Μη δίνετε υγρές φαρμακευτικές μορφές στα παιδιά με το κουταλάκι - Spoons give wrong medicine doses

«Η ακρίβεια της δόσης αναλγητικού αντιπυρετικού είναι κρίσιμος δείκτης αποτελεσματικότητας και ασφάλειας», ανέφερε κατά την ομιλία του στο 10o Πανελλήνιο Συνέδριο Ελληνικού Κολλεγίου Παιδιάτρων ο Ανδρέας Φρετζάγιας, ομότιμος καθηγητής Παιδιατρικής. 

Spoons give wrong medicine doses

Σημείωσε ότι η δόση θα πρέπει να προσαρμοστεί τόσο με την ηλικία όσο και το σωματικό βάρος του παιδιού για να εξασφαλιστεί η καλύτερη κλινική αποτελεσματικότητα, αλλά και η ελαχιστοποίηση των όποιων παρενεργειών.

Ένα πολύ συχνό λάθος που κάνουν οι γονείς όταν χορηγούν στα παιδιά τους υγρές φαρμακευτικές μορφές (σιρόπια-εναιωρήματα) είναι να χρησιμοποιούν κοινά κουτάλια κουζίνας, τα οποία ποικίλουν σημαντικά σε όγκο. 
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα είτε να υπερδοσολογούν, αυξάνοντας τον κίνδυνο παρενεργειών, είτε να υποδοσολογούν, μειώνοντας την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου. 

Εντυπωσιακά είναι τα αποτελέσματα πρόσφατης μελέτης του Ινστιτούτου Βιοϊατρικών Επιστημών «Άλφα» που έγινε στην Αττική, καθώς εξετάζοντας 71 διαφορετικά μικρά κουτάλια που συλλέχθηκαν από 25 νοικοκυριά βρέθηκαν να έχουν όγκο από 2,5 έως 7,3 ml.

Η σημαντική ετερογένεια στο τρόπο χορήγησης υγρών φαρμακευτικών μορφών οδήγησε τον Απρίλιο του 2015, την Αμερικανική Ακαδημία Παιδιάτρων να εκδώσει κατευθυντήριες οδηγίες. Η Ακαδημία προτείνει ως αποκλειστικό τρόπο χορήγησης των υγρών φαρμακευτικών μορφών στα παιδιά τη δοσομετρική σύριγγα σε ml για την αποφυγή σύγχυσης και δοσομετρικών λαθών που συνδέονται με τα κουτάλια κουζίνας.

Οι γονείς λοιπόν για να αποφύγουν δοσολογικά σφάλματα θα πρέπει να χορηγούν στα παιδιά σιρόπια και εναιωρήματα με την κατάλληλη και ειδικά σχεδιασμένη δοσομετρική σύριγγα σε ml που συμπεριλαμβάνεται στη συσκευασία των φαρμάκων. Οι κοινές σύριγγες δεν εξυπηρετούν, καθώς δεν είναι σχεδιασμένες για το σκοπό αυτό, ανέφερε ο καθηγητής. 

Προσέθεσε ότι είναι πολύ σημαντικό, οι γονείς να επιλέγουν το σωστό αναλγητικό με βάση την αιτία του πόνου, να λαμβάνουν υπόψη τα τυχόν συγχορηγούμενα φάρμακα που δίνουν στα παιδιά, να έχουν διαβάσει εξονυχιστικά το ένθετο φυλλάδιο oδηγιών και να έχουν κατανοήσει τις οδηγίες χορήγησής του, ενώ ταυτόχρονα, οι παιδίατροι θα πρέπει να δίνουν γραπτώς στους γονείς τις οδηγίες χορήγησης του φαρμάκου στα παιδιά.

infokids

Οι μικροί μας «επαναστάτες»

Η επιβολή των ορίων και η πειθαρχία είναι από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι γονείς. Οι γονείς προκειμένου να διδάξουν στα παιδιά τους το σωστό τρόπο συμπεριφοράς ακολουθούν κάποιες στρατηγικές θέτοντας έτσι όρια στη δράση τους. 

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι επιβάλλοντας οι γονείς ήρεμα και σταθερά την πειθαρχία, ουσιαστικά το παιδί νιώθει ασφάλεια και μεγαλώνει χωρίς φόβους.

Από τον 9ο μήνα το μωρό αρχίζει να επικοινωνεί μαζί σας και να εξερευνά το περιβάλλον του. 
Σε ό,τι λέτε λέει συνέχεια «όχι» χωρίς να ξέρει απόλυτα τη σημασία της λέξης. Στην προσπάθειά του να εξερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα διάφορα πράγματα γύρω του κάνει απαγορευμένες πράξεις και περιμένει από τη δική σας αντίδραση να αντιληφθεί τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται. 

Για παράδειγμα επιχειρεί συχνά να βάζει το δαχτυλάκι του στις πρίζες και εσείς οφείλετε να το σταματήσετε με τον τόνο της φωνής σας να είναι επιτακτικός. Είναι σίγουρο ότι θα το ξανακάνει και εσείς πρέπει να δείξετε τη δυσαρέσκειά σας, χωρίς όμως εκνευρισμό και φωνές.

Όταν το παιδί σας σβήσει το πρώτο του κεράκι και μετά το παιδί θα δοκιμάζει τα όρια δράσης του προκειμένου να αντιληφθεί και το ίδιο τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται, ενώ εσείς πρέπει να είστε σταθερή και να επαναλαμβάνετε τους κανόνες συμπεριφοράς. Με την επιβράβευση για την καλή του συμπεριφορά και το μάλωμα για την κακή θα αρχίσει σιγά σιγά να καταλαβαίνει τη διαφορά του σωστού και του λάθους.

Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάτε πως το παιδί σας σε αυτή την ηλικία διακρίνεται από εγωκεντρικές συμπεριφορές και επιθυμεί μόνο την ικανοποίηση των «θέλω» του αδιαφορώντας για τις συνέπειές τους. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να θέσετε τα πρώτα θεμέλια για τους κανόνες πειθαρχίας που θα το στηρίξουν στο μέλλον. Είναι σημαντικό να είστε απόλυτα συνεπείς και σταθερές. 

Όταν πρόκειται για τη σωματική του ακεραιότητα πρέπει να είστε απόλυτα σαφείς και να μην του επιτρέπετε αυτό που θέλει να κάνει,ακόμα και αν κλαίει για ώρα, αν γιατί δεν έχει το ίδιο αίσθηση του κινδύνου. Μπορεί να συμμορφώνεται με τις εντολές σας αλλά ξεχνά αμέσως το λόγο για τον οποίο συγκρουστήκατε γιατί δεν καταλαβαίνει πως γίνεται να μην του ικανοποιείτε τις ανάγκες του, όποιες και αν είναι αυτές.

Ο δεύτερος χρόνος είναι ιδιαίτερα επαναστατικός. Το παιδί ξεκινά να αυτονομείται και να διεκδικεί τα θέλω του κάτι που το κάνει επίμονο και μερικές φορές πεισματάρικο. Θυμηθείτε πως αυτή είναι η ηλικία των πρώτων εκρήξεων. Το παιδί θέλει να κάνει αυτό που το ευχαριστεί χωρίς να αντιλαμβάνεται τις ανάγκες που έχουν οι γονείς του. 
Σε αυτήν την ηλικία είναι σημαντικό να συνεχίσετε να του μιλάτε και να του εξηγείτε τα πρέπει και τα μη, ξανά και ξανά. Θα χρειαστεί αρκετός καιρός και αρκετά ξεσπάσματα και κλάματα μέχρι να καταλάβει και να είναι σε θέση να ελέγξει τα πείσματα και τις εκρήξεις του.

Το τρίχρονο παιδί διανύει μια φάση αντίδρασης και σε αυτή την ηλικία συνέχεια αρνείται να συμμορφωθεί με τους κανόνες και τα όρια που του θέτετε στη συμπεριφορά του. Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία έχουν άποψη για πολλά. Αρνούνται να κάνουν μπάνιο, να φορέσουν παπούτσια, να ντυθούν ή να φάνε κάποιο φαγητό. 

Μπορεί να ξεκινήσει και να λέει «κακές» λέξεις δοκιμάζοντας τα όρια του και στη λεκτική επικοινωνία. Το παιδί σας τώρα πρέπει να είναι σε θέση να καταλαβαίνει τι σημαίνει κοινωνική συμπεριφορά και ότι υπάρχουν κανόνες που πρέπει να ακολουθεί. Το παιδί σε αυτή την ηλικία ξεκινά και εμπεδώνει ότι οι κακές συμπεριφορές έχουν τις ανάλογες επιπτώσεις(π.χ. στέρηση αγαπημένου παιχνιδιού, απομάκρυνση από το χώρο παιχνιδιού κ.ο.κ.)

Το παιδί σας όσο μεγαλώνει τόσο συνειδητά επαναστατεί και να αντιστέκεται στις δικές σας προτροπές, όταν δεν ταιριάζουν και δεν ικανοποιούν τα δικά του θέλω. Θα ξεκινήσει να επιδεικνύει μια τεράστια επιμονή, μια που τώρα είναι περισσότερο ικανό να σκεφτεί αυτό που θέλει και να το υπερασπιστεί με σθένος. 

Κάποιες φορές μπορεί να λέει ψέματα, χωρίς όμως να έχει πρόθεση αλλά επειδή έχει μια περίεργη αίσθηση της αλήθειας και δεν καταλαβαίνει ότι το να λέει ψέματα είναι κακό. 

Ωστόσο από δω και στο εξής γνωρίζει καλά ποια είναι τα πρέπει και ποιες οι επιπτώσεις των ανεπίτρεπτων πράξεών του, διακρίνοντας το σωστό από το λάθος.

govastileto

Κάποιο παιδί χλεύασε την κόρη της αποκαλώντας την «καραφλή». Δείτε όμως την αντίδραση της μάνας…

Πριν από μερικές εβδομάδες τόλμησα να βγω με τις τρεις κόρες μου στην τοπική παιδική χαρά. Η Ας και η Ρεν είναι όμοια δίδυμα και η Φοίνιξ έχει σύνδρομο Down και αλωπεκία. Εξαιτίας αυτής της μοναδικής σύνθεσης της οικογένειάς μου δεν περνάμε καθόλου απαρατήρητοι.

Γενικα, έχουμε πολύ θετικές εμπειρίες από τις παιδικές χαρές μια και τ’άλλα παιδιά καλούν τη Φοίνιξ να παίξει μαζί τους. Αυτή τη φορά ήταν το ίδιο. 

Ωστόσο,ακριβώς πριν φύγουμε ένα μεγαλύτερο αγόρι, 8 ή 9 ετών κοίταξε τη Φοίνιξ και μου είπε: «Είναι ανατριχιαστική!»

Επειδή είμαι και δασκάλα στο επάγγελμα, μου βγαίνει αυθόρμητα να διορθώνω τη συμπεριφορά των παιδιών. Έτσι παρ’ότι ήθελα να κλάψω με αυτήν την σκληρότητα, απάντησα στο παιδί κάπως θυμωμένα:

«Αυτό δεν είναι ωραίο! Δεν αποκαλείς τους ανθρώπους ανατριχιαστικούς, επειδή είναι διαφορετικοί. Είναι όμορφη. Είναι κακία αυτό που λες.» Μετά γυρίσαμε με τη Φοίνιξ σπίτι.

Ήμουνα για λίγη ώρα ταραγμένη και μετά αποφάσισα να γράψω μια ανάρτηση για τον τοπικό σύλλογο μητέρων-όχι για να επιτεθώ στο αγόρι, εξάλλου ήταν παιδί-αλλά για να διδάξω τις μητέρες και να τις ενθαρρύνω να αρχίσουν συζητήσεις με τα παιδιά τους για το πως όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί και η διαφορετικότητα είναι όμορφη. Επίσης πρόσθεσα μερικές πληροφορίες για την αλωπεκία, μια αυτοάνοση πάθηση κατά την οποία πέφτουν τα μαλλιά. Η ανάρτηση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό. Είχαμε εκατοντάδες σχόλια και ενθαρρυντικές κουβέντες.

Μετά από πολλές βδομάδες είχα πάρει μαζί μου τη Φοίνιξ σε τοπικό κατάστημα. Ένα μικρό κορίτσι μας προσπέρασε με τη μαμά της, έδειξε με το δάχτυλο τη Φοίνιξ και είπε: «Είσαι καραφλή! Είσαι καραφλή!»

Η μητέρα της γύρισε αμέσως στην κόρη της και της απάντησε: «Τι είπες; Αυτό το κορίτσι έχει αλωπεκία. Ζήτα της συγγνώμη αμέσως.» Προχώρησε την κόρη της κοντά μας για να ζητήσει συγγνώμη, κάτι που δεχτήκαμε με χαρά.

Όταν σκέφτομαι αυτό το συμβάν, ακόμα θέλω να κλάψω γιατί δείχνει ξεκάθαρα ότι η εκπαίδευση πάνω στις αναπηρίες των άλλων και τις διαφορές τους, φέρνει αποτέλεσμα.

Το ότι αυτή η μητέρα νουθέτησε την κόρη της και της έκανε συζήτηση σε ευρύτερη κλίμακα μέσα στην κοινωνία μας, έκανε τη διαφορά και παρείχε κατανόηση για τη διαφορετικότητα. Τέλος, μ’ έκανε περήφανη που είμαι μέλος μιας κοινωνίας, προφανώς ανοιχτής στην εκμάθηση.

πηγή φωτογραφίας και κειμένου celebratingphoenix
Επιμέλεια : Μ. Σοφία

Η θυσία της δασκάλας για να σωθούν τα παιδιά από την πείνα της κατοχής

Στην καρδιά της Κατοχής άρχισαν τα συσσίτια του Ερυθρού Σταυρού στα σχολεία, αφού τα παιδιά υπέφεραν από υποσιτισμό και πέθαιναν κατά χιλιάδες. 

Η διανομή του συσσιτίου ήταν και ένα επιπλέον κίνητρο για την παρουσία στο σχολείο, καθώς όποιος έλειπε έχανε τη μερίδα του και συχνά, αυτό σήμαινε ότι την έχανε και η οικογένειά του. Το μενού ήταν φτωχό και τις περισσότερες ημέρες το ίδιο. Όταν υπήρχε κάτι διαφορετικό ή κάτι επιπλέον, η μέρα γινόταν ξεχωριστή. 

Παρά τις κακουχίες η παιδική διάθεση για παιχνίδι δεν έλειπε, όπως μαρτυρά το απόσπασμα από το βιβλίο της Λότης Πέτροβιτς, «Ο καιρός της Σοκολάτας». Μια στάλα γλυκόζη ήταν πολυτέλεια για τα κοκκαλιάρικα παιδιά της κατοχής. Όμως, ήταν και αφορμή για σκανδαλιά από το πειραχτήρι της τάξης, που δεν εκτίμησε την αυτοθυσία της δασκάλας να μοιράσει το μερίδιό της στους μαθητές. Ο μικρός δεν τιμωρήθηκε, αλλά πήρε πικρό μάθημα. 

Ακολουθεί το απόσπασμα: «Από το δικό μου, κυρία!»

«….. Το Δεκέμβρη του 1943, αρχή ενός ακόμα χειμώνα πείνας και παγωνιάς, άχνισε κάτι ζεστό ξαφνικά στην αυλή του σχολείου μας. Ήταν ένα μεγάλο καζάνι και μέσα είχε συσσίτιο για τα παιδιά. Γύρισα στο σπίτι περήφανη, κρατώντας με προσοχή ένα τενεκεδάκι γεμάτο σούπα πηχτή. 
«Γιατί δεν την έτρωγες στο σχολείο, καρδούλα μου;» λαχτάρισε η μάνα μου. «Αν σου χυνόταν στο δρόμο;» «Θα φάτε λίγη σούπα κι εσείς, αλλιώς δεν τρώω καθόλου», δήλωσα ορθά κοφτά. «Το ίδιο κι εγώ», φώναξε ο Μάνος, ο αδερφός μου. Κι έτσι γινόταν από κείνη τη μέρα σε κάθε συσσίτιο που κουβαλούσαμε οι δυο μας από το σχολείο. 

Η σούπα ερχόταν τακτικά, πάντα η ίδια, άνοστη και πηχτή. Ώσπου μια μέρα, μας μοίρασαν κάτι ξεχωριστό. Μπήκαμε στη γραμμή και μας έβαλαν στα τενεκεδάκια κάτι σα μέλι, αλλά σκούρο κοκκινωπό. «Γλυκόζη» το είπαν. Βουτούσαν τα παιδιά το δάχτυλο στη γλυκόζη, το έγλειφαν με απόλαυση και γελούσαν ευτυχισμένα, πειράζονταν μεταξύ τους. 

Ένα μεσημέρι, γυρίζοντας ο αδερφός μου από το σχολείο, δεν ήθελε να βάλει μπουκιά στο στόμα του – ούτε από τη σούπα ούτε από τη γλυκόζη. Ταραγμένος φαινόταν, έτοιμος να βάλει τα κλάματα. 
«Τι συμβαίνει παιδί μου;» ανησύχησε η μαμά. Εκείνος δεν έβγαζε λέξη. Κι όσο δε μιλούσε, τόσο επέμενε η μάνα μου να μάθει, τόσο μεγάλωνε και η δική μας η περιέργεια. Με τα πολλά, αποφάσισε τελικά να μιλήσει. Κι αυτό που μας είπε γράφτηκε στη μνήμη μου ανεξίτηλα.

Στην αυλή για το συσσίτιο βρισκόταν με της τάξης του τα παιδιά. «Σκαρώνουμε κάτι;» άκουσε έναν από τους συμμαθητές του- «πειραχτήρης» ήταν το παρατσούκλι του – να ψιθυρίζει στον διπλανό, μόλις πήρε τη γλυκόζη στο τενεκεδάκι του. Ο άλλος έγνεψε «ναι». 
Τότε ο πειραχτήρης κάτι του είπε στ' αυτί, κρυφογέλασαν οι δυο τους πονηρά κι εξαφανίστηκαν στη στιγμή. Σε λίγο χτύπησε το κουδούνι να μπούνε στην τάξη. Πρώτα έμπαιναν τα κορίτσια. Ύστερα τ' αγόρια. Τελευταία η δασκάλα, που κόντευε να μην ξεχωρίζει από τα παιδιά, έτσι που είχε απομείνει πετσί και κόκαλο. Καταλάβαινες πως ήταν μεγάλη από τα μάτια της μόνο, που τα σκοτείνιαζαν ολόγυρα δυο μαύροι κύκλοι. 
Όταν μπαίνανε όλοι στην τάξη, έκλεινε την πόρτα, μετρούσε τα παιδιά σειρά σειρά, έλεγε «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» κι αρχίζανε αμέσως το μάθημα. Το «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» τη φορά εκείνη δεν το είπε. Ούτε να τους μετρήσει την είδανε. Κοντά στην πόρτα της τάξης στεκόταν σκυφτή, σαν να ψαχούλευε κάτι.

«Μα τι κάνει η κυρία εκεί;» ρώτησε παραξενεμένος ο Μάνος που δεν καλόβλεπε, τα περισσότερα παιδιά ήταν όρθια ακόμα.

«Πασαλείψαμε το χερούλι με γλυκόζη», χασκογέλασε από δίπλα ο πειραχτήρης, «για να κολλήσουν τα χέρια της να γελάσουμε!» Δε γελάσανε. Καθίσανε τελικά στα θρανία τους και δε μιλούσε κανείς. Βλέπανε τη δασκάλα τους τώρα όλοι βουβοί, σαστισμένοι. 

Είχε σκύψει κι έγλειφε με λαχτάρα μια το χερούλι της πόρτας, μια την παλάμη της… Ύστερα γύρισε και τους κοίταξε με παράπονο. Στα μάγουλά της έτρεχαν δάκρυα. «Μην τη σπαταλάτε τη γλυκόζη, χρυσά μου, για τ” όνομα του Θεού!», είπε ξέπνοα. 

«Σας τη δώσαμε όλη, ούτε μια σταγονίτσα δεν κρατήσαμε εμείς οι δάσκαλοι, για να τη φάτε να δυναμώσετε εσείς τα παιδιά. Μην τη σπαταλάτε, σας παρακαλώ, είναι κρίμα! Είναι αμαρτία!» 

Την πήραν πάλι τα δάκρυα. Κι έκλαιγε, έκλαιγε… Μαζευτήκαν όλοι τριγύρω της. Μονάχα ο πειραχτήρης έμεινε στο θρανίο του με το κεφάλι κατεβασμένο. Οι άλλοι σπρώχνονταν ποιος πρώτα να την αγκαλιάσει, ποιος να της πρωτοπεί «από το δικό μου, από το δικό μου, κυρία, να πάρετε λίγο!» Ούτε ένα τενεκεδάκι δεν άγγιξε η δασκάλα. Μόνο έκλαιγε, έκλαιγε… »

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο «Ο καιρός της σοκολάτας» (2012) της Λότης Πέτροβιτς. Εκδόσεις Πατάκη

Πηγή φωτογραφιών: Βούλα Παπαϊωάνου, μουσείο Μπενάκη…
Πηγή: www.mixanitouxronou.gr
haniotika-nea.gr

Μπαλόνι: το αιώνιο σύμβολο της παιδικότητας - Το κόκκινο μπαλόνι ~ The Red Balloon (Le Ballon rouge)

Ένα μπαλόνι παραμένει πάντοτε το αιώνιο σύμβολο της παιδικότητας.
Το κέντρο της Αθήνας παλιά, έσφυζε από μπαλονάδες που δεν πρόφταιναν να μοιράζουν και από ένα “όνειρο”, το οποίο συνοδευόταν με το μπαλόνι που προτιμούσε κάθε παιδί.
Σήμερα, ένα μπαλόνι δεν γεννά ιστορίες με χρώματα και συναισθήματα στα μάτια ενός παιδιού...
Προσπερνιέται εύκολα, όπως και ο άνθρωπος που πουλάει τα μπαλόνια.

Ένα μπαλόνι λοιπόν, είναι ικανό να συμβολίσει αξίες, να μεταφέρει μηνύματα, να ταξιδέψει αυτόν που το κρατά και το αποδεσμεύει σε μέρη που ο ίδιος μπορεί να νιώσει ελεύθερος. Παρόλο που οι ιδέες γύρω από τα μπαλόνια λιγοστεύουν, είναι πάντοτε ευρηματικές, όπως αυτή ενός νηπιαγωγείου πέρσι. Με αφορμή τα δικαιώματα των παιδιών, οι δασκάλες μοίρασαν μπαλόνια στα παιδιά, προκειμένου να τα ζωγραφίσουν με ειδικούς μαρκαδόρους και να γράψουν πάνω τους ένα μήνυμα που θα άφηναν να πετάξει ψηλά και να μεταφερθεί σε όλο τον κόσμο.

Όντας πηγή έμπνευσης για πολλούς συγγραφείς, όπως στην περίπτωση του Δημήτρη Μπασλάμ, ο οποίος δημιούργησε ένα βιβλίο, με τίτλο "Λέω να πετάξω", αναφορικά με το "πού πάνε τα μπαλόνια όταν φεύγουν από τα χέρια μας", η αίσθηση του να αφήνεις ένα μπαλόνι στον ουρανό γεμίζει με μια αίσθηση ελευθερίας την ψυχή.
Θυμηθείτε μόνο την εποχή που δίπλα από τα Περιστέρια στο Ζάππειο, τα παιδιά έτρεχαν με περισσότερα μπαλόνια του ενός, στο χέρι και οι μπαλονάδες δεν πρόφταιναν να μοιράζουν χαρά στα παιδικά πρόσωπα.

Από ένα μπαλόνι έχουν δημιουργηθεί επίσης, ταινίες που έχουν καταφέρει να ξεχωρίσουν. Η γαλλικής παραγωγής ταινία, με τίτλο "Το κόκκινο μπαλόνι" που προβλήθηκε το 1956, αναφέρεται στην ιδιότυπη φιλία που αναπτύσσεται μεταξύ ενός αγοριού και ενός μπαλονιού στο Παρίσι της δεκαετίας του 1950. Παρά το γεγονός πως όλα είναι παραμυθένια, το μικρό αγόρι έζησε κάτι που εμείς δεν θα βιώσουμε ποτέ στην πραγματικότητα.

pathfinder