγμάτων, λόγω της μεγάλης του αναγνωρισιμότητας.

περισσότερα εδώ: HOAX

Μαμά, τι να γίνω όταν μεγαλώσω;

Σε κάποια φάση στο παρελθόν, γεννιέσαι.

Από εκείνη τη στιγμή μέχρι την ενηλικίωση σου -και σε μερικές περιπτώσεις για πολύ ακόμα- διαμορφώνεται ο χαρακτήρας που θα κουβαλάς σε όλη την υπόλοιπη ζωή σου.

Αυτό σημαίνει πως ένα πλήθος ερεθισμάτων του περιβάλλοντος σου, σε συνδυασμό με αποφάσεις που θα λάβεις αλλά και την κατεύθυνση που θα σου δώσει η οικογένεια σου αλλά και η κοινωνία, θα πλάσει τα επίκτητα χαρακτηριστικά σου.

Οι αντιφάσεις ξεκινούν κάπου εκεί.

Στην προσχολική ηλικία μαθαίνεις τα βασικά με τη σωστή καθοδήγηση των γονιών σου. 

Ακόμα και τότε όμως μαθαίνεις ότι πολλά πράγματα είναι "κακά".

Ακούς πολλές φορές τη λέξη "όχι" σε συνδυασμό με ένα έντονο και αυστηρό βλέμμα.

Αυτό συνήθως συμβαίνει όταν ένα μικρό παιδί πάει να κάνει μια ζημιά ή μιλάει άσχημα.

Έπειτα ακολουθεί η σχολική περίοδος

Η ζωή του παιδιού γεμίζει από κανόνες που συμβάλλουν συνήθως στην καλύτερη λειτουργία του θεσμού αλλά και την αρμονική συνύπαρξη των μαθητών ως κοινωνικό σύνολο.

Στο σχολείο μαθαίνουμε πως ο καλύτερος μαθητής επιβραβεύεται, ότι όποιος λέει ψέμματα, ή ασκεί λεκτική και σωματική βία τιμωρείται σκληρά.

Στο σχολείο μαθαίνουμε να αγαπάμε την πατρίδα μας και τη θρησκεία μας και πως τα καλά παιδιά είναι τα αγαπημένα γονιών και δασκάλων.

Οι γονείς μας, μας αγαπάνε περισσότερο αν είμαστε καλοί μαθητές και καλά παιδιά και μας επιβραβεύουν με δώρα και χαμόγελα.

Ποιος δεν έχει ακούσει τη φράση "αν είσαι καλό παιδί θα σου"... ;

Στον ελεύθερο σου χρόνο έβλεπες κινούμενα σχέδια και απολάμβανες τις συνεχείς νίκες του καλού έναντι στον κακό.

Στις διακοπές πήγαινες εκδρομές με τους γονείς και έπαιζες με τους φίλους σου ένα σωρό παιχνίδια μέχρι αργά το βράδυ χωρίς να σε νοιάζει τίποτα.

Ωραία δεν ήταν τότε?

Μετά ακολουθούσε η δευτεροβάθμια εκπαίδευση και το γυμνάσιο.

Πλέον οι υποχρεώσεις σου είναι περισσότερες αφού μαθαίνεις ότι οι απαιτήσεις της ζωής αυξήθηκαν όσο έπαιζες.

Στο σχολείο πρέπει να είσαι καλός μαθητής ώστε να σε συμπαθούν οι καθηγητές αλλά και λίγο τρελός για να γίνεις δημοφιλής στα παιδιά.

Στο γυμνάσιο υπάρχει και το 15μελές που προσπαθεί να κάνει τη ζωή μας στο σχολείο καλύτερη.

Έξω από αυτό πρέπει να είσαι ευγενικός και καλός απέναντι στο συνάνθρωπο σου ώστε να είναι περήφανοι οι γονείς σου και να μη φοβούνται οτι θα πάρεις το λάθος δρόμο.

Ακόμα κάτι καινούριο είναι η επαφή με το αντίθετο φύλο.

Αρχίζεις να εξερευνάς την απαγορευμένη από τη θρησκεία σεξουαλικότητα σου.

Αυτό που νιώθεις είναι αγνό αλλά για κάποιο λόγο θεωρείται απαγορευμένο.

Ακολουθεί το Λύκειο.

Τότε ακούς παντού γύρω σου ότι κομμένες οι μαλακίες πρέπει να διαβάζεις 45 ώρες τη μέρα γιατί αυτά τα χρόνια θα καθορίσουν το υπόλοιπο της ζωής σου.

Αρχίζεις και χάνεσαι λίγο από τους φίλους σου και τα ενδιαφέροντα σου και προσπαθείς να το δεις όσο πιο ώριμα γίνεται.

Για να το λένε όλοι έτσι θα είναι.

Οπότε στρώνεσαι στο διάβασμα αποφασισμένος να μη γίνεις ένας άχρηστος άνθρωπος χωρίς δουλειά και χωρίς κανένα μέλλον.

Αν το καταφέρεις οι καθηγητές σου είναι ικανοποιημένοι,οι γονείς σου είναι χαρούμενοι και εσύ είσαι σίγουρος ότι θα έχεις τη ζωή που ονειρευόσουν.

Τα καλοκαίρια κάνεις εντατικά φροντιστήρια ώστε να μη μείνεις πίσω από τον ανταγωνισμό ενώ ελεύθερο χρόνο...δεν έχεις.

Το 15μελές στο λύκειο αποτελείται κυρίως κάτι παιδιά που δε διαβάζουν και καπνίζουν και λογικά είναι αλήτες.

Οι γονείς μας, που μας αγαπάνε δε θέλουν να κάνουμε παρέα με αυτά τα παιδιά γιατί είναι σίγουρο πως θα πέσουμε στα ναρκωτικά και θα πεθάνουμε.

Γενικά το θέμα "ναρκωτικά το ακούς πολύ συχνά σε όλη τη διάρκεια της ζωής σου.

Η οποιαδήποτε σχέση με αυτά είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί και φυσικά όλοι όσοι κάνουνε ναρκωτικά αργά ή γρήγορα θα πεθάνουνε.

Στο λύκειο ακόμα αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι η σχέση με το αντίθετο φύλο είναι κομματάκι δύσκολο να κυλήσει ομαλά, ενώ το σεξ είναι υπερτιμημένο..

Είσαι πλέον φοιτητής.

Όλα είναι γαμάτα.

Μένεις μόνος σου, κοιμάσαι ό,τι ώρα θες, κάνεις ότι θες και όλα τα έξοδα πληρωμένα από τους περήφανους γονείς σου.

Αυτοί πλέον είναι σχεδόν ότι έχουν μεγαλώσει έναν χρήσιμο για την κοινωνία άνθρωπο καλλιεργημένο, ευγενή στην ψυχή και με ένα λαμπρό μέλλον.

Βέβαια αποκτάς πολλούς γνωστούς που κάνουν ναρκωτικά, δεν πεθαίνουν και έχουν πιο πολλή πλάκα και ενέργεια από σένα..

Με τον καιρό αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι τα λεφτά για να κάνεις τη ζωή που θες δε φτάνουν, πως η σχολή που πέρασες είναι ολίγον τι μπουρδέλο και πως αντί για 15μελές τώρα έχεις κάποιους φανατικούς εκπρόσωπους κομμάτων.

Ένα ακόμα πρόβλημα που διαφαίνεται είναι ότι αν δεν είσαι στην κατάλληλη κομματική παράταξη, δυσκολεύεσαι να περάσεις κάποια μαθήματα.

Ιδεολογία και μαλακίες κάνεις ότι μπορείς για να προχωρήσεις οπότε φιλάς μερικές κατουρημένες ποδιές πας και σε μερικά events και καθάρισες.

Τελείωσες και (αν είσαι άντρας πας φαντάρος. Ό,τι ήξερες για τον κόσμο τελειώνει. Εκεί κουμάντο κάνει ο πιο βλάκας και ο πιο σωστός στην κοινωνία του στρατού είναι αυτός που μισεί περισσότερο. Το μίσος εκδηλώνεται με κραυγές, προσευχές και βωμολοχίες. Υπάρχει πάντα κάποιος που πρέπει να μισούμε όλοι μαζί αλλιώς δεν έχουμε λόγο ύπαρξης. Παίρνεις διαταγές από κάποιους που δεν κόπιασαν να πετύχουν αυτό που πέτυχες εσύ και από κάποιους που η καλοσύνη δηλώνει αδυναμία. Μαθαίνεις πως να πολεμάς με άλλους ανθρώπους και πως να τους σκοτώνεις) ψάχνεις για δουλειά.

Τζίφος.

Οι γονείς σου, σου λένε πως έχουν κάποιους γνωστούς και πως θα σε βοηθήσουν.

Αναρωτιέσαι αν οι δημόσιες σχέσεις είναι τόσο σημαντικότερες από το βαθμό πτυχίου σου.

Ξεκινάς κάπου.

Στη δουλειά το περιβάλλον είναι εχθρικό.

Δεν πρέπει να είσαι ευαίσθητος σου λένε οι γονείς σου, να κοιτάς τον εαυτό σου, μη σε νοιάζει για τους άλλους, δε θα πας μπροστά έτσι.

Τα πράγματα εκεί έξω είναι δύσκολα.

Μετά τη δουλειά κάθεσαι να φας και βλέπεις ειδήσεις.

Ο μισθός που παίρνεις δε θα μπορούσε να σε σπουδάσει.

Οι πολιτικοί μας είναι οι πιο διεφθαρμένοι στην Ευρώπη λέει μια έρευνα αλλά δε βλέπεις κανέναν να μπαίνει φυλακή.

Όλοι οι διάσημοι άνθρωποι στη χώρα μας κάνουν και διακινούν ελεύθερα ναρκωτικά μέσα σε υπερπολυτελείς βίλες, κότερα, νυχτερινά μαγαζιά και ιδιωτικά τζετ.

Μακάρι να ήσουν ένας από αυτούς.

Άνθρωποι θυμωμένοι σε γήπεδα και σε πορείες βρίζουν εκσφεντονίζοντας αντικείμενα.

Οι άντρες που κερδίζουν λεφτά κάνοντας άνομες πράξεις θεωρούνται πετυχημένοι, ενώ οι γυναίκες που θα τους παντρευτούν θεωρούνται έξυπνες.

Τελικά δεν υπάρχει ένας Θεός αλλά πολλοί και όλοι βάζουν τους πιστούς τους να κάνουν πόλεμο μεταξύ τους.

Τα μεγάλα ψέμματα της πολιτικής και των ειδήσεων επιβραβεύονται πάντα.

Δεν πρέπει να ρωτάς τι μπορεί να κάνει η πατρίδα σου για σένα.

Ξέρεις ότι δε θα κάνει τίποτα.

Κλείνεις την τηλεόραση και πας μια βόλτα.

Συναντάς έναν παλιό φίλο και σου εκμυστηρεύεται μια πουστιά που έκανε για να κλέψει από την εφορία.

Νιώθεις λίγο χαζός που δεν έκανες το ίδιο.

Τον ρωτάς τι κάνει στη ζωή του.

Θυμάσαι ότι δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο.

Σου λέει πως ένας γνωστός τον έβαλε στη Νομαρχία.

Παίρνει πιο πολλά από εσένα και δεν κάνει τίποτα ενώ εσύ ξεσκίζεσαι. Νιώθεις ακόμα πιο μαλάκας και σκέφτεσαι ότι τουλάχιστον έμαθες για την πουστιά.

Ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι ότι σε μεγάλωσαν λάθος.

Αυτός ο κόσμος στον οποίο ζεις δεν είναι αυτός για τον οποίο προετοιμάστηκες.

Δεν υπάρχει κανένα μέλλον για κάποιον που σκέφτεται το κοινωνικό σύνολο.

Ζεις στα χρόνια της αυστηρής ατομικότητας.

Φταίνε οι γονείς σου ή εσύ που ενώ είχες αρχίσει να το βλέπεις, δεν έκανες τίποτα;

Στο δρόμο της επιστροφής βλέπεις ότι το παρκάκι όπου έπαιζες μικρός θα γίνει εμπορικό κέντρο.

Γυρίζεις σπίτι και λες στη μητέρα σου που σου ετοιμάζει το βραδινό: "μικρός".

Από το Ramnousia

Αναρτήθηκε από em

«Βοηθήστε μας να ζήσουμε όπως ονειρευόμαστε!»

Από υποσχέσεις, λόγια, παραινέσεις και μεγαλεπήβολα σχέδια και πρωτοβουλίες, χορτάσαμε χρόνια τώρα. Από έλλειψη έργων, φιλότιμου, μπέσας, εξυπνάδας και ονείρων πάσχουμε ανεπανόρθωτα. 

Και ευτυχώς που υπάρχουν κάποια "παιδιά" που δε μας αφήνουν στην ησυχία του καναπέ μας, στην αποβλάκωση της τηλεόρασης, στην ευκολία της άρνησης των ευθυνών μας για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Όπως η αναγνώστριά μας, μαθήτρια της πρώτης λυκείου, που με το γράμμα της μας αναγκάζει όλους να κοιτάξουμε στον καθρέφτη μας και να αναρωτηθούμε τι απέγιναν τα ιδανικά μας...  
από topontiki

Το γράμμα...

 
"Είμαι μαθήτρια της πρώτης λυκείου. Σε 2 χρόνια θα γίνω ενεργός πολίτης αυτής της χώρας. Μιας χώρας που κυριαρχεί η αδικία και η εκμετάλλευση. Μιας χώρας που ο καθένας κοιτάει την πάρτη του και αδιαφορεί για τους γύρω του. Πρέπει επιτέλους να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Να αγωνιστούμε όλοι μαζί, ενωμένοι. Είμαι σίγουρη πως θα καταφέρουμε πολύ σπουδαία πράγματα. Ο κόσμος στον οποίο θέλω να ζήσω είναι διαφορετικός από το σημερινό. Ο κόσμος που ονειρεύομαι είναι δίκαιος, χωρίς πλούσιους και φτωχούς, χωρίς παιδιά να υποφέρουν και να πεθαίνουν από την πείνα. 

Με ανθρώπους που σέβονται το περιβάλλον. Με ανθρώπους που αγωνίζονται για κάτι καλύτερο και δε μένουν θεατές. 

Βοηθήστε με να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. 

Βοηθήστε εμένα και όλα τα παιδιά του κόσμου να ζήσουμε όπως ονειρευόμαστε....αγωνιστείτε για μας,για τα παιδιά σας.....για ένα καλύτερο μέλλον.... Σας ευχαριστώ."

Τα παιδιά που μεγαλώσαμε

pandora's box

Οι περισσότερα είναι μορφωμένοι. Έχουν να επιδείξουν εντυπωσιακή λίστα σπουδών.

Η εικόνα τους ανταποκρίνεται στις αισθητικές ντιρεκτίβες της εποχής (γυμνασμένο σώμα, καλές αναλογίες, ντύσιμο προσεγμένο, πακέτο life style ).

Η συμπεριφορά τους είναι ομοιογενής ως παραγώγων κλωνοποίησης.

Το γλωσσικό τους «ιδίωμα» επίσης.

Ιδιοκτήτες αγαθών ήδη από μικρή ηλικία, πολύ πριν μπουν στην παραγωγική διαδικασία και καταστούν άξιοι να ικανοποιούν τις επιθυμίες τους με δικό τους χρήμα άρα και κόπο, έχουν αυτοκίνητο, γκαρσονιέρα, μηχανή, τα κλειδιά του εξοχικού κλπ κλπ.

Πολλοί εξ αυτών μετά την απόκτηση βαρύγδουπων τίτλων σπουδών στο εξωτερικό επιστρέφουν στην πατρίδα παραμένοντας άνεργοι καθώς η χώρα μας δεν προσφέρεται να αμείψει επαρκώς ανάλογα προσόντα, διαμένουν με τους γονείς τους αν και ήδη αρκετά μεγάλοι και αρκούνται να ροκανίζουν το οικογενειακό εισόδημα ζώντας πολυτελώς ως «χλιδάνεργοι**».

Μυημένοι από τρυφερή ηλικία στο σεξ χωρίς απαραίτητα να περάσουν από τα εξελικτικά στάδια του πλατωνικού έρωτα, του φλερτ και του συναισθηματικού προσανατολισμού των σχέσεων, διαμορφώνουν μια νέα εικόνα του καθαρά λιμπιντικού ενήλικα που ήδη απαξίωσε αυτό που παρέλειψε να γνωρίσει.

Αυτοφυείς πλέον καταναλωτές και εκπαιδευμένοι υπηρέτες του συστήματος, προσπαθούν μάταια να εντυπωσιάσουν τον περίγυρο αλλά και τον ίδιο τους τον εαυτό. Αντ΄ αυτού εισπράττουν την απογοήτευση καθώς διαπιστώνουν την τραγική ομοιότητα μεταξύ τους από την οποία αδυνατούν και να διαφύγουν.

Στερημένοι ιδεολογικών προτύπων και ηθικού κώδικα στρέφονται ενστικτωδώς για να καλύψουν αυτή την βαθύτερη ανάγκη τους στην ηρωοποίηση ειδώλων της βιομηχανίας του θεάματος, εκκεντρικών ηρώων του περιθωρίου, νικητών reality shows’, αποβλακωμένων γιάπηδων, επιδειξιμανών bobos (bourgeois bohemians) και όποιων άλλων διαθέτει η μακροσκελής λίστα πρωταγωνιστών της σύγχρονης ντεκαντάνς. Στην καλύτερη περίπτωση (το μη χείρον θα σημείωνα) παραδίνονται στον κυνισμό και την πεζότητα .

Κομματικοποιημένοι ή μη, στο βάθος λειτουργούν ως απολιτίκ αφού το μήνυμα «η πολιτική είναι για τους πολιτικούς και ο σώζων εαυτόν σωθήτω!» έχει περάσει από τον εγκέφαλό τους και διανύει ήδη τον πεπτικό τους σωλήνα.

Εκπαιδευμένοι να αναγνωρίζουν αξία μόνο σε ότι καταναλώνεται, φοριέται, τρώγεται ή προσφέρει ηδονή επιδεικνύουν υπερβάλλοντα ζήλο απέναντι στα αντικείμενα και όχι στα υποκείμενα με τα οποία διατηρούν μια διαφανή επικοινωνία χωρίς βάθος ή πλάτος που δεν απέχει πολύ από το να την πεις ανύπαρκτη.

Καλοί πελάτες των ψυχολόγων, των ψυχοφαρμάκων, των ψυχοτρόπων ουσιών και της ιλουστρασιόν ευδαιμονίας φαντάζουν τόσο αξιολύπητα ανερμάτιστοι στο ταξίδι της ζωής, τόσο δυστυχείς και τόσο «προγραμμένοι» από το κατεστημένο που ο χαρακτηρισμός τους ως νέα γενιά περισσότερο τρόμο σε γεμίζει παρά ελπίδα για το αύριο που παραδίδεις στα χέρια τους.

Ο λόγος για τους νέους ανθρώπους.

Μην βιαστείτε οι εκπρόσωποι αυτής της ηλικίας να με εξοστρακίσετε για από καθέδρας απαγγελία σκληρού κατηγορητηρίου ούτε για παραληρηματική έξαρση υπηρετούντος το χάσμα των γενεών. Δεν είμαι δα και τόσο μεγάλη! Είμαι όμως μητέρα και θα κριθώ αν πέτυχα στην αποστολή μου εκ του αποτελέσματος που δεν είναι άλλο από το ίδιο το παιδί που μεγαλώνω.

Ούτε ακόμη να με κατηγορήσετε για συλλήβδην απαξίωση της νεολαίας. Γνωρίζω πως υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις αλλά –δυστυχώς-σε ποσοστό τέτοιο που να επιβεβαιώνεται ο κανόνας.

Όποτε τόλμησα να ξεστομίσω αυτές μου τις δυσάρεστες διαπιστώσεις κάποιοι εκπρόσωποι αυτής της γενιάς ούρλιαξαν διαμαρτυρόμενοι και μου συνέστησαν να μην πυροβολώ τους νέους και να τους αναγνωρίσω το δικαίωμα στη διαφορετικότητα χωρίς να τους αρνούμαι την ελπίδα να χτίσουν έναν κόσμο εξίσου αξιόλογο, τον δικό τους.

Λυπάμαι, μα δεν βλέπω καμιά αξιοπρόσεκτη διαφορετικότητα και καμιά ελπίδα στο φως του τούνελ. Το φταίξιμο όμως γι αυτή την κατάσταση δεν είναι δικό τους. Σε καμιά περίπτωση!

Δεν κατηγορώ κανένα από τα σημερινά παιδιά. Κατηγορώ τους γονείς τους.

Δεν ρίχνω ευθύνη στη γενιά τους αλλά στη δική μας που ως προηγούμενη δημιούργησε, γαλούχησε και ανέθρεψε όπως ανέθρεψε την καινούρια.

Κατηγορώ εμάς τους γονείς που δεν παραδώσαμε σ΄ αυτά τα παιδιά κανένα σύμβολο, κανένα όραμα και καμία ιδεολογία στο βάθρο της γιατί προλάβαμε να τα γκρεμίσουμε και να τα απαξιώσουμε όλα!

Τα βάζω μ’ εμάς τους γονείς που αντιδρώντας στην καταπίεση του συντηρητισμού μέσα στον οποίο μεγαλώσαμε, εγκαθιδρύσαμε επαναστατώντας όχι την ελευθερία αλλά την ασύδοτη αναρχία.

Ρίχνω ευθύνη σ΄ εμάς που εξαργυρώνουμε την απουσία ή το πλημμελές ενδιαφέρον απέναντι στα παιδιά μας με υλικά ανταλλάγματα, ανούσιες παροχές και δώρα άδωρα.

Σ΄ εμάς που επιλέξαμε να είμαστε μπαμπάδες και μαμάδες-φιλαράκια ενστερνιζόμενοι τα νέα θέσφατα της παιδαγωγικής και της ψυχολογίας. Έτσι οδηγηθήκαμε στο απαράμιλλο κατόρθωμα να καταργήσουμε τα όρια της ηλικίας, της εμπειρίας και του σεβασμού και να μετατρέψουμε την γονεϊκή μας ευθύνη σε πάρτι για όλες τις ηλικίες.

Κάθε καινούρια γενιά εγκαθιδρύει την εποχή της στηριζόμενη στον συμβολικό θάνατο της παλιάς. Εδώ ο θάνατος της παλιάς γενιάς στερούμενος συμβολισμού προσιδιάζει σε έναν φυσιολογικό θάνατο και αφήνει τους νέους μάλλον ορφανούς και δυστυχείς παρά φερέλπιδες διεκδικητές μιας υγιούς εξέλιξης.

Η εικόνα μιας κοινωνίας με "γερασμένους νέους" και "ξεσαλωμένους νεανίζοντες γονείς" δεν είναι η καλύτερη που θα μπορούσαμε να οικοδομήσουμε.

Δεν ξέρω αν ζητώντας ένα «συγνώμη» απ΄ αυτά τα παιδιά θα άλλαζε κάτι.

Ούτε ξέρω αν προλαβαίνουμε να αναστρέψουμε τις συνέπειες των επιλογών μας για να τα γλυτώσουμε από τα χειρότερα.

Εκείνο που ξέρω με σιγουριά να πω είναι ότι δια του παραδείγματος συστήνεται η υποθήκη που αφήνουν οι γονείς προς τα παιδιά τους και κρίνεται αν μια κοινωνία θα πάει μπροστά ή θα αυτοκτονήσει.

Εμείς καθώς φαίνεται ελαφρά τη καρδία επιλέξαμε το δεύτερο καταχρώμενοι της ασυλίας που μας έδωσε η φύση μέσα από το ύψιστο χάρισμα να τους φέρουμε στον κόσμο.

Φαίνεται όμως πως αυτό δεν φτάνει.



*Το παραπάνω κείμενο το αφιερώνω στο Χαμομηλάκι
**Για τους "χλιδάνεργους" μπορείτε να διαβάστε εδώ και εδώ αλλά και σε κάποιες χιλιάδες αποτελέσματα αναζήτησης του λήμματος μιας και από τότε που ο όρος γεννήθηκε μέσω μιας ανώνυμης επιστολής στο Internet γράφτηκαν πολλά ενδιαφέροντα άρθρα.

Τα παιδιά γράφουν: Χάσμα γενεών

Η επαφή των νέων με τους συνανθρώπους τους δεν καλύπτει τις περισσότερες φορές τις ψυχικές τους ανάγκες. Τα εξωστρεφή άτομα είναι αλήθεια ότι έχουν πολλές παρέες αλλά όχι φίλους, άτομα δηλαδή με τα οποία νιώθουν άνετα. Τα εσωστρεφή άτομα ζούνε κάτω από ένα πλέγμα ενός ανεξήγητου φόβου, καχυποψίας, ανασφάλειας, έλλειψης εμπιστοσύνης στον εαυτό τους. Όλες αυτές οι φοβίες τους δυσκολεύουν ακόμα και να έχουν απλές τυπικές σχέσεις.

Στην πραγματικότητα το πρόβλημα είναι ότι οι νέοι δεν πιστεύουν πια στην φιλία. Αν και  έχουμε φίλους συνεχίζουμε να υποτιμούμε και να υποβαθμίζουμε αυτές τις σχέσεις. Δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε και να αξιολογήσουμε αντικειμενικά τους θησαυρούς που μας προσφέρει η φίλια, που  η ειλικρίνεια, ο αυθορμητισμός σε οδηγούν στο κλειδί που ανοίγει τους θησαυρούς της φιλίας.
 

Χάσμα γενεών

Στην εποχή μας είναι έντονη η παρουσία του χάσματος των γενεών. Τι εννοώ μ΄ αυτό; Πρώτα απ΄ όλα  πρέπει να τονίσουμε τη διάσταση και την σύγκρουση γονέων και παιδιών η οποία δεν είναι σύγχρονο φαινόμενο όπως πολλοί υποστηρίζουν. Στην κωμωδία του Αριστοφάνη Νεφέλες έχουμε μια γλαφυρή περιγραφή της σύγκρουσης ανάμεσα στον συγκροτημένο πατέρα και στον ελαφρόμυαλο, μακρυμάλλη γιο. Το πρόβλημα λοιπόν έχει διαχρονική παρουσία.

Οι νέοι κατηγορούν τους μεγαλύτερους για υποκρισία, πλαστική ευγένεια, τυπικότητα, υπερβολική ενασχόληση με τα υλικά αγαθά και τα χρήματα. Τους καταλογίζουμε τις ευθύνες για τον κόσμο που δημιούργησαν, ο οποίος είναι σύμφωνα με τη γνώμη μας παράλογος. Επικρατεί ένα χάος γύρω από την κοινωνία, παντού υπάρχει άγχος και αβεβαιότητα. Είναι ένας κόσμος χωρίς ηθικές αξίες και χωρίς ενδιαφέρον για τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Εμείς οι νέοι υποφέρουμε πολλές φορές από την έλλειψη κατανόησης, συμπαράστασης, βοήθειας, από την έντονη κριτική που δεχόμαστε συνεχώς από τους μεγαλύτερους. Αισθανόμαστε μόνοι μας απορρίπτουμε τους γονείς και τους μεγαλύτερους ως πρότυπα και προσπαθούμε να βρούμε τη θέση μας στην κοινωνία. Υπάρχει βέβαια και η κατηγορία των νέων που περιμένουν και ονειρεύονται να γίνουν ποδοσφαιριστές ή τραγουδιστές. Με το όνειρο θα μείνουν. Πάντως αισθάνομαι λύπη για τους νέους που έχουν πρότυπα τους διάσημους των Μέσων Μαζικής Αποβλάκωσης!

Οι «μεγάλοι» κατηγορούν τους νέους για ανευθυνότητα, αδιαφορία κλπ. Αυτοί οι χαρακτηρισμοί δεν μπορούν να περιγράψουν τη σχέση και τις συμπεριφορές μεταξύ ενήλικων και εφήβων. Αντίθετα υπάρχουν άπειρα παραδείγματα κατανόησης και στήριξης μεταξύ τους. Η οξύτατη κριτική των εφήβων μειώνεται σταδιακά καθώς επέρχεται η κατανόησης των ενηλίκων και των προβλημάτων που αυτοί αντιμετωπίζουν.

Εκεί όμως που συχνά κάνουν λάθος και οι δυο μεριές είναι στην απόδοση ανώριμων χαρακτηρισμών που δημιουργούν αχρείαστες εντάσεις και παρεξηγήσεις. Είναι βέβαιο πως η υπάρχουσα κοινωνία με τις αδικίες, την ανηθικότητα και τον παραλογισμό δεν αρέσει στους ενήλικες και ούτε είναι αυτή η κοινωνία που θα ήθελαν να ζουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους. Όμως έχουν κι αυτοί μερίδιο ευθύνης για τη δημιουργία αυτής της κοινωνίας. Μπορεί οι τώρα μεγαλύτεροι να μην έχουν την αγωνιστικότητα των νέων, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν είναι διατεθειμένοι να αγκαλιάσουν κάθε θετικό βήμα.

Κάποιοι χαρακτηρισμοί που αποδίδουν οι μεγαλύτεροι στους νέους για να πω την αλήθεια περιέχουν μέσα τους μια δόση πραγματικότητας για κάποιους νέους που πραγματικά ζουν στον κόσμο τους! Η κριτική και η αμφισβήτηση που ασκεί η νεολαία ήταν πάντα παράγοντας κοινωνικών εξελίξεων. Όταν από την άλλη, οι νέοι μιμούνται , απλά ακολουθούν τον τρόπο ζωής που οι μεγάλοι τους δίδαξαν. Ξεχνούν λοιπόν οι μεγάλοι πως τα αρνητικά φαινόμενα στη σκέψη και τη δράση των νέων πηγάζουν από τη διαπαιδαγώγηση και τα εξωτερικά ερεθίσματα του κόσμου των ενηλίκων που έχουν δεχτεί;

Οι μοναδικοί υπεύθυνοι για την κατάπτωση της κοινωνίας μας είναι οι μεγαλύτεροι γιατί ξέχασαν για ποιες αξίες οι ίδιοι πολέμησαν και αγωνίστηκαν, γιατί το μυαλό τους είναι στραμμένο στο πώς να κερδίσουν περισσότερα χρήματα, έχουν γίνει  θύματα μια υπερκαταναλωτικής κοινωνίας που οι ίδιοι δημιούργησαν.
Οι νέοι απαλλαγμένοι από τις αρνητικές επιρροές του κόσμου γύρω τους μπορούν να ξεφύγουν από την μιζέρια των προκατασκευασμένων προτύπων που τους σερβίρονται.

Μέιβης Μότσκα - Ιανουάριος 2006

Μαθητής 49ου Γυμνασίου Αθηνών