Ο Βασιλιάς, τα Παγώνια, οι Φασιανοί και ο Κόκορας / Μια ιστορία σαν παραμύθι

Ο Κροίσος ήταν πολύ στεναχωρημένος τον τελευταίο καιρό. Ενώ ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, ενώ ήταν βασιλιάς της Λυδίας και είχε δύναμη μεγάλη, δεν μπορούσε να ησυχάσει. Καλά-καλά ούτε που κοιμόταν τις νύχτες. Συνέχεια σκεφτόταν πώς ήταν δυνατόν να υπάρχει ένας άνθρωπος στον κόσμο, που να μη θαυμάζει τα πλούτη και τη δύναμή του.

Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Σόλωνας, ο σοφός Αθηναίος νομοθέτης, που εδώ και δυο μήνες ήταν φιλοξενούμενος στο λαμπρό του παλάτι.

Την προηγούμενη βδομάδα τον είχε πάει να δει τους αμέτρητους θησαυρούς του και τον στρατό του και τον ρώτησε:

— Έχεις δει, σοφέ Σόλωνα, πιο πλούσιο άνθρωπο και πιο δυνατό από μένα; Έχεις γνωρίσει στη ζωή σου κάποιον πιο ευτυχισμένο;

Ο Σόλωνας, χωρίς να διστάσει καθόλου του απάντησε:

— «Μηδένα πρό του τέλους μακάριζε», δηλαδή κανέναν άνθρωπο να μη θεωρείς ευτυχισμένο, πριν να δεις το τέλος του.

Η απάντηση αυτή νευρίασε πολύ τον Κροίσο και ήθελε από τότε να αποδείξει στον Σόλωνα ότι ξεχωρίζει από όλους τους ανθρώπους, ήθελε να τον θαυμάσει οπωσδήποτε ο Αθηναίος σοφός.

Περπατούσε νευρικά πέρα δώθε, μέχρι που ξαφνικά, μέσα στην αίθουσα του θρόνου του, μια ιδέα κατέβηκε στο μυαλό του. Υπέροχη η ιδέα μου, φώναξε, και αμέσως χτύπησε το ολόχρυσο κουδουνάκι, για να καλέσει τους δούλους του.

Αμέσως αυτοί παρουσιάστηκαν φοβισμένοι, αλλά έτοιμοι να εκτελέσουν τις διαταγές του.

— Φωνάξτε τους καλύτερους μαστόρους, πρόσταξε. Τώρα αμέσως να παρουσιαστούν μπροστά μου.

Σε λίγα μόνο λεπτά ήρθαν μπροστά του οι καλύτεροι μάστορες του βασιλείου του.

— Στις προσταγές σου, βασιλιά πολυχρονεμένε, είπαν με μια φωνή και έσκυψαν μέχρι το πάτωμα, όχι από σεβασμό, αλλά από φόβο.

— Να φέρετε τα καλύτερα υλικά, τους διέταξε. Τα καλύτερα μάρμαρα και χρυσάφι, πολύ χρυσάφι. Πολύτιμους λίθους και ασήμι. Θέλω αυτή η αίθουσα, που βρίσκεται ο θρόνος μου να γίνει αγνώριστη. Στο ταβάνι να υπάρχει ο ουρανός με τα άστρα, στους τοίχους η γη με τα λουλούδια και στο πάτωμα η θάλασσα με τα ψάρια. Αλίμονό σας αν δεν φαίνονται όλα σαν αληθινά. Σε εφτά μέρες να είναι όλα έτοιμα. 

    Είπε και αποσύρθηκε ήσυχος πια στο υπνοδωμάτιό του, για να κοιμηθεί λιγάκι.

Για εφτά μερόνυχτα στρώθηκαν στη δουλειά οι μαστόροι και σε εφτά μέρες ακριβώς όλα ήταν έτοιμα. Η αίθουσα του θρόνου έλαμπε από το ασημοφώς των αστεριών και σαν αληθινά φάνταζαν ο ουρανός, η γη με τα λουλούδια και η θάλασσα με τα ψάρια.

Το επόμενο πρωινό ο Κροίσος πρόσταξε τους υπηρέτες, που κάθε μέρα τον έντυναν, να του φέρουν την πιο όμορφη φορεσιά του, την ολόχρυση, το καινούριο του στέμμα με τα ζαφείρια, το μεγάλο του σκήπτρο, που πάνω του λαμπύριζαν κατακόκκινα ρουμπίνια και τα καλύτερά του ποδήματα, τα κεντημένα με χρυσοκλωστή και στολισμένα με μαργαριτάρια.

Στο λαιμό του πέρασαν όλα του τα διαμαντικά, και στα χέρια του όλα του τα πολύτιμα βραχιόλια. Μέχρι και σκουλαρίκια έβαλαν στα βασιλικά του αυτιά, ολόχρυσα και αυτά και μακριά μέχρι τους ώμους του.

Κοίταξε τον εαυτό του μέσα στον μεγάλο χάλκινο καθρέφτη που κουβάλησαν οι δούλοι μπροστά του και έμεινε πολύ ευχαριστημένος από το θέαμα. Πίσω ακριβώς από το θρόνο του, από το ταβάνι κρεμόταν ένας ήλιος χρυσός που φεγγοβόλαγε.

Είμαι ο Άρχοντας όλου του κόσμου, σκέφτηκε. Είμαι ο Άρχοντας του ουρανού, της γης και της θάλασσας, είμαι η ίδια η ομορφιά! Τώρα να δούμε τι θα έχει να πει ο Σόλωνας! Αυτά σκεφτόταν και έφτυσε στον κόρφο του για να μη ματιάσει τον εαυτό του.

— Πήγαινε να βρεις τον Σόλωνα και πες του ότι ο βασιλιάς Κροίσος τον περιμένει. Οδήγησέ τον γρήγορα μπροστά μου, είπε στον πιο πιστό του υπηρέτη.

Μέσα σε λίγη ώρα έφτασε ο Σόλωνας στην καταστόλιστη αίθουσα. Έριξε μια ματιά γύρω του και άκουσε τον Κροίσο να του λέει:

— Πες μου, όχι πες μου, σοφέ Αθηναίε, εσύ που έχεις γυρίσει όλον τον κόσμο, έχουν δει τα μάτια σου κάτι πιο όμορφο από αυτό που τώρα βλέπεις;

— Ναι, Κροίσε βασιλιά, απάντησε ο σοφός χωρίς να διστάσει. Κάθε μέρα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, βλέπω το πιο όμορφο θέαμα.

— Και ποιο είναι αυτό; Ρώτησε ο βασιλιάς κάπως απότομα, προσπαθώντας με κόπο να συγκρατήσει την απογοήτευση και το θυμό του.

— Τα παγώνια, οι φασιανοί και τα κοκόρια, βασιλιά Κροίσε, απάντησε ο Σόλωνας. Η φορεσιά τους είναι τόσο λαμπερή και πλουμιστή, τόσο όμορφα και ταιριαστά τα χρώματά τους, που δεν χορταίνω να τα κοιτάζω! Και κάτι τελευταίο Κροίσε. Κανένας υπηρέτης δεν τα φροντίζει, δεν ξοδεύουν χρήματα για να αποκτήσουν κοσμήματα και χρυσό. Όλα τους τα στολίδια τα έχουν από φυσικού τους, επειδή ο Θεός έτσι τα έπλασε!

Έφυγε από την πλουμιστή αίθουσα ο Κροίσος με βήματα αργά και για πρώτη φορά στη ζωή του είχε κατεβασμένο το κεφάλι του.

 Βασιλική Π. Δεδούση

πρώτη ανάρτηση

Το Χαμομηλάκι

Το Εσωτερικό μου Χωράφι: «... ή μένεις με τα σκουπίδια παρέα ή καθαρίζεις»

Ας υποθέσουμε πως το χωράφι σου είναι ένα στρέμμα, πόσο ελεύθερο χώρο έχεις για να σπείρεις; 
Έχεις βάλει φράγματα γύρω από τη σοδιά σου; 
Έχεις ξεριζώσει τα άγρια χόρτα; 
Το έχεις καθαρίσει από τα ζιζάνια; 
Πριν βιαστείς να απαντήσεις, αναλογίσου το χώρο που έχεις παραχωρήσει συνειδητά ή ασυνείδητα στους άλλους. 
Τα ξένα στοιχεία και τα σκουπίδια που έχεις μαζέψει στο χώρο σου, στο εσωτερικό σου χωράφι.

Τα ερωτήματα αυτά προέκυψαν ένα συνηθισμένο μου απόγευμα που σκεφτόμουν τι θα ήθελα στη ζωή μου και γιατί δεν με ικανοποιούσε το παρόν μου. 
Μάζεψα όλο μου το θάρρος και κοίταξα το χωράφι μου, όχι του γείτονα, το δικό μου χωράφι. Είχε πολύ δουλειά και ήθελε καθάρισμα. 
Δύσκολο και επίπονο να βρεις, να μαζέψεις και να πετάξεις τα σκουπίδια που είχαν μαζευτεί. Κακοσμία και ζιζάνια… 
Πολλά μάλιστα δυσκολεύεσαι και να τα πλησιάσεις. όμως εσύ και μόνο εσύ είσαι ο ιδιοκτήτης του χωραφιού. Κανείς δεν θα κάνει τη δουλειά για σένα. 
Επιλέγεις λοιπόν….. ή μένεις με τα σκουπίδια παρέα ή καθαρίζεις…
Και αποφάσισα το δεύτερο.

Ξεκίνησα από τα πιο παλιά γιατί αυτά είχαν και τη μεγαλύτερη δυσοσμία. 
Πήγα πίσω, πολύ πίσω, στην παιδική μου ηλικία. Μικρή εγώ και οι άλλοι μεγάλοι και Σπουδαίοι. Σκέφτηκα αυτό πρέπει να αλλάξει, μήπως κάποιους τους μεγαλοποιώ και τώρα; Σκάβοντας στο παρελθόν μου, έκανα και άλλες ανακαλύψεις, όπως η παιδική υπερβολή που είχα φυτέψει τόσο επιδέξια και που κουβαλούσα στην ενήλικη πια γυναίκα. 
Κουβαλούσα ακόμα και τη γονεϊκή φιγούρα και αυτό το βάρος ήταν ασήκωτο. Ήμουν πάντα παρέα με το νου μου να επιβλέπει, να κριτικάρει, να οδηγεί, να τρομοκρατεί. 
Σκέφτηκα πως δεν ήμουν ελεύθερη, κουβαλούσα μια μητέρα παρέα μου, γιατί δεν πίστευα στις δυνάμεις μου. 
Αυτό το κομμάτι όμως ήταν ξένο, δεν ήμουν εγώ. Μάλιστα ήταν μεταμορφωμένο ώστε να μην είναι αναγνωρίσιμο. Είχε πολλά πρόσωπα και άλλαζε μορφές ανάλογα την περίσταση. Σκέψεις και συναισθήματα φοβικά, ντροπής, υποταγής, παράπονα…και όλα αυτά ξένα και άχρηστα. 
Έπρεπε να αποφασίσω ή θα ήμουν παιδί και μαμά μαζί ή θα ήμουν εγώ –ενήλικη
Και αποφάσισα το δεύτερο.

Το επόμενο μου βήμα ήταν να πάρω πίσω τα κλειδιά από τη γη μου. 
Τα είχα μοιράσει δεξιά και αριστερά τώρα πια όμως έπρεπε να την προστατέψω. 
Έπρεπε να θυμηθώ που, σε ποιους και γιατί τα μοίρασα. Όλοι όσοι με πλήγωσαν είχαν ακόμα τα κλειδιά μου και μπορούσαν ακόμα να με ελέγχουν. 
Εάν όμως δεν είχα συναντήσει τους λάθος για μένα ανθρώπους πως θα ήξερα τώρα που θα βάλω τα φράγματα στο χωράφι μου; 
Με ποιους θα γειτνιάσω, ποιους θα απομακρύνω και ποιους θα καλοδεχτώ; Εδώ χρειάστηκε να φανώ γενναιόδωρη, να κάνω χώρο, να συγχωρέσω, να προσπεράσω, και να πάρω πίσω όλη αυτή τη δέσμευση ενέργειας.
Να πάρω πίσω, δηλαδή, τα κλειδιά μου.

Πως θα γύρευα, όμως, τα κλειδιά μου αν δεν έβαζα τα δικά μου παπούτσια; 
Γιατί με τα ξένα πόσο μακριά μπορείς να πας; Τα πόδια μου ήταν γεμάτα πληγές από όλα τα ξένα υποδήματα που είχα βάλει κατά καιρούς. Είχα πιαστεί κορόιδο, αφού ακόμα και ξυπόλητη θα πήγαινα πιο μακριά…
Είχα απορροφήσει σαν σφουγγάρι συναισθήματα άλλων και είχα δεχτεί με μια αυτόματη και άκριτη διαδικασία πεποιθήσεις άλλων. Τώρα όμως είχε έρθει η ώρα της διάκρισης. 
Ποια είμαι, τι θέλω, τι με αντιπροσωπεύει και τι με εξυπηρετεί; Βοηθός μου και σηματοδότης μου ήταν το σώμα μου και τα συναισθήματα μου. 
Ακόμα και η λύπη όταν είναι δική σου και όχι προβολή άλλων γίνεται γαλήνη και συμφιλίωση, εαυτού αγκάλιασμα. Μια πεποίθηση που έχεις ασπαστεί κριτικά γίνεται ολότελα δική σου. Δεν αμύνεσαι, δεν προσπαθείς να την επιβάλεις, δεν επιτίθεσαι, δεν διαφημίζεις. Είναι δική σου, είσαι εσύ και δεν έχεις ανάγκη να αποδείξεις τίποτα και σε κανέναν.

Το χωράφι μου είχε αρχίσει να αδειάζει και αυτό με τρόμαζε. 
Είχα συνηθίσει στις τοξίνες και ξαφνικά όλο αυτό το οξυγόνο ….. άβολο. Είχα συναναστραφεί με πολλούς τοξικούς ανθρώπους και πολύ συχνά είχα υπάρξει και εγώ. Δύσκολα βάζεις όρια στη δική σου τοξικότητα πόσο μάλλον στους άλλους. 
Παίζουν το ρόλο του θύματος, τον καημένο, έχουν ένα μόνιμο παράπονο παρέα με μια γκρίνια στη φωνή. Τους φταίει η βροχή, η ζέστη, οι γείτονες, οι γονείς, όλοι και φυσικά και εσύ. 
Όλοι φταίνε και πρέπει να νιώσουν ενοχές, γιατί αν δεν νιώσουν οι άλλοι ενοχές, τότε ποιος; Οι ίδιοι; 
Τους φαίνεται αδιανόητο κάτι τέτοιο.... Γιατί αυτό σημαίνει ανάληψη ευθυνών, απέναντι στον εαυτό σου, στους άλλους, αλλά και στην ίδια τη ζωή. 
Η ανάληψη της ευθύνης σου όμως σε καθιστά δημιουργό. Το παιχνίδι που παίζουν συνειδητά ή ασυνείδητα έχει μόνο ένα στόχο, το κέρδος ενέργειας. Αποφάσισα πως κανένας δεν θέλω να ξεφορτώσει τα σκουπίδια του στο χωράφι μου και φυσικά παίρνω το τιμόνι της ζωής μου και γίνομαι δημιουργός.

Πήρα τα κλειδιά μου, έβαλα τα παπούτσια μου και μπήκα πρώτη και καλύτερη στο χωράφι μου. 
«Ο κεντρικός χώρος θα είναι μόνο του αφεντικού», είπα μέσα μου, με λίγο εγωκεντρισμό. «Εμένα θα βάλω μέσα, εμένα ολόκληρη, εμένα δημιουργό, εμένα να ζω, εμένα και τα εσωτερικά μου θέλω, με τους ανθρώπους της ψυχής μου, με τις επιλογές μου, με τα λάθη μου, με τις αδυναμίες μου και αν η περιφέρεια αλλάξει στο βίωμα αυτού του όμορφου ταξιδιού, με απώλειες, συναντήσεις, επιλογές, λάθη, εγώ θα είμαι εδώ…..ολόκληρη»

Ελένη. Α. Πάσχου
Photo: Author/Depositphotos

enallaktikidrasi

Τι γιατί; Γιατί έτσι! / Καλημέρα!!

Γιατί να είμαι τόσο αδύναμος;
Γιατί να είμαι τόσο διστακτικός;
Γιατί να είμαι τόσο ανασφαλής;
Γιατί να είμαι τόσο αναποφάσιστος;

Γιατί να είμαι τόσο γκρινιάρης;
Γιατί να είμαι τόσο φοβισμένος;
Γιατί να είμαι τόσο πεσμένος;
Γιατί να μην μπορώ να ευχαριστηθώ τίποτα;

Γιατί, γιατί, γιατί…;;; 

Και, αν συνεχίσεις έτσι, όλη την ώρα να κάθεσαι και να συζητάς με τον εαυτό σου, όλο και καινούρια "γιατί" θα βρίσκεις….

Τι γιατί;
Γιατί έτσι.
Δεν υπάρχει απάντηση. 

Ή, ακόμα και αν υπάρχει, έτσι δε θα καταφέρεις τίποτα…

Κουνήσου. Σύνελθε. Όπως όλοι έτσι και εσύ. 

Όλοι φοβόμαστε, όλοι διστάζουμε, όλοι έχουμε ανασφάλειες, όλοι γκρινιάζουμε, όλοι πέφτουμε από καιρό σε καιρό…

Όπως όλοι, έτσι και εσύ.
Δεν υπάρχει γιατί…

Σήκω, φόρα το καλύτερο χαμόγελό σου, κάνε ένα σταυρό και ρίξου στον αγώνα.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Υπάρχουν και τα παιδιά που δεν μετράνε τα καλοκαίρια με παγωτά και βουτιές

Κάθε φορά που μας συμβαίνει μια αναποδιά, σκεφτόμαστε “μα τι έχω κάνει και τα περνάω αυτά;”

Και κάθε φορά που η αναποδιά επαναλαμβάνεται, αναρωτιόμαστε και πάλι “γιατί σε μένα αυτό τώρα;”
Πάντα γκρινιάζουμε για τα άσχημα που μας τυχαίνουν. Για τα όμορφα δεν έχω ακούσει κανέναν να πει κάτι.
Αναρωτηθήκαμε ποτέ τι τόσο καλό έχουμε κάνει, ώστε να αξίζουμε τα ωραία πράγματα στη ζωή μας;
Τους αγαπημένους φίλους, την όμορφη σχέση, το ζεστό σπίτι, την γλυκιά οικογένεια, τα αξέχαστα παιδικά χρόνια….

Παιδικά χρόνια… παιδιά….
Δεν είναι υπέροχο να είσαι παιδί;
Αυτή η ξεγνοιασιά, η ανεμελιά, η αγάπη των γονιών σου, ο παππούς και η γιαγιά να σε κακομαθαίνουν… Τα παιχνίδια στις παιδικές χαρές, οι τσακωμοί με τα αδέρφια και οι αγκαλιές αμέσως μετά…
Πόσο ωραίο είναι να είσαι παιδί αλήθεια!
Κι όμως δεν είναι όλα τα παιδιά τόσο τυχερά.
Υπάρχουν και κάποια παιδιά που δεν γνώρισαν ποτέ παιδική ηλικία.
Οι συνθήκες δεν τους επέτρεψαν να χαρούν την ανεμελιά όπως έπρεπε.

Είναι κάποια παιδιά που δεν έζησαν όπως τους άξιζε.
Δεν γνώρισαν την αγάπη των γονιών. Την ζεστή αγκαλιά της μητέρας, το μεγάλο, ειλικρινές χαμόγελο του πατέρα κάθε φορά που γυρνούσε από την δουλειά, όσο κουρασμένος και αν ήταν. 

Δεν τα πήγε ποτέ ο παππούς βόλτα στην θάλασσα να τους πει ιστορίες από τα δικά του παιδικά χρόνια. 

Ούτε πήγαν ποτέ με τη γιαγιά βόλτα στα μαγαζιά και μετά για παγωτό, σε εκείνο το φανταστικό μαγαζί, που τόσο πολύ λάτρευε από τα νιάτα της.

Είναι και κάποια παιδιά λοιπόν, που δεν γέλασαν όσο έπρεπε. Που δεν έπαιξαν όσο έπρεπε. Που δεν έζησαν όπως έπρεπε.
Είναι αυτά τα παιδιά που βρίσκονται στα ιδρύματα. 

Αυτά τα παιδιά που είναι είτε κακοποιημένα, είτε από φτωχές οικογένειες, είτε απλά εγκαταλελειμμένα. Αυτά τα παιδιά που κάποιοι άλλοι καθόρισαν τη ζωή τους, κάποιοι άλλοι αποφάσισαν για τη ζωή τους.
Αυτά τα παιδιά που αν τους δώσεις λίγη αγάπη, θα σου δώσουν όλο τον κόσμο τους απλόχερα. Χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς προαπαιτούμενα, χωρίς τίποτα… Έτσι απλά….

Κάποια παιδιά λοιπόν, δεν έχουν τίποτα δεδομένο και δεν περιμένουν τίποτα από κανέναν, γιατί βίωσαν την εγκατάλειψη στο πετσί τους και έχασαν νωρίς το χαμόγελό τους. Αυτά τα παιδιά αξίζουν πολλή αγάπη και αφοσίωση!

Έτσι λοιπόν, την επόμενη φορά που θα μας τύχει μια αναποδιά –όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή- ας σκεφτούμε το πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε ζήσει κάποια πράγματα έτσι όπως τα θέλαμε και έπρεπε!
Ας σκεφτούμε διπλά πριν καταραστούμε την ώρα και την στιγμή που γεννηθήκαμε και ταλαιπωρούμαστε έτσι, κι ας πούμε ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους εκείνους που μας κάνουν καθημερινά να γελάμε: γονείς, παππούδες, αδέρφια, φίλους..
Και στο τέλος ας πούμε κι ένα μπράβο στον εαυτό μας που –μάλλον- έκανε κάτι πολύ καλό για να τα αξίζει όλα αυτά!
Ένα μπράβο κι ένα χαμόγελο!

Γράφει η Δήμητρα Διακάκη

LoveLetters
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ξυπνήστε τον γιατρό όταν...

Ξυπνήστε το γιατρό για το νεογέννητό σας εάν:

* Μετρήσετε πρωκτική θερμοκρασία 39 βαθμών ή ανωτέρω
* Ακούτε ένα σφύριγμα, όταν αναπνέει.
* Παρατηρείτε επαναλαμβανόμενο εμετό.
* Δημιουργηθεί πύον ή ερυθρότητα γύρω από τον ομφάλιο λώρο.
* Δημιουργηθεί πύον ή ερυθρότητα γύρω από την περιοχή περιτομής.
* Μετρήσετε λιγότερες από οκτώ υγρές πάνες ημερησίως, εάν το μωρό σας είναι τουλάχιστον 7 ημερών.

Ξυπνήστε το γιατρό, όταν το παιδί σας έχει:

Υψηλό πυρετό:
Ο πυρετός είναι ο τρόπος του σώματος μας να καταπολεμήσει μια μόλυνση, και στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν είναι ένας λόγος ανησυχίας. 

Αλλά εάν: 
Α. ένα μωρό κάτω από 3 μηνών έχει μια θερμοκρασία 38ο ή περισσότερο, ή εάν
Β. ένα μεγαλύτερο παιδί έχει μια θερμοκρασία 39,4° ή περισσότερο, καλέστε το γιατρό σας.
Τις περισσότερες φορές μπορεί να είναι απλώς ένας ιός, αλλά σε μερικές περιπτώσεις, θα μπορούσε να είναι μια βακτηριακή μόλυνση, η οποία μπορεί να είναι σοβαρή.
    Εάν το παιδί σας είναι μικρότερο από 1 έτους και δεν εχει κάνει ακόμα τα εμβόλιά του, ίσως να είναι καλύτερο να αφήσετε τον γιατρό σας να κρίνει το τι θα κάνετε απο εκεί και πέρα.
Δεδομένου ότι μερικά παιδιά έχουν υψηλότερο πυρετό από άλλα, παρακολουθείτε συχνά τη θερμοκρασία. «Πολύ περισσότερο θα ανησυχούσα για ένα παιδί με θερμοκρασία 38,3° που στενάζει, είναι ληθαργικό, ή απαρηγόρητο από ότι για ένα παιδί με θερμοκρασία 39,4° που κινείται κανονικά και έχει όρεξη.» μας λέει παιδίατρος γνωστής παιδιατρικής κλινικής.

Πρόβλημα στην αναπνοή:
    Ένα απλό κρύωμα κατά τη διάρκεια της ημέρας μπορεί να μετατραπεί σε σοβαρή περίπτωση αναπνευστικού προβλήματος τη νύχτα. Το στένεμα του ανώτερου αναπνευστικού ή ένας έναν παραγωγικός βήχα, συχνά αντιμετωπίζεται εύκολα στο σπίτι με το να φέρετε το παιδί σας έξω στον νυχτερινό αέρα ή με το να το αφήσετε να εισπνεύσει τον ατμό από ένα θερμό ντους.
    Εντούτοις, εάν το παιδί σας λαχανιάζει, ασθμαίνει, αναπνέει γρήγορα ή πολύ αργά, ή εάν το δέρμα μεταξύ των πλευρών τραβιέται προς τα μέσα με κάθε του αναπνοή, καλέστε το γιατρό σας αμέσως.
    Ένας παθολόγος μπορεί συνήθως να σας πει από το τηλέφωνο, με βάση το άκουσμα της αναπνοής του παιδιού σας και την περιγραφή των άλλων συμπτωμάτων, εάν πρέπει να το πάτε στο νοσοκομείο.     Ειδικά εάν το παιδί σας έχει μια χρόνια ασθένεια όπως το άσθμα, πρέπει να τηλεφωνήσετε στον παιδίατρό σας στο πρώτο σημάδι τέτοιου προβλήματος. Επιπλέον, λάβετε υπόψη ότι πρόβλημα στην αναπνοή ενός παιδιού μπορεί να έχει προκληθεί απο αλλεργική αντίδραση, απο εισπνοή εμετού, ή απο εισπνοή ενός ξένου αντικειμένου, όπως ένα νόμισμα ή ένα μικρό μέρος ενός παιχνιδιού. Σε περίπτωση που υπάρχει τέτοια υποψία, θα πρέπει αμέσως να πάτε στο γιατρό.

Πράσινο εμετό:
    Εάν το παιδί σας κάνει εμετό χρώματος σκούρο πράσινο, πρέπει να ανησυχήσετε. Το χρώμα αυτό σημαίνει συνήθως ότι η εντερική χολή είναι παρούσα στο στομάχι, η οποία θα μπορούσε να παρεμποδίσει την λειτουργία των εντέρων. Φυσικά μην ξεχάσετε να αναφέρετε στον παιδίατρό σας, την περίπτωση που το παιδί σας έφαγε πολύ αρακά ή σπανάκι προηγουμένως.
    Οι κρίσεις, πολλές φορές είναι το αποτέλεσμα ενός γρήγορα αυξανόμενου πυρετού. Αυτές οι κρίσεις μπορεί να αναγκάσουν ένα παιδί να τινάξει τα χέρια και τα πόδια του, να σφίξει το σαγόνι του, ακόμα και να λιποθυμίσει. Θα το αισθανθείτε επίσης θερμό ή καυτό στην αφή, το δέρμα του μπορεί να αναπτύξει μια γαλαζωπή χροιά, και τα μάτια του μπορεί να κυλήσουν πίσω στο κεφάλι του. Ενώ οι κρίσεις αυτές δεν είναι συνήθως επικίνδυνες, μπορούν να είναι τρομαχτικές για έναν γονέα και να δικαιολογήσουν ένα τηλεφώνημα στο γιατρό μέσα στην νύχτα. 

    Εκτός από τον έλεγχο των συμπτωμάτων του παιδιού σας, ο παθολόγος σας μπορεί να σας δώσει οδηγίες πως να κρατήσετε το παιδί σας δροσερό και άνετο. Σπάνια, μια κρίση μπορεί να προκληθεί από κάτι σοβαρότερο, όπως η επιληψία ή η μηνιγγίτιδα. Εάν το παιδί σας επιδεικνύει τα πιο πάνω συμπτώματα αλλά αισθάνεται δροσερό στην αφή, ή εάν η κρίση διαρκεί περισσότερο από τρία έως πέντε λεπτά, καλέστε αμέσως ασθενοφόρο.

Αφυδάτωση:
Τα μωρά και τα μικρά παιδιά μπορούν γρήγορα να αφυδατωθούν, ειδικά εάν αναπτύξουν γρήγορα πυρετό, κάνουν εμετό, ή έχουν διάρροια. Προσπαθήστε να κρατήσετε τα υγρά στο σώμα του παιδιού σας με την προσφορά ενός διαλύματος ηλεκτρολυτών, ένα μίγμα νερού με χυμό, ή ακόμα και ένα παγωτό γρανίτα, κάθε 15 λεπτά. Μην παίρνετε την αφυδάτωση στα ελαφριά –σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να προκαλέσει ακόμη και το θάνατο. Εντούτοις, εάν το παιδί σας αρνείται να πιει ή δεν μπορεί να κρατήσει οποιαδήποτε υγρά, δεν έχει ουρήσει για έξι ώρες, ή έχει ξεραμένα, ραγισμένα χείλια, καλέστε τον γιατρό σας αμέσως.

Τραύμα στο κεφάλι :
    Ακούτε έναν γδούπο και έπειτα κλάμα - το παιδί σας έχει πέσει από το κρεβάτι. Ενώ το πέσιμο συνήθως μπορεί να προκαλέσει απλά αβλαβείς μώλωπες στο κεφάλι, καλέστε το γιατρό εάν το παιδί σας λιποθυμίσει, ή γίνει οξύθυμο, είναι αποπροσανατολισμένο, ή έχει τη δυσκολία στην όραση, ή κάνει εμετό. Αυτά είναι συμπτώματα που μπορεί να επισημάνουν έναν σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι όπως π.χ. μια διάσειση. 

Επιπλέον, πάντα καλείτε τον παιδίατρο σας εάν το παιδί που έπεσε είναι κάτω του ενός έτους.

Οξύ πόνο στην κοιλιακή περιοχή:
    Μπορεί να είναι συμπτώματα ενός ιού, τροφικής δηλητηρίασης, ή ακόμα και αερίων. Εντούτοις, ο οξύς πόνος μπορεί να επισημάνει τα πάντα από τη σκωληκοειδίτιδα έως και στην πνευμονία. Δυστυχώς, είναι δύσκολο να κρίνουμε πόσο πονάει ένα μωρό ή ένα μικρό παιδί, δεδομένου ότι δεν μπορούν να σας πουν πόσο άσχημα αισθάνονται.     Έτσι εάν το παιδί σας: αρπάζει το στομάχι του, διπλώνωντας στα δύο, ή εάν το μωρό σας τραβά τα γόνατά του στο στήθος του και ουρλιάζει ανεξέλγκτα επικοινωνήστε με τον παιδίατρό σας για τον συμβουλευτείτε.

Αιματηρό εμετό ή κόπρανα:
    Μια χροιά αίματος στα κόπρανα ή τον εμετό του παιδιού σας δεν είναι οπωσδήποτε αιτία για να ανησυχήσετε. Είναι πιθανώς απλώς ένας μικρός τραυματισμός στο λαιμό ή το ορθό έντερό του. Εάν όμως είναι ένα σημαντική η ποσότητα, πρέπει να ενημερώσετε το γιατρό σας. Θα θελήσει να αποκλείσει ένα πιο σοβαρό γαστρεντερικό πρόβλημα.
    Ακόμα και όταν δεν έχει το παιδί σας κανένα από αυτά τα συμπτώματα, εμπιστευθείτε τη διαίσθησή σας εάν αισθανθείτε ότι κάτι μπορεί να συμβαίνει. Εάν, παραδείγματος χάριν, το παιδί σας είναι ληθαργικό, η επιδερμίδα του έχει γκρίζα όψη, ή κλαίει ασυνήθιστα, καλύτερα να επικοινωνήσετε με τον γιατρό σας.

πηγή