Γκίκας Τρίπος (1917-2012)

Ο ήρωας ανάπηρος πολέμου που χωρίς πόδια άνοιγε τις παρελάσεις «έφυγε» τον Νοέμβριο του 2012.

Γεννήθηκε στην Ύδρα την 2 Οκτωβρίου του 1917.

Ο ταξίαρχος Γκίκας Τρίπος στις 27 Δεκεμβρίου του 1940, ενώ πολεμούσε στην Πρεμετή στην περιοχή της σκλαβωμένης Βορείου Ηπείρου, τραυματίστηκε από έκρηξη Ιταλικής οβίδας, με αποτέλεσμα να ακρωτηριαστούν και τα δύο του πόδια. Για την πολεμική του δράση τιμήθηκε με μετάλλια και παράσημα Ανδρείας, τόσο στο μέτωπο από τον Στρατηγό Βενετσάνο Κετσέα, όσο και στην Αθήνα από τον Βασιλιά Παύλο Α', στη διάρκεια τιμητικής εκδηλώσεως που διοργανώθηκε στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου. Έφερε τον βαθμό του Ταξιάρχου ε.α.

 

Διηγούμενος τις εμπειρίες του, τα όσα βίωσε και έζησε στη διάρκεια του πολέμου αλλά και ο προσωπικός του αγώνας για να ξεπεράσει το πρόβλημα υγείας του, έκαναν τους πάντες να δακρύζουν. 

 

Αυτόν τον ήρωα σήμερα δεν τον ξέρει κανείς στην Ελλάδα και κανένα σχολικό βιβλίο δεν τον αναφέρει ...

 

Στη πόλη που ζούσε δεν δόθηκε το όνομα του ούτε σε πλατεία ούτε σε κάποιο δρόμο. 

 

Οι σημαντικοί άνθρωποι είναι σιωπηλοί.

Φασαρία κάνουν μόνο οι ασήμαντοι..

 

Γκίκας Τρίπος
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Ανάπηροι πολέμου»

Στο τέλος του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου η έλλειψη σε εργατικό δυναμικό οδηγεί το Ηνωμένο Βασίλειο στην νομοθετική πράξη για την απασχόληση των αναπήρων (Disabled Person’s Employment Act, 1944).

Στην φωτογραφία, ο Συνταγματάρχης Γκίκας Τρίπος
από την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου του 1972.

γράφει ο Αντώνης Ρέλλας

Η συλλογική ενοχή που επικρατούσε για τους ανάπηρους βετεράνους πολέμου αλλά κυρίως η έλλειψη εργατών οδήγησε στην αναγνώριση της εργασίας μιας συγκεκριμένης κατηγορίας αναπήρων.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που η οργανωμένη κοινωνία διαχώριζε τα ανάπηρα μέλη της σε ικανά και μη.

Η βιομηχανική διαδικασία δημιούργησε μια τάξη ανθρώπων απόβλητων για τους οποίους ήταν ξεκάθαρο ότι θα έπρεπε να παρασχεθεί «ειδική βοήθεια» που όμως κόστιζε.

Η αναγνώριση του κόστους στις εξαιρέσεις.

Τα προγράμματα στείρωσης σε ανάπηρες/ους που ξεκίνησαν όταν πήραν την εξουσία το 1933 οι ναζί ήταν συνέχεια των προγραμμάτων στείρωσης που νομοθετήθηκαν και εφαρμόστηκαν στο μεσοπόλεμο σε χώρες της βόρειας Ευρώπης και στις ΗΠΑ.

Το 1939 μετεξελίχθηκαν σε προγράμματα εξόντωσης.

275.000 «ανάξιοι για ζωή» ανάπηροι/ες θανατώθηκαν μέσω του προγράμματος Action T4 την ίδια ώρα που η προπαγάνδα των ναζί εμφάνιζε στα επίκαιρα αναπήρους πολέμου ως παραδείγματα ηρωισμού και αυτοθυσίας για τη μεγάλη “εθνική ιδέα”.

Μάλιστα δε, στο όνομά τους, εφάρμοζαν και προγράμματα αποκατάστασης και προστατευμένης απασχόλησης.

Αλα καρτ ανάπηρες/οι πολέμου.

Τα ουσιαστικά δικαιώματα των ανάπηρων δεν διεκδικήθηκαν στην μεταπολεμική εποχή στην Ελλάδα (1945-1974).

Οι ανάπηροι αντιμετωπίστηκαν ως αντικείμενα εκκλησιαστικής φιλανθρωπίας και οι δημόσιες πολιτικές επικεντρώθηκαν σε μεθόδους ιδρυματοποίησης.
Παροχές δόθηκαν μόνο σε εκείνους που πληρούσαν τις προδιαγραφές του ήρωα πολέμου και όχι στο σύνολο του πληθυσμού που βρέθηκε σε κατάσταση βλάβης από τον πόλεμο ή κατά την διάρκεια αυτού.

Οι ανάπηροι πολέμου χρησιμοποιήθηκαν για να ανοίγουν τις παρελάσεις και να δημιουργούν συγκίνηση στην μη ανάπηρη κοινωνία.

Η ελληνική άγνωστη ιστορία που δεν αποτελεί εθνικό αφήγημα.

Τη νύχτα της 30ής Νοέμβρη του 1943, τα τάγματα ασφαλείας ξεχύθηκαν στα νοσοκομεία της Αθήνας ενάντια στους 15.000 ανάπηρους του ελληνοϊταλικού πολέμου. Τους άρπαξαν, τους φόρτωσαν σε αυτοκίνητα και τους παρέδωσαν στους Γερμανούς, στις φυλακές Χαϊδαρίου και Χατζηκώστα όπου και εκτελέστηκαν 283 ανάπηροι αγωνιστές.

*Ο Αντώνης Ρέλλας είναι σκηνοθέτης και ανάπηρος ακτιβιστής (Κίνηση Ανάπηρων Καλλιτεχνών).

thepressproject.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σαν τα βαρέλια είμαστε οι άνθρωποι...

Μην νομίζεις. Μην το παίρνεις προσωπικά.
Κάθε άνθρωπος βγάζει προς τα έξω, αυτό που έχει μέσα του.

Σαν τα βαρέλια είμαστε οι άνθρωποι. Που γεμίζουν μέχρι πάνω, και κάποια στιγμή ξεχειλίζουν. 

Και χύνεται το περιεχόμενο, και όλα γύρω τους, γεύονται αυτό με το οποίο είναι γεμάτα.

Θυμώνεις, οργίζεσαι, με άσχημα λόγια, με άσχημες συμπεριφορές ανθρώπων; Όχι. 

Να λυπάσαι πρέπει. Να τους λυπάσαι. Γιατί κάτι άλλο δεν έχουν μέσα τους για να βγάλουν.

Άνθρωπος που οργίζεται, που μνησικακεί, άνθρωπος που είναι μίζερος, και αυτός με τη σειρά του αυτό θα βγάλει προς τα έξω. 

Γιατί αυτό έχει μέσα του. Με αυτό είναι γεμάτος.

Σαν τα βαρέλια είμαστε οι άνθρωποι.
Εσύ προσπάθησε, μόνο με αγάπη να γεμίζεις. Και αυτό θα έχεις να δώσεις στο τέλος και στους άλλους.

Και όσους μόνον κακία βγάζουν άστους. Μην θυμώνεις. 

Κάνε μια ευχή και για αυτούς. 

Γιατί αυτή την κόλαση έχουν μόνο γνωρίσει. 

Αυτήν την κόλαση που βλέπεις, αυτήν ζούνε…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η σφαγή των Αναπήρων πολέμου του Αλβανικού μετώπου τον Νοέμβρη του 1943

«Έγινε μπλόκο στα νοσοκομεία που μένουν οι ανάπηροι πολέμου της Αλβανίας 1940 – 41», «οι ταγματασφαλίτες άρπαξαν τους ανάπηρους»

Τη νύχτα της 30ής Νοέμβρη του 1943, τα τάγματα ασφαλείας, με τις πλάτες των γερμανοφασιστών κατακτητών, ξεχύθηκαν στα νοσοκομεία της Αθήνας, με ένα άγνωστο μέχρι τότε πογκρόμ ενάντια στους 15.000 ανάπηρους του ελληνοϊταλικού πολέμου. 

Τους άρπαξαν, τους φόρτωσαν άρον άρον σε αυτοκίνητα και τους παρέδωσαν στους Γερμανούς, στις φυλακές Χαϊδαρίου και Χατζηκώστα. 

Με την κατάρρευση του Μετώπου και τη συνθηκολόγηση του Ελληνικού Στρατού, οι ανάπηροι των μετώπων στο μεγαλύτερο ποσοστό τους μαζεύτηκαν στα νοσοκομεία της Αθήνας. 

Περίπου 15.000 ανάπηροι βρήκαν το πρώτο καταφύγιό τους, σε άθλιες συνθήκες, σε δεκάδες νοσοκομεία της Αθήνας. Από την πρώτη στιγμή, οι ανάπηροι άρχισαν τους αγώνες για την επιβίωσή τους και την υγειονομική περίθαλψή τους. 

Ιδιαίτερο μέτωπο άνοιξαν ενάντια στους αξιωματικούς – εγκάθετους της δωσίλογης κυβέρνησης που λυμαίνονταν τα νοσοκομεία.

.............
Διαβάστε περισσότερα: εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τραυλισμός στα παιδιά: Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι γονείς

Το 5-10% όλων των παιδιών τραυλίζουν κάποια στιγμή

Ο τραυλισμός είναι πολύ συχνός. Μάλιστα, σύμφωνα με το αμερικανικό Εθνικό Ινστιτούτο Κώφωσης και Άλλων Διαταραχών Επικοινωνίας (NIDCD), το 5-10% όλων των παιδιών τραυλίζουν κάποια στιγμή, συνήθως μεταξύ 2 και 6 ετών.

Ο τραυλισμός παίρνει διάφορες μορφές

Τα παιδιά που τραυλίζουν ξέρουν τι θέλουν να πουν, απλά αντιμετωπίζουν προβλήματα όταν το λένε. Υπάρχουν τρία διαφορετικά είδη τραυλισμού:

• Επανάληψη: Όταν τα παιδιά επαναλαμβάνουν μια λέξη ή μέρη μιας λέξης («Μπορώ να χαϊδέψω το σ-σ-σ-σ-σ-σκυλάκι;»)
• Επιμήκυνση: Όταν τεντώνουν έναν ήχο για μεγάλο χρονικό διάστημα («Σσσσσσταμάτα!»)
• Διακοπή: Όταν δυσκολεύονται να βγάλουν λόγια

Ο τραυλισμός είναι πιο συχνός στα αγόρια παρά στα κορίτσια και μπορεί να “τρέξει” σε οικογένειες. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι το προκαλεί. Πιθανότατα, εμφανίζεται λόγω ενός συνδυασμού παραγόντων, οι οποίοι μπορεί να διαφέρουν σε κάθε παιδί που τραυλίζει.

Ο αναπτυξιακός τραυλισμός, η πιο κοινή μορφή αυτής της διαταραχής του λόγου, συμβαίνει καθώς τα παιδιά μαθαίνουν δεξιότητες ομιλίας και γλώσσας. Ο τραυλισμός μπορεί να προκληθεί και από εγκεφαλικό τραύμα, αλλά αυτό είναι πολύ σπάνιο. Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν πολλοί, είναι σπάνιο ο τραυλισμός να προκαλείται από ψυχολογικούς παράγοντες.

Πώς να βοηθήστε το παιδί να διαχειριστεί τον τραυλισμό

Παρόλα αυτά, ο τραυλισμός μπορεί να προκαλέσει αγωνία και άγχος τόσο για τα παιδιά, όσο και για τους γονείς. Γι’ αυτό ο καλύτερος τρόπος για να διαχειριστείτε τον τραυλισμό είναι να μην εστιάσετε σε αυτόν, αλλά να είστε υπομονετικοί και υποστηρικτικοί. Για παράδειγμα, οι ειδικοί συμβουλεύουν τους γονείς να κάνουν τα εξής:

• Δημιουργήστε χαλαρά περιβάλλοντα για συνομιλία: αφιερώστε χρόνο κάθε μέρα για να συνομιλήσετε με το παιδί σας
• Μιλήστε με αργό και χαλαρό τρόπο
• Αντισταθείτε στον πειρασμό να ολοκληρώσετε μόνοι σας τις λέξεις, ή τις προτάσεις του παιδιού σας: αφήστε το να τελειώσει την φράση του
• Επικεντρωθείτε στο περιεχόμενο του μηνύματος και όχι στον τρόπο με τον οποίο το εκφέρει στον λόγο του
• Στον βαθμό που μπορείτε, αγνοήστε τον τραυλισμό εντελώς. Αλλά αν το παιδί σας το αναδεικνύει ή φαίνεται ότι ενοχλείται από αυτό, να είστε ανεκτικοί. Αναγνωρίστε ότι συμβαίνει, αλλά πείτε στο παιδί σας ότι είναι καλά και δεν πρέπει να ανησυχεί

Πότε να αναζητήσετε περισσότερη βοήθεια για τον τραυλισμό του παιδιού

Ο τραυλισμός υποχωρεί από μόνος του μέσα σε περίπου έξι μήνες. Συνολικά, το 75% των παιδιών που τραυλίζουν σταματούν εντελώς. Θα πρέπει να μιλήσετε με τον παιδίατρό σας ή έναν λογοπαθολόγο αν:

• ο τραυλισμός συνεχίζεται για περισσότερο από 6-12 μήνες
• ο τραυλισμός ξεκίνησε μετά από την ηλικία των 3-4 ετών, καθώς αυτό μπορεί να τον κάνει πιο πιθανό να συνεχιστεί
• ο τραυλισμός έχει αυξηθεί σε σοβαρότητα, ή συχνότητα
• υπάρχει οικογενειακό ιστορικό τραυλισμού, που συνεχίστηκε και στην πρώιμη παιδική ηλικία
• το παιδί σας είναι αναστατωμένο, ή απογοητευμένο από τον τραυλισμό

Πηγή: iatropedia.gr

offsite.com.cy