"Ο πρώτος νεκρός κάθε πολέμου είναι η ανθρωπιά.
Και ίσως το χειρότερο δεν είναι ότι αλληλοσκοτωνόμαστε, αλλά ότι είμαστε ήδη νεκροί από τη στιγμή που χάνουμε την ανθρωπιά μας"
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι
Showing posts with label Παιδιά και πόλεμος. Show all posts
Showing posts with label Παιδιά και πόλεμος. Show all posts
Monday, 30 October 2023
Tuesday, 29 August 2023
Οι νοσοκόμες των Ναζί: Επί το έργον για την Άρια φυλή
 |
| Νοσοκόμα κρατάει τα χέρια παιδιών που "βομβαρδίζονται" με ακτινοβολίες UV προκειμένου να γίνουν ξανθά |
............................................
Οι νοσοκόμες των Ναζί είχαν και μία επιπρόσθετη μελανή αποστολή να
φέρουν εις πέρας – αυτή της υποβοήθησης των «πειραμάτων Ευγονικής» του
3ου Ράϊχ.
Αυτά περιελάμβαναν την ευθανασία όσων έπασχαν από νοητική στέρηση ή χαρακτηρίζονταν από το χιτλερικό καθεστώς ως «ανεπιθύμητοι» καθώς και την ανατροφή των νέων γενεών παιδιών της «Άριας φυλής».
Μία συλλογή φωτογραφιών που έφερε στο φως η εφημερίδα Daily Mail αποκαλύπτει τις σκοτεινότερες πτυχές του νοσηλευτικού λειτουργήματος.
Τα πειράματα των Ναζιστών ιατρών έχουν ερευνηθεί σε βάθος, όμως οι πράξεις νοσηλευτριών και όσων συνέβαλαν με οποιοδήποτε τρόπο σε απαξιωτικές για τον άνθρωπο συμπεριφορές, είναι κάτι που συχνά περνάει απαρατήρητο.
Είτε ακολουθώντας διαταγές, είτε προσπαθώντας να βοηθήσουν και να συμβάλουν για τον σκοπό στον οποίο πίστευαν, αυτές οι γυναίκες υπήρξαν πολλάκις το αντι-πρότυπο της Μητέρας Τερέζας.
Αυτά περιελάμβαναν την ευθανασία όσων έπασχαν από νοητική στέρηση ή χαρακτηρίζονταν από το χιτλερικό καθεστώς ως «ανεπιθύμητοι» καθώς και την ανατροφή των νέων γενεών παιδιών της «Άριας φυλής».
Μία συλλογή φωτογραφιών που έφερε στο φως η εφημερίδα Daily Mail αποκαλύπτει τις σκοτεινότερες πτυχές του νοσηλευτικού λειτουργήματος.
Τα πειράματα των Ναζιστών ιατρών έχουν ερευνηθεί σε βάθος, όμως οι πράξεις νοσηλευτριών και όσων συνέβαλαν με οποιοδήποτε τρόπο σε απαξιωτικές για τον άνθρωπο συμπεριφορές, είναι κάτι που συχνά περνάει απαρατήρητο.
Είτε ακολουθώντας διαταγές, είτε προσπαθώντας να βοηθήσουν και να συμβάλουν για τον σκοπό στον οποίο πίστευαν, αυτές οι γυναίκες υπήρξαν πολλάκις το αντι-πρότυπο της Μητέρας Τερέζας.
Στις φωτογραφίες διακρίνονται οι ευγονικές αντι-ηρωίδες να συμβάλουν κατά τη διάρκεια της ναζιστικής προέλασης σε ιδιαιτέρως προσβλητικά για την ανθρώπινη ύπαρξη προγράμματα, όπως αυτό του Λέμπενσμπορν, όπου βοηθούσαν τους εντεταλμένους από τον Χάϊνριχ Χίμλερ επιστήμονες να αναθρέψουν μία γενιά φυλετικά καθαρών Άριων παίδων που έπειτα θα ηγούνταν του Τρίτου Ράϊχ.
Με βάση το πρόγραμμα αυτό, όσα παιδιά δεν ανταποκρίνονταν στις απαιτήσεις στέλνονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Το 1939, οι Ναζί πήγαν ένα βήμα παραπέρα, κάνοντας ένα ιδιότυπο παιδομάζωμα στις κατακτημένες περιοχές, π.χ. στην Πολωνία, αιχμαλωτίζοντας εκατοντάδες παιδιά που σύμφωνα με τους ίδιους έφεραν «Άρια» χαρακτηριστικά.
Τα παιδιά μεταφέρονταν στο νοσοκομείο του Λέμπενσμπορν όπως «Γερμανοποιούνταν» και αμέσως μετά υιοθετούνταν από οικογένειες των SS.
Όσα εξ αυτών αρνούνταν να προσαρμοστούν στα στεγανά της «Άριας φυλής»
έπεφταν θύματα ξυλοδαρμών και συχνά στέλνονταν σε στρατόπεδα
συγκέντρωσης, όπου ο θάνατος ήταν σχεδόν βέβαιος.
Μέσα σε αυτές τις κλινικές οι νοσοκόμες επιτηρούσαν και επέβλεπαν πειράματα «βελτιστοποίησης» κατά τα οποία παιδιά με καστανά μαλλιά βομβαρδίζονταν με ακτινοβολίες UV προκειμένου να γίνουν ξανθά.
Είτε εκτελώντας άνωθεν εντολές, είτε από αφοσίωση σε άρρωστους κοινούς σκοπούς, αυτές οι νοσοκόμες αποτέλεσαν παράδειγμα προς αποφυγή σε ένα επάγγελμα, προαπαιτούμενο του οποίου είναι η ανιδιοτέλεια και ο ανθρωπισμός.
The Insider
tvxs
Μέσα σε αυτές τις κλινικές οι νοσοκόμες επιτηρούσαν και επέβλεπαν πειράματα «βελτιστοποίησης» κατά τα οποία παιδιά με καστανά μαλλιά βομβαρδίζονταν με ακτινοβολίες UV προκειμένου να γίνουν ξανθά.
Είτε εκτελώντας άνωθεν εντολές, είτε από αφοσίωση σε άρρωστους κοινούς σκοπούς, αυτές οι νοσοκόμες αποτέλεσαν παράδειγμα προς αποφυγή σε ένα επάγγελμα, προαπαιτούμενο του οποίου είναι η ανιδιοτέλεια και ο ανθρωπισμός.
The Insider
tvxs
Wednesday, 2 March 2022
Μεγαλώνοντας μέσα στη φρίκη του πολέμου / 87 million children under 7 have known nothing but conflict - UNICEF
Πόσες γενιές παιδιών χαντακωμένες;
«Τα παιδιά που ζουν σε εμπόλεμα κράτη χάνουν τα σπίτια τους, μέλη της οικογένειάς τους, φίλους, ασφάλεια και τις συνήθειες της καθημερινότητάς τους. Ανήμπορα να μάθουν έστω στοιχειώδη ανάγνωση και γραφή, κινδυνεύουν να χάσουν το μέλλον τους -την ευκαιρία να συμβάλουν στην κοινωνία και την οικονομία όταν φτάσουν στην ενηλικίωση», υπογραμμίζει ο Τζο Μπουρν, διευθυντής της UNICEF για θέματα εκπαίδευσης.
Κατά τη διάρκεια των πρώτων εφτά χρόνων ζωής, ο εγκέφαλος ενός παιδιού έχει τη δυνατότητα να ενεργοποιεί 1.000 εγκεφαλικά κύτταρα ανά δευτερόλεπτο.
Ψυχικά τραύματα
Κι όπως αναφέρει η οργάνωση, τα παιδιά που διαβιούν μέσα σε συρράξεις, εκτίθενται σε ακραία ψυχικά τραύματα, τα οποία υπάρχει κίνδυνος να τους προκαλέσουν τοξικό στρες -μια πάθηση που αναστέλλει τις συνδέσεις των νευρώνων, με σοβαρές διαχρονικές επιπτώσεις στη γνωστική, κοινωνική και σωματική τους εξέλιξη.
Στοιχεία της UNICEF καταδεικνύουν ότι σε παγκόσμιο επίπεδο 1 στους 11 ανηλίκους, 6 ετών ή μικρότεροι, έχει περάσει την πιο κρίσιμη περίοδο της ανάπτυξης του εγκεφάλου του ζώντας σε καθεστώς πολεμικής βίας.
Κομβικό ρόλο παίζει ο μητρικός θηλασμός, η διατροφή, τα πρώτα ερεθίσματα που δέχονται από όσους μεριμνούν γι’ αυτά, οι δυνατότητες για μάθηση και παιχνίδι σε ασφαλές περιβάλλον.
Την περασμένη χρονιά η UNICEF στήριξε με ειδικά πακέτα έκτακτης ανάγκης πάνω από 800.000 παιδιά που ζουν μέσα σε πόλεμο.
Αυτό το κεφαλαιώδες ερώτημα έρχεται αυθόρμητα στον νου, αν αναλογιστεί κανείς πόσες δεκάδες εκατομμύρια πιτσιρίκια πέρασαν, περνούν και θα περάσουν την πιο τρυφερή κι ευάλωτη ηλικία της ζωής τους μέσα σε εμπόλεμες ζώνες ανά τον πλανήτη.
Πόσα αθώα ανήλικα θύματα, που δεν γνωρίζουν τίποτε άλλο πέρα από τις συρράξεις και τον θάνατο -ένας καταλύτης που υπονομεύει καθοριστικά το μέλλον το δικό τους και κατ’ επέκταση των ίδιων των χωρών τους;Μια συνταρακτική απάντηση δίνει η UNICEF: Περισσότερα από 86,7 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 7 ετών έχουν περάσει ολόκληρη τη ζωή τους σε ζώνες συγκρούσεων, «θέτοντας την ανάπτυξη του εγκεφάλου τους σε κίνδυνο».
«Τα παιδιά που ζουν σε εμπόλεμα κράτη χάνουν τα σπίτια τους, μέλη της οικογένειάς τους, φίλους, ασφάλεια και τις συνήθειες της καθημερινότητάς τους. Ανήμπορα να μάθουν έστω στοιχειώδη ανάγνωση και γραφή, κινδυνεύουν να χάσουν το μέλλον τους -την ευκαιρία να συμβάλουν στην κοινωνία και την οικονομία όταν φτάσουν στην ενηλικίωση», υπογραμμίζει ο Τζο Μπουρν, διευθυντής της UNICEF για θέματα εκπαίδευσης.
Κατά τη διάρκεια των πρώτων εφτά χρόνων ζωής, ο εγκέφαλος ενός παιδιού έχει τη δυνατότητα να ενεργοποιεί 1.000 εγκεφαλικά κύτταρα ανά δευτερόλεπτο.
Καθένα από αυτά τα κύτταρα -γνωστά ως νευρώνες- μπορεί να συνδέεται με άλλους 10.000 νευρώνες χιλιάδες φορές κάθε δευτερόλεπτο.Οι εγκεφαλικές συνδέσεις χρησιμεύουν ως «δομικά υλικά» για την ανάπτυξη ενός ανηλίκου, επηρεάζοντας (μη αναστρέψιμα πολλές φορές) την υγεία, τη συναισθηματική του κατάσταση και την ικανότητα μάθησης.
Ψυχικά τραύματα
Κι όπως αναφέρει η οργάνωση, τα παιδιά που διαβιούν μέσα σε συρράξεις, εκτίθενται σε ακραία ψυχικά τραύματα, τα οποία υπάρχει κίνδυνος να τους προκαλέσουν τοξικό στρες -μια πάθηση που αναστέλλει τις συνδέσεις των νευρώνων, με σοβαρές διαχρονικές επιπτώσεις στη γνωστική, κοινωνική και σωματική τους εξέλιξη.
Στοιχεία της UNICEF καταδεικνύουν ότι σε παγκόσμιο επίπεδο 1 στους 11 ανηλίκους, 6 ετών ή μικρότεροι, έχει περάσει την πιο κρίσιμη περίοδο της ανάπτυξης του εγκεφάλου του ζώντας σε καθεστώς πολεμικής βίας.
Εκτός από τις άμεσες φυσικές απειλές, οι συνθήκες αυτές κλέβουν την αθωότητα, τους οικείους, το σχολείο, το παιχνίδι και το αίσθημα ασφάλειας, όλα ζωτικά συστατικά για την υγιή ανάπτυξη όλων των ανθρώπων.«Γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει να επενδύσουμε περισσότερο ώστε να παρέχουμε στα παιδιά και σ’ εκείνους που τα φροντίζουν βασικά εφόδια και υπηρεσίες [...] που μπορούν να βοηθήσουν στην αποκατάσταση της αίσθησης της παιδικότητας εν μέσω συγκρούσεων» τονίζει η Πία Μπρίτο, επικεφαλής της UNICEF για την πρώιμη παιδική ανάπτυξη.
Κομβικό ρόλο παίζει ο μητρικός θηλασμός, η διατροφή, τα πρώτα ερεθίσματα που δέχονται από όσους μεριμνούν γι’ αυτά, οι δυνατότητες για μάθηση και παιχνίδι σε ασφαλές περιβάλλον.
Την περασμένη χρονιά η UNICEF στήριξε με ειδικά πακέτα έκτακτης ανάγκης πάνω από 800.000 παιδιά που ζουν μέσα σε πόλεμο.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι
Saturday, 26 February 2022
Τα παιδιά του πολέμου / Children and war
Τα παιδιά μιας άλλης πραγματικότητας
Τα ψυχικά τραύματα της παιδικής ηλικίας χαράζονται για πάντα στην μνήμη...
- Δεν γνωρίζουν τι θα πει ειρήνη...
- Δεν γνωρίζουν πώς είναι να παίζεις στην αυλή του σπιτιού, χωρίς φόβο...
- Δεν γνωρίζουν την παιδική ανεμελιά…
Children and war
Η απώλεια έγινε η νέα πραγματικότητα...
Εκείνα τα παιδιά που γνώρισαν την ασφάλεια της ειρήνης, έρχονται αντιμέτωπα με την απώλεια, σε πολλαπλές διαστάσεις π.χ. σχολικό περιβάλλον, φίλοι, ασφάλεια, σταθερότητα, πένθος.
Εκείνα τα παιδιά που γνώρισαν την ασφάλεια της ειρήνης, έρχονται αντιμέτωπα με την απώλεια, σε πολλαπλές διαστάσεις π.χ. σχολικό περιβάλλον, φίλοι, ασφάλεια, σταθερότητα, πένθος.
Σε έκθεση της UNICEF αναφέρεται ότι τα παιδιά που γεννιούνται σε εμπόλεμη κατάσταση μεγαλώνουν πρόωρα, καθώς ένα στα δέκα αναγκάζεται να εργαστεί, ενώ το 40% των παιδιών στερούνται της βασικής εκπαίδευσης.
Ο φόβος έχει τραγικές συνέπειες...
Σύμφωνα με τους ψυχολόγους ερευνητές, η συνεχόμενη κατάσταση φόβου και αγωνίας που επικρατεί π.χ. με τους βομβαρδισμούς κατά την διάρκεια ενός πολέμου, δημιουργεί την αντίδραση «μάχης ή φυγής», που αποτελεί άμυνα του ανθρώπινου οργανισμού, προκειμένου να προστατευτεί από μια απειλή.
Στην περίπτωση του πολέμου, φτάνει στο σημείο να εξελίσσεται ως τοξικό στρες, που ενδεχομένως να έχει μακροπρόθεσμες επιπλοκές σε θέματα υγείας. Σύμφωνα με την Dr Marcia Brophy, ψυχολόγο της φιλανθρωπικής οργάνωσης Save the Children, τα παιδιά της Συρίας έρχονται αντιμέτωπα με μία πέραν του φυσιολογικού «στρεσογόνο συνθήκη».
Περισσότερα από 70% των παιδιών, στην έρευνα που διεξήχθη από την οργάνωση Save the Children, εκδήλωσαν τοξικό στρες, ή μετατραυματική διαταραχή άγχους, καθώς και διαταραχή ενούρησης, ενώ κάποια παιδιά έγιναν πιο επιθετικά.
Προγεννητικές επιπτώσεις του πολέμου στο παιδί
Καθώς η μητέρα βρίσκεται σε διαρκή αλληλεπίδραση με το έμβρυο, η αρνητική συναισθηματική της κατάσταση, που προκαλείται από στρεσσογόνες συνθήκες κατά την διάρκεια της κύησης, έχει αρνητικό αντίκτυπο στην ανάπτυξη του παιδιού μετά την βρεφική περίοδο π.χ. ανάπτυξη μαθησιακών δυσκολιών.
Η διεθνής φιλανθρωπική οργάνωση Save the Children, σε έκθεσή της για τα παιδιά του πολέμου, υποστηρίζει ότι παιδιά 12 ετών παρουσιάζουν αυτοκαταστροφικές τάσεις -π.χ. χρήση ουσιών ή αυτοκτονικές τάσεις, ως διέξοδο από την φρίκη του πολέμου. Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, ένα στα τέσσερα παιδιά κινδυνεύει να εμφανίσει κυρίως Σύνδρομο μετατραυματικού στρες, κατάθλιψη, επιθετική συμπεριφορά, ψυχοσωματικά συμπτώματα, διαταραχές στην ομιλία και την ενούρηση.
Αντίστοιχα, μια άλλη έρευνα, με επικεφαλής τον Σέρμιν Γιάλιν Σαπμάζ και την ομάδα συνεργατών του, που αφορούσε στις ψυχικές διαταραχές, των προσφυγόπουλων πολέμου, ηλικίας 5-18 ετών, σε δείγμα 89 παιδιών, έδειξε ότι ένα σημαντικό ποσοστό των παιδιών διαγνώστηκαν με διαταραχή άγχους, κατάθλιψη, ψυχολογικό τραύμα, Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), ενώ ένα μικρότερο ποσοστό πληρούσε τα κριτήρια για νοητική καθυστέρηση και αυτιστικό φάσμα.
Οι ψυχολογικές επιπτώσεις καθορίζονται από το βαθμό του ψυχολογικού τραύματος
Οι ερευνητές Chriman και Dougherty υποστηρίζουν ότι η μικρή ηλικία λειτουργεί προστατευτικά, εξαιτίας της γνωστικής ανωριμότητας, σε αντίθεση με την εφηβεία, όπου το παιδί επηρεάζεται πολύ περισσότερο από ένα τραυματικό γεγονός.
Το τοξικό άγχος, τα τραυματικά γεγονότα, μπορεί να διαταράξουν την ομαλή ανάπτυξη του εγκέφαλου -π.χ. γνωστική και νοητική λειτουργία, καθιστώντας τα παιδιά επιρρεπή στην εκδήλωση ψυχολογικών διαταραχών κατά την ενηλικίωσή τους.
Ο φόβος έχει τραγικές συνέπειες...
Σύμφωνα με τους ψυχολόγους ερευνητές, η συνεχόμενη κατάσταση φόβου και αγωνίας που επικρατεί π.χ. με τους βομβαρδισμούς κατά την διάρκεια ενός πολέμου, δημιουργεί την αντίδραση «μάχης ή φυγής», που αποτελεί άμυνα του ανθρώπινου οργανισμού, προκειμένου να προστατευτεί από μια απειλή.
Στην περίπτωση του πολέμου, φτάνει στο σημείο να εξελίσσεται ως τοξικό στρες, που ενδεχομένως να έχει μακροπρόθεσμες επιπλοκές σε θέματα υγείας. Σύμφωνα με την Dr Marcia Brophy, ψυχολόγο της φιλανθρωπικής οργάνωσης Save the Children, τα παιδιά της Συρίας έρχονται αντιμέτωπα με μία πέραν του φυσιολογικού «στρεσογόνο συνθήκη».
Περισσότερα από 70% των παιδιών, στην έρευνα που διεξήχθη από την οργάνωση Save the Children, εκδήλωσαν τοξικό στρες, ή μετατραυματική διαταραχή άγχους, καθώς και διαταραχή ενούρησης, ενώ κάποια παιδιά έγιναν πιο επιθετικά.
Προγεννητικές επιπτώσεις του πολέμου στο παιδί
Καθώς η μητέρα βρίσκεται σε διαρκή αλληλεπίδραση με το έμβρυο, η αρνητική συναισθηματική της κατάσταση, που προκαλείται από στρεσσογόνες συνθήκες κατά την διάρκεια της κύησης, έχει αρνητικό αντίκτυπο στην ανάπτυξη του παιδιού μετά την βρεφική περίοδο π.χ. ανάπτυξη μαθησιακών δυσκολιών.
Η διεθνής φιλανθρωπική οργάνωση Save the Children, σε έκθεσή της για τα παιδιά του πολέμου, υποστηρίζει ότι παιδιά 12 ετών παρουσιάζουν αυτοκαταστροφικές τάσεις -π.χ. χρήση ουσιών ή αυτοκτονικές τάσεις, ως διέξοδο από την φρίκη του πολέμου. Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, ένα στα τέσσερα παιδιά κινδυνεύει να εμφανίσει κυρίως Σύνδρομο μετατραυματικού στρες, κατάθλιψη, επιθετική συμπεριφορά, ψυχοσωματικά συμπτώματα, διαταραχές στην ομιλία και την ενούρηση.
Αντίστοιχα, μια άλλη έρευνα, με επικεφαλής τον Σέρμιν Γιάλιν Σαπμάζ και την ομάδα συνεργατών του, που αφορούσε στις ψυχικές διαταραχές, των προσφυγόπουλων πολέμου, ηλικίας 5-18 ετών, σε δείγμα 89 παιδιών, έδειξε ότι ένα σημαντικό ποσοστό των παιδιών διαγνώστηκαν με διαταραχή άγχους, κατάθλιψη, ψυχολογικό τραύμα, Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), ενώ ένα μικρότερο ποσοστό πληρούσε τα κριτήρια για νοητική καθυστέρηση και αυτιστικό φάσμα.
Οι ψυχολογικές επιπτώσεις καθορίζονται από το βαθμό του ψυχολογικού τραύματος
Οι ερευνητές Chriman και Dougherty υποστηρίζουν ότι η μικρή ηλικία λειτουργεί προστατευτικά, εξαιτίας της γνωστικής ανωριμότητας, σε αντίθεση με την εφηβεία, όπου το παιδί επηρεάζεται πολύ περισσότερο από ένα τραυματικό γεγονός.
Το τοξικό άγχος, τα τραυματικά γεγονότα, μπορεί να διαταράξουν την ομαλή ανάπτυξη του εγκέφαλου -π.χ. γνωστική και νοητική λειτουργία, καθιστώντας τα παιδιά επιρρεπή στην εκδήλωση ψυχολογικών διαταραχών κατά την ενηλικίωσή τους.
Τα ψυχικά τραύματα κατά την διάρκεια της παιδικής ηλικίας σημαδεύουν στον πυρήνα της ανθρώπινης προσωπικότητας και δύσκολα επουλώνονται επαρκώς, χωρίς την βοήθεια ειδικού...Αλήθεια, ποιος είναι αυτός που μπορεί να δώσει εξηγήσεις στις αθώες ψυχές που σημαδεύτηκαν για πάντα, στο τι εστί δίκαιο και τι άδικο και στο γιατί βιώνουν την φρικαλεότητα του πολέμου;
Έλσα Μπάρδα, Κλινική Ψυχολόγος και Αναλύτρια Εφαρμοσμένης Συμπεριφοράς
πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι
Sunday, 13 October 2019
«Κατηγορώ» Κούρδισσας μάνας κατά Αμερικανών στρατιωτών: Πόσα παιδιά θα θάψουμε ακόμα για να κάνετε κάτι;
Ολοένα και αυξάνεται ο αριθμός των αμάχων που έχασαν την ζωή
τους εξαιτίας της πολεμικής επιχείρησης που έχει εξαπολύσει η Τουρκία
στην Β. Συρία.
Η αγωνία για επιβίωση και η οργή για το άδικο αυτού του άνισου πολέμου οδήγησε σε ένα συγκλονιστικό ξέσπασμα μιας Κούρδισσας μάνας εναντίον Αμερικανών στρατιωτικών στο Κομπάνι της Συρίας.
Μάλιστα η στιγμή έχει καταγραφεί σε βίντεο το οποίο και κάνει εδώ και αρκετές ώρες το γύρο του twitter.
«Τα παιδιά μας είναι ορφανά τώρα. Προστατεύαμε την πόλη μας πέντε χρόνια. Εσείς γιατί είστε εδώ; Τι κάνετε εδώ; Καταλαβαίνετε ότι αυτή είναι η γη μας. Οι Τούρκοι μας δολοφονούν. Μέχρι πότε θα επιτρέπεται να συμβαίνει αυτό;», φωνάζει αρχικά.
Με τη φωνή να σπάει συνεχίζει: «Καλύτερα να μας αφήσετε μόνους αν πραγματικά δεν θέλετε να σταματήσετε αυτόν τον πόλεμο. Εμείς μέχρι πότε θα ζούμε έτσι; Θα πρέπει να δολοφονήσουν και τα παιδιά μας για να κάνετε, επιτέλους, κάτι; Και ποιος είναι ο Ερντογάν που μας επιτίθεται; Αυτή η γη είναι δική μας, όχι του Ερντογάν. Πόσα παιδιά θα θάψουμε ακόμα; Πόσο θα μας λέτε να περιμένουμε;»
Απαντήσεις δεν ήρθαν ποτέ...
Η αγωνία για επιβίωση και η οργή για το άδικο αυτού του άνισου πολέμου οδήγησε σε ένα συγκλονιστικό ξέσπασμα μιας Κούρδισσας μάνας εναντίον Αμερικανών στρατιωτικών στο Κομπάνι της Συρίας.
«Τα παιδιά μας είναι ορφανά τώρα. Προστατεύαμε την πόλη μας πέντε χρόνια. Εσείς γιατί είστε εδώ; Τι κάνετε εδώ; Καταλαβαίνετε ότι αυτή είναι η γη μας. Οι Τούρκοι μας δολοφονούν. Μέχρι πότε θα επιτρέπεται να συμβαίνει αυτό;», φωνάζει αρχικά.
Με τη φωνή να σπάει συνεχίζει: «Καλύτερα να μας αφήσετε μόνους αν πραγματικά δεν θέλετε να σταματήσετε αυτόν τον πόλεμο. Εμείς μέχρι πότε θα ζούμε έτσι; Θα πρέπει να δολοφονήσουν και τα παιδιά μας για να κάνετε, επιτέλους, κάτι; Και ποιος είναι ο Ερντογάν που μας επιτίθεται; Αυτή η γη είναι δική μας, όχι του Ερντογάν. Πόσα παιδιά θα θάψουμε ακόμα; Πόσο θα μας λέτε να περιμένουμε;»
Tuesday, 17 April 2018
Μπαμπά, μαμά, γιατί γίνονται πόλεμοι; - Τι απαντάμε σε ένα παιδί που βλέπει ένα άλλο παιδί να υποφέρει;
«Μαμά, γιατί αυτό το παιδάκι φοράει μάσκα;»
.........
Τι απαντάμε σε ένα παιδί που βλέπει ένα άλλο παιδί να υποφέρει; Πώς χωράμε τον πόλεμο και τη βία στο μυαλό ενός παιδιού με τρόπο που δεν θα βλάψει την ευαίσθητη ψυχούλα του;
Επιδιώξτε μια συζήτηση με το παιδί, αφού πρώτα είστε έτοιμοι να την κάνετε σωστά
Το να μιλήσει κανείς με ένα παιδί για τους λόγους που οι λαοί σκοτώνονται μεταξύ τους δεν είναι μια εύκολη υπόθεση.
Για πολλά παιδιά κάτι τέτοιο μπορεί να είναι αρκετά τρομακτικό και να τα αναστατώσει.
Σκεφθείτε ότι στα παιδιά μιλάμε συνήθως για την ευγένεια, για την καλοσύνη και για όλες εκείνες τις αρετές που πρέπει να χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο.
Πώς είναι δυνατόν τώρα να τους πούμε ότι υπάρχουν ειδικές συνθήκες όπου οι άνθρωποι πιάνουν τα όπλα;
Όταν ένα παιδάκι δεν είναι μεγαλύτερο των 5 ετών, θα μπορούσατε να του πείτε ότι κάποιοι άνθρωποι άλλων χωρών διαφωνούν μεταξύ τους για πράγματα που για εκείνους είναι πολύ σημαντικά και μπορεί να ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ αυτών των χωρών.
Ως γονιός πρέπει να πείσετε το παιδί σας ότι είναι ασφαλές και δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο. Σε κάθε περίπτωση, να ξέρετε ότι μιλώντας χωρίς φανατισμό στο παιδί σας, καταφέρνετε να διορθώσετε λανθασμένες αντιλήψεις που μπορεί να είχε. Και φυσικά, αν το παιδί δεν θέλει να μιλήσετε για αυτό, τότε δεν χρειάζεται να επιμείνετε.
Εκμαιεύστε τι γνωρίζει ήδη το παιδί σας
Για να ξεκινήσετε σωστά τη συζήτηση, μάθετε πρώτα τι ήδη ξέρει το παιδί σας. Μπορείτε να το ρωτήσετε αν μίλησαν σχετικά με το θέμα οι δάσκαλοί του στο σχολείο ή αν το συζήτησε με άλλα παιδιά.
Δεν αποκλείεται να έχει ήδη δει εικόνες πολέμου. Ρωτήστε το πώς ένιωσε και τι σκέφτεται. Όταν τα παιδιά έρχονται απέναντι σε εικόνες βίας, πρέπει να τα ενθαρρύνουμε να βγάζουν από μέσα τους τα συναισθήματα που τους προκάλεσαν.
Προσπαθήστε να εξηγήσετε γιατί οι λαοί κάνουν πολέμους
Είναι αδύνατον να δώσετε μια λογική εξήγηση στο παιδί σας για το για ποιον λόγο οι λαοί κάνουν πολέμους ή για το πώς είναι δυνατόν να χτυπά κανείς άμαχο πληθυσμό και παιδάκια.
Η έντιμη απάντησή σας:
«Δεν υπάρχει λογική σε αυτό. Οι λόγοι είναι αυτοί -1,2,3- αλλά και πάλι ο πόλεμος είναι μια παράλογη και ακραία λύση», είναι η πιο ειλικρινής και σωστή απέναντι στο παιδί.
Φυσικά και θα του εξηγήσετε πως, όταν μια χώρα επιτίθεται σε μια άλλη, τότε εκείνη που δέχεται την επίθεση αναγκάζεται να απαντήσει για να προστατεύσει τους ανθρώπους της.
Και τι να πεις στο παιδάκι για τα χημικά, όταν και εσύ μέσα σου σπαράζεις;
Και φτάνουμε στο πιο δύσκολο σημείο…
Το παιδάκι έχει δει στην τηλεόραση το άλλο παιδάκι, γεμάτο αίματα και ανήμπορο να αναπνεύσει.
Τι του λέμε;
Τι λογικό υπάρχει να του πούμε; Πώς το εξηγούμε;
Ενθαρρύνουμε τη συμπόνια του προς αυτό το παιδί.
Καμιά λογική εξήγηση δεν υπάρχει. Του λέμε πως αυτό που συνέβη είναι ό,τι πιο άδικο για ένα παιδί.
Ενθαρρύνουμε το παιδί να αναλάβει ή να συμμετέχει σε πρωτοβουλίες και δράσεις για τη στήριξη των παιδιών που υποφέρουν από τους πολέμους.
Διατηρούμε πάντα την ελπίδα πως τα δικά μας παιδιά, θα αλλάξουν τον κόσμο που εμείς καταστρέφουμε. Τα παιδιά μας θα είναι οι ενήλικες εκείνοι που ποτέ δεν θα ξεχάσουν πως κάποτε υπήρξαν παιδιά που έκλειναν με αγωνία τα μάτια τους μπροστά σε εικόνες της φρίκης.
Το Χαμομηλάκι
Saturday, 9 December 2017
Gunduz Aghayev - "Imagine": Αν τα παιδιά είχαν
την παιδική ηλικία που τους άξιζε...
Αυτή τη φορά το θέμα είναι τα παιδιά και η απώλεια της αθωότητας, καθώς συμμετέχουν χωρίς να το επιλέγουν στα "παιχνίδια" του κέρδους, της εκμετάλλευσης και των πολέμων των ενήλικων, χάνοντας για πάντα το χαμόγελο και την ανεμελιά τους.
Ο καλλιτέχνης άλλαξε τις φωτογραφίες με παιδιά θύματα μεγάλων ιστορικών στιγμών και τραγωδιών, πρόσθεσε τις δικές του πινελιές και έτσι προσφέρει μια εναλλακτική ματιά για το πως θα έπρεπε να είναι η πραγματικότητα.
Πόλεμος στο Βιετνάμ
Η φωτογραφία του Kevin Karter (1993)
που κέρδισε βραβείο Pulitzer
Νεκρό προσφυγόπουλο από τη Συρία
Ο μικρός γιος νεκρού δημοσιογράφου
από το Αζερμπαϊτζάν
Παιδιά κοιτάζουν τα βομβαρδισμένα σπίτια τους το 1940
Wednesday, 19 April 2017
Abd Alkader Habak: Ο Σύρος εικονολήπτης και ακτιβιστής καταρρέει μπροστά στη φρίκη
Ο Αμπντ Αλκαντέρ Χαμπάκ έγινε μάρτυρας της φρίκης όταν ένας καμικάζι έριξε το ζωσμένο με εκρηκτικά φορτηγό του πάνω σε κομβόι που μετέφερε άμαχους.
Ακολούθησε το απόλυτο χάος:
126 άνθρωποι σκοτώθηκαν, εκ των οποίων τα 68 παιδιά, με τα περισσότερα θύματα να είναι εκτοπισμένοι κάτοικοι πολιορκημένων χωριών που ετοιμάζονταν να μεταφερθούν σε άλλες περιοχές στο πλαίσιο μιας συμφωνίας της Δαμασκού με τους αντάρτες.
Ο Χαμπάκ συμμετείχε στην ομάδα υποστήριξης που διένειμε φαγητό στους εκτοπισμένους.
Ο Χαμπάκ συμμετείχε στην ομάδα υποστήριξης που διένειμε φαγητό στους εκτοπισμένους.
Μετά την τρομερή έκρηξη, βοήθησε να απομακρυνθούν παιδιά από τη σκηνή του μακελειού.
Εικόνες τον δείχνουν να τρέχει, με ένα παιδί στα χέρια, ανάμεσα σε ερείπια, συντρίμμια και φλεγόμενα οχήματα. Όπως ο ίδιος περιγράφει, η κάμερά του συνεχίζει να τραβάει.
Ακολούθως, καταρρέει κατάκοπος και αποκαρδιωμένος. Ένας δημοσιογράφος που βρισκόταν δίπλα του τράβηξε αυτή την εικόνα, που τον παρουσιάζει σε στιγμή αδυναμίας, στο μέσο ενός χαοτικού τοπίου, ενώ δίπλα του φωτογράφο κείτεται το σώμα ενός παιδιού.
Το χρονικό της φρίκης εδώ
Το χρονικό της φρίκης εδώ
Saturday, 8 April 2017
Τι ψυχή θα παραδώσετε, Φονιάδες;
Οργή, θλίψη και μια τεράστια απορία γιατί τα παιδιά είναι το μεγαλύτερο θύμα των παράλογων πολέμων. Η ιστορία γράφεται με αίμα και το GWJ την καταγράφει...
Επιμέλεια: Πολύδωρος Παπαδόπουλος
Παιδιά, το μεγαλύτερο θύμα παράλογων πολέμων. Μαθαίνουν τη σκληρή πλευρά της ζωής από την γέννηση τους. Υποσιτίζονται και λόγω της ελλιπούς ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης υποφέρουν και καταλήγουν από τις πιο απλές ασθένειες.
Όσα γλύτωσαν από τη φρίκη του πολέμου και μπόρεσαν να φύγουν από την χώρα τους, γίνονται μεγάλοι πριν συμπληρώσουν τα 10 έτη τους.
Η παιδικότητα και η αθωότητα χαμένη ανάμεσα σε ερείπια, όλμους, βία και σκουπίδια.
Η παιδικότητα και η αθωότητα χαμένη ανάμεσα σε ερείπια, όλμους, βία και σκουπίδια.
Παιδιά που έχασαν εξαιτίας μιας νάρκης, ενός πυραύλου τους γονείς τους, κι άλλα που απήχθησαν για να γίνουν δολοφόνοι – στρατιώτες, αλλά και ασπίδες. Άρρωστα μυαλά, τρελαμένοι φονιάδες που μεταδίδουν στις αθώες ψυχές το μίσος και το σκοταδισμό που τους διακρίνει.
...........
Πόσο άρρωστος μπορεί να είναι ένας πόλεμος, πόσο διεστραμμένος ένας πολιτικός για να αποφασίσει μια τέτοια επίθεση.
.............
Παιδιά του Βιετνάμ, του Ιράν, της Αγκόλας, του Κονγκό, του Σουδάν, της Σομαλίας, της Σερβίας, της Βοσνίας, της Παλαιστίνης, του Κουρδιστάν, της Υεμένης και φυσικά της Συρίας και του Ιράκ δεν πρόφτασαν να ζήσουν αυτά που έπρεπε.
Παιδιά του Βιετνάμ, του Ιράν, της Αγκόλας, του Κονγκό, του Σουδάν, της Σομαλίας, της Σερβίας, της Βοσνίας, της Παλαιστίνης, του Κουρδιστάν, της Υεμένης και φυσικά της Συρίας και του Ιράκ δεν πρόφτασαν να ζήσουν αυτά που έπρεπε.
Ζωή μόνο στην κόλαση;
Γιατί Θεέ μου... Η ιστορία γράφτηκε με αίμα παιδιών, αλλά κανείς δεν μπήκε στον κόπο να τη διαβάσει ή δε θέλησε να το πράξει. Από τους 10χρονους Ιρανούς στρατιώτες στους μικρούς Σομαλούς μαχητές και από τα παιδιά της Σερβίας και της Βοσνίας που έτρεμαν τους βομβαρδισμούς σε αυτά της Συρίας και της Υεμένης.
Τίποτα δεν έχει αλλάξει... Ποιος είναι ο φονιάς; Μια ερώτηση με δεκάδες απαντήσεις, αφού κάθε ισχυρός, κάθε παρανοϊκός, κάθε αλαζόνας δε λογάριασε καμία ανθρώπινη ψυχή...
.............
.............
Πολλά είναι σκλάβοι του σεξ. Κάποια, ωστόσο, φέρουν όπλα και διαπράττουν ωμότητες εναντίον ενηλίκων και παιδιών.
Η διεθνής κοινότητα πρέπει να αντιμετωπίσει τα παιδιά - στρατιώτες είτε ως παθητικούς, αβοήθητα θύματα που έχουν υποστεί κακοποίηση και όχι ως μαχητές που διψούν για αίμα και σκοτώνουν με σαδισμό και ζήλο. Στις χώρες της Αφρικής, στην Ασία, αλλά και το ISIS τα παιδιά απήχθησαν υπό την επήρεια ναρκωτικών, είτε τους έγινε πλύση εγκεφάλου είτε κακοποιήθηκαν.
Πολλά αρνούνται να σκοτώσουν, κάποια σκοτώνουν για να επιβιώσουν, ενώ κάποια άλλα για να ικανοποιηθούν. Το τελευταίο παράδειγμα είναι και το πιο αποκρουστικό, αφού η πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί είναι στο σημείο μηδέν. Κάποια παιδιά στέλνονται από τους γονείς τους, κάποιες οικογένειες εξαπατήθηκαν, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο τραγικό...
Στο τέλος του πολέμου, του εμφυλίου τα παιδιά αντιμετωπίζονται ως εγκληματίες και ο δρόμος τους είναι γνωστός... Συμμορίες, ληστείες, παραστρατιωτικές ομάδες. Οχι, μόλις τελειώνει μια σύγκρουση, τα παιδιά- στρατιώτες έχουν ακριβώς το ίδιο δικαίωμα όπως και οι ενήλικες, να επανενταχθούν στην κοινότητες. Η κοινωνία τους χρωστάει την ευκαιρία να συμβάλει στην ειρηνική μετάβαση και στην οικοδόμηση τη ζωή τους.
Κονγκό:
Στο τέλος του πολέμου, του εμφυλίου τα παιδιά αντιμετωπίζονται ως εγκληματίες και ο δρόμος τους είναι γνωστός... Συμμορίες, ληστείες, παραστρατιωτικές ομάδες. Οχι, μόλις τελειώνει μια σύγκρουση, τα παιδιά- στρατιώτες έχουν ακριβώς το ίδιο δικαίωμα όπως και οι ενήλικες, να επανενταχθούν στην κοινότητες. Η κοινωνία τους χρωστάει την ευκαιρία να συμβάλει στην ειρηνική μετάβαση και στην οικοδόμηση τη ζωή τους.
Κονγκό:
Μπορεί τα πρωτοσέλιδα μεγάλων εφημερίδων να... ξέχασαν τον εμφύλιο στο Κονγκό, αλλά τα τελευταία 20 χρόνια περισσότεροι από πέντε εκατομμύρια έχουν χάσει τη ζωή τους. Αν και ο πόλεμος τελείωσε επίσημα το 2003, η ανατολική Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα μέρη στη Γη για τα παιδιά.
Σε αυτή τη χώρα, 4.4. εκατ. παιδιά έχουν ανάγκη από ανθρωπιστική βοήθεια.
Σε αυτή τη χώρα, 4.4. εκατ. παιδιά έχουν ανάγκη από ανθρωπιστική βοήθεια.
.............
Παιδιά, το μεγαλύτερο θύμα του πολέμου στη Γάζα. Περισσότερα από 500 παιδιά έχασαν τη ζωή τους, περισσότερα από 3000 τραυματίστηκαν τα τελευταία χρόνια, 2.000 παιδιά έχουν μείνει ορφανά.
Λένε ότι μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις κι αυτή του ενός μικρού αγοριού να πιάνει τον τραυματιοφορέα από τη μπλούζα και να φωνάζει «Θέλω τον πατέρα μου! Φέρτε μου τον πατέρα μου!» διέλυσε τον πλανήτη. Ηταν αρκετή για να δείξει και να περιγράψει το δράμα του παλαιστινιακού λαού και τη φρίκη με την οποία εκατοντάδες παιδιά έρχονται αντιμέτωπα καθημερινά, στη Λωρίδα της Γάζας.
............
Σομαλία:
Οι Ισλαμιστές αντάρτες της Σομαλίας απαγάγουν παιδιά από τα γήπεδα και τα μετατρέπουν σε μαχητές. Εκατοντάδες παιδιά που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του πολέμου δεν ξεπερνούν τα 9 έτη. Η Κυβέρνηση παρανομεί κι αυτή, αφού με τη σειρά της δεν θα πάρει μέτρα για την αποφυγή των απαγωγών, ενώ στρατολογεί και η ίδια νεαρά παιδιά. Ο Αβίλ είναι 10 ετών και προσπαθεί με δυσκολία να σηκώσει το όπλο του και την εξάρτησή του.
Τα παιδιά δεν έχουν πολλές επιλογές στη Σομαλία.
.........
Υεμένη:
Υεμένη:
Οι ήχοι των βομβών διασποράς, των ρουκετών, των όλμων ακούγονται και στην Υεμένη. Το 2015 η Σαουδική Αραβία υπό την ηγεσία του συνασπισμού ξεκίνησε μια μεγάλη επίθεση με στόχο την απώθηση των ανταρτών Χούθι. Σε αυτό τον εφιαλτικό πόλεμο συμμετέχουν ισχυρές φυλές, η Αλ Κάιντα, το ISIS και θύματα είναι τα παιδιά. Στη φτωχότερη χώρα της περιοχής τα 11.5 εκατομμύρια παιδιά έγιναν φτωχότερα. Τα θύματα είναι εκατοντάδες και πολλές φορές τα περισσότερα παιδιά έχασαν τη ζωή τους λόγω της κατάρρευσης του συστήματος υγείας της χώρας. Το 2015 σκοτώθηκαν 934 παιδιά και 1356 τραυματίστηκαν. Το 61% των θυμάτων προήλθε από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, αφού δεν υπάρχει κανένα σχέδιο αποφυγής αμάχων. Περισσότερα από 10.000 παιδιά ταλαιπωρούνται από ασθένειες που έχουν να κάνουν με τον μη εμβολιασμό τους, ενώ 2456 παιδιά ακρωτηριάστηκαν.
..............
Το Συριακό παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα... φωνάζει! Περίπου 2000 έχασαν τη ζωή τους στο 2016 και το άσχημο είναι πως οι αριθμοί δε λένε πάντα την αλήθεια... Χιλιάδες παιδιά τραυματίστηκαν, αιχμαλωτίστηκαν και βασανίστηκαν. Αεροπορικές επιθέσεις, χρήση χημικών όπλων, βόμβες διασπορές, νάρκες... «Επιτέλους, στηρίξτε το λαό της Συρίας για την τραγωδία που βιώνει.
...............
Ιράκ:
Ιράκ:
Ποιος θα ξεχάσει τις πρώτες επιδρομές του ISIS στο Ιράκ, τότε που η φυλή των Yazidi δέχθηκαν μια τρομερή διώξη.
Οι Τρομοκράτες αποκεφάλισαν δεκάδες παιδιά που αρνούνταν να τους ακολουθήσουν, σκότωσαν δεκάδες οικογένειες για να απαγάγουν τα κορίτσια τους. Τι και αν ήταν τόσο μικρά, γι αυτούς ήταν το... φάρμακο στην παράνοιά τους.
Άρρωστα κτήνη που ξεσπούσαν τα κόμπλεξ τους σε παιδιά. Τα αγόρια πέθαναν από δίψα, πείνα κι από αποκεφαλισμούς. Τα κορίτσα έγιναν σκλάβες του σεξ.
.........
ολόκληρο το άρθρο εδώ
Friday, 7 April 2017
Tuesday, 20 December 2016
Aleppo's Children: Σ' αυτή την πόλη
τα παιδιά έχουν σταματήσει να κλαίνε :(((
Σπαρακτικά νέα πλάνα από τη πολιορκία στο Χαλέπι δείχνουν παιδάκια που έχουν νιώσει τόσο πολύ τη φρίκη αυτού του βάναυσου πολέμου ώστε έχουν σταματήσει να κλαίνε, παρά τα όσα τους συμβαίνουν.
Πρόσφατο βίντεο που μεταδόθηκε από το Channel 4 News, δείχνει ένα μικρό κορίτσι 3-4 ετών την Ayah, μέσα στο βομβαρδισμένο σπίτι της, που παρόλο που το πρόσωπο της καλύπτεται από σκόνη και αίμα και δείχνει ότι βρίσκεται σε σύγχυση και κάπως «χαμένη» ανάμεσα σε ανθρώπους που κλαίνε και διαμαρτύρονται για την βαναυσότητα του πολέμου, επειδή έχασαν πολλούς δικούς τους ανθρώπους.
Απλά κάθεται ήσυχα στο κρεβάτι της, ενώ η μητέρα της, Um Fatima την παρηγορεί και θλίβεται για την απώλεια των άλλων παιδιών της. Η μητέρα της είναι η μονή ενήλικη που επέζησε από 3 οικογένειες οι οποίες χάθηκαν στον τελευταίο βομβαρδισμό.
Το Χαλέπι είναι ένα μέρος όπου τα παιδιά έχουν σταματήσει να κλαίνε.
Η κάμερα στη συνέχεια δείχνει τον Mahmoud, ένα παιδί που κρατάει στην αγκαλιά του το μόλις ενός μήνα νεκρό αδερφάκι του το οποίο πέθανε από ασφυξία όταν κατέρρευσε το διαμέρισμα που ζούσαν, επάνω από το σπίτι της Ayah, και παρόλο που το μωρό είναι νεκρό ο μικρός Mahmoud δεν θέλει να το αφήσει από την αγκαλιά του.
Δύο άλλα παιδιά περιφέρονται στους διαδρόμους σαν ζαλισμένα, μέσα στη σκόνη, το χώμα και τα αίματα, ψάχνουν τους δικούς τους.
Η νοσοκόμα δεν γνωρίζει τα ονόματα τους αλλά ούτε και εκείνα γνωρίζουν αν έμειναν ορφανά.
Πρόσφατο βίντεο που μεταδόθηκε από το Channel 4 News, δείχνει ένα μικρό κορίτσι 3-4 ετών την Ayah, μέσα στο βομβαρδισμένο σπίτι της, που παρόλο που το πρόσωπο της καλύπτεται από σκόνη και αίμα και δείχνει ότι βρίσκεται σε σύγχυση και κάπως «χαμένη» ανάμεσα σε ανθρώπους που κλαίνε και διαμαρτύρονται για την βαναυσότητα του πολέμου, επειδή έχασαν πολλούς δικούς τους ανθρώπους.
 |
| Η μικρή Ayah, αν και φοβισμένη δεν κλαίει, δεν δακρύζει |
Το Χαλέπι είναι ένα μέρος όπου τα παιδιά έχουν σταματήσει να κλαίνε.
Δύο άλλα παιδιά περιφέρονται στους διαδρόμους σαν ζαλισμένα, μέσα στη σκόνη, το χώμα και τα αίματα, ψάχνουν τους δικούς τους.
Η νοσοκόμα δεν γνωρίζει τα ονόματα τους αλλά ούτε και εκείνα γνωρίζουν αν έμειναν ορφανά.
Thursday, 18 August 2016
Θα 'χει πανσέληνο απόψε.... Θα 'ναι ωραία;;;
Το βράδυ της Αυγουστιάτικης πανσελήνου του 2006, γράφτηκαν οι παρακάτω σκέψεις, στις 09/08
Δυστυχώς οι ίδιες ακριβώς ισχύουν και σήμερα, 10 χρόνια μετά, μέχρι κεραίας ...
Αύγουστος βλέπεις, ο μήνας των διακοπών.
Ο μήνας που τα πάντα διακόπτουμε,
ακόμα και τη διαδικασία της υποτυπώδους σκέψης.
Μέδουσες ... η φυσαλία και η μοβ, που προκαλούν ...
ποιος νοιάζεται τώρα τι προκαλούν;
Μέδουσες και στο πρωτοσέλιδο.
Άλλου είδους αυτές, του χειρίστου,
«Θα βομβαρδίζουμε ό,τι κινείται» (!!!)
Καλοσύνη τους!!!
Οι 37 ψυχούλες τις προάλλες
δεν κινούνταν στο καταφύγιο της απελπισίας.
Σφιχταγκαλιασμένες από τον «λυσιμελή» τρόμο ...
δεν κινούνταν ....
Έχει πανσέληνο απόψε.
Πάρτι στις παραλίες, φωτιές ...
Και γύρω τους καρδιές, ερωτευμένες και μη ...
Πλήθος οι αγωνιούντες να καμακώσουν
καμιά ξέμπαρκη βορειοευρωπαία ....
Καυτός ο Αύγουστος
Βουλιάζουν τα νησιά
Ποιος νοιάζεται για Μέδουσες;
Δυστυχώς οι ίδιες ακριβώς ισχύουν και σήμερα, 10 χρόνια μετά, μέχρι κεραίας ...
Πέρασε ένας χρόνος από τον πόλεμο στο Λίβανο.
Ένας χρόνος από τότε που έχασαν τη ζωή τους και άλλες αθώες ψυχούλες.
Ένας χρόνος από τότε που έχασαν τη ζωή τους και άλλες αθώες ψυχούλες.
Μέδουσες ...
«Μέδουσες κατακλύζουν τις θάλασσες. Η υπερθέρμανση του πλανήτη προκάλεσε τη μαζική τους εισβολή στη Μεσόγειο»
(σημερινό φύλλο (09/08/2006) της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ)
Σιγά την είδηση!!! Που να ψάξεις τώρα να τη βρεις,
κάπου στη 57 σελίδα... κάνει και ζέστη....«Μέδουσες κατακλύζουν τις θάλασσες. Η υπερθέρμανση του πλανήτη προκάλεσε τη μαζική τους εισβολή στη Μεσόγειο»
(σημερινό φύλλο (09/08/2006) της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ)
Σιγά την είδηση!!! Που να ψάξεις τώρα να τη βρεις,
Αύγουστος βλέπεις, ο μήνας των διακοπών.
Ο μήνας που τα πάντα διακόπτουμε,
ακόμα και τη διαδικασία της υποτυπώδους σκέψης.
Μέδουσες ... η φυσαλία και η μοβ, που προκαλούν ...
ποιος νοιάζεται τώρα τι προκαλούν;
κάπου εκεί το είδα, στην 57 σελίδα ...
Μέδουσες και στο πρωτοσέλιδο.
Άλλου είδους αυτές, του χειρίστου,
λες και τις ξέρασε η υπερθερμασμένη καρδιά της κόλασης.
Καλοσύνη τους!!!
Οι 37 ψυχούλες τις προάλλες
δεν κινούνταν στο καταφύγιο της απελπισίας.
Σφιχταγκαλιασμένες από τον «λυσιμελή» τρόμο ...
δεν κινούνταν ....
Έχει πανσέληνο απόψε.
Πάρτι στις παραλίες, φωτιές ...
Και γύρω τους καρδιές, ερωτευμένες και μη ...
Πλήθος οι αγωνιούντες να καμακώσουν
καμιά ξέμπαρκη βορειοευρωπαία ....
Καυτός ο Αύγουστος
Βουλιάζουν τα νησιά
Ποιος νοιάζεται για Μέδουσες;
Ποιος; Ποιος;
Κανένας.
Η αηδιαστική, γλοιώδης ζελατίνα, κάθε χρώματος
σαν να ταιριάζει με το όλο κλίμα ...
Δίπλα, παραδίπλα και ολόγυρα
στα trendy μπαράκια,
μπιτάκια συνοδεύουν άλλες έγνοιες ...
Άραγε θα σερβιριστεί η chimay σωστά
και στο σωστό ποτήρι;;(!!)
Εεεεεε σεις!!!
Κανένας.
Η αηδιαστική, γλοιώδης ζελατίνα, κάθε χρώματος
σαν να ταιριάζει με το όλο κλίμα ...
Δίπλα, παραδίπλα και ολόγυρα
στα trendy μπαράκια,
μπιτάκια συνοδεύουν άλλες έγνοιες ...
Άραγε θα σερβιριστεί η chimay σωστά
και στο σωστό ποτήρι;;(!!)
Εεεεεε σεις!!!
37 ψυχούλες έφυγαν από το δάγκωμα
της Μητέρας όλων των Μεδουσών...
Πόσα ακόμα;; πόσα;;
Το μάτι της ατομικής μας μέδουσας
κολλημένο στις moet,
στα vino spumante,
στα frozen daiquiris
και στις χαριτωμένες φραουλίτσες τους!!!
Αυτά εκεί θα είναι ... και θα είναι.
Δε φεύγουν.
Εεε σείς, σηκωθείτε,
πριν η Μέδουσά σας
σάς παραλύσει εντελώς και σας αφομοιώσει ...
Μη θεωρείτε γραφικά τα λόγια αυτά.
Τα γράφει κάποια που την τρελλαίνει η τόση ομαδική απάθεια.
Που την κουράζουν τα χιλιάδες πλοκάμια των μεδουσών.
Που είναι έτοιμη να κατεβεί σε μια μοναχική πορεία διαμαρτυρίας.
Κάντε τη σωστή κίνηση μέσα στην Αυγουστιάτικη αποχαύνωση.
Απολυμάνετε το μυαλό από τα τοξικά.
Στρογγυλέψτε τις γωνιές της καρδιάς
της Μητέρας όλων των Μεδουσών...
Πόσα ακόμα;; πόσα;;
Το μάτι της ατομικής μας μέδουσας
κολλημένο στις moet,
στα vino spumante,
στα frozen daiquiris
και στις χαριτωμένες φραουλίτσες τους!!!
Αυτά εκεί θα είναι ... και θα είναι.
Δε φεύγουν.
Εεε σείς, σηκωθείτε,
πριν η Μέδουσά σας
σάς παραλύσει εντελώς και σας αφομοιώσει ...
Μη θεωρείτε γραφικά τα λόγια αυτά.
Τα γράφει κάποια που την τρελλαίνει η τόση ομαδική απάθεια.
Που την κουράζουν τα χιλιάδες πλοκάμια των μεδουσών.
Που είναι έτοιμη να κατεβεί σε μια μοναχική πορεία διαμαρτυρίας.
Κάντε τη σωστή κίνηση μέσα στην Αυγουστιάτικη αποχαύνωση.
Απολυμάνετε το μυαλό από τα τοξικά.
Στρογγυλέψτε τις γωνιές της καρδιάς
για να χωρέσει λίγη Αγάπη ...
Δεν είναι πυροτεχνήματα προς τέρψιν των λουομένων
οι πύραυλοι και οι οβίδες.
Δεν είναι τα εφέ των διακοπών σας
οι εκρήξεις που διαμελίζουν την αθωότητα ....
Με την ανοχή μας γίνονται όλα
Με την ανοχή των μουδιασμένων,
άχρηστων μυαλών μας
από το άγγιγμα της ΜΕΔΟΥΣΑΣ.
Δεν είναι πυροτεχνήματα προς τέρψιν των λουομένων
οι πύραυλοι και οι οβίδες.
Δεν είναι τα εφέ των διακοπών σας
οι εκρήξεις που διαμελίζουν την αθωότητα ....
Με την ανοχή μας γίνονται όλα
Με την ανοχή των μουδιασμένων,
άχρηστων μυαλών μας
από το άγγιγμα της ΜΕΔΟΥΣΑΣ.
το χαμομηλάκι
Thursday, 31 March 2016
Είμαι το παιδί που πεθαίνει από πείνα στην Υεμένη
Je suis l'enfant qui affame au Yémen
Θεέ μου, πως θα συγχωρήσεις εμάς, τους «πολιτισμένους»;
Ένα τραγικό απολογισμό του εμφυλίου στην Υεμένη με μεγάλα θύματα τα παιδιά έδωσε στη δημοσιότητα η Unicef.
Χαρακτηριστικό του τι βιώνουν είναι ότι σε μια χώρα με 11,5 εκατ. παιδιά τα 10,2 εκατ. κινδυνεύουν να μην έχουν πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό και ιατρική φροντίδα.
Από χθες κάνει το γύρο του διαδικτύου ενός βρέφους πέντε μηνών που πέθανε λόγω υποσιτισμού.Σύμφωνα με τα στοιχεία της ανθρωπιστικής οργάνωσης περίπου 320.000 παιδιά στη χώρα είναι αντιμέτωπα με σοβαρό υποσιτισμό, ενώ τουλάχιστον 6 εκατομμύρια ζουν σε συνθήκες φτώχειας.
Χαρακτηριστικό του τι βιώνουν είναι ότι σε μια χώρα με 11,5 εκατ. παιδιά τα 10,2 εκατ. κινδυνεύουν να μην έχουν πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό και ιατρική φροντίδα.
..................
περισσότερα... newpostMonday, 21 December 2015
Ένα στα οχτώ παιδιά γεννήθηκε σε εμπόλεμη ζώνη το 2015
Unicef: Born into danger
Ένα στα οχτώ παιδιά γεννήθηκε σε εμπόλεμη ζώνη φέτος, καθώς έγκυες μητέρες αναγκάζονται να μεταναστεύσουν παρά τον κίνδυνο να γεννήσουν χωρίς ιατρική βοήθεια και σε ανθυγιεινές συνθήκες.
Εκτός από τις συρράξεις, η φτώχεια, η κλιματική αλλαγή έχουν ωθήσει εκατομμύρια ανθρώπων σε επικίνδυνα ταξίδια μακριά από τα σπίτια τους, αναφέρει η Unicef.
patrisnews
Thursday, 3 December 2015
«Μπαμπά, δεν θα σε ξεχάσω…»
«Θέλω να πάω σχολείο.
Μου αρέσει πολύ το σχολείο.
Θέλω να γυρίσω πίσω στη Συρία.
Θέλω να δω την οικογένειά μου στη Συρία.
Μπαμπά, δεν θα σε ξεχάσω.»
Ο
Ναουφάλ και η οικογένειά του παλεύουν καθημερινά να επιβιώσουν. Δεν θα
μπορούσε ο Ναουφάλ να είναι ένας από μας; Ο γιος μας ή ο μικρός αδελφός
μας; Δεν ευθύνεται για τίποτα από όσα του συμβαίνουν. Θέλει να πάει
σχολείο και να διαβάζει βιβλία. Δεν θέλει να ζει εδώ. Όπως όλοι, ο
Ναουφάλ έχει όνειρα.
Μου αρέσει πολύ το σχολείο.
Θέλω να γυρίσω πίσω στη Συρία.
Θέλω να δω την οικογένειά μου στη Συρία.
Μπαμπά, δεν θα σε ξεχάσω.»
Ο Ναουφάλ, 8 ετών, γράφει στο σημειωματάριο της αρθρογράφου. «Μου αρέσει πολύ το σχολείο. Θέλω να γυρίσω πίσω στη Συρία.»
Ο οκτάχρονος Ναουφάλ κάνει όμορφα γράμματα. Αν όμως
δεν πάει σχολείο, είναι καταδικασμένος να ακολουθήσει τη μοίρα μιας
χαμένης γενιάς.
Είμαι τυχερή που κάνω μια δουλειά η οποία μου
επιτρέπει να έχω λόγο. Μου δίνει την ευκαιρία να γράψω ένα τέτοιο άρθρο
και να το μοιραστώ μαζί σας. Μου δίνει την ευκαιρία να μιλήσω για
εκείνους που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να ακουστούν.
Σήμερα, θα σας μιλήσω για τον Ναουφάλ.
My name is Nawfal. I want to be in school. I love school so much.I want to go back to Syria. I want to see my family in Syria.Daddy, I won’t forget you.
Ο Ναουφάλ είναι ένα οκτάχρονο αγόρι. Δυο μήνες πριν
διέφυγε από τη Ράκα της Συρίας μαζί με τα περισσότερα μέλη της
οικογένειάς του, αφήνοντας πίσω τον πατέρα του. Ζει σε έναν πρόχειρο
καταυλισμό στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου. Όπως και χιλιάδες άλλα
παιδιά εδώ, ο Ναουφάλ δεν πάει σχολείο.
Αργά ένα απόγευμα, καθώς περπατώ σε έναν από τους
1417 πρόχειρους καταυλισμούς της χώρας, με τραβά από το μανίκι. Η
ερώτησή του με εξέπληξε.
«Τι γράφει το βιβλίο σου;» με ρωτά.
Κουβαλάω πάντα μαζί μου αυτό το σημειωματάριο, κανείς όμως ποτέ δεν με έχει ρωτήσει για αυτό.
«Είναι το σημειωματάριό μου», του απαντώ, χαμογελώντας. «Σημειώνω διάφορα πράγματα εδώ. Θέλεις να το δεις;»
Απλώνει το χέρι για να αγγίξει τις λέξεις στη
σελίδα, σχεδόν τις χαϊδεύει. «Δεν ξέρω να γράφω αγγλικά, ξέρω όμως να
γράφω αραβικά», μου λέει χαμηλόφωνα καθώς κοιτάζει τις σημειώσεις μου.
«Θέλεις να μου γράψεις κάτι για να σε θυμάμαι κάθε φορά που θα το διαβάζω;» τον ρωτάω.
Το πρόσωπό του φωτίζεται. Είμαι περίεργη να δω τι θα
γράψει, για να μάθω τι σκέψεις περνούν από το μυαλουδάκι του. Αλλά
διστάζει. Ίσως δεν ξέρει τι θα έπρεπε να γράψει ή ίσως δεν έχει γράψει
εδώ και πολύ καιρό και έχει νευρικότητα.
Του δίνω το σημειωματάριο και του λέω να γράψει ό,τι θέλει. Οτιδήποτε του έρχεται στο μυαλό.
Το μικρό του χεράκι ακουμπά αβέβαιο πάνω στο χαρτί,
το πρόσωπό του όμως δείχνει αποφασισμένο. Σταματά, με κοιτάζει και
χαμογελάει, λες και ζητά επιβεβαίωση για να συνεχίσει.
Τον ρωτάω τι του λείπει περισσότερο από την πατρίδα
του. «Μου λείπει το σχολείο μου», μου απαντά. «Δεν είχα λείψει ούτε μία
μέρα από το σχολείο μου στη Συρία. Περισσότερο μου λείπουν τα βιβλία
μου. Μου λείπει το διάβασμα.»
Ο Ναουφάλ είναι ένα ευγενικό αγόρι. Ανάμεσα σε ένα
θορυβώδες πλήθος παιδιών, αυτός στέκεται παράμερα, σιωπηλός παρατηρητής.
Δεν λέει πολλά. Είμαι όμως σίγουρη: Αν τον είχατε συναντήσει εκείνη τη
μέρα, αν είχατε βρει το κουράγιο να τον κοιτάξετε κατάματα, θα βάζατε τα
κλάματα όπως έκανα κι εγώ όταν γύρισα σπίτι. Θα ήθελα να είχατε δει τα
μάτια του για να αισθανθείτε τη συντριβή του. Όταν κοίταξα στα μάτια το
Ναουφάλ, ένιωσα ντροπή. Και ένα αίσθημα αδικίας. Οι άνθρωποι δεν θα
έπρεπε να έρχονται αντιμέτωποι με τέτοιες απώλειες.
Ο Ναουφάλ μπορεί να είναι ζωντανός, δεν ζει όμως. Απλώς υπάρχει.
Όπως και τα άλλα παιδιά του καταυλισμού, το
μεγαλύτερο μέρος της ημέρας περιφέρεται άσκοπα. Τα παιδιά παίζουν
ανάμεσα στα σκουπίδια, στους υπονόμους και στις λάσπες. Δεν έχουν
παιχνίδια, παιδικές χαρές, ούτε κάτι να κάνουν.
Η ζωή σε αυτούς τους διάσπαρτους άτυπους
καταυλισμούς απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί αξιοπρεπής. Η Υ.Α. του
ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και άλλοι φορείς κάνουν ό,τι μπορούν για να
βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσης, παρέχοντας καθαρό νερό, τουαλέτες και
είδη πρώτης ανάγκης, όπως προστατευτικό εξοπλισμό για τις σκηνές,
ιδιαίτερα το χειμώνα. Ωστόσο, επειδή δεν υπάρχει προγραμματισμός ούτε
συντονισμός σε αυτούς τους καταυλισμούς, οι συνθήκες διαβίωσης είναι
τουλάχιστον ανεπαρκείς. Η μυρωδιά της αποχέτευσης γεμίζει τον αέρα. Η
ατμόσφαιρα είναι σχεδόν αποπνικτική. Σμήνη από μύγες πετούν πάνω από
σωρούς σκουπιδιών και γεμίζει παντού λάσπες όταν βρέχει.
Παρά
τις αντίξοες συνθήκες, ο Ναουφάλ και η οικογένειά του τώρα είναι
ασφαλείς στο Λίβανο. Είναι μόνο μερικοί από τα 3,3 εκατομμύρια Σύρων
προσφύγων που έχουν καταγραφεί από την Υ.Α. στην περιοχή. Αυτό όμως που
με φοβίζει είναι ότι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε αυτούς τους αριθμούς
να αυξάνονται. Δεν μπορούμε να έχουμε ήσυχες τις συνειδήσεις μας επειδή
αυτοί οι άνθρωποι εγκατέλειψαν τη Συρία και είναι σώοι και αβλαβείς. Οι
άνθρωποι αυτοί είναι παγιδευμένοι στο κενό. Στην εξορία οι ευκαιρίες που
έχουν είναι λιγοστές. Εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά δεν πάνε σχολείο.
Αναρίθμητες οικογένειες έχουν χάσει κάθε περιουσιακό στοιχείο με
αποτέλεσμα οι γονείς να μην μπορούν να ζήσουν τα παιδιά τους.
Δεν θα καταφέρω ποτέ να αποτυπώσω την αθωότητα αυτού
του παιδιού, την αγνότητα στο χαμόγελό του και τη χαρά στο πρόσωπό του
καθώς κρατά το στυλό μου και γράφει. Μόνο στο Λίβανο, πάνω από 200.000
παιδιά δεν πηγαίνουν σχολείο. Τέσσερα περίπου χρόνια αφότου ξέσπασε η
κρίση στη Συρία και χωρίς ορατό τέλος στον ορίζοντα, φοβάμαι ότι αυτό το
μικρό αγόρι δεν θα επιστρέψει ποτέ στην πατρίδα του. Φοβάμαι ότι θα
ξεχάσει και να γράφει.
Σήμερα, κουβαλάω μαζί μου τα λόγια του Ναουφάλ για
να μου θυμίζουν το λόγο που κάνω αυτή τη δουλειά, αλλά και πόσα ακόμη
πρέπει να κάνουμε εμείς στον υπόλοιπο κόσμο.
Με λένε Ναουφάλ.
Θέλω να πάω σχολείο.
Μου αρέσει πολύ το σχολείο.
Θέλω να γυρίσω πίσω στη Συρία.
Θέλω να δω την οικογένειά μου στη Συρία.
Μπαμπά, δεν θα σε ξεχάσω.
Τα λόγια του θα με στοιχειώνουν για πάντα. Η οδυνηρή ανάμνηση ενός παιδιού που του έκλεψαν τα παιδικά του χρόνια.
Της Bathoul Ahmed
#Syria #Refugees #unhcr
Subscribe to:
Comments (Atom)
Posts
