«Έλα, έλα, αγοράκι έλα, έλα κοριτσάκι. Δε μ’ ακούς; Είμαι ο Χειμώνας!»

 

Ο χειμώνας (Μάρω Λοϊζου)

Δε μ’ακούς; Έρχομαι μέσα από τους έρημους ασφαλτόδρομους. Έλα, έλα, κοριτσάκι μυρίζω φασουλάδα, πορτοκάλι και τραγανιστό τσουρέκι.
 

Έλα, έλα, αγοράκι φόρεσε το σκούφο σου βάλε τα μάλλινα γάντια σου άνοιξε το στόμα σου, να ξεδιψάσεις με το χιόνι γέμισε τις τσέπες σου σταφίδες, καρύδια και ξεραμένα σύκα τάισε με ψίχουλα τα πεινασμένα σπουργίτια.
 

Έρχομαι μέσα από τις παγωμένες λίμνες και τα ποτάμια τα γυμνά κλαδιά και το μολυβένιο ουρανό άσ’ το μόνο του στη γωνιά του το πατίνι κάνε το φίλο σου να δακρύσει με μια φέτα μανταρίνι.
 

Τι κάνει η γιαγιά σου; Πλέκει ακόμη πλάι στο περβάζι; Για κοίτα πώς μελάνιασε η μύτη σου… την πάγωσε τ’ αγιάζι…

Έλα, έλα, αγοράκι έλα, έλα κοριτσάκι. 

Δε μ’ ακούς; Είμαι ο Χειμώνας.

 

elniplex

“Τα παιδιά χρειάζονται τέχνη και ιστορίες και ποιήματα και μουσική...

... όσο χρειάζονται αγάπη και φαγητό και καθαρό αέρα και παιχνίδι”

"Children need art and stories and poems and music as much as they need love and food and fresh air and play."

Ο Φίλιπ Πούλμαν (Philip Pullman) είναι ένας Βρετανός συγγραφέας που έχει τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία. Το παρακάτω κείμενο το έγραψε για τη δέκατη επέτειο του Astrid Lindgren Memorial Award το 2012.

«Τα παιδιά χρειάζονται τέχνη και ιστορίες και ποιήματα και μουσική όσο χρειάζονται αγάπη και φαγητό και καθαρό αέρα και παιχνίδι. Αν δεν δώσεις σε ένα παιδί τροφή, η ζημιά γίνεται γρήγορα ορατή. Αν δεν αφήσεις ένα παιδί να έχει καθαρό αέρα και παιχνίδι, η ζημιά είναι επίσης ορατή, αλλά όχι τόσο γρήγορα. Αν δεν δώσεις σε ένα παιδί αγάπη, η ζημιά μπορεί να μην είναι φανερή για μερικά χρόνια, αλλά είναι μόνιμη.

Αλλά αν δεν δώσεις σε ένα παιδί τέχνη και ιστορίες και ποιήματα και μουσική, η ζημιά δεν είναι τόσο εύκολα ορατή. Είναι εκεί όμως. Τα σώματα τους είναι αρκετά υγιή. Μπορούν να τρέξουν και να πηδήξουν και να κολυμπήσουν και να φάνε λαίμαργα και να κάνουν πολύ θόρυβο, όπως έκαναν πάντα τα παιδιά, αλλά κάτι λείπει.

    Είναι αλήθεια ότι μερικοί άνθρωποι μεγαλώνουν χωρίς να συναντήσουν ποτέ κάποιου είδους τέχνη, και είναι απόλυτα ευχαριστημένοι και ζουν καλές και πολύτιμες ζωές, και στων οποίων τα σπίτια δεν υπάρχουν βιβλία, και δεν ενδιαφέρονται πολύ για τις εικόνες, και δεν βρίσκουν κάποιο νόημα στη μουσική. Λοιπόν, αυτό είναι εντάξει. Ξέρω τέτοιους ανθρώπους. Είναι καλοί γείτονες και χρήσιμοι πολίτες.

Όμως άλλοι άνθρωποι, σε κάποιο στάδιο της παιδικής ή νεανικής τους ηλικίας, ή ακόμη και σε μεγαλύτερη ηλικία, έρχονται αντιμέτωποι με κάτι από ένα είδος που δεν ονειρεύτηκαν ποτέ. Είναι τόσο ξένο σε αυτούς όσο η σκοτεινή πλευρά της σελήνης. Αλλά μία μέρα ακούν μία φωνή στο ραδιόφωνο να διαβάζει ένα ποίημα, ή περνούν από ένα σπίτι με ένα ανοιχτό παράθυρο όπου κάποιος παίζει πιάνο, ή βλέπουν μία αφίσα από έναν συγκεκριμένο πίνακα σε κάποιου τον τοίχο, και τους αγγίζει τόσο πολύ που αισθάνονται ζαλάδα. Τίποτα δεν τους προετοίμασε γι’αυτό.

    Ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι είναι γεμάτοι με μία λαχτάρα, παρόλο που δεν είχαν καμία ιδέα πριν ένα λεπτό. Μία λαχτάρα για κάτι τόσο γλυκό και τόσο απολαυστικό που σχεδόν τους πληγώνει. Κλαίνε σχεδόν, αισθάνονται λύπη και χαρά και μόνοι και ευπρόσδεκτοι από αυτήν την εντελώς νέα και παράξενη εμπειρία, και θέλουν απεγνωσμένα να πλησιάσουν το ραδιόφωνο, παραμένουν έξω από το παράθυρο, δεν μπορούν να πάρουν τα μάτια τους από την αφίσα. Το ήθελαν αυτό, το χρειαζόντουσαν όπως ένας πεινασμένος χρειάζεται τροφή, και δεν το ήξεραν. Δεν είχαν ιδέα.»

greekteachers

Ο Μάρτης και η Μάνα του

Τον γνωρίζετε τον Μάρτη,

τον τρελό και τον αντάρτη;

Ξημερώνει και βραδιάζει

κι εκατό γνώμες αλλάζει.

Βάζει η μάνα του μπουγάδα,

σχοινί δένει στη λιακάδα,

τα σεντόνια της ν’ απλώσει,

μια χαρά να τα στεγνώσει.

Να που ο Μάρτης μετανιώνει

και τα σύννεφα μαζώνει

και να μάσει η μάνα τρέχει

τα σεντόνια, γιατί βρέχει!

Να ο ήλιος σε λιγάκι,

φύσηξε το βοριαδάκι,

κι η φτωχή γυναίκα μόνη

τα σεντόνια ξαναπλώνει.

Μια βροντή κι ο ήλιος χάθη

μες στης συννεφιάς τα βάθη,

ρίχνει και χαλάζι τώρα,

ποποπό, τι άγρια μπόρα!

Ως το βράδυ φορές δέκα

άπλωσε η φτωχή γυναίκα

την μπουγάδα, κι όρκο δίνει

Μάρτη να μην ξαναπλύνει.

ΡΙΤΑ ΜΠΟΥΜΗ - ΠΑΠΑ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ TA: ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Χειμωνιάτικα ποιηματάκια απ' το χαμομηλάκι

Επάνω στα γυμνά κλαδιά

το άσπρο χιόνι 

ξάπλωσε.

Και σαν το είδα το πρωί,

απ' τ' ανοιχτό παράθυρο,

από την τόση ομορφιά 

πάει το μυαλό μου,

σάστισε!!

hamomilaki-Anthemis
 

Επάνω στα γυμνά κλαδιά

το άσπρο χιόνι 

ξάπλωσε.

Και σαν το είδα το πρωί,

απ' τ' ανοιχτό παράθυρο,

από την τόση ομορφιά 

πάει το μυαλό μου,

σάστισε!!

hamomilaki-Anthemis 

Μέσα στα μάτια μας κοιτάς
και έχεις γούνα όμορφη,
από το κρύο το πολύ
κι από το χιόνι το παχύ
να σε φυλάει.

Κυρά-Μάρω πονηρή,

πεινάς πολύ, το ξέρω.

Μα του χειμώνα ο λαγός

στα άσπρα ντύθηκε κι αυτός

και είναι δύσκολο πολύ

κυρά-Μαριώ μου πονηρή,

για κάποιον να τον φάει 

Τρεχάτε γρήγορα παιδιά,

το ελαφάκι μου 'φαγε

την καροτένια μύτη.

Χωρίς μυτούλα δεν μπορώ

να στέκομαι καμαρωτός,

και θα με πιάνει λύπη.

hamomilaki-Anthemis

Xριστουγεννιάτικο αίνιγμα

Δεν ήμουν παλάτι και μέγαρο, ούτε·
δεν είχα στολίδια ούτε ζεστασιά,
μα κάθε Xριστούγεννα, σίγουρα, ακούτε
πως κράτησα πάνω μου ένα βασιλιά!

Tριγύρω μου πλούσιοι και σοφοί μαζευτήκαν
με δώρα μυριάκριβα και αστραφτερά·
μα ήρθαν στο πλάι τους και γονατίσαν
αστέρια, αγγελούδια, βοσκοί και παιδιά!

Mην ψάχνετε άδικα σε δύσκολους τόπους·
μια μόνο να ρίξετε, μια μόνο ματιά
να βρείτε από μία, σε κάθε ανθρώπου,
και κάθε Xριστούγεννα, μέσα στην καρδιά.

🎄 🎄 🎄 🎄 🎄 🎄 🎄

Eλένη Τσαλίκη©
Από τη συλλογή: «Κάθε μέρα, κάθε μήνα, μια ολόκληρη χρονιά» ©

Αχ, αχ, Χριστουγενιάτικο της φαμελιάς τραπέζι...

Αχ, αχ, Χριστουγενιάτικο της φαμελιάς τραπέζι
Που ταίρι ταίρ' η όρεξη με την αγάπη παίζει!

Τα ποτηράκια ηχούν γλυκά, λαμποκοπούν τα πιάτα,
Γύρω φαιδρά γεράματα και προκομμένα νιάτα!
Κούρκος στη μέση ολόζεστος μοσχοβολά, ροδίζει,
Και τρέχει ολούθε το κρασί και κελαδεί κι αφρίζει.
Και να θωρείς αγνάντια σου δυο αδερφές, δυο τρέλες,
Με κουβεντούλες άσωστες, γλυκειές σαν καραμέλες,
Ή να σου λέει αγνάντια σου για το ξανθό παιδί σου
Δυο χρόνων γυναικούλα σου, ο έρως της ζωής σου.
Και να σ' αρχίζει ακούραστη ο πάππος φλυαρία,
Των Χριστουγέννων μια γνωστή πανάρχαια ιστορία...

Αχ, αχ, Χριστουγεννιάτικο της φαμελιάς τραπέζι
Που ταίρι ταίρ' η όρεξη με την αγάπη παίζει!

Κωστής Παλαμάς

Η πολύ λαίμαργη φάλαινα ...

Κατάπιε όλα τα κύματα, 

όλες τις σταγόνες, 

όλους τους ναύτες, 

όλες τις γοργόνες, 

όλους τους φάρους, 

όλους τους ξιφίες, 

τους σπάρους, τα χταπόδια 

και τους αστερίες! 

Τα κανό, τα καβουράκια 

και της θάλασσας 

τ’ αλογάκια!

Έφαγε με φόρα 

τις βάρκες μία μία 

και με μεγάλη βουλιμία 

τα αεροπλανοφόρα 

και της γραμμής τα πλοία! 

Και, πράγμα που δεν πρέπει, 

δεν άφησε ούτε φύκι, 

δεν άφησε ούτε λέπι!

Κι έμεινε με μιας

στη μέση μιας μεγάλης ερημιάς! 

«Τα ’χαψα όλα, είπε 

μία κι έξω, 

ώρα τώρα να χωνέψω 

τα καβουράκια 

και τις μέδουσες τις κακομοίρες». 

Είδε τότε να ’ρχονται από μακριά 

με καμάκια μυτερά 

έξι εφτά φαλαινοθήρες

«Αχ! σκέφτηκε, τι συμφορά! 

Έρχονται να με σκοτώσουν, 

να με κάνουν μαργαρίνη 

και μπανέλες! 

Τι τις ήθελα τις τρέλες; 

Τι τρομάρα! Τι τρεμούλα! 

Αχ! μανούλα μου, γλυκιά 

μανούλα!» 

Τι να κάνει, τι; 

Ούτε νερό να κολυμπήσει, 

ούτε θάλασσα για να κρυφτεί! 

«Αχ! φώναξε, τι φρίκη! 

έφαγα τη θάλασσα 

που μ’ έκρυβε! 

Δεν άφησα ούτε φύκι! 

Ήτανε μεγάλο κρίμα 

να φάω και το τελευταίο κύμα! 

Δεν υπάρχει άλλη λύση! 

Προτού με κάνουν λιώμα, 

πρέπει αυτή η ερημιά 

να ξαναπλημμυρίσει» 

είπε η φάλαινα, 

κι άνοιξε το στόμα 

και βγήκαν τα κύματα 

και οι κυκλώνες, 

οι ναύτες, τα πέλαγα 

και οι γοργόνες, 

οι σπάροι, οι ξιφίες, 

τα χταπόδια και οι αστερίες, 

τα κανό, τα καβουράκια 

και της θάλασσας 

τ’ αλογατάκια. 

Έκανε η φάλαινα 

ένα μακροβούτι, 

στο νεράκι χώθηκε, 

κρύφτηκε και σώθηκε! 

Κι από τότε της κόπηκε 

η λαιμαργία 

και τρώει τις μαρίδες 

μία μία!

Ευγένιος Τριβιζάς

Ένα κοριτσάκι δυόμισι χρονών τραγουδάει για την 28η Οκτωβρίου

Ένα τραγουδάκι για την Ελλάδα και ο Εθνικός Ύμνος, 

από ένα κοριτσάκι δυόμισι χρονών

Χρόνια Πολλά και Ελεύθερα!!

Kenn Nesbitt: Γιατί η Ποίηση είναι Σημαντική για τα Παιδιά

Πολλά πράγματα είναι σημαντικά για τα παιδιά στο σχολείο. 
Η καλή υγεία. Η καλή διατροφή. Η άφθονη άσκηση. Η γραφή και η ανάγνωση. Τα μαθηματικά, η γεωγραφία κλπ. Άλλα αν θέλετε τα παιδιά σας να μην μάθουν απλά να διαβάζουν και να γράφουν, αλλά να μάθουν να ΑΓΑΠΟΥΝ να διαβάζουν και να γράφουν, βάλτε την ποίηση στη ζωή τους.

ENGAGING KIDS WITH POETRY

Γιατί είναι σημαντική η ποίηση για τα παιδιά και πώς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί μπορούν να μεταδώσουν στα παιδιά την αγάπη για την ποίηση; 

Ο ποιητής Kenn Nesbitt δίνει τις απαντήσεις του στα ερωτήματα αυτά με μοναδικό τρόπο.

“Όταν επισκέπτομαι σχολεία δεν λέω ποτέ στα παιδιά ότι η ποίηση είναι σημαντική γιατί δεν θέλω να τα μπλοκάρω. Δεν θέλω να σκεφτούν ότι προσπαθώ να τα διδάξω κάτι. Έτσι απλά τους λέω αστεία ποίηματα και τους δείχνω στη βιβλιοθήκη πού να βρουν περισσότερα αστεία ποίηματα! Στη συνέχεια τα αφήνω να κάνουν μόνα τους τα υπόλοιπα. Και τί κάνουν; Γράφουν ποιήματα σαν τρελά! Διαβάζουν τόσα ποιήματα που ο βιβλιοθηκάριος δεν τα προλαβαίνει.

Η Ποίηση είναι σημαντική

Παρόλο που ποτέ δεν λέω στα παιδιά ότι η ποίηση είναι σημαντική, το πιστεύω αυτό πολύ, και θα σας πω γιατί:

Η καλή ποίηση πάντα σε κάνει να νιώσεις κάτι: 

ένα καλό ποίημα μπορεί να σε κάνει να νιώσεις πεταλούδες στο στομάχι σου ή να σε κάνει να κλάψεις ή να γελάσεις, ή ακόμη να νιώσεις καλύτερα αν είσαι λυπημένος. Μερικές φορές ένα καλό ποίημα μπορεί να έχει κάτι που να αναγνωρίζεις το εαυτό σου σ’αυτό και να σε κάνει να πεις “Έι! έτσι είναι και η ζωή μου!”

Η ποίηση έχει δύναμη: 

όλοι θυμόμαστε κάποιους στίχους ποιημάτων. Ο λόγος που τους θυμόμαστε είναι γιατί έχουν μέτρο, ρίμες και άλλα εργαλεία από την τσάντα με τα μαγικά που έχουν τα ποιήματα. Οι ρήτορες στην αρχαία Ελλάδα δεν ήθελαν να σου πουν κάτι, ήθελαν να θυμάσαι αυτό που θα σου πουν. Δεν ήθελαν απλά να σε πείσουν αλλά τα λόγια τους να εντυπωθούν στο μυαλό σου. Κατέληξαν λοιπόν ότι η ποίηση είναι πιο πειστική από την πρόζα.

Οι άνθρωποι θυμόνταν τους στίχους των ποιητικών έργων που έβλεπαν, καλύτερα από λέξεις ειπωμένες με διαφορετικό τρόπο. Γι΄ αυτό και έγραφαν τους λόγους τους χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της ποίησης. Σκεφτείτε λοιπόν αν τα παιδιά σας γίνονταν σφουγγάρια ποίησης. Τί θα έμενε στο μυαλό τους; Νέο λεξιλόγιο. Νέες ιδέες. Και ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα; Μεγαλύτερη φαντασία. Περισσότερη διασκέδαση με το διάβασμα. Πιθανόν δια βιου εξάρτηση από τα βιβλία. Πιθανόν και επιθυμία για συγγραφή!

Η ποίηση είναι προσωπική υπόθεση: 

ένα ποίημα μπορεί να πει πράγματα που δεν θα μπορούσαν να ειπωθούν με κανέναν άλλο τρόπο. Το να γράφει κανείς ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως κάθαρση. Μπορεί να βγάλει προς τα έξω σφραγισμένα συναισθήματα. Με την ποίηση μπορείς να εκφράσεις την αγάπη σου, την απέχθειά σου, την άγρια φαντασία σου κ άλλα συναισθήματα που υπάρχουν μέσα σου.

Η ποίηση είναι κάτι που μπορείς να το μοιραστείς: η ποίηση υπάρχει για να την μοιράζεσαι. 

Άλλο είναι να διαβάζεις μόνος σου ένα ποίημα, κι άλλο είναι να ακούς τον πατέρα σου να σου το διαβάζει. Αν και το να μοιράζεσαι την ποίηση δεν σημαίνει ούτε να τη διαβάζεις φωναχτά μαζί με κάποιον. Να μοιράζεσαι την ποίηση θα πει να δίνεις ένα ποίημα στην κόρη σου στην αποφοίτησή της. Ή να γράψεις ένα ανόητο ερωτικό ποίημα στη σύζυγό σου, να το κολλήσεις στο ψυγείο, και να την κάνεις να σε ερωτευτεί από την αρχή. Ένα ποίημα που έγραψες είναι το καλύτερο δώρο για έναν φίλο, πάνω από ό,τιδήποτε μπορεί να αγοραστεί με χρήματα.

Η ποίηση μπορεί να ωθήσει τα παιδιά στο διάβασμα ακόμη και στη συγγραφή: 

Τα παιδιά δεν διαβάζουν ποίηση μόνο μια φορά. Θα διαβάσουν το βιβλίο τους ξανά και ξανά, αμέτρητες φορές. Έτσι βλέπουν λιγότερη τηλεόραση και παίζουν λιγότερα βιντεοπαιχνίδια. Βάλτε την ποίηση στα χέρια των παιδιών σας και θα δημιουργήσετε τους καλύτερους εφ’ όρου ζωής αναγνώστες.

Πώς να φέρεις τα παιδιά κοντά στην Ποίηση
Δεν φέρνεις τα παιδιά κοντά στην ποίηση βομβαρδίζοντάς τα με κανόνες μέτρησης συλλαβών ή αναλύσεις δομών, περιεχομένου και τεχνικών. Αυτά είναι σημαντικά αλλά πρέπει να προκύψουν λίγο αργότερα. 

Η δική μου άποψη είναι:

– Κάντε την ποίηση διασκέδαση: Μοιραστείτε με τους μαθητές σας αστεία ποιήματα που θα βρείτε.
– Μεταμφιεστείτε. Δραματοποιήστε. Χρησιμοποιήστε δυνατή φωνή ή ψίθυρο, ή φωνή ηλικιωμένου ή γαλλική προφορά ανάλογα με το ποίημα που μοιράζεστε.
– Απομνημονεύστε και απαγγείλτε: Αφήστε τα παιδιά να απομνημονεύσουν τα αγαπημένα τους ποιήματα και να τα απαγγείλουν με δυνατή φωνή στην τάξη. Το γέλιο και το χειροκρότημα θα τα ωθήσει να θέλουν να το κάνουν αυτό ξανά και ξανά!
– Γιορτάστε με ποιήματα! Απόκριες, Πρωταπριλιά, Γενέθλια κλπ. είναι υπέροχες μέρες – αφορμές για να μοιραστείτε αστεία ποίηματα.
– Βρείτε τον αγαπημένο σας ποιητή και μην σταματάτε να διαβάζετε ποιήματά του!

Πολλά πράγματα είναι σημαντικά για τα παιδιά στο σχολείο. Η καλή υγεία. Η καλή διατροφή. Η άφθονη άσκηση. Η γραφή και η ανάγνωση. Τα μαθηματικά, η γεωγραφία κλπ. Άλλα αν θέλετε τα παιδιά σας να μην μάθουν απλά να διαβάζουν και να γράφουν, αλλά να μάθουν να ΑΓΑΠΟΥΝ να διαβάζουν και να γράφουν, βάλτε την ποίηση στη ζωή τους. 
Διαβάστε τους τα αγαπημένα σας ποιήματα. Αγοράστε τους ένα βιβλίο. Πηγαίνετε μαζί τους στη βιβλιοθήκη το Σάββατο. Κάντε την ποίηση… προτεραιότητα!”

tvxs.gr

«Έτσι την παθαίνουν όσοι έχουνε κοκόρου γνώση!» Γεώργιος Δροσίνης - Η αλεπού καλόγρια

Σαν δεν είχε τι να φάει μια αλεπού πονηρεμένη
αποφάσισε να πάει και καλόγρια να γένει.

Τρεις κοκόροι που δεν έχουν στο κεφάλι λίγη γνώση
την πιστεύουνε και τρέχουν την ευχή της να τους δώσει.

Μπαίνουν μέσα στο κελί της, τους ξομολογά εκείνη
και κουνεί την κεφαλή της και συχώρεση τους δίνει.

Και χωρίς να χάσει ώρα, καθώς ήταν πεινασμένη,
τους αρπάζει κι είναι τώρα και οι τρεις συχωρεμένοι.

 Και η αλεπού τούς κλαίει, τους μοιρολογά και λέει:

«Έτσι την παθαίνουν όσοι έχουνε κοκόρου γνώση!»

podilato98

Γιάννης Ρίτσος: Ξύπνησες κοριτσάκι;

Ξύπνησες, κοριτσάκι;

Ξύπνησε ο ήλιος.

Μπήκαν μπροστά τα μοτεράκια

των χρυσών σπόρων.

Ακούς;

 Τέσσερις μαργαρίτες

τροχοί σ' ένα αμαξάκι -

σου κουβαλάν πολλά

καλούδια και καλά.

Τέσσερα χελιδόνια-τσαγκαρόπουλα

πάνω-κάτω, πάνω-κάτω

πηγαινέλα

τραβάνε τις μακριές κλωστές

τις αργυρές

μιας καλοκαιριάτικης βροχούλας

και σου ράβουν - γεια-χαρά σου -

τα γαλάζια πέδιλά σου.

Μέλισσες τρυγάν, τρυγάν

τα ξανθόχρυσα λουλούδια

τα ξανθόχρυσα τραγούδια

και σου φτιάχνουν και σου φτιάχνουν

(άνοιξε το χέρι σου)

σου 'φτιαξαν το μέλι σου.

Μια μουγκή, κοντόχοντρη

- δες - μια αστεία χελώνα

κόβει ένα κομμάτι φως στρωτό

γαλανό και γελαστό

απ' το ρυάκι

στο κρεμάει στην κούνια σου

καθρεφτάκι

για να κοιταχτείς

και να χτενιστείς.

Ένα αγαθό

στρογγυλοπρόσωπο ψωμί

μέσα στη χρυσή

του καλοκαιριού κουζίνα

βράζει, βράζει (ακούς πώς βράζει

σαν να παίζουν μαντολίνα),

τ' αγαθό ψωμί

(πώς γελούν τα μάτια τα μεγάλα σου)

σου 'βρασε το γάλα σου.

Τα κυκλάμινα στυλώνουνε τ' αυτάκια τους

σαν τριανταφυλλένια γαϊδουράκια

για ν' ακούσουν τι θα πεις

μέσα στο χωνάκι της σιωπής.

Kι ως ανασηκώνεις το χεράκι

φτιάχνεις ένα γεφυράκι

κι από κάτω του περνάνε,

σεργιανάνε

κύκνοι-κρίνοι

κρίνοι-κύκνοι.

«Ποῦ πᾶς καραβάκι, μὲ τέτοιον καιρό;» Ζαχαρίας Παπαντωνίου: Τὸ εὐλογημένο καράβι

 

«Ποῦ πᾶς καραβάκι,
μὲ τέτοιον καιρό,
σὲ μάχεται ἡ θάλασσα,
δὲν τὴ φοβᾶσαι;
Ἀνέμοι σφυρίζουν
καὶ πέφτει νερό,
ποῦ πᾶς καραβάκι,
μὲ τέτοιον καιρό;»

  

«Γιὰ χώρα πηγαίνω
πολὺ μακρινή,
θὰ φέξουνε φάροι
πολλοὶ νὰ περάσω,
βοριάδες, νοτιάδες
θὰ βρῶ, μὰ θὰ φτάσω
μὲ πρίμο ἀγεράκι,
μ᾿ ἀκέριο πανί».

  

«Κι οἱ κάβοι ἂν σοῦ στήσουν
τὴ νύχτα καρτέρι,
ἐπάνω σου ἂν σπάσει
τὸ κῦμα, θεριό,
καὶ πάρει τοὺς ναῦτες
καὶ τὸν τιμονιέρη;
Ποῦ πᾶς καραβάκι,
μὲ τέτοιον καιρό;»

«Ψηλὰ στὸ ἐκκλησάκι
τοῦ βράχου, ποὺ ἀσπρίζει,
γιὰ μένα ἔχουν κάμει
κρυφὴ λειτουργία
ὀρθὸς ὁ Χριστὸς
τὸ τιμόνι μου ἀγγίζει,
στὴν πλώρη μου στέκει
ἡ Παρθένα Μαρία».

Ζαχ. Παπαντωνίου: Προσευχὴ τοῦ μικροῦ κοριτσιοῦ

 

Θεέ, ποὺ βλέπεις τὰ σπιτάκια

τὰ φτωχὰ σὰν τὸ δικό μου,

στεῖλε στὸ παράθυρό μου

μιὰ φωλιὰ χελιδονάκια.

  

Θέ μου, πού ῾χεις ὅλα τ᾿ ἄστρα,

Θέ μου, πού ῾χεις τ᾿ ἀγγελούδια,
κᾶμε τὴ φτωχή μου γλάστρα
νὰ γεμίσει ἀπὸ λουλούδια.

 

Θέ μου, δῶσε μου τὴ χάρη
νά ῾χω δυὸ ἄσπρα περιστέρια,
νὰ τοὺς δίνω ἐδῶ στὰ χέρια
τὸ νερὸ καὶ τὸ σιτάρι!

Ζαχαρίας Παπαντωνίου: «Ὁ παπαγάλος»

Σὰν ἔμαθε τὴ λέξη καλησπέρα
ὁ παπαγάλος, εἶπε ξαφνικά:
«Εἶμαι σοφός, γνωρίζω ἑλληνικὰ
τὶ κάθομαι ἐδῶ πέρα!  

---------------------- 

Τὴν πράσινη ζακέτα του φορεῖ
καὶ στὸ συνέδριο τῶν πουλιῶν πηγαίνει,
γιὰ νὰ τοὺς πεῖ μιὰ γνώμη φωτισμένη.
Παίρνει μιὰ στάση λίγο σοβαρή,
ξεροβήχει, κοιτάζει λίγο πέρα
καὶ τοὺς λέει: καλησπέρα! 

 ---------------------- 

Ὁ λόγος του θαυμάστηκε πολύ.
Τὶ διαβασμένος, λένε, ὁ παπαγάλος!
Θἆναι σοφὸς αὐτὸς πολὺ μεγάλος,
ἀφοῦ μπορεῖ κι ἀνθρώπινα μιλεῖ! 

---------------------- 

Ἀπ᾿ τὶς Ἰνδίες φερμένος, ποιὸς τὸ ξέρει
πόσα βιβλία μαζί του νἄχει φέρει,
μὲ τὶ σοφοὺς ἐμίλησε, καὶ πόσα
νὰ ξέρει στῶν γραμματικῶν τὴ γλώσσα! 

----------------------  

«Κυρ-παπαγάλε, θἄχουμε τὴν τύχη
ν᾿ ἀκούσουμε τὶ λὲς καὶ πάρα πέρα;»
Ὁ παπαγάλος βήχει, ξεροβήχει,
μὰ τὶ νὰ πεῖ; Ξανάπε: καλησπέρα!

«Θέλω νὰ χτίσω ἕνα σπιτάκι» - Κωστή Παλαμά

Θέλω νὰ χτίσω ἕνα σπιτάκι
στὴ μοναξιὰ καὶ στὴ σιωπή.
Ξέρω μιὰ πράσινη ραχούλα...
Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ. 

Ξέρω στὴ χώρα τὴ μεγάλη
τὸν πλούσιο δρόμο τὸν πλατύ,
μὲ τὰ παλάτια καὶ τοὺς κήπους...
Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.

  

Ξέρω τὸ πρόσχαρο ἀκρογιάλι,
ὅλο τὸ κῦμα τὸ φιλεῖ,
κρινόσπαρτη εἶναι ἡ ἀμμουδιά του...
Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.

  

Ἀτέλειωτη τραβάει μιὰ στράτα,
σκίζει μιὰ χέρσα ἁπλοχωριά,
σκληρὰ τὴ δέρνει τὸ ἀγριοκαίρι
κι ὁ λίβας τὴ χτυπᾶ.

  

Μιὰ στράτα χιλιοπατημένη,
τὸν καβαλλάρη νηστικό,
τὸν πεζοδρόμο διψασμένο
θάφτει στὸν κουρνιαχτό.

  

Ἐκεῖ τὸ σπίτι μου θὰ χτίσω
μὲ μιὰ βρυσούλα στὴν αὐλή,
πάντα ἡ γωνιά του θὰ καπνίζει
κι ἡ θύρα του θἆναι ἀνοιχτή.

Ο κύκλος του ψωμιού

Να σας πω πώς γίνεται

και στον κόσμο δίνεται

απ’ το σπόρο το σταράκι,

το γλυκό, γλυκό ψωμάκι.

Πρώτα πρώτα οι γεωργοί,

σαν οργώσουνε τη γη,

μες στη χούφτα σπόρο παίρνουν

και στη γη κάτω τον σπέρνουν.

Τον καλό το Θεριστή

τραγουδώντας, γελαστοί,

με δρεπάνια που γυαλίζουν

στάχυα ολόχρυσα θερίζουν.

Και στ’ αλώνι θα στρωθεί,

θα τριφτεί, θα πατηθεί

κι ύστερα το καθαρίζουν,

πιάνουνε και το λιχνίζουν.

Κι από εκεί θα φορτωθεί

και στο μύλο θ’ αλεστεί

κι η μυλόπετρα γυρίζει,

άσπρο αλεύρι μάς χαρίζει.

Σαν το παίρνει με χαρά

η καλή νοικοκυρά,

μες στη σκάφη τ’ απιθώνει

και το πλάθει, το ζυμώνει.

Κι όταν καλοζυμωθεί,

πάει στο φούρνο να ψηθεί,

με το φτυάρι μια του δίνουν

μέσα να ψηθεί τ’ αφήνουν.

Κι όταν βγει λαχταριστό,

ροδοκόκκινο, ζεστό,

τρώει, τρώει το παιδάκι

το γλυκό, γλυκό ψωμάκι.

Χάρης Σακελλαρίου

(από το βιβλίο: Σπύρος Kοκκίνης, Σχολική ποιητική ανθολογία,
 Bιβλιοπωλείον της «Eστίας» I.Δ. Kολλάρου και Σιας A.E., 1974)

Ο Χριστός και τα παιδάκια

 .

Αφήστε τα παιδιά να 'ρθούν σε Μένα,
φτωχών αθώα παιδιά και ταπεινών.
Αφήστε τα να παίξουνε σιμά μου.
Γι αυτά είν΄ η Βασιλεία των Ουρανών.

.
Τα χέρια Μου ως απλώνω να ευλογήσω,
Τα ολόσγουρα ας χαϊδέψουν τους μαλλιά.
Χαρά μου είν΄ η χαρά τους. Κι ας μου γίνει
Μικρή πάλι η ζωή μου μια σταλιά.

.
Παιδάκια γεωργών, φτωχών ψαράδων.
Τι ξέρετε όμως, τάχα, έναν καιρό
για με, για την αλήθεια, αν δεν φορέσουν
Στεφάνι μαρτυρίου αγκαθερό;

.
Αφήστε τα ναρθούν όλα σε Μένα
με την αθώα, την άδολη καρδιά,
τους πόθους τους να πουν, να μου ιστορήσουν.
Αφήστε να ευλογήσω τα παιδιά.

 

Στέλιος Σπεράντσας

 
paidika

25η Μαρτίου: Ποιήματα για τα παιδάκια του Νηπιαγωγείου

ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΩ ΜΙΑ ΧΑΡΑ

Σήμερα έχω μια χαρά!
ήρθε κι εμένα η σειρά
να γίνω τσολιαδάκι.

Για της Πατρίδας τη γιορτή
Να η φουστανέλα η λευκή,
το κόκκινο φεσάκι!

Λεβέντικα θα περπατώ
με τι καμάρι θα κρατώ
τη γαλανή σημαία.

Και τα χεράκια θα χτυπώ
για σε που τόσο αγαπώ,
Πατρίδα μου ωραία!

ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ

Απ’ όλες τις πατρίδες
Εσύ ’σαι η πιο τρανή
Ελλάδα μου ωραία,
Ελλάδα μου τρανή.

Όσοι κι αν ήρθαν χρόνοι
κι αν πέρασαν εχθροί
Εσύ πάντα θα μένεις
ορθή, πάντα ορθή!

Γιατί έχεις για παιδιά σου
τα πιο λαμπρά παιδιά
που πολεμούν γενναία
για την Ελευθεριά!
 

και άλλα πολλά ποιήματα στην πηγή μας: kindykids

Τα χελιδόνια και τα χελιδονίσματα κάνουν επίσκεψη στο... Νηπιαγωγείο!! — Ποιήματα για τα χελιδόνια

Χελιδονάκι, κόψε μου,

πού ‘χεις ουρά ψαλίδι,

αχτίδες του ήλιου για κλωστή

να δέσω παπαρούνες

κρινάκια, μαγιολούλουδα

η άνοιξη γιορτάζει.

Θέτη Χορτιάτη

Πολλές, πολλές χρήσιμες συνδέσεις για κατασκευές, πίνακες αναφοράς και φύλλα εργασίας, στο πολύ όμορφο ιστολόγιο: tania manesi-kourou

Άνοιξη

Γλυκό του Μάρτη μήνυμα,

θ’ ανθίσει η πασχαλιά,

θα λιώσουν τ’ άσπρα χιόνια,

θα ‘ρθουν τα χελιδόνια.

Οι κάμποι θα ‘ναι πράσινοι,

θα κελαηδούν πουλιά 

θα βγουν ανθάκια χίλια

και τ΄ άσπρα χαμομήλια.

Ωραία είναι η άνοιξη,

ωραία είναι πολύ!

Κι ειν’ η καρδιά μας  όλη

κι αυτή ένα περβόλι.

Γλυκό του Μάρτη  μήνυμα,

θ’ ανθίσουν πασχαλιές,

χρυσό θα ‘χει στεφάνι

ο ήλιος. Τι ομορφιές !

Πάσχα Κυρίου φτάνει ! …

Στέφανος Μπολέτσης

Πολλά ακόμα ποιήματα για τα χελιδόνια εδώ: dreams kindergarten