Thursday, 3 October 2013

Ο Τρύγος και τα Σταφύλια πηγαίνουν στο Νηπιαγωγείο!!

Ακολουθούν 55 χρήσιμες συνδέσεις για τον τρύγο, το σταφύλι, το κρασί... προερχόμενες από ελληνικά ιστολόγια και ιστοσελίδες συναδέλφων εκπαιδευτικών. 
Καλή πλοήγηση!
.

όλες οι συνδέσεις στην πηγή μας: taniamanesi-kourou

Τα έλεγε ο δάσκαλος στην τάξη, αλλά εγώ δεν τον άκουσα!!

Την περίοδο του Εθνικού διχασμού στην Κρήτη, ένας επιθεωρητής δημοτικής εκπαίδευσης ανέβαινε μ’ ένα μουλάρι σ’ ένα ορεινό και δύσβατο χωριό, για να επιθεωρήσει τον εκεί δάσκαλο.
.
Στο δρόμο που πήγαινε συναντά έναν αγωγιάτη και τον ρωτά:
«Δε μου λες, πατριώτη, ο δάσκαλος τι είναι; Βενιζελικός ή βασιλικός;».

«Βενιζελικός», απαντά ο αγωγιάτης.
«Α, το γαϊδούρι» σχολίασε ο επιθεωρητής.
Ο αγωγιάτης όμως ήταν Βενιζελικός και φίλος του δασκάλου και έτρεξε να μεταφέρει στο δάσκαλο τη στιχομυθία.
«Το και το, δάσκαλε. Σε είπε γαϊδούρι».

Την επομένη μπαίνει ο επιθεωρητής στην τάξη και ρωτά το δάσκαλο ποιο είναι το μάθημα της ημέρας.
«Τα σημεία της στίξεως», απαντά ο δάσκαλος.
«Ας δούμε, λοιπόν, τι ξέρουν τα παιδιά», λέει ο επιθεωρητής.
Ο δάσκαλος σήκωσε ένα μαθητή στον πίνακα, τον Σήφη, και του είπε να γράψει τη φράση:
Ο επιθεωρητής είπε, ο δάσκαλος είναι γαϊδούρι.
Αφού, έκπληκτος ο μαθητής, το έγραψε, τον ρωτά ο δάσκαλος:
«Ποιος είναι, παιδί μου, γαϊδούρι;».
«Ο δάσκαλος», ψέλλισε ο μαθητής.
«Και ποιος το είπε;».
«Ο επιθεωρητής, κύριε».
«Ωραία», είπε ο δάσκαλος. «Βάλε ακόμα ένα κόμμα».
Ο επιθεωρητής, είπε ο δάσκαλος, είναι γαϊδούρι.
Μόλις τελείωσε ο μαθητής, τον ρωτά ο δάσκαλος:
«Ποιος είναι τώρα, παιδί μου, το γαϊδούρι;».
«Ο επιθεωρητής», απαντά δειλά ο μαθητής.
«Και ποιος το είπε;»
«Ο δάσκαλος», απαντά ο μαθητής.

Οπότε στρέφεται ο δάσκαλος στην τάξη και λέει:
«Είδατε παιδιά τι κάνουν τα κόμματα; Πότε βγάζουν γάιδαρο τον επιθεωρητή και πότε το δάσκαλο»!

Στις μέρες μας, ο Σήφης, παππούς πλέον, καθισμένος στην πολυθρόνα του μπροστά στη τηλεόραση
άκουγε για νέες μειώσεις στις συντάξεις και μονολογεί:
-Όταν ήμουν μαθητής, άκουγα κάθε τόσο το δάσκαλο να μας λέει:
«Να προσέχετε τα κόμματα! Ένα λάθος κόμμα, μπορεί να σας χαλάσει τελείως τη σύνταξη!»
Έπρεπε να περάσουν εξήντα χρόνια για να καταλάβω τι εννοούσε.

«Ξέρεις ποιος είμαι ΕΓΩ ρε!»
(Η Ελλάδα και το Εγαίον πέλαγος)

[…]

Η πολεμική κραυγή «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;» -μια κραυγή που για την εκφορά της αρκούν τα δόντια και περιττεύει η γλώσσα- δεν εκστομίζεται μόνο από τους διάσημους, τους εξουσιούχους, τους κατέχοντες. Είναι ένα εμβατήριο γραμμένο στη μαγνητοταινία που παίζει η μηχανική ψυχή όλων μας. 

Με την ευκολία που έχουμε να αναβαθμίζουμε σε μείζον το παντελώς ασήμαντο, το τιποτένιο, μπορούμε να σφαχτούμε (κι όχι μόνο στα λόγια) για ο,τιδήποτε θα μας φαινόταν καταγέλαστο αν δεν είχε θολώσει ο νους και το βλέμμα μας: 
Για την προτεραιότητα ή για μια θέση παρκαρίσματος (άλλωστε ο εγωισμός μας όταν κυκλοφορεί εποχούμενος, όταν προστατεύεται από το τετράτροχο άρμα του, συντρίβει όλα τα δεσμά του λεγόμενου πολιτισμού), για μια καρέκλα στην πολυσύχναστη ταβέρνα που την πρόλαβε κάποιος άλλος, για τα νερά που   τρέχουν από το μπαλκόνι του γείτονα, για το μωρό που γκρινιάζει μεσημεριάτικα (θαρρείς κι είναι μαγνητόφωνο και μπορείς να του πατήσεις  το στοπ), για τη μπαλιά του πιτσιρικά που λάθεψε στην αμμουδιά και πέτυχε κάποιον λουόμενο ή ηλιοθεραπευόμενο (δεν γεννήθηκαν δα Ρονάλντο όλοι οι μπόμπιρες), για την απύθμενη αναίδεια του προκαθημένου μας στον θερινό κινηματογράφο που δεν λέει να σκύψει καίτοι ψηλέας η, ακόμη καλλίτερα να φύγει, για την ουρά στο λεωφορείο, στο φερι-μποτ, στα διόδια, στο σούπερ μάρκετ, στο φούρνο, στο περίπτερο. 
Πιστόλια ευτυχώς δεν κουβαλάμε ακόμη (ή μάλλον δεν κουβαλάμε όλοι μας, γιατί με το πρόσχημα των κλοπών όλο και περισσότεροι φροντίζουν να εξοπλίσουν την εκβιασμένη ανασφάλειά τους), αλλά και τα χέρια αρκούν, κι ύστερα, φονικότερο όπλο από τη γλώσσα και το βλέμμα δεν έχει ακόμη κατασκευαστεί, κι ούτε θα βρεθεί ποτέ.

Κι αλίμονο αν η αφέλειά σου ή η όψιμη, οικολογική σου ευαισθησία διανοηθεί να συστήσει σε κάποιον, με τον κομψότερο (ή και δουλικότερο) τρόπο, να μην πετάει με ανάλαφρη μαγκιά αναμμένο τσιγάρο από το παράθυρο του αυτοκινήτου του, κυρίως όταν διασχίζει τον Παρνασσό ή τον Ταΰγετο, η την αδειασμένη φιάλη του νερού, το οποίο έχει φτάσει να μας κοστίζει όσο σχεδόν και η τροφή. 
Αλίμονο αν παραπονεθείς για την καπνούρα που φεύγει από την εξάτμιση  του προπορευόμενου οχήματος, ή αν θυμίσεις ευγενικά σε κάποιον οδηγό ότι είθισται να μην περνάμε με κόκκινο και να ανάβουμε το φλασάκι μας πριν στρίψουμε αριστερά η δεξιά. 
Τότε ο «θιγμένος ανδρισμός μας» (επιχείρημα που μάλλον έχει αντίκρισμα και στα δικαστήρια) απαιτεί να πάρει το αίμα του πίσω, προπαντός αν η «προσβολή» ετελέσθη παρουσία τρίτων. Και ξεθηκαρώνουμε τότε το φανατισμό μας, κλειδαμπαρώνουμε την ψυχραιμία μας, στήνουμε μια γκιλοτίνα για το χιούμορ μας, κι ορμάμε Ακάθεκτοι.

«Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;»... Βεβαίως και ξέρω, και ξέρεις, και ξέρουμε. Ξέρω πως είσαι όμοιος μου στα καλά και στα κακά ετοιμοπαράδοτος του θυμού, μονίμως με την αίσθηση του «αδικημένου», άρα και μονίμως οργισμένος. Ξέρω, και ξέρεις, ότι μοιάζουμε στο χαώδες βάθος μας, όσες όποιες πανοπλίες κι αν φρόντισε να φορτωθεί ο καθένας μας για να ελέγξει την ευκολία του ενστίκτου. Όλοι μας είμαστε κάτι, είμαστε κάποιοι, έστω κι αν ο χρόνος επιμένει αγέλαστος πως είμαστε κάτι λιγότερο από το τίποτε. Μόνο που  δεν μπορούμε να τα βολέψουμε αυτά τα διαφορετικά «κάτι», να τα πείσουμε να συνυπάρξουν, να αλληλοαναγνωριστούν, να αποδεχθεί το ένα τη μοναδικότητα του άλλου. 
Εισερχόμαστε στην κοινωνία, (στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά, στο «λειτούργημα», στο γήπεδο, ως και στην εκκλησία την ώρα του «Δεύτε λάβετε φως!») σαν φορείς μιας παράδοσης που τιμά την αντιπαράθεση, τη φιλυποψία, την ξινή ψυχή, η οποία εγγράφεται πάραυτα και στα αναλόγως ξινισμένα μούτρα μας. Είμαστε προετοιμασμένοι, εκπαιδευμένοι να βρίσκουμε παντού (και μόνο) εχθρούς, διαβολείς, κακότροπους που μας φθονούν και συνωμοτούν εις βάρος μας. 
Την πραότητα, την όρεξη της κουβέντας, της παρέας ακόμη (της τόσο μυθολογημένης), πρέπει να την επινοήσουμε με πολύ κόπο (γιατί χρειάζεται να υπολογίσουμε σωστά τις βαθύτατες ανάγκες μας και ταυτόχρονα να τιθασέψουμε τον έρωτά μας για την μονήρη διαδρομή της εχθρευόμενης αυτάρκειας), ή πρέπει να μας έχουν ευλογήσει πλούσια οι περιστάσεις, μια ήσυχη ακρογιαλιά ας πούμε, η θερινή χαλάρωση ώρα νυκτός κτλ. Φυσικότερη μας φαίνεται η συμπεριφορά που (μάλλον άδικά κατά τους φυσιοδίφες) αποδίδεται στον λύκο μονιά. Γιατί; Γιατί «μας πνίγει το δίκιο». 
Κι επειδή όλους μάς πνίγει το δίκιο, επειδή δηλαδή έτσι αισθανόμαστε, ευκόλως τεκμαίρεται ότι η Ελλάδα είναι ένα απέραντο πέλαγος, το Εγαίον πέλαγος, με έψιλον κι όχι με άλφα γιώτα, γιατί βαφτίστηκε έτσι προς τιμήν του Εγώ, του θηριώδους Εγώ και όχι του Αιγέα, όπως ισχυρίζονταν οι μύθοι. 

Wednesday, 2 October 2013

15 λόγοι για τους οποίους τσακωνόμασταν
με τα αδέρφια μας

Οι αδερφικοί τσακωμοί μπορεί να είναι από απλές εκδηλώσεις ζήλιας έως τις πιο επικές μάχες που έχει συναντήσει ποτέ κανείς.
Ωστόσο παρά τις διαφωνίες, τα «δικό μου είναι» και τα «αυτός το άρχισε», τίποτα δεν συγκρίνεται με την αδερφική αγάπη! 
.
Δείτε 15 κλασικούς αδερφικούς καυγάδες.
1. Ποιος θα καθίσει στο μπροστινό κάθισμα
«Μαμά, ο Νάσος κάθισε μπροστά ενώ είναι η σειρά μου». Αν σας θυμίζει κάτι αυτή η φράση, τότε πιθανότατα θυμάστε ότι τρέματε μην καταλήξει ο τσακωμός με την μαμά να λέει: 
«Τέλος. Θα καθίσετε κι οι δύο πίσω».
2. Ποιος θα φάει το τελευταίο μπισκότο
Να φυλάς το καλύτερο για το τέλος και να έρχεται το αδερφάκι σου και να σου το τρώει. 
Ποια αδερφική αγάπη μετά και ποιο αίμα;
3. Κάποιος δανείστηκε ρούχα/ παιχνίδια χωρίς να ρωτήσει
Για τα κορίτσια, τα ρούχα αποτελούν αιτία πολέμου για όσα χρόνια κι αν περάσουν. Για τα αγόρια, πάλι, το «δικό μου είναι», «όχι δικό μου είναι» είναι ένας διάλογος που μπορεί να μην σταματήσει ποτέ.
4. Ποιο κανάλι θα αφήσουμε
Ο «κοντρολοκράτορας» είναι ο μεγαλύτερος τίτλος που μπορεί να δοθεί σε ένα παιδί. Και το αν θα δούμε Dragon Ball ή Στρουμφάκια μπορεί να καταλήξει με το τηλεχειριστήριο σπασμένο...
5. Ποιανού η σειρά είναι να κάτσει στον υπολογιστή
Το μόνο χειρότερο από το να θες να κάτσεις στον υπολογιστή και τον έχει καταλάβει ο αδερφός σου, είναι να έχει καταλάβει ΚΑΙ την τηλεόραση!
6. Παρατσούκλια
Να έχεις κάνει ράμματα στο πρόσωπο και ο αδερφός σου να σε αποκαλεί «Σημαδεμένη». 
Αχ, η αδερφική αγάπη!
7. Ποιος είναι καλύτερος στα video game
Ο καλύτερος ας κερδίσει! Και η μάχη αρχίζει! Και τελειώνει πάντα, με τον χαμένο να υποστηρίζει ότι ο άλλος έκλεψε. Επίσης, μεταξύ αγοριών υπάρχει ένας κώδικας δεοντολογίας: Όταν ξεκινάμε μαζί ένα παιχνίδι, πρέπει να το τερματίσουμε μαζί. 
Απαράβατος κανόνας!
8. Ποιος πήρε το καλύτερο δώρο
Επίσκεψη από τη θεία = δώρα. Περισσότερο από το «ευχαριστώ» θα ακουστεί το «το δικό μου είναι καλύτερο»
9. Ποιος είναι πιο όμορφη / δυνατός
Τα κορίτσια για το ποια είναι πιο όμορφη, τα αγόρια για το ποιος είναι πιο δυνατός και όλοι για το ποιος είναι ο καλύτερος σε οτιδήποτε!
10. Ποιος θα χρησιμοποιήσει το μπάνιο 
Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται και η κακή επίσης! Κι αν το αδερφάκι προλάβει το μπάνιο και κλειστεί εκεί με τις ώρες, μάλλον η μέρα δεν θα πάει και πολύ καλά...
11. Ποιον αγαπάει περισσότερο η μαμά ή ο μπαμπάς
Το αιώνιο ερώτημα παρόλο που δεν έχει δοθεί ποτέ στα χρονικά απάντηση: «Μαμά/μπαμπά ποιον αγαπάς πιο πολύ;»
12. Ποιος θα φτάσει πρώτος
«Όποιος φτάσει τελευταίος είναι βλάκας». Πολύ έξυπνο.
13. Ποιος το ξεκίνησε
Η πιο συνηθισμένη φράση μεταξύ αδερφών: «Αυτός το ξεκίνησε». Παρόλο που δεν έπιασε ποτέ σαν δικαιολογία...
14. Δεν με παίζει
«Πάρε και την αδερφή σου μαζί», έλεγε η μαμά. 
Κι εκεί ξεκινούσε ο πόλεμος.
15. Ποιον αγαπάει πιο πολύ το κατοικίδιο
Κυρίως στα μικρότερα παιδιά, το παιχνίδι όπου σφυρίζουν και τα δύο παιδιά και αυτός στον οποίο θα πάει το κατοικίδιο, κερδίζει, μπορεί να περιέχει πολλές κλεψιές (με μπέικον στην τσέπη και μπισκότα στο μανίκι).
mama365

Έξι μπαμπάδες αποκαλύπτουν τις απίθανες στιγμές της γέννησης των παιδιών τους, που δεν θα ξεχάσουν ποτέ!

«Η ημέρα που έγινα μπαμπάς» 

Μπορεί την κορυφαία στιγμή του τοκετού πρωταγωνίστρια να είναι, χωρίς καμία αμφισβήτηση, η μητέρα, όμως την ίδια ώρα βιώνει και ο πατέρας, έστω ως θεατής, τα πιο συγκλονιστικά, πρωτόγνωρα συναισθήματα που θα διαπιστώναμε ότι είναι άκρως συγκινητικά αν του δίναμε το βήμα να τα μοιραστεί...
.
Ζητήσαμε, λοιπόν, από έξι μπαμπάδες να μας πουν τι δεν θα ξεχάσουν ποτέ από τη μέρα που γεννήθηκαν τα παιδιά τους:

«Άργησα να σε κρατήσω, αλλά τώρα δεν θα σε αφήσω ποτέ»

"Αν συμβεί οτιδήποτε και υπάρξει δίλημμα, παρακαλώ να σώσουμε τη μητέρα. Δεν με ενδιαφέρει το παιδί", είπα με σοβαρότητα στη νοσοκόμα που έπαιρνε τη γυναίκα μου με το φορείο για το χειρουργείο- καισαρική γαρ. "Μην ανησυχείτε, ούτως ή άλλως αυτό κάνουμε", γέλασε εκείνη. "Αλλά πραγματικά μην ανησυχείτε- δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα", πρόσθεσε. "Τι λες παιδί μου στον κόσμο; πήγαινε σε παρακαλώ", με αποπήρε ανάλαφρα η επίλοχος. Τη στιγμή που την έχασα από τα μάτια μου ήταν η μόνη στιγμή που δάκρυσα σε όλη τη φάση μαιευτήριο. Τώρα ήταν μόνη της και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Το σημαντικό για εμένα ήταν η ίδια. Αισθάνθηκα πόσο πολύ είχα ανάγκη να κάνουν σωστά τη δουλειά τους οι γιατροί! Έτσι και έγινε. Λίγη ώρα μετά βρεθήκαμε όλοι (κυριολεκτικά όλοι!) μαζί στο δωμάτιο. Για αρκετή ώρα στεκόμουν δίπλα στο κρεβάτι της, ενώ εκείνη προσπαθούσε να είναι ευγενική με όλα τα σόγια μας. Διάφορες γιαγιάδες, θείες και φίλες έπαιρναν αγκαλιά το μωρό, ενώ εγώ δεν είχα προλάβει. Και μετά ξαφνικά το παίρνουν για να το αλλάξουν/ ζυγίσουν- ούτε που κατάλαβα. Θα μας το επέστρεφαν σε λίγη ώρα. Εγώ όμως έπρεπε να πάω τα βλαστοκύτταρα στην τράπεζα και μετά οπωσδήποτε να είμαι σπίτι για να παραλάβω το καρότσι που είχαμε παραγγείλει και που μας το έφεραν εκείνη ακριβώς την ημέρα. Έτσι, μπόρεσα να γυρίσω στο μαιευτήριο μόλις το βράδυ. Μπήκα σιγά-σιγά για να μην ενοχλήσω. Λαγοκοιμόταν. Μόλις με κατάλαβε σήκωσε τα χέρια της και κάναμε την πιο τρυφερή αγκαλιά. Ήταν η πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε μόνοι μας μετά το μεσημέρι που χώθηκε στο χειρουργείο. Μετά από λίγα λεπτά η νοσοκόμα έφερε και το μωρό. Πετάχτηκα και της το ζήτησα. Κάθισα σε μια καρέκλα και το κράτησα λες και ήταν μπουκαλάκι με νιτρογλυκερίνη. έχωσα τη μύτη μου στο λαιμό του και μύρισα αυτή την υπόξινη μυρωδιά γάλακτος και μωρουδίλας. "Άργησα να σε κρατήσω, αλλά τώρα δεν θα σε αφήσω ποτέ" ψιθύρισα σε ένα τόσο δα ροζ αυτάκι.
Δημήτρης (36 ετών)

Η πρώτη φορά που οι ματιές μας συναντήθηκαν...

Πολλές είναι οι αξέχαστες στιγμές -4 γεννητούρια γαρ- αλλά τίποτε δεν αλλάζει την αίσθηση που ένοιωσα στον πρώτο μου, τη Μαρία, όταν μας φώναξαν για να μας την δείξουν. Το μικρούλι ήταν ξαπλωμένο με γυρισμένη την πλατούλα του προς εμάς. Η μαία το άρπαξε (λίγο απότομα μου φάνηκε...) και το σήκωσε γυρίζοντάς το προς το μέρος μας (μπαμπάς και παππουδογιαγιάδες παρόντες). Η Μαριώ άνοιξε διάπλατα τα μάτια της και μας κοίταζε –ήταν η πρώτη φορά που οι ματιές μας συναντήθηκαν. Το βλέμμα της εκείνο θα με ακολουθεί πάντα.
Γιάννης (42 ετών)

"Νόμιζε ότι είχε βαρυστομαχιάσει"

Εμείς Παρασκευή είχαμε πάει στον γυναικολόγο και μας λέει ότι θα γεννήσουμε σε μια εβδομάδα. Γυρίζουμε, λοιπόν, σπίτι άνετοι και τρώμε δυο ωραία χάμπουργκερ. Ξαπλώνουμε να κοιμηθούμε και η γυναίκα μου νομίζει ότι είχε βαρυστομαχιάσει από το φαΐ αλλά έχει ξεκινήσει ο τοκετός! Λίγες ώρες μετά, η γυναίκα μου σηκώνεται και παρά τους πόνους μπαίνει για μπάνιο, με εμένα να ωρύομαι στην πόρτα να φύγουμε! Τελικά πήγαμε τρέχοντας στο νοσοκομείο και γεννήσαμε. Πάλι καλά...
Τάσος (35 ετών)

Το πρώτο χαμόγελο του χαζομπαμπά 

Είπα να το παίξω θαρραλέος και να είμαι μέσα στο δωμάτιο του τοκετού. Όταν ξεκίνησε ο τοκετός, η γυναίκα μου άρχισε να μου σφίγγει δυνατά το χέρι και προσπαθούσε να με πείσει να φύγουμε. Αφού της εξήγησα ότι δεν μπορούμε να πάμε κάπου στην κατάσταση που ήταν, συνέχισε την προσπάθεια. Ξαφνικά άρχισε να εμφανίζεται η μικρή μου κορούλα, και μόλις βγήκε ο γιατρός την έπιασε από το πόδι και την σήκωσε ανάποδα ψηλά στον αέρα σαν τρόπαιο. Εκείνη την στιγμή επικράτησε απόλυτη σιγή, καθώς όλοι περιμέναμε να βγάλει το πρώτο της κλάμα, σημάδι ότι είναι καλά. Μετά από περίπου 5 δευτερόλεπτα (που μου φάνηκαν σαν δύο ώρες), η Αλεξάνδρα ξέσπασε στα κλάματα, και εγώ φόρεσα για πρώτη φορά το χαμόγελο του χαζομπαμπά ενώ παράλληλα τα πρώτα δάκρυα εμφανίζονταν στο πρόσωπο μου. Ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου.
Θέμος (34 ετών)

"Οι υπόλοιποι χαίρονται - Εσύ αγχώνεσαι"

Μεγάλο σοκ για εμένα ήταν η ίδια η στιγμή της γέννησης, ιδίως στο πρώτο παιδί που δεν ήξερα. Το να βλέπεις να βγαίνει ένα ανθρωπάκι -περισσότερο με ποντίκι μοιάζει, στην πραγματικότητα- από τη σύντροφό σου, είναι συνταρακτικό ακόμη και για έναν σχετικά αναίσθητο άνθρωπο, όπως εγώ. Όλες οι στιγμές στο μαιευτήριο μοιράζουν χαρά στους υπόλοιπους αλλά οι άμεσα εμπλεκόμενοι βιώνουν ένα απίστευτο άγχος μέχρι να σιγουρευτούν ότι όλα είναι εντάξει. Όταν τελειώνει το σούσουρο με τους συγγενείς είναι που έρχονται οι χαρές για τη μάνα και τον πατέρα – αλλά και ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα ευθύνης και άγχους για την επόμενη μέρα.
Γιώργος (36 ετών)

"Δεν μπορεί να είναι τόσο τέλεια"

Αναμφίβολα η στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι η πρώτη! Όταν μου την έφεραν στο μαιευτήριο, μόλις είχα δει τη μάμα της στο διπλανό δωμάτιο και μόλις είχα σπαράξει στο κλάμα από απέραντη συγκίνηση, αγάπη, θαυμασμό και σεβασμό για εκείνη. Και ξαφνικά άκουσα το όνομά μου και έτρεξα σε αυτό το τέλειο δωμάτιο για να αντικρίσω την κόρη μου για πρώτη φορά.
Ήταν τυλιγμένη με μία λευκή πετσέτα από την κορφή ως τα νύχια σαν τουλουμπάκι μέσα σε ένα πυρεξάκι. Και φαινόταν μόνο το προσωπάκι της. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτή ήταν η κόρη μου, το παιδί μου που για πρώτη φορά έβλεπα το πρόσωπό της και ότι η στιγμή αυτή θα με συντρόφευε πάντα και θα με γαλήνευε στις πιο δύσκολες στιγμές που θα ακολουθούσαν στη ζωή μου. Η νοσηλεύτρια τη σήκωσε και με προσοχή άρχισε να την ξετυλίγει μέχρι που αποκάλυψε ένα λεπτό, μακρύ και πανέμορφο κοριτσάκι. Δεν μπορεί να είναι ΤΟΣΟ ΤΕΛΕΙΑ σκέφτηκα. Ακόμα το σκέφτομαι όταν την βλέπω κάθε μέρα και κρατιέμαι με το ζόρι να μην της το λέω συνέχεια σε αντίθεση με τη μαμά της που δεν μπορεί να κρατηθεί και την αρπάζει και τη «ρουφάει»...
Εύχομαι μόνο να είχε γεννηθεί φυσιολογικά και όχι με καισαρική, για να ήμουν μέσα αυτή τη μοναδική στιγμή που ήρθε στον κόσμο. Αυτό το τέλειο λεπτό που την ακούμπησαν στο στήθος της μαμάς και κατάλαβε ότι οι γονείς της θα είναι πάντα εκεί να την προσέχουν. Δεν πειράζει όμως. Αυτή ήταν η στιγμή της μαμάς της. Εγώ θα έχω πάντα αυτή στο διπλανό δωμάτιο που για πρώτη φορά είδα τα ματάκια της και από τότε ήξερα ότι όλα άλλαξαν για πάντα.
Κωστής (32 ετών)

από Έλενα Μπούλια 

mama36

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki