«... και δεν έζησαν ούτε αυτοί καλά, ούτε εμείς καλύτερα»

Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τα παραμύθια. 

Εκείνο που χρειάζεται είναι ένα μικρό λιθαράκι από όλους για να αλλάξουμε τον κόσμο!

Όταν ήμασταν παιδιά, οι μεγαλύτεροι συνήθιζαν να μας διηγούνται παραμύθια όπου πάντα στο τέλος νικούσε η ευγένεια, η γενναιοδωρία και η αγάπη. Ο πρίγκιπας έσωζε την πριγκίπισσα, η Σταχτοπούτα έβρισκε το γοβάκι της και ο λύκος δεν ζούσε για να χορτάσει…

Στην πραγματικότητα όμως, πώς να παραλληλίσεις ένα παραμύθι με τη ζωή;
Πώς να εξηγήσεις στο παιδί σου ότι η αδικία και η κακία δεν τιμωρούνται πάντα;
Ότι την Σταχτοπούτα δεν τη βοήθησε κανείς να πάει στον χορό;
Ότι η μητριά της παρέμεινε σκληρή και άκαρδη;

Και μιας που είπα άκαρδη, ας σου μιλήσω και για έναν πρίγκιπα βάναυσο και αιμοδιψή που δεν άλλαξε ποτέ τις βαρβαρότητες του απέναντι στους ανθρώπους. Συσπειρώθηκε με όλες τις κακές μάγισσες και με μάγια και ξόρκια μάγεψαν τα μυαλά μεγάλων ηγετών και σκόρπισαν στον κόσμο απελπισία, φόβο και πόνο.

Μέχρι και σήμερα μένει σκληρός και άκαρδος, ο Πόλεμος.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν είναι ένα γνωστό παραμύθι αλλά μια φρικτή πραγματική ιστορία γνωστή σε όλους. Ο πόλεμος, ναι..

Όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω του και ένα κοινό πληγωμένο, ξεχασμένο από νεράιδες και ξωτικά. Χωρίς μαγικά φίλτρα και υπεράνθρωπες δυνάμεις. Γιατί ό, τι χάνεται, χάνεται.

Δεν μπορείς να ανοίξεις την κοιλιά του λύκου και να σώσεις όσους χάθηκαν…

Και όσοι προλάβουν, ίσως καταφέρουν να ξεφύγουν, άλλοι πάλι δεν θα τα καταφέρουν ενώ άλλοι θα μείνουν και κάποιοι – όλοι μας θα κοιτάμε αμέτοχοι μια ακόμη θυσία της ανθρώπινης υπόστασης στο βωμό του χρήματος και της εξουσίας.

Όχι, δεν μας τα είπαν καλά! Ο λύκος ξεγέλασε την κοκκινοσκουφίτσα και ύστερα χάθηκε μαζί της. 

Κανένας κυνηγός δεν την έσωσε, όπως και κανένας δεν σώζει την ανθρωπότητα με αποφάσεις που στιγματίζουν ανεπανόρθωτα την ψυχή ενός μικρού παιδιού που ακόμη προσπαθεί να καταλάβει πως η χιονάτη συνάντησε τους συμπονετικούς νάνους και την βοήθησαν σε αντάλλαγμα της καλοσύνης της.

Αδικία να ζει κάποιος σε μια κοινωνία με άνισες ευκαιρίες και άνιση μεταχείριση.

Και ας συνεχίσει το παραμύθι να αφηγείται ότι πάντα επιβραβεύονται οι καλοί με πολυτελή γοβάκια και ονειρεμένη ζωή.

Πόλεμος, ναι…

Τρέχουν οι άνθρωποι να σωθούν, παλεύουν  για την πατρίδα τους αλλά δεν τα καταφέρνουν πάντα και ας λένε ότι το φιλί του πρίγκιπα γεμάτο από αγάπη ξύπνησε την ωραία κοιμωμένη. Και ας λένε ότι τα δηλητηριώδη μήλα έχουν πάντα αντίδοτο.

O πόλεμος στάζει δηλητήριο στις καρδιές αθώων ανθρώπων και παιδιών που τους αφηγήθηκαν ότι το αντίδοτο αξίζει πάντα στους καλούς και ενάρετους…

Φτάνει!

Για πόσο καιρό ακόμη θα διηγούμαστε παραμύθια στα παιδιά μας που έχασαν το νόημα τους στο πέρασμα του χρόνου;

Για πόσο καιρό ακόμη θα παρακολουθούμε ατάλαντους θεατρίνους να παριστάνουν τους ηθοποιούς στα παραμύθια που αγαπάμε αλλάζοντας τους ρόλους και αλλοιώνοντας τους χαρακτήρες τους;

Αρκετά!

Με πίστη, αγάπη και πάθος θα δώσουμε την πιο μεγάλη μάχη  και θα ανασύρουμε την κλονισμένη εμπιστοσύνη μας στη ζωή και στους ανθρώπους. Θα πιστέψουμε ξανά στην καλοσύνη και στην ομορφιά αυτού του κόσμου και οι αγαπημένοι μας παραμυθάδες θα καμαρώνουν που δεν χάσαμε την ελπίδα και τα όνειρα μας.

Θα λύσουμε τα ξόρκια του πολέμου και θα αφήσουμε τους ήρωες μας αλώβητους  να ξαναπάρουνε τη θέση τους στα παραμύθια που αγαπάμε…

Γιατί, όταν πιστεύεις ακόμη στα παραμύθια όπως τα άκουσες μικρός, σημαίνει ότι πιστεύεις ακόμη στην ανιδιοτελή αγάπη,  στην ειρήνη και στα θαύματα.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να αλλάξουμε τα παραμύθια.

Εκείνο που χρειάζεται είναι ένα μικρό λιθαράκι από όλους για να αλλάξουμε τον κόσμο!

Τσουλάκου Άννα

 

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο Βασιλιάς, τα Παγώνια, οι Φασιανοί και ο Κόκορας / Μια ιστορία σαν παραμύθι

Ο Κροίσος ήταν πολύ στεναχωρημένος τον τελευταίο καιρό. Ενώ ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, ενώ ήταν βασιλιάς της Λυδίας και είχε δύναμη μεγάλη, δεν μπορούσε να ησυχάσει. Καλά-καλά ούτε που κοιμόταν τις νύχτες. Συνέχεια σκεφτόταν πώς ήταν δυνατόν να υπάρχει ένας άνθρωπος στον κόσμο, που να μη θαυμάζει τα πλούτη και τη δύναμή του.

Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Σόλωνας, ο σοφός Αθηναίος νομοθέτης, που εδώ και δυο μήνες ήταν φιλοξενούμενος στο λαμπρό του παλάτι.

Την προηγούμενη βδομάδα τον είχε πάει να δει τους αμέτρητους θησαυρούς του και τον στρατό του και τον ρώτησε:

— Έχεις δει, σοφέ Σόλωνα, πιο πλούσιο άνθρωπο και πιο δυνατό από μένα; Έχεις γνωρίσει στη ζωή σου κάποιον πιο ευτυχισμένο;

Ο Σόλωνας, χωρίς να διστάσει καθόλου του απάντησε:

— «Μηδένα πρό του τέλους μακάριζε», δηλαδή κανέναν άνθρωπο να μη θεωρείς ευτυχισμένο, πριν να δεις το τέλος του.

Η απάντηση αυτή νευρίασε πολύ τον Κροίσο και ήθελε από τότε να αποδείξει στον Σόλωνα ότι ξεχωρίζει από όλους τους ανθρώπους, ήθελε να τον θαυμάσει οπωσδήποτε ο Αθηναίος σοφός.

Περπατούσε νευρικά πέρα δώθε, μέχρι που ξαφνικά, μέσα στην αίθουσα του θρόνου του, μια ιδέα κατέβηκε στο μυαλό του. Υπέροχη η ιδέα μου, φώναξε, και αμέσως χτύπησε το ολόχρυσο κουδουνάκι, για να καλέσει τους δούλους του.

Αμέσως αυτοί παρουσιάστηκαν φοβισμένοι, αλλά έτοιμοι να εκτελέσουν τις διαταγές του.

— Φωνάξτε τους καλύτερους μαστόρους, πρόσταξε. Τώρα αμέσως να παρουσιαστούν μπροστά μου.

Σε λίγα μόνο λεπτά ήρθαν μπροστά του οι καλύτεροι μάστορες του βασιλείου του.

— Στις προσταγές σου, βασιλιά πολυχρονεμένε, είπαν με μια φωνή και έσκυψαν μέχρι το πάτωμα, όχι από σεβασμό, αλλά από φόβο.

— Να φέρετε τα καλύτερα υλικά, τους διέταξε. Τα καλύτερα μάρμαρα και χρυσάφι, πολύ χρυσάφι. Πολύτιμους λίθους και ασήμι. Θέλω αυτή η αίθουσα, που βρίσκεται ο θρόνος μου να γίνει αγνώριστη. Στο ταβάνι να υπάρχει ο ουρανός με τα άστρα, στους τοίχους η γη με τα λουλούδια και στο πάτωμα η θάλασσα με τα ψάρια. Αλίμονό σας αν δεν φαίνονται όλα σαν αληθινά. Σε εφτά μέρες να είναι όλα έτοιμα. 

    Είπε και αποσύρθηκε ήσυχος πια στο υπνοδωμάτιό του, για να κοιμηθεί λιγάκι.

Για εφτά μερόνυχτα στρώθηκαν στη δουλειά οι μαστόροι και σε εφτά μέρες ακριβώς όλα ήταν έτοιμα. Η αίθουσα του θρόνου έλαμπε από το ασημοφώς των αστεριών και σαν αληθινά φάνταζαν ο ουρανός, η γη με τα λουλούδια και η θάλασσα με τα ψάρια.

Το επόμενο πρωινό ο Κροίσος πρόσταξε τους υπηρέτες, που κάθε μέρα τον έντυναν, να του φέρουν την πιο όμορφη φορεσιά του, την ολόχρυση, το καινούριο του στέμμα με τα ζαφείρια, το μεγάλο του σκήπτρο, που πάνω του λαμπύριζαν κατακόκκινα ρουμπίνια και τα καλύτερά του ποδήματα, τα κεντημένα με χρυσοκλωστή και στολισμένα με μαργαριτάρια.

Στο λαιμό του πέρασαν όλα του τα διαμαντικά, και στα χέρια του όλα του τα πολύτιμα βραχιόλια. Μέχρι και σκουλαρίκια έβαλαν στα βασιλικά του αυτιά, ολόχρυσα και αυτά και μακριά μέχρι τους ώμους του.

Κοίταξε τον εαυτό του μέσα στον μεγάλο χάλκινο καθρέφτη που κουβάλησαν οι δούλοι μπροστά του και έμεινε πολύ ευχαριστημένος από το θέαμα. Πίσω ακριβώς από το θρόνο του, από το ταβάνι κρεμόταν ένας ήλιος χρυσός που φεγγοβόλαγε.

Είμαι ο Άρχοντας όλου του κόσμου, σκέφτηκε. Είμαι ο Άρχοντας του ουρανού, της γης και της θάλασσας, είμαι η ίδια η ομορφιά! Τώρα να δούμε τι θα έχει να πει ο Σόλωνας! Αυτά σκεφτόταν και έφτυσε στον κόρφο του για να μη ματιάσει τον εαυτό του.

— Πήγαινε να βρεις τον Σόλωνα και πες του ότι ο βασιλιάς Κροίσος τον περιμένει. Οδήγησέ τον γρήγορα μπροστά μου, είπε στον πιο πιστό του υπηρέτη.

Μέσα σε λίγη ώρα έφτασε ο Σόλωνας στην καταστόλιστη αίθουσα. Έριξε μια ματιά γύρω του και άκουσε τον Κροίσο να του λέει:

— Πες μου, όχι πες μου, σοφέ Αθηναίε, εσύ που έχεις γυρίσει όλον τον κόσμο, έχουν δει τα μάτια σου κάτι πιο όμορφο από αυτό που τώρα βλέπεις;

— Ναι, Κροίσε βασιλιά, απάντησε ο σοφός χωρίς να διστάσει. Κάθε μέρα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, βλέπω το πιο όμορφο θέαμα.

— Και ποιο είναι αυτό; Ρώτησε ο βασιλιάς κάπως απότομα, προσπαθώντας με κόπο να συγκρατήσει την απογοήτευση και το θυμό του.

— Τα παγώνια, οι φασιανοί και τα κοκόρια, βασιλιά Κροίσε, απάντησε ο Σόλωνας. Η φορεσιά τους είναι τόσο λαμπερή και πλουμιστή, τόσο όμορφα και ταιριαστά τα χρώματά τους, που δεν χορταίνω να τα κοιτάζω! Και κάτι τελευταίο Κροίσε. Κανένας υπηρέτης δεν τα φροντίζει, δεν ξοδεύουν χρήματα για να αποκτήσουν κοσμήματα και χρυσό. Όλα τους τα στολίδια τα έχουν από φυσικού τους, επειδή ο Θεός έτσι τα έπλασε!

Έφυγε από την πλουμιστή αίθουσα ο Κροίσος με βήματα αργά και για πρώτη φορά στη ζωή του είχε κατεβασμένο το κεφάλι του.

 Βασιλική Π. Δεδούση

πρώτη ανάρτηση

Το Χαμομηλάκι

«Ο Χιονάνθρωπος που δεν ήθελε να λιώσει»

Μια φορά κι έναν καιρό, στην κορυφή ενός ψηλού χιονισμένου βουνού, ζούσε ένας χιονάνθρωπος. Για μάτια είχε δυο κουκουνάρια, για μύτη ένα βελανίδι, τα χέρια του ήταν δυο ξερά κλαριά από πεύκο, το στόμα του -μια φούντα θυμαριού- το είχε χάσει.

Ήταν χειμώνας, έκανε κρύο πάνω στο βουνό κι ένας τέτοιος καιρός άρεσε πολύ στο χιονάνθρωπο. Μα κάποιος αγριοκούνελος τον πληροφόρησε πως σε λίγο θα τελείωνε ο χειμώνας, θα ‘ρχότανε η άνοιξη με τον ήλιο της και το χιόνι θα ‘λιωνε.

«Πού να πάω για να σωθώ;» ρώτησε ο χιονάνθρωπος τον αετό.

Αυτός άπλωσε τη φτερούγα του και του έδειξε κατά το βοριά. Βρήκε ο χιονάνθρωπος ένα ζευγάρι παλιά ξεχασμένα πέδιλα του σκι, τα φόρεσε και κίνησε προς τα εκεί που του έδειξε ο αετός. Έφτασε σε μια πολιτεία, τον είδανε τα παιδιά που παίζανε στην πλατεία, τον πήρανε μαζί τους.

«Δες τα μάτια του!» φώναξε η Κατερίνα. «Τι αστεία χέρια που έχει!» γέλασε ο Στέφανος.

Κι ο Κωστής τού κόλλησε ένα καπάκι από κόκα κόλα για στόμα. Ο χιονάνθρωπος διασκέδαζε με τα καμώματα των παιδιών, μα δεν ξεχνούσε πως έπρεπε να συνεχίσει το ταξίδι του. Σαν νύχτωσε, λοιπόν, κι άδειασε η πλατεία, πήρε πάλι τους δρόμους.

«Από εδώ πάνε για το βοριά;» ρώτησε ένα λεωφορείο. «Πήγαινε στο λιμάνι και τα καράβια θα σου πούνε!» του απάντησε το λεωφορείο. Ο χιονάνθρωπος έψαξε για το λιμάνι, το βρήκε, είδε τ’ αραγμένα καράβια, τα ρώτησε αν ξέρουν πώς πάνε στα βορινά.

«Θα σε πηγαίναμε εμείς, μα έχει τρικυμία αυτές τις μέρες και δε σαλπάρουμε», τον απογοήτεψαν τα καράβια.

«Και τώρα, τι θα κάνω;» δάκρυσε ο χιονάνθρωπος κι έκανε μια γκριμάτσα και ξεκόλλησε το καπάκι της κόκα κόλα κι έμεινε ξανά χωρίς στόμα. Τον είδε έτσι λυπημένο μια βαρκούλα - ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ τη λέγανε.

«Άντε να σε πάω εγώ!» του είπε κι ο χιονάνθρωπος καταχάρηκε. Βολεύτηκε κάπου στην πλώρη κι ανοίχτηκαν στο πέλαγο. Η φουρτούνα ήταν δυνατή. Να κάτι θεόρατα κύματα χτυπάγανε τη βάρκα κι έτριζαν τα γέρικα ξύλα, «κριτς!», ράγισε το σκαρί.

Μπήκαν νερά. Πάει, βούλιαξε η ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ, βρέθηκε στο βυθό ο χιονάνθρωπος. Τον είδανε τα ψάρια, τα μικρά τρομάξανε, τα πιο μεγάλα ξαφνιαστήκανε. Ήταν κι ένας καρχαρίας π’ όρμηξε και, «χαπ!» έκοψε ένα κομμάτι από την κοιλιά του χιονάνθρωπου.

Μα ήταν παγωμένη η μπουκιά και του πονέσανε οι αμυγδαλές και το 'βαλε στα πόδια ο καρχαρίας. Ο χιονάνθρωπος κοιτούσε γύρω με τα δυο κουκουναρομάτια του, κοιτούσε και χάζευε τα ψάρια, τα φύκια, τα όστρακα και τα κοχύλια. Μετά, άρχισε να λιώνει.

«Βοήθεια!» φώναξε, αλλά δεν υπήρχε κανείς στο βυθό που θα μπορούσε να τον σώσει. Έλιωσε, λοιπόν, κι έγινε νερό. Ένα αυλάκι παγωμένο, που κάποτε ήταν χιονάνθρωπος. Πέρασαν πολλές μέρες, πέρασαν μήνες και το νερό αυτό που κάποτε ήταν χιονάνθρωπος, βρέθηκε σε μιαν άλλη παραλία. Το έριξαν τα κύματα στα βράχια, κύλησε σε μια λακκούβα κι έμεινε εκεί.

Βγήκε ο ήλιος και το ζέστανε, το έκανε μικρές σταγόνες, π’ ανασηκώθηκαν ψηλά, μέχρι τον ουρανό φτάσανε, ενώθηκαν όλες μαζί, φτιάξανε ένα σύννεφο. Ο άνεμος έσυρε μαζί του το σύννεφο, το έφερε πάνω από το βουνό το χιονισμένο, απ’ όπου ο χιονάνθρωπος είχε ξεκινήσει, κι εκεί το σύννεφο έπεσε σαν χιόνι πάνω στην κορυφή.

Κάτι περαστικοί ορειβάτες άρχισαν το χιονοπόλεμο και μετά φτιάξανε ένα χιονάνθρωπο. Του βάλανε δυο κουκουνάρια για μάτια, ένα βελανίδι για μύτη, δυο ξερά κλαριά από πεύκο για χέρια. Μετά φύγανε και ξεχάσανε το στόμα.

Μα αυτό δε στεναχώρησε το χιονάνθρωπο. Ήταν τόσο χαρούμενος που δε χάθηκε ούτε στην πλατεία, ούτε στη μανιασμένη θάλασσα, ούτε και στο βυθό με τα κοχύλια του, τα ψάρια του κι εκείνον τον απαίσιο, τον κακό καρχαρία του.

ΜΑΝΟΣ ΚΟΝΤΟΛΕΩΝ

Ακούστε το παραπάνω παραμύθι

και ταυτόχρονα, διαβάστε το,

γυρνώντας τις σελίδες του ψηφιακού βιβλίου,

πατώντας εδώ!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ TA: ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ: Ο ΧΙΟΝΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΛΙΩΣΕΙ"
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

— Τάκου τάκου! - «Τρία Χτυπήματα στην Πόρτα»

— Τάκου τάκου!
— Ποιος είναι, παρακαλώ;

— Με συγχωρείτε… Μπορώ να μπω; Είμαι ο Βοριάς. Πέρασα πάνω από θάλασσες, σήκωσα κύματα βουνό, πέρασα πάνω από κάμπους και ξερίζωσα δέντρα. Είμαι πολύ κουρασμένος, να μπω λίγο να ξεκουραστώ;
— Θα μας παγώσεις…. Μα αφού είσαι κουρασμένος, μπες απ' όπου μπορείς.

Και μπήκε ο κρύος Βοριάς απ' τις χαραμάδες, τρύπωσε κάτω απ' την πόρτα και πάγωσε το σπίτι. Η μητέρα άναψε τη θερμάστρα κι έριξε μάλλινες κουβέρτες στα κρεβάτια των παιδιών.

— Τάκου τάκου.
— Ποιος είναι, παρακαλώ;

— Με συγχωρείτε… Μπορώ να μπω; Είμαι η Βροχή. Έρχομαι από πολύ ψηλά. Με κατάπιαν οι θάλασσες και τα ποτάμια, χώθηκα βαθιά μες στη γη, χτυπήθηκα πάνω στις πέτρες, ξέπλυνα τους δρόμους σας και τις αυλές. Είμαι πολύ κουρασμένη… Μπορώ λίγο να ξεκουραστώ;
— Θα μας κάνεις κακό, μα αφού είσαι κουρασμένη, μπες απ' όπου μπορείς.

Κι όρμησε η Βροχή απ' τις γρίλιες των παραθυριών κι απ' το σπασμένο τζάμι, έβρεξε τις κουρτίνες και τους τοίχους και μούσκεψε το πάτωμα και το χαλάκι. Η μητέρα μάζεψε μ' ένα σφουγγάρι τα νερά και φώναξε έναν άνθρωπο να περάσει καινούριο τζάμι.

— Τάκου τάκου.
— Ποιος είναι, παρακαλώ;

— Με συγχωρείτε…. Μπορώ να μπω; Είμαι ο Ήλιος. Έρχομαι από πολύ ψηλά. Έριξα χρυσά παπλώματα στις σκεπές, ζέστανα όλα τα νερά και τα ποτάμια, έβαλα φύλλα στα δέντρα και χρυσά καπέλα στα λουλούδια, είμαι πολύ κουρασμένος. Μπορώ να μπω λίγο, να ξεκουραστώ;
— Έλα, έλα! είπαν όλοι, κι άνοιξαν πόρτες και παράθυρα.

Και μπήκε ο Ήλιος κι έδιωξε τη θερμάστρα, κάθισε πάνω στις καρέκλες και τις πολυθρόνες κι έστρωσε χρυσά χαλάκια στα πατώματα.
Και τώρα λάμπει όλο το σπίτι, λάμπουν κι οι καρδιές.

ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΙΟΥ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ TA: ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κορωνοϊός: Σε αυτή την τηλεφωνική γραμμή τα παιδιά ακούνε παραμύθια

Ένα παραμύθι είναι διαθέσιμο στο τηλέφωνο ενός μικρού βιβλιοπωλείου, το «Madamadi», στο χωριό Μανταμάδος της Λέσβου, με αφορμή την πανδημία του κορωνοϊού.
«Οι τρεις συμβουλές» για τον κορωνοϊό

«Αν και δεν έχει καθόλου βήχα» λέει στους μικρούς φίλους του στο χωριό έχει κλείσει και οι άνθρωποί του μένουν σπίτι. Φροντίζουν, όμως, να τους κρατάνε παρέα με το παραμύθι «Οι τρεις συμβουλές» που είναι διαθέσιμο όλες τις ώρες, μέρα και νύχτα, σε όποιον καλεί στο τηλέφωνο του βιβλιοπωλείου 2253061005!

Όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ οι άνθρωποι του βιβλιοπωλείου «κόντρα στη βίαιη κρίση των ημερών» ηχογράφησαν το παραμύθι με την ωραία και παραστατική φωνή της Αθηνάς Σουλογάνη. Το παραμύθι προέρχεται από την Ιταλία και κάποιοι μιλούν και για ιρλανδέζικες ρίζες του.

«Μία μικρή συντροφιά για όλους που είμαστε πια στο σπίτι και έχουμε ανάγκη μία μικρή ιστορία για παρέα. Θα μένουμε σπίτι αλλά θα ποτίζουμε τα λουλούδια μας κάθε μέρα. Είμαστε αισιόδοξοι πως αυτή η δύσκολη διαδρομή θα κρατήσει λίγο και σίγουροι πως θα τα πούμε στον τερματισμό. Καλή αντάμωση», λένε οι άνθρωποι του βιβλιοπωλείου.
 
Πηγή: iefimerida.gr

«Η αλεπού του χιονιού» (The Snow Fox): Ψηφιακό βιβλίο που ενεργοποιείται με τη φωνή!

«Η αλεπού του χιονιού» (The Snow Fox) είναι ένα εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά, που ζωντανεύει καθώς το διαβάζεις. Ο απόλυτος συνδυασμός διαβάσματος και παρακολούθησης ταινίας.

«Τα παιδιά είναι πρόθυμα να πουν τις δικές τους ιστορίες. Τα μυαλά τους είναι έτοιμα. Το ενδιαφέρον υπάρχει» τόνισε ο Johnny Budden, διευθυντής δημιουργικού στην εταιρεία ψηφιακών εφαρμογών AKQA, που δημιούργησε το βιβλίο.

«Ξέραμε ότι πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να δημιουργήσουμε μια ιστορία που να μπορεί να τραβήξει την προσοχή των μικρών σε μια κρίσιμη στιγμή της ζωής τους, όταν αναπτύσσονται οι δεξιότητες και τα ενδιαφέροντα».

Η AKQA δημιούργησε την εφαρμογή για να δώσει ζωή σε μια ιστορία για μια αλεπού, που διαβάζουμε στα μικρά από κινητό ή τάμπλετ πριν αποκοιμηθούν. 

Χρησιμοποιεί το SiriKit, κώδικα επέκτασης που επιτρέπει σε εφαρμογές να επικοινωνούν με το Siri της Apple.

Και άλλες εφαρμογές «ζωντανεύουν» παιδικά βιβλία με τον ίδιο τρόπο, όμως «Η αλεπού του χιονιού» μοιάζει να είναι το πρώτο ψηφιακό βιβλίο που ενεργοποιείται με φωνή.

Καθώς το παιδί διαβάζει την ιστορία, η εφαρμογή ανταποκρίνεται στη φωνή και συνεχίζει την ιστορία. Επίσης, ενθαρρύνει τα παιδιά να διαβάζουν φωναχτά, γιατί με το που σταματήσουν, σταματάει κι η ιστορία.Αυτό σημαίνει ενίσχυση της υπευθυνότητας στο μικρό, να πει σωστά τις λέξεις και να συνεχίσει η ιστορία.

 Το παιδί μπορεί να γράψει το όνομά του, (αν είναι κοριτσάκι ή αγοράκι, σε ειδικό πεδίο που προσφέρει η εφαρμογή), κάνοντας μ’ αυτό τον τρόπο δική του την ιστορία.
Μπορεί επίσης να κάνει εγγραφή της φωνής του, όσο διαβάζει φωναχτά, και να στείλει το αρχείο σε όποιον επιθυμεί.
trikalakids

Παραδοσιακά Παραμύθια του Ελληνισμού σε μορφή Pdf Online

12 λαϊκά παραμύθια από διάφορα μέρη της Ελλάδας και Κύπρου

Το 2011 η ελεύθερη ψηφιακή βιβλιοθήκη eBooks4Greeks.gr διοργάνωσε διαγωνισμό παραδοσιακού παραμυθιού. 

Ο διαγωνισμός ήταν ένα κάλεσμα με σκοπό να αναδειχτούν παραδοσιακά (λαϊκά) παραμύθια του τόπου μας που αποτελούν σημαντικό μέρος της πολιτισμικής μας κληρονομιάς. 

Τα 12 παραμύθια της έκδοσης επιλέχθηκαν μέσα από 39 παραμύθια που έλαβαν συμμετοχή στον διαγωνισμό. 

Η επιλογή αυτή έγινε από τους τρεις «παραμυθάδες»: 

Αγγελική Σχοινά, Γιώργο Παλιάτσιο, Χάρις Μέγα 

και η εικονογράφηση από τη ζωγράφο Μαρία Βιλλιώτη.

Συγγραφείς: Γεωργία Καρκάνη, Άντρη Αντωνίου, Αδαμαντία Ξηρίδου, Χαρά Τσοντάκη, Σωτηρούλα Βασιλίου, Παρασκευή Αποστολοπούλου, Χρυσάνθη Πρωτοψάλτου, Ευδοκία Ποιμενίδου-Χατζηδημητρίου, Σοφία Τσουρλάκη, Γεώργιος Παλιάτσιος, Αθηνά Κυριακού-Σαρακενίδου, Ειρήνη Πόλια

Εικονογράφηση: Μαρία Βιλλιώτη (website)
Έκδοση: eBooks4Greeks, 2017
Μέγεθος: σελ. 135 / 15 Mb
Μορφή: Pdf Online

Παραδοσιακά Παραμύθια του Ελληνισμού
ebooks4greeks