Δικαιοσύνη για όλους! / Καληνύχτα σας...

«Δεν είναι δυνατό να είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για κάποιους ανθρώπους και να μην είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για όλους τους ανθρώπους.»
Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αναπτύξτε στο παιδί σας το αίσθημα Δικαιοσύνης

Η Δικαιοσύνη στην ζωή των παιδιών μας.

Οι ειδικοί αναφέρουν ότι παιδιά που διδάσκονται από νωρίς τις αρχές της δικαιοσύνης είναι λιγότερο επιθετικά, έχουν λιγότερο θυμό, όταν δεν περνά το δικό τους, και διαχειρίζονται καλύτερα το αίσθημα της ματαίωσης.

Δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια...

Infants Possess a Sense of Justice

Πώς μπορούν οι γονείς να αναπτύξουν το αίσθημα της Δικαιοσύνης στα παιδιά τους;

Τα μικρά παιδιά προκείμενου να κατανοήσουν τον εαυτό τους αλλά και να αρχίσουν να ανεξαρτητοποιούνται, στρέφουν την προσοχή τους στο Εγώ. Μετά το τρίτο έτος της ηλικίας τους, τα παιδιά αρχίζουν να γίνονται λιγότερο εγωκεντρικά καθώς καταλαβαίνει ότι και οι άλλοι άνθρωποι είναι σημαντικοί. Αρχίζουν να καταλαβαίνουν πως οι κανόνες του σπιτιού έχουν εφαρμογή και έξω από αυτό.

.

Πώς να το μάθετε:

• Μην κάνετε διακρίσεις ανάλογα με το φύλο ή την ηλικία στα αδερφάκια, σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους. Αποφύγετε την φράση «εσύ που είσαι μεγάλος, υποχώρησε» ή «καλά δεν ντρέπεσαι αν φέρεσαι έτσι στο μικρό σου αδελφάκι». Μην ξεχνάτε πως και τα δύο είναι παιδιά με ίσες ανάγκες και δικαιώματα.

• Ανταποκριθείτε στο παιδί σας με σεβασμό στην προσωπικότητα και τις ικανότητες τους. Δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια και δεν γίνεται να έχετε τις ίδιες απαιτήσεις.

• Παροτρύνετε όλα τα μέλη της οικογένειας να συμμετέχουν σε κάποιες δραστηριότητες π.χ. στρώσιμο τραπεζιού ή συμμάζεμα. Μπορείτε αν θέλετε να τους καλέσετε σε οικογενειακό συμβούλιο. Προτείνετε τους να επιλέξουν μια δουλειά που τους αρέσει και για την εκτέλεση της οποίας θα είναι υπεύθυνα.

• Όταν κάποιος ρωτάει κάτι το παιδί σας μην απαντάτε εσείς για λογαριασμό του. Αφήστε το να απαντήσει εκείνο χωρίς να περιορίζετε τον αυθορμητισμό του.

• Φροντίστε από μικρή ηλικία να το μάθετε να περιμένει τη σειρά του. Όταν μιλάτε εξηγήστε του πως πρέπει να περιμένει το συνομιλητή του να τελειώσει και πως δεν είναι σωστό και ευγενικό να το διακόπτει.

• Μην υποτιμάτε την αξία του παιχνιδιού. Το παιχνίδι, εκτός από αναφαίρετο δικαίωμα του παιδιού, είναι και σημαντικό για την αναπτυξιακή του εξέλιξη. Κατανοήστε ότι τα παιδιά μαθαίνουν σημαντικά πράγματα από το παιχνίδι.

πηγή: jenny

Το Κύπελλο του Πυθαγόρα («Το κύπελλο του Δικαίου»)

«Όποιος θέλει τα πολλά, χάνει και τα λίγα»

 

Κατά την τοπική παράδοση της Σάμου, ο φιλόσοφος έφτιαξε το κύπελλο για να πίνει με μέτρο τον οίνο. 

Εσωτερικά, είχε μία γραμμή που όριζε ως που έπρεπε να γεμίσει κανείς. 

Μια στάλα παραπάνω και η κούπα άδειαζε όλο το κρασί της από μία κρυφή οπή στη βάση.

Pythagorean cup

Καλείται επίσης "κύπελλο του Δικαίου" διότι αντανακλά και μία από τις βασικές αρχές του Δικαίου, αυτήν της Ύβρεως και Νεμέσεως. Όταν το όριο ξεπερνιέται (Ύβρις), δεν χάνονται μόνον όσα έχουν ξεπεράσει το όριο, αλλά και όλα τα προηγούμενα που είχαν αποκτηθεί (Νέμεσις - Τίσις).

Διά της απλής εφαρμογής μιας υδραυλικής αρχής, ο φιλόσοφος Πυθαγόρας μας διδάσκει απ' τα βάθη του χρόνου, να δεχόμαστε το άριστο μέτρο και να απολαμβάνουμε τον οίνο που ήδη έχουμε στην κούπα μας αντλώντας την μέγιστη ωφέλεια.

Εάν κάποιος, αντί να δεχθεί την άριστη ποσότητα (αυτή που του αναλογεί και που αρκεί για να τον ικανοποιήσει), υπερβεί έστω και λίγο τα όρια, η κούπα ξεχειλίζει, χύνοντας στο έδαφος όλη την προϋπάρχουσα ποσότητα.

Μη απολαμβάνοντας αυτό που ήδη υπάρχει και ζητώντας κάτι παραπάνω από τα επιτρεπτά όρια, φεύγει μέσα από τα χέρια του και αυτό που θα έπρεπε να τον είχε ευχαριστήσει αλλά που δεν το κατεδέχτηκε, ζητώντας το πέραν των ορίων επιπλέον...

whitewomenfront

Η αλαζονεία δυναμώνει, και ύστερα καταστρέφει

    Τρέφει την άγνοια, καθιστώντας τον αλαζόνα εύκολη λεία. 

Το χτύπημα που δεν βλέπει να έρχεται είναι εκείνο που θα τον σωριάσει στη γη.
    Συμβαίνει, άτομα που κατέχουν υψηλά αξιώματα και έχουν αναδειχθεί σε διαχειριστές σημαντικών εθνικών κεφαλαίων και υψηλού συμβολισμού έργων, που λαμβάνουν επαίνους και εγκώμια, να πιστεύουν ότι έγιναν άτρωτοι, μικροί απρόσβλητοι θεοί. Φτάνουν να θεωρούν πως η ζηλευτή ισχυρή θέση τους, η υπερχειλίζουσα δύναμή τους, έχει χτίσει ισχυρή ασπίδα προστασίας. 

Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τους αγγίξει, καμιά μπόρα δεν θα νοτίσει την κεφαλή τους, καμία υποψία δεν θα αμαυρώσει τους τίτλους τους, μπροστά τους θα είναι τυφλοί οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, αφού οι νόμοι είναι μόνο για τους «κοινούς», εκείνοι εξαιρούνται.

    Η αλαζονεία της εξουσίας τούς τυφλώνει. Περιφέρονται στα δημόσια πεδία σαν άσπιλες περιστερές την ώρα που απολαμβάνουν απερίσκεπτοι, υπερφίαλοι, ασύνετοι, τους πλούσιους καρπούς των ανομημάτων τους. Ούτε διανοούνται ότι η πανοπλία τους ενδέχεται να γίνει διαφανής. Η αλαζονεία τρέφει την άγνοιά τους. 

Η υπερβολική αυτοπεποίθηση συσκοτίζει όσα δεν γνωρίζουν. Και αυτά τα τυφλά σημεία τούς καθιστούν εύκολη λεία. Το χτύπημα που δεν βλέπουν να έρχεται είναι εκείνο που θα τους σωριάσει στη γη. 

.........
    Η αλαζονεία της εξουσίας, η των αρχαίων Ύβρις, που κατ’ εκείνους παραβίαζε την ηθική τάξη και ανέτρεπε την κοινωνική ισορροπία, είναι παγίδα, στην οποία πέφτει αυτοκαταστρεφόμενος ο υβριστής. Όποιος συσσωρεύει ατασθαλίες καταλήγει δούλος των ανομιών του· τίποτα έπειτα δεν τον εμποδίζει να ναυαγήσει στην πρώτη θαλασσοταραχή. 

    Στον αρχαιοελληνικό κόσμο περιέγραφαν με τέσσερις λέξεις την πορεία εκείνου που «τα μυαλά του έχουν πάρει αέρα», του άφρονος μεγαλοσχήμονος: Ύβρις, Άτη, Νέμεσις, Τίσις. Ο Δίας έστελνε τον υβριστή στην Άτη, την τύφλωση του νου και σε νέες ανόητες πράξεις έως το πολύ σοβαρό παράπτωμα που επέφερε τη Νέμεσιν, δηλαδή τη Δίκη, και στη συνέχεια την Τίσιν, την τιμωρία. Συνεχώς επανέρχονται, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, τα ευμετάβολα επιφαινόμενα και η αμετάβλητη ουσία του ίδιου κακού, αδυσώπητου στην παρείσδυσή του στα υψηλά κλιμάκια, μονότονου στη διαχρονική εμμονή του. Η λαχτάρα για δύναμη, που εξασφαλίζεται με κοντόφθαλμη κατάχρηση εξουσίας, επιτρέπει στην Ιστορία να ανανεώνεται παραμένοντας κατά βάθος η ίδια. Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι κάθε χρόνο διατίθενται παγκοσμίως για δωροδοκίες περισσότερα από ένα τρισ. δολάρια.

    Δεν διδάσκει η σοφή χιλιομασημένη ρήση του Βίαντος του Πριηνέα, ότι η εξουσία αποκαλύπτει τον χαρακτήρα του ανθρώπου, αρχή άνδρα δείκνυσι. Μάταια αναμασάται χιλιετίες τώρα, από τον Κρέοντα στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή έως τον Αβραάμ Λίνκολν, που έλεγε «σχεδόν όλοι οι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν τις αντιξοότητες, αλλά αν θες να δοκιμάσεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου, δώσ’ του εξουσία». Αξιωματούχοι και επικεφαλής θεσμών αποκαλύπτονται αίφνης να ενεργούν χωρίς να λογοδοτούν, ωσάν να κατέλαβαν το αξίωμα αυτό αυτοδίκαια και όχι ως εκπρόσωποι ενός ορισμένου σώματος, ενός κοινωνικού συνόλου, το οποίο έχουν την ηθική υποχρέωση να υπηρετούν. Και τότε οι πολίτες κυκλώνουν όχι μόνο αυτούς με αμφιβολίες, θέτουν υπό αμφισβήτηση όλους. Το 74% των Ευρωπαίων (Ευρωβαρόμετρο, 2022) «βλέπει» υψηλά ποσοστά διαφθοράς στους δημόσιους θεσμούς κι έπειτα στα πολιτικά κόμματα, στις τοπικές διοικήσεις. Και απαισιοδοξεί αναφορικά με την όποια θεραπεία. 

Όταν σκάει η βόμβα, όπως στο Ευρωκοινοβούλιο, υψώνεται βροντερός όρκος πίστης στη διαφάνεια και στη λογοδοσία, διατρανώνεται ένα όχι στον εισοδισμό αντιευρωπαϊκών δηλητηρίων, μεγαλύτερο από τον κόσμο. Μέχρι –αλίμονο– το πολύ χρήμα να ναρκώσει ξανά τη συνείδηση που υποσκελίζει τη λαμπερή βρώμικη ύλη, να καταστείλει μέσα στους αποδέκτες του κάθε σπασμό εντιμότητας και ευθυκρισίας. Αυτή είναι η κοινή πίστη. Και απέχουμε ακόμη πολύ από τη συνθήκη που μπορεί να τη σκοτώσει.

Τασούλα Καραϊσκάκη

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Θέμις η Πανδερκής: Η αντιπρόσωπος του "Θείου Δικαίου"

Το όνομα "Θέμις" προέρχεται από το ρήμα τίθημι που σημαίνει θέτω, τοποθετώ, "φέρω τι εἴς τινα θέσιν", και συνεπώς εμπεριέχει αρχικά την έννοια του τεθειμένου και κατ’ επέκταση του δικαίου και της ηθικής τάξης ως κάτι που έχει τεθεί θεϊκά.

Πανδερκής, εκ του γεγονότος ότι τίποτε δεν της διέφευγε. (πάν + δέρκομαι) -> αυτός που παρατηρεί τα πάντα, δηλαδή αυτός που έχει πανεποπτεία.)

    Η Θέμις ανήκει στους Τιτάνες, τους πρώτους θεούς της ελληνικής μυθολογίας, που ήταν τέκνα του πρώτου θεϊκού ζεύγους της Γαίας και του Ουρανού. Ο ποιητής Πίνδαρος τη θεωρεί πρώτη γυναίκα του Δία και ο Ησίοδος, δεύτερη μετά τη Μήτιδα, με την οποία ο πατέρας των Θεών διατήρησε σχέσεις σεβασμού και εμπιστοσύνης.

    Ήταν η πρώτη κάτοχος του Μαντείου των Δελφών, το οποίο και έπειτα χάρισε στην αδελφή της Φοίβη, γιαγιά του Απόλλωνα. Όταν όμως γεννήθηκε ο Απόλλωνας επέδειξε προς αυτόν ιδιαίτερη αγάπη και στοργή και σύμφωνα με τη μυθολογία αυτή πρώτη του πρόσφερε τροφή, θεωρούμενη έτσι και τροφός του Απόλλωνα παραδίδοντάς του αργότερα το εν λόγω Μαντείο…
Ήταν εκπρόσωπος της θείας δικαιοσύνης σε κάθε ανθρώπινη περίσταση και κυρίως σε ότι σχετιζόταν με τους νόμους της φιλοξενίας. Άλλη ιδιότητα της Θέμιδας, που την κληρονόμησε από τη μητέρα της τη Γη, ήταν και η προφητική της ικανότητα. Είχε διαδεχθεί τη μητέρα της στο μαντείο των Δελφών.

Ήταν η σοφή και ειλικρινής υπεύθυνη θεά για την τήρηση των δικαιωμάτων στις ανθρώπινες σχέσεις. Σε συμβολικό επίπεδο αντιπροσωπεύει τον νόμο και την ηθική τάξη, το θείο δίκαιο. 

    Ο ζυγός στο αριστερό της χέρι αντιπροσώπευε την Δικαιοσύνη και η αλυσίδα και το ξίφος συμβόλιζαν την αυστηρή εφαρμογής αυτής.
Το όνομα Θέμις προέρχεται από το ρήμα τίθημι που σημαίνει θέτω, τοποθετώ, φέρω τι εις τίνα θέσιν, και συνεπώς εμπεριέχει αρχικά την έννοια του τεθειμένου και κατ’ επέκταση του δικαίου και της ηθικής τάξης ως κάτι που έχει τεθεί θεϊκά.
    Κατά τον Όμηρο εκτελεί καθήκοντα κήρυκα του Δία και των θεών, αργότερα όμως τη θεωρούσαν προστάτρια της νομιμότητας και θεά της δικαιοσύνης. Στο όνομα του Δία συγκαλούσε το συμβούλιο των θεών και ότι επόπτευε την τάξη κατά τις τελετές των συμποσίων τους.

    Ήταν η τελετάρχης του Ολύμπου. Εκτελούσε τις αποφάσεις του Δία. Καθόταν κοντά του και συνομιλούσε μαζί του. Επίσης είναι αυτή που κάθε φορά εξαγγέλλει τις αποφάσεις του Δία εξ ου και αποκαλούνταν “Διός θέμιστες” όπως έτσι λέγονταν οι νόμοι και οι αποφάσεις που δημιουργούσαν οι άνθρωποι κατ΄ εικόνα της δικαιοσύνης του Ολύμπου.
    Ήταν προστάτρια όλων των δικαιωμάτων των ανθρώπων. Ρύθμιζε τη δικαιοσύνη μεταξύ των ανθρώπων. Μπορεί να παρομοιαστεί με τελετάρχη στις γιορτές και τα συμπόσια του Ολύμπου και ως θεότητα, που επιβάλλει την τάξη στο βουνό των Θεών.
    Η Θέμις στη μυθολογία είναι εκείνη που θεσμοθετεί. Είναι η θεά που προστατεύει κάθε θεσμό και ιδιαίτερα της φιλοξενίας και της δικαιοσύνης. Η δικαιοσύνη των ανθρώπων έχει ουράνια προέλευση και συνδέεται με την παγκόσμια τάξη, της οποίας ανώτατος ρυθμιστής είναι ο Δίας, που βοηθείται στο έργο του από αυτήν.

    Με αυτές τις αντιλήψεις ο Ησίοδος έπλασε στη Θεογονία του την Θέμιδα, ως σύζυγο του Δία, αφού η ιδέα της τάξης είναι συνυπάρχουσα ιδιότητα του υπέρτατου θεού. Έτσι παρουσιάζεται η Θέμις προστάτιδα του δικαίου και της φιλοξενίας και τιμωρός κάθε παράβασης επ΄ αυτών, ιδιαίτερα κατά του Πάριδος που καταπάτησε τις αρχές, με τον Τρωικό Πόλεμο που συναποφάσισε με τον Δία.
    Ο γάμος του μαζί της σηματοδότησε, μετά την κατάποση της πρώτης του συζύγου Μήτιδος, τη σταθεροποίηση της βασιλείας ως του ισχυρότερου από όλους τους θεούς αλλά και ως εγγυητή σταθερών κανόνων που ίσχυαν τόσο για τους θεούς, όσο και για τους θνητούς.
    Το δίκαιο που αντιπροσωπεύει είναι ιερό και ισχύει και για τους θεούς και είναι ανώτερο ακόμη και από τη βούλησή τους. Ως θεά είχε τρισυπόστατη εκπροσώπηση ως θεά φυσικής τάξης, θεά της ηθικής τάξης και προφήτις θεά, ιδιότητα που την κληρονόμησε από την μητέρα της Γαία.
    Έτσι σύμφωνα με τα παραπάνω, θυγατέρες της Θέμιδος και του Διός εκπροσωπούν τη φυσική τάξη, φέρονταν οι Ώρες, οι οποίες ανάλαβαν να κανονίσουν όσα πρέπει να γίνονται στη φύση στις διάφορες εποχές του χρόνου ( η ακριβής εναλλαγή των εποχών) . Οι Ώρες επίσης εκπροσωπούν την ηθική τάξη αφού η Ευνομία, η Δίκη, και η Ειρήνη, που αποτελούν τα υπέρτατα αγαθά μιας κοινωνίας.

    Άλλες θυγατέρες της Θέμιδος και του Διός είναι οι οι Μοίρες, (η Κλωθώ, η Λάχεση και η Άτροπος,) που προσωποποιούσαν το πεπρωμένο κάθε ανθρώπου, και στις οποίες ο πατέρας τους Δίας τις είχε αναθέσει να διανέμουν στους ανθρώπους τα αγαθά.
Επίσης η παρθένα Αστραία, προσωποποίηση της δικαιοσύνης. Η Δίκη (Αστραία) ήταν η μόνη που είχε το θρόνο της δίπλα στον πατέρα της, Δία, όταν εκείνος δίκαζε. Και τέλος ως εκπροσωπούσες την προφητεία φέρονταν οι Νύμφες.
    Η Θέμις προσαγορεύονταν άλλοτε “Ιχναία θεά”, δηλαδή θεά που αναζητεί ίχνη αδικοπραξιών, καθώς και “Πανδερκής θεά”, εκ του γεγονότος ότι τίποτε δεν της διέφευγε. (πάν + δέρκομαι) -> αυτός που παρατηρεί τα πάντα, δηλαδή αυτός που έχει πανεποπτεία.)
Επί του τελευταίου κάποιοι μυθογράφοι θεώρησαν την Θέμιδα κόρη του Ήλιου υπό το φως του οποίου ουδέν αποκρύπτεται. Μάλιστα λεγόταν ότι η Θέμις έβλεπε τα πάντα πριν ακόμα τα δουν οι άνθρωποι. Εξ αυτού ο Αισχύλος αναγνωρίζει την Θέμιδα μητέρα του προορατικού Προμηθέα.
    Ιερά της Θέμιδος υπήρχαν στη Θεσσαλία, Αττική, Βοιωτία και Ολυμπία. Η λατρεία της είχε διαδοθεί σ’ όλη την Ελλάδα. Στο εθνικό μουσείο στην Αθήνα σώζεται ωραιότατο άγαλμά της που κατασκευάστηκε τον 3ο π.χ. αι. από το Χαιρεστράτη.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Αίσθημα της Αδικίας στα παιδιά

Από πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά νιώθουν έντονα το αίσθημα της αδικίας και ειδικά όταν συνειδητοποιούν ότι ο κόσμος δεν είναι οργανωμένος γύρω από τις επιθυμίες τους.
Γιατί να πάνε για ύπνο νωρίς; Είναι αδικία.
Γιατί να στερηθούν μια αγαπημένη τους λιχουδιά; Είναι αδικία.
Γιατί να πάρει το παιχνίδι τους το αδελφάκι τους, επειδή είναι μικρότερο και δεν καταλαβαίνει; Αυτό κι αν είναι αδικία.

Ποια είναι η αποστολή των γονιών;

    Να κάνουν σιγά σιγά το παιδί τους να συνειδητοποιήσει ότι αυτό που θεωρεί το ίδιο δίκαιο ή άδικο δεν το θεωρούν απαραίτητα και οι γονείς, τα αδέλφια , οι συμμαθητές ή η δασκάλα του. 

Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Nature", με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή Φίλιξ Γουόρνεκεν του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και τον επίκουρο καθηγητή Πίτερ Μπλέικ του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, το αίσθημα του «αδικημένου» αναπτύσσεται σε μικρότερη ηλικία (από τα τέσσερα έως τα δέκα έτη) σε όλες τις κοινωνίες, άρα είναι πιο ενδόμυχο.

Από την άλλη, το αίσθημα απάρνησης των προνομίων (όταν δεν θέλει κάποιος να έχει περισσότερα από τους άλλους και αποστρέφεται την αδικία όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για τους άλλους), εμφανίζεται σε πιο προχωρημένη ηλικία -μετά τα οκτώ έτη- και όχι σε όλες τις κοινωνίες.

«Η οικογένεια είναι πολλές φορές το πρώτο μέρος όπου ένα παιδί γνωρίζει την αδικία. 

    Κανείς δεν γλιτώνει από αυτό. Θα έρθει κάποια στιγμή όπου θα έχει αναπόφευκτα την εντύπωση ότι έχει πέσει θύμα της τρομερής αδικίας που του έχουν επιβάλει οι γονείς του. 

Δεν είναι δίκαιο να με τιμωρείτε! 

Δεν είναι δίκαιο να με στέλνετε για ύπνο! 

Δεν είναι δίκαιο να μου βάζετε τις φωνές! 

Πίσω από όλα αυτά τα «Δεν είναι δίκαιο» που φωνάζει ένα δυσαρεστημένο παιδί, κρύβεται ένα αίτημα το οποίο μπορούμε να συνοψίσουμε ως εξής: 

Πες μου ότι υπάρχω για σένα, ότι έχω σημασία για σένα, ότι δεν είμαι διαφανής στη ζωή σου, ότι κατέχω μια θέση σε αυτήν», εξηγούν οι συγγραφείς Nicole Prieur και Isabelle Gravillon στο βιβλίο τους «Τα παιδιά μας, αυτοί οι μικροί φιλόσοφοι», εκδόσεις Μεταίχμιο.

Σύμφωνα με τις ίδιες, τα παιδιά έχουν έναν περίεργο τρόπο να καταγράφουν αυτό που τους δίνεται: 

Μεταξύ όλων των πραγμάτων που δέχονται, εκείνα παρατηρούν πριν απ’ όλα αυτό που δεν τους προσφέρθηκε, τα λόγια που δεν ήταν καθησυχαστικά.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να πανικοβαλλόμαστε. 

Πώς να αντιδράσουμε στις κατηγορίες τους περί αδικίας; Αποφεύγοντας τις αμφιταλαντεύσεις. 

Τι ζητά ένα παιδί που φωνάζει εναντίον της αδικίας;

Στην πραγματικότητα δεν ζητά περισσότερη δικαιοσύνη αλλά μεγαλύτερη ορθότητα. 

Εκείνο που θέλει είναι γονείς στη σωστή θέση, δηλαδή γονείς που πληρούν το ρόλο τους ως θεματοφύλακες της γονεϊκής εξουσίας, που δρουν ως υπεύθυνοι ενήλικες, θεωρώντας το παιδί και όχι έφηβο ή ενήλικα, γονείς ανταποκρινόμενους στην ανάγκη του να εισακουστεί και να το λάβουν υπόψη.

mothersblog

Καλλιεργήστε το Αίσθημα Δικαίου στο παιδί σας

«Ποιο το όφελος αν δημιουργείς πολλούς φτωχούς με την εκμετάλλευση και κατόπιν ανακουφίζεις έναν με την ελεημοσύνη;
Αν δεν υπήρχε το πλήθος των εκμεταλλευτών δεν θα υπήρχε ούτε το πλήθος των εξαθλιωμένων»

Γρηγόριος ο Θεολόγος

 «Όποιος νικιέται πάντοτε από τα χρήματα είναι αδύνατον να γίνει ποτέ δίκαιος»

Δημόκριτος

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι στη ζωή κυριαρχεί η αδικία.
Αυτό όμως δεν αφορά εσάς, αφού έχετε ιερό καθήκον να «καλλιεργήσετε» από νωρίς το αίσθημα δικαίου στο παιδί σας.

Εξηγήστε τα οφέλη της δικαιοσύνης:
    Το πρώτο που πρέπει να κάνετε είναι να του αναλύσετε την τεράστια σημασία της απόδοσης δικαιοσύνης σε κάθε έκφανση της ζωής, ανεξάρτητα του δείκτη δυσκολίας. Αν καταλάβει ότι η μη επικράτηση της δικαιοσύνης, από τα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητας μέχρι τα πιο σημαντικά, είναι σκέτη καταστροφή, έχετε κάνει ένα πολύ καλό ξεκίνημα.

Λειτουργήστε διαλλακτικά στις ενστάσεις του:
    Δώστε στο παιδί το ελεύθερο να σας εκφράζει με κόσμιο τρόπο τη δυσαρέσκειά του, όποτε νιώθει ότι αδικείται. Με αυτόν τον τρόπο, το κέρδος είναι διπλό. Και θα αποκτήσει το θάρρος της γνώμης του και θα αρχίσει να καλλιεργείται μέσα του το αίσθημα δικαίου.

Βοηθήστε το να ξεχωρίζει το δίκαιο από το άδικο:
    Αρκετά παιδάκια, όταν είναι σε μικρή ηλικία, θεωρούν ότι επειδή θέλουν κάτι, το δικαιούνται κιόλας. Με απλά λόγια, προσωπική επιθυμία και δικαιοσύνη είναι ένα και το αυτό στο μυαλουδάκι τους. Εσείς λοιπόν πρέπει με διάλογο και μέσα από παραδείγματα, να το βοηθήσετε να αντιληφθεί ότι αυτά τα δύο δεν πάνε απαραίτητα μαζί.

Φροντίστε να μπει νοερά στη θέση του αδικημένου:
    Είναι άκρως διδακτικό για το παιδί να περάσει νοερά στην αντίπερα όχθη. Να μπει δηλαδή στα παπούτσια αυτού που υφίσταται μιας άδικη συμπεριφορά από εκείνο, προκειμένου να αντιληφθεί πόσο άσχημα θα ένιωθε στη θέση του. Αν λοιπόν γίνει μέρος της φιλοσοφίας και της κοσμοθεωρίας του παιδιού ο αλτρουισμός και η ευτυχία του συνανθρώπου, το μόνο εύκολο είναι να γίνει δίκαιο όσο μεγαλώνει.

Πηγή: mother.gr

Αυτά που ποθούμε στη ζωή μας, Ευτυχία, Ελευθερία, Πνευματική Γαλήνη...

... τ’ αποκτούμε, αφού πρώτα τα προσφέρουμε εμείς σε κάποιον άλλο.

Αλληλεγγύη: η συνισταμένη των αξιών

Το όραμα για τη δημιουργία μιας “ιδανικής κοινωνίας” στηρίζεται στις πανανθρώπινες αξίες που η κλασική Ελλάδα του 5ου αιώνα π.Χ. και ο ευρωπαϊκός Διαφωτισμός του 18ου αιώνα δημιούργησαν.

Είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα-ατομικά, κοινωνικά, πολιτικά.

Τρεις είναι ίσως οι πιο σημαντικές.

Πρώτη και θεμελιώδης αξία για την ύπαρξη ενός όμορφου κόσμου είναι η ελευθερία.

Ο Βολταίρος ονομάζει ελευθερία «το να μπορώ ανεμπόδιστα να κινούμαι ή να στέκομαι, σύμφωνα με την εκλογή του πνεύματός μου». Όταν, δηλαδή, ο άνθρωπος έχει «ιδίαν» βούληση, διαθέτει τον εαυτό του, ρυθμίζει τη ζωή του, παίρνει και εκτελεί τις αποφάσεις του κατά τη δική του κρίση, σύμφωνα με τις επιθυμίες του και τα συμφέροντά του με την υποχρέωση, όμως, να σέβεται το αντίστοιχο δικαίωμα των άλλων στο πλαίσιο της συνύπαρξης.

Αυτή η μορφή της ελευθερίας, που αποτελεί την κοινωνική ελευθερία, αποκτά το πραγματικό της νόημα, όταν γίνει το σκαλοπάτι για την απόκτηση της εσωτερικής ελευθερίας. Με αυτήν την τελευταία μπορεί να ελέγξει τις ενστικτώδεις αντιδράσεις του και να ρυθμίζει τη συμπεριφορά του σύμφωνα με τις αρχές, τις αξίες που θέτει ο ίδιος, τις αιώνιες αξίες της δικαιοσύνης, της αλήθειας, της αγάπης. Με λίγα λόγια εσωτερική ελευθερία σημαίνει αυτοδέσμευση του εαυτού σου, στροφή στην Αρετή.

Η δεύτερη αξία αφορά τη δικαιοσύνη.

Κατά τον Πλάτωνα, στο έργο του «Πολιτεία», από τις τέσσερις αρετές, Σοφία, Ανδρεία, Σωφροσύνη, Δικαιοσύνη, που πρέπει να χαρακτηρίζουν την ιδεώδη πολιτεία, η Δικαιοσύνη αποτελεί το θεμέλιο λίθο της. Βασική αρχή της είναι η θέση ότι κάθε πολίτης εργάζεται μόνο στο αντικείμενό του και επομένως συνεισφέρει από το πόστο του στην κοινωνική πρόοδο. Γι’αυτό «αποστολή του κράτους είναι να φέρει με τη δικαιοσύνη στην κοινωνία των ανθρώπων αρμονία και τάξη» (Κ. Τσάτσος).

Αλλά και η σύγχρονη αντίληψη της δικαιοσύνης εκφράζει την πλατωνική προσέγγιση.

Αφού το άτομο, κάνοντας ελεύθερα τις επιλογές του, αξιοποιεί ή όχι τις ικανότητές του, απολαμβάνει ή όχι τα κοινωνικά αγαθά, υλικά και πνευματικά – εισόδημα, αγάπη, εκτίμηση, αναγνώριση, συντροφιά, σιγουριά-, με την προϋπόθεση ότι το κράτος δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους στην εκπαίδευση, την πληροφόρηση, τη γνώση, τη συμμετοχή. Επομένως, ο καθένας ανάλογα με τις ικανότητές του προσφέρει στην κοινωνία και αμείβεται ανάλογα με την προσφορά του.

Τρίτη αξία, η συνισταμένη των προηγούμενων, είναι η αλληλεγγύη.

Ως αλληλεγγύη θεωρείται το ηθικό καθήκον της αλληλοβοήθειας, της υποχρέωσης που έχουν τα μέλη μιας ομάδας να υποστηρίζονται και να ενισχύονται αμοιβαία. Η συμπεριφορά αυτή αποκτά μεγάλη ηθική αξία, όταν αποτελεί αυτοσκοπό και ποτέ το μέσον προκειμένου να πετύχουμε κάποιον άλλον σκοπό μας. Αλλά και μικραίνει η αξία της, όταν εκδηλώνεται μονάχα από φόβο. Όταν εκπληρώνεται ως καθήκον αυτοπροαίρετα χαρίζει ηθική ικανοποίηση και υψηλή αυτοεκτίμηση.

Γίνεται πράξη απελευθερωτική, ενώ παράλληλα γεννιέται η δυνατότητα για μεταστροφή των κοινωνικών πραγμάτων. Όμως το χρέος της αλληλεγγύης εκπορεύεται όχι μόνο από τα ανθρωπιστικά συναισθήματα. Υπαγορεύεται από το αίσθημα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατικότητας. Η αλληλεγγύη διαφέρει από τη φιλανθρωπία στο ότι δεν αφορά άμεσα ένα άλλο πρόσωπο εξατομικευμένα. Αφορά τους πάντες και είναι επωφελής για τους πάντες μέσα σε μια κρατικά οργανωμένη κοινωνία.

Η Κινέζικη ρήση:

“Αν σου ζητήσει κάποιος πεινασμένος ρύζι μην του δώσεις , μάθε τον να το καλλιεργεί”, φανερώνει τη διαφορά. Χωρίς αυτή την αξία οι δύο προηγούμενες, ελευθερία και δικαιοσύνη χάνουν την καθολικοτητά τους.

Γι’ αυτό σήμερα βρίσκονται σε κρίση. Η ανεργία και η φτώχεια από τη μια, η απουσία κοινωνικού κράτους από την άλλη οδηγούν στην απώλεια των κοινωνικών, εργασιακών και οικονομικών δικαιωμάτων των πολιτών. Η στοιχειώδης κοινωνική ευημερία συρρικνώνεται ιδιαίτερα για τις ασθενέστερες οικονομικά τάξεις, ενώ σε πολλές περιπτώσεις περισσεύει η αναξιοπρέπεια, η εξαθλίωση, η κοινωνική αδικία.

Με την ανάληψη ποικίλων πρωτοβουλιών αλληλεγγύης εκ μέρους των πολιτών και την εθελοντική ενεργοποίησή τους οι πάσχοντες είναι δυνατόν να αποκτήσουν ισοτιμία, αξιοπρέπεια και ενεργό συμμετοχή στα στοιχειώδη κοινωνικά αγαθά, περιορίζοντας τον κοινωνικό αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση. Είναι απαραίτητο, δηλαδή, ο άνθρωπος να προσφέρει τον εαυτό του στους άλλους χωρίς να αποβλέπει σε κάποιο οικονομικό, επαγγελματικό ή άλλο όφελος.

Για να γίνει αυτό απαιτείται να απορρίψει δυο αρχές που καταδυναστεύουν τη ζωή του και αποτελούν φαινόμενα του σύγχρονου πολιτισμού και τρόπου ζωής.

Η μία είναι ο ατομικισμός, δηλαδή η τάση του ανθρώπου να επιδιώκει την ικανοποίηση του ατομικού συμφέροντος αδιαφορώντας, αν αυτό στρέφεται ενάντια στο κοινό καλό και το κοινωνικό συμφέρον.

Η άλλη είναι ο υλισμός, δηλαδή η πίστη στην ύπαρξη μόνο της ύλης, η προσπάθεια απόκτησης καθετί υλικού μόνο και η απόρριψη των ιδεών. Με αυτές τις αρχές επικρατεί μίσος, καχυποψία, ανασφάλεια, αδυναμία εξεύρεσης λύσεων.

Αντίθετα, υιοθετώντας το ανθρωπιστικό ιδεώδες καταπολεμείται η φτώχεια, η εκμετάλλευση, ο αναλφαβητισμός, οι ασθένειες, ανακουφίζονται οι άνθρωποι από εμπόλεμη κατάσταση ή φυσική καταστροφή, προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και το φυσικό περιβάλλον, εξασφαλίζεται η δυνατότητα να ζουν με ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα, αξιοπρέπεια, απαλλαγμένοι από προκαταλήψεις και ρατσισμό. Ακόμα, καλλιεργείται η κοινωνική συνείδηση, οι πολίτες γίνονται ενεργά μέλη της κοινωνίας με αποτέλεσμα την καλύτερη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών και τη στήριξη του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Επομένως, το ηθικό καθήκον της φροντίδας για την ευδαιμονία των άλλων, επιτάσσεται και από τον ορθό λόγο, γιατί καθορίζει τη μορφή της κοινωνίας.

“Τρία πράγματα που ποθούμε περισσότερο στη ζωή μας, ευτυχία, ελευθερία, πνευματική γαλήνη, τ’ αποκτούμε πάντα αφού πρώτα τα προσφέρουμε εμείς σε κάποιον άλλο”.

Νικόλαος Γ. Ζυγογιάννης – Καθηγητής

antikleidi.com

Δικαιοσύνη... Ειρήνη... / Καληνύχτα σας

Τα ιδανικά της Ειρήνης και της Δικαιοσύνης, όσο νωρίτερα μπαίνουν στις καρδιές, τόσο βαθύτερα θα ριζώσουν και τόσο περισσότερο θα διατηρηθούν.

Γιώργος Σεφέρης

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μήπως μεγαλώνουμε παιδιά με υπερτροφικό "ΕΓΩ";

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής και η απομάκρυνση από τις παραδοσιακές κοινωνίες και σχέσεις (γειτονιά, οικογένεια) μεγαλώνουν τα παιδιά με πιο υπερτροφικό "ΕΓΩ". 

Αυτό σημαίνει ότι τα ίδια νιώθουν ότι όλα περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό τους και τις ανάγκες τους. 

Είναι απαραίτητο λοιπόν να τους μιλήσουμε και να τους διδάξουμε τι είναι η ηθική νοημοσύνη.

Ο κ. Στέλιος Μαντούδης - Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής, 

εξηγεί ότι η ηθική νοημοσύνη είναι ο σεβασμός στις αξίες των άλλων και η ικανότητα να ξεχωρίζουμε το σωστό από το λάθος. 

Παρακάτω αναφέρει τις βασικές αρετές της ηθικής νοημοσύνης και τους λόγους που πρέπει να τις διδαχθεί κάθε παιδί και έφηβος.

Ο σεβασμός και η ευγένεια είναι τα βασικά στοιχεία που δείχνουν ότι εκτιμάμε τους άλλους και φερόμαστε πολιτισμένα. 

Διδάξτε στο παιδί σας να σέβεται και ενισχύστε τους καλούς τρόπους. 

Είναι σημαντικό να υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός ανάμεσα σε εσάς και το παιδί σας. Είναι ένα εφόδιο που θα το συνοδεύει σε όλη του τη ζωή.

Διδάξτε στο παιδί σας την αξία της Καλοσύνης. Να του μάθετε να νοιάζεται για τα συναισθήματα των άλλων και όχι μόνο για τα δικά του. Μιλήστε του για τις ανιδιοτελείς πράξεις, ότι πρέπει να καθορίζονται από ευγενή κίνητρα και όχι από προσωπικό συμφέρον.

Μιλήστε στο παιδί σας για τη Δικαιοσύνη και εξηγήστε τους λόγους που πρέπει να φέρεται δίκαια στους άλλους, καθώς και τρόπους να αντιδρά απέναντι στο άδικο.

Οι παραπάνω παράγοντες επιδρούν στη ψυχοσύνθεση του παιδιού όταν πρέπει να πάρει μία απόφαση και ενισχύουν την ηθική του συνείδηση. 
Μέσα από αυτή το παιδί έχει μία ξεκάθαρη αντίληψη να μπορεί να ξεχωρίζει το σωστό από το λάθος. 

Παράλληλα, μιλήστε στο παιδί σας για σύγχρονα κοινωνικά θέματα (μετανάστευση, θρησκεία, χρώμα, φύλο κ.α.), ζητήστε την άποψη του και ευαισθητοποιήστε το σχετικά με αυτά.

Συμβουλή Ειδικού:
Τα παιδιά με αναπτυγμένη την ηθική νοημοσύνη βιώνουν τη συναισθηματική ασφάλεια. Καλλιεργήστε από νωρίς στο παιδί σας αξίες και διδάξτε του την αυτοπειθαρχία. Βοηθήστε το να θέσει στόχους και να προσπαθεί πάντα να τους επιτυγχάνει.

infokids

-------------

Το χαμομηλάκι λέει: Μιλήστε στα παιδιά σας για το Θεό, φέρτε τα κοντά Του. Έτσι θα αναπτυχθεί και θα ριζώσει μέσα τους η Ηθική Νοημοσύνη

Διάλογος για τη Δικαιοσύνη από την Πολιτεία του Πλάτωνα - Plato's Concept Of Justice

Το μείζον πρόβλημα που συζητείται στην Πολιτεία είναι η Δικαιοσύνη. Στην αρχή του διαλόγου διατυπώνονται διάφορες απόψεις περί του τι είναι δικαιοσύνη.

Plato's Concept Of Justice: An Analysis

Ο Κέφαλος που εκπροσωπεί την παλιά γενιά νομίζει ότι Δικαιοσύνη είναι η εντιμότητα στις συναλλαγές. Έτσι ο πλούσιος έχει τη δυνατότητα να είναι δίκαιος, επειδή μπορεί να εξοφλεί τα χρέη του.

Ο Πολέμαρχος διισχυρίζεται ότι δικαιοσύνη είναι να αποδίδεις τα ίσα, καλό στον φίλο, κακό στον εχθρό. Παραβλέπει όμως το γεγονός ότι ο φίλος ενδέχεται να είναι άδικος και ο εχθρός δίκαιος.

Ο σοφιστής Θρασύμαχος είναι ωμός· το συμφέρον του ισχυρού καθορίζει το τι είναι δίκαιο.

Ο Γλαύκων, που είναι κατά κάποιο τρόπο το φερέφωνο της αριστοκρατικής ηθικής, θεωρεί τη δικαιοσύνη ως μια υποκριτική κοινωνική σύμβαση που επιβάλλεται από τους πολλούς και αδύνατους για την αυτοπροστασία τους.

Όλοι αυτοί οι ορισμοί εμπεριέχουν ένα κόκκο αλήθειας, αλλά αποδεκτός τελικά γίνεται ο ορισμός του Σωκράτη:

«τὸ τὰ αὑτοῦ πράττειν», με άλλα λόγια: ο καθένας οφείλει να πράττει για το κοινωνικό σύνολο εκείνο «εἰς ὃ αὐτοῦ ἡ φύσις ἐπιτηδειοτάτη πεφυκυῖα εἴη»(433a).

Ο ορισμός αυτός μπορεί να είναι σωτήριος για μιαν επιχείρηση, αλλά σε μια κοινωνία ποιος, όσο σοφός και αδέκαστος κι αν είναι, και με ποια κριτήρια θα καθορίσει τι πρέπει να πράττει ο άλλος;

Δεν αναιρείται η ισότητα όταν εφαρμοσθεί η αρχή αυτή;

Για να κατανοήσουμε τη σκέψη του Πλάτωνα θα πρέπει να την εντάξουμε σε ένα παραδοσιακό πλαίσιο προβληματισμού που συμπεριλαμβάνει ακόμη και κοσμολογικές αντιλήψεις.

Σύμφωνα με τον Ηράκλειτο (απ. 94), «Ἥλιος οὐχ ὑπερβήσεται μέτρα· εἰ δὲ μή, Ἐρινύες μιν Δίκης ἐπίκουροι ἐξευρήσουσιν».

Ούτε ο ήλιος λοιπόν δεν μπορεί να υπερβεί τα όρια μέσα στα οποία κινείται. Αν τυχόν και τα υπερβεί, τότε οι Ερινύες, οι βοηθοί της Δικαιοσύνης (πρόσεξε τη χρήση του όρου επίκουρος· και στην ιδεώδη πολιτεία επίκουροι ονομάζονται όσοι επιβλέπουν την επιβολή της τάξης) θα τον βρουν και θα τον επαναφέρουν στην τροχιά του.

Ξεφεύγοντας από τα όριά του ο Ήλιος διαπράττει ὕβριν που τιμωρείται αυστηρά. Έτσι λοιπόν και ο άνθρωπος, για να μην διαπράττει αδικία, οφείλει να μην υπερβαίνει τα προσωπικά του όρια.

Αν ο ίδιος δεν είναι σε θέση είτε από φιλαυτία είτε από ματαιοδοξία είτε από αδυναμία κρίσης να οριοθετήσει τον τομέα της δραστηριότητάς του, τότε τουλάχιστον θα πρέπει να συμμορφώνεται προς τις υποδείξεις του εμπειρότερου, του σοφότερου, του σωφρονέστερου.

Δικαιοσύνη λοιπόν είναι ένα είδος αρμονίας των αντιμαχομένων τάσεων της ψυχής. Η αρμονία αυτή πηγάζει από το γνῶθι σαυτόν και τον συνακόλουθο αυτοπεριορισμό. Αν ο άνθρωπος διευρευνήσει τον εαυτό του και αποδεχτεί τα όριά του, τότε η συμπεριφορά του απέναντι στους συναθρώπους του, στην πόλη, στους θεούς, στη φύση είναι η ορθή.

Από την άποψη αυτή στη Δικαιοσύνη εμπεριέχονται και οι τρεις άλλες αρετές, η Σοφία που διαβλέπει και εκτιμά το βάρος της προσωπικότητάς μας, η Ανδρεία που έχει το θάρρος να αποδεχθεί την εκτίμηση, και τέλος η Σωφροσύνη που επιβάλλει τον αυτοέλεγχο.

ebooks

Ισότητα και Δικαιοσύνη

Δεν υπάρχει τίποτε πιο άδικο 

από την ίση μεταχείριση των ανίσων 

Αριστοτέλης

 .
Η επίκληση και άκριτη εφαρμογή της ισότητας είναι που οδηγεί τις κοινωνίες στην παρακμή και τη διάλυση. 

Άλλο Ισότητα και άλλο Δικαιοσύνη.

πηγή:  eaaslarisas

Ρήγας Βελεστινλής (Φεραίος) – «Τα Δίκαια του Ανθρώπου»

........

Άρθρον 6. Η ελευθερία είναι εκείνη η δύναμη που έχει ο άνθρωπος στο να κάμνει όλα εκείνα ώστε να μη βλάπτει τα δίκαια του γείτονά του. Αυτή έχει ως θεμέλιο τη φύση, γιατί φυσικά αγαπάμε να είμαστε ελεύθεροι˙ έχει ως κανόνα τη δικαιοσύνη, γιατί η δίκαιη ελευθερία είναι καλή˙ έχει ως φύλακα το νόμο, γιατί αυτός προσδιορίζει έως πού πρέπει να είμαστε ελεύθεροι. Το ηθικό σύνορο της ελευθερίας είναι τούτο το ρητό: Μην κάμνεις στον άλλο εκείνο που δεν θέλεις να σου κάμνουν.

........

Άρθρον 22. Όλοι χωρίς εξαίρεση έχουν χρέος να γνωρίζουν γράμματα˙ η πατρίδα πρέπει να ιδρύσει σχολεία σε όλα τα χωριά για τα αρσενικά και τα θηλυκά παιδιά. Από τα γράμματα γεννιέται η προκοπή, με την οποίαν λάμπουν τα ελεύθερα έθνη. Να εξηγούνται οι παλαιοί ιστορικοί συγγραφείς, εις δε τις μεγάλες πόλεις να διδάσκεται η γαλλική και η ιταλική γλώσσα, η δε αρχαία ελληνική να είναι απαραίτητη.

..............

Άρθρον 23. Η κοινή επιβεβαίωση και σιγουριά του κάθε πολίτη συνίσταται στην ενέργεια όλων των πολιτών. Ήτοι να στοχαζόμαστε πως, όταν πάθει ένας τίποτα κακό, να αγγίζονται όλοι, και προς τούτο πρέπει να βεβαιώσουμε στον καθένα την μεταχείριση και την προφύλαξη των δικαίων του. Αυτή η σιγουριά θεμελιώνεται πάνω στην αυτεξουσιότητα τού έθνους, ήτοι όλο το έθνος αδικείται, όταν αδικείται ένας μόνος πολίτης.

δείτε όλα τα άρθρα εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Αίσθημα Δικαίου είναι Έμφυτο στα Παιδιά

«Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως»

(Λουκ. στ΄31)

Ακόμη και τα παιδιά προσχολικής ηλικίας γνωρίζουν το «χρυσό κανόνα». Με απλά λόγια το αίσθημα δικαίου.

Τα μωρά έχουν την αίσθηση του δικαίου και επιδεικνύουν αλτρουισμό ήδη από την ηλικία των 15 μηνών

Αίσθηση του δικαίου από κούνια!

Έτσι θα καλλιεργήσετε το αίσθημα δικαίου στο παιδί σας

    «Χρυσός Κανόνας» ονομάζεται η πρακτική αμοιβαιότητας στην ηθική συμπεριφορά, σύμφωνα με την οποία «κάνουμε στους άλλους αυτά που θέλουμε και εμείς να μας κάνουν αυτοί», ή αλλιώς «δεν κάνουμε στους άλλους αυτά που δε θέλουμε να κάνουν οι άλλοι σε εμάς». Με κάποια παρόμοια μορφή, ο χρυσός κανόνας εκφράζεται λίγο ως πολύ στις περισσότερες θρησκείες και φιλοσοφικές τάσεις, ενώ με τον όρο αυτό εμφανίζεται από το 1670. (Πηγή: Wikipedia)

Σύμφωνα με δημοσίευμα του LiveScience, που επικαλείται μια έρευνα του πανεπιστημίου του Μάνστεστερ, όταν παιδιά ηλικίας 3 ετών παρακολούθησαν κουκλοθέατρο με τις μαριονέτες να κλέβουν η μία από την άλλη, ήθελαν να επιστρέψουν τα κλεμμένα αντικείμενα στο θύμα.

Μάλιστα, η αντίδρασή τους ήταν η ίδια είτε η μαριονέτα είχε πάρει κάτι από αυτά προσωπικά ή από κάποια άλλη μαριονέτα, διαπίστωσαν οι ερευνητές.

«Από πολύ μικρή ηλικία, τα παιδιά έχουν ένα αίσθημα δικαίου, με την έννοια ότι θα συμπεριφέρονται στους άλλους όπως θα περίμεναν να τους συμπεριφερθεί κάποιος άλλος» ανέφερε ο Keith Jensen, ένας εκ των συγγραφέων της μελέτης και καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ.

    Όμως, σύμφωνα με τους ερευνητές, σε αντίθεση με τους ενήλικες, τα παιδιά δε εμφανίζονται το ίδιο πρόθυμα να προβούν σε τιμωρία. Αντίθετα, προτιμούν να παρηγορούν το θύμα, επιστρέφοντας τα απολεσθέντα και κλαπέντα αντικείμενα.
Τα συμπεράσματα της μελέτης δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Current Biology.

newsbeast

Καλλιεργώντας το Αίσθημα Δικαίου στα παιδιά

Ο Ισοκράτης για να τονίσει τη σημασία της δικαιοσύνης έχει πει, να μη ζηλεύεις εκείνους που κερδίζουν από αδικίες, αλλά περισσότερο να τιμάς εκείνους, που ζώντας με δικαιοσύνη ζημιώθηκαν.

Δυστυχώς, μεγαλώνουμε και ζούμε σε έναν κόσμο που γνωρίζουμε ότι δεν είναι πάντοτε δίκαιος.

Ωστόσο, η δικαιοσύνη σαν όρος ή σαν αίσθημα, είναι μια από τις σημαντικότερες πανανθρώπινες αξίες που δεν έχει ποτέ αποδειχθεί ότι εμφανίζεται σε άλλα είδη ζώων.

    Η δικαιοσύνη έχει χαρακτηριστεί ως μοναδική ανθρώπινη ικανότητα που επιτρέπει την ομαλή συνεργασία και την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων.

    Η κατανόηση της έννοιας της δικαιοσύνης είναι εξαιρετικά σημαντική για τα παιδιά. 

Αν και ο τρόπος που δημιουργείται το αίσθημα της δικαιοσύνης δεν είναι πλήρως κατανοητός από τους ερευνητές, τα παιδιά από μικρή ηλικία αρχίζουν να αναπτύσσουν απόψεις και να αποκτούν γνώση για το τι είναι δίκαιο και τι όχι.

    Καθώς μεγαλώνουν οι αντιλήψεις τους για το τι είναι δίκαιο μπορεί να αλλάζουν, όμως συνεχίζουν να βασίζονται σε προσωπικές αντιλήψεις. Κάτι που μπορεί να φαίνεται δίκαιο για ένα παιδί, μπορεί να φαίνεται άδικο για το άλλο. Αλλά κάτι που φαίνεται άδικο στους πολλούς, μπορεί να αποτελέσει μάθημα και να γίνει ευκαιρία για αλλαγή συμπεριφοράς.

Τα παιδιά γεννιούνται σε έναν κόσμο γεμάτο κανόνες, αξίες και νόμους.

Προκειμένου να ενταχθούν ομαλά και να συνυπάρξουν σε αυτό το κοινωνικό περιβάλλον, πρέπει να μάθουν από μικρή ηλικία τη σημασία της δικαιοσύνης, καθώς και το πώς να πράττουν ανάλογα.

Έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά στην ηλικία των 7 χρόνων είναι σε θέση να πράξουν το σωστό και συμπεριφερθούν δίκαια στους φίλους τους, με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν οι ενήλικες. Αντίθετα τα παιδιά μεταξύ των ηλικιών 3 με 4 χρόνων, δεν έχουν αποκτήσει ακόμα αυτές τις ικανότητες γιατί κατευθύνονται κυρίως από εγωκεντρική σκέψη.

Σε μια έρευνα που έγινε στο πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, μελετήθηκε το αίσθημα δικαίου σε παιδιά ηλικίας από 3 έως 8 ετών. Αυτό που ήθελαν να δουν ήταν το κατά πόσο όταν τους έδιναν κάτι, σε αυτή την περίπτωση γλυκά, θα το θεωρούσαν σωστό και δίκαιο να το μοιραστούν με ένα άλλο παιδί. Η έρευνα έδειξε ότι τα περισσότερα μικρότερα παιδιά (3-4 ετών), είτε το γνώριζαν το άλλο παιδί είτε όχι, προτιμούσαν και επέλεγαν να στερήσουν από το άλλο παιδί το γλυκό παρόλο που θα έπαιρναν ένα για τον εαυτό τους όποια και αν ήταν η επιλογή τους. Οι ερευνητές κατέληξαν ότι σε αυτές τις ηλικίες, υπάρχει απροθυμία των παιδιών για να μοιραστούν και η συμπεριφορά τους κυριαρχείται από ιδιοτέλεια.

Τα παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας (7 με 8 ετών περίπου) όμως, παρουσίαζαν μια πολύ διαφορετική εικόνα. Περισσότερα από τα μισά παιδιά σε αυτήν την έρευνα μοιράστηκαν το γλυκό με το άλλο παιδί και στην πλειοψηφία τους έδειχναν ένα ειλικρινές ενδιαφέρον για την ευχαρίστηση και ικανοποίηση των άλλων, και ιδιαίτερα των παιδιών που γνώριζαν.

Οι ερευνητές της μελέτης έκαναν μια ενδιαφέρουσα εικασία. Η ταυτόχρονη ανάπτυξη αυτής της αλτρουιστικής συμπεριφοράς σε συγκεκριμένες ηλικίες, καθώς και η ιδιαίτερη προτίμηση στα παιδιά που γνώριζαν, ίσως αποτελεί ένδειξη της ίδιας εξελικτικής διαδικασίας. Όταν συνεργαζόμαστε και πράττουμε δίκαια, όλοι έχουμε να κερδίσουμε και να επωφεληθούμε αντί να νοιαζόμαστε μόνο για τον εαυτό μας.

Τι είναι η δικαιοσύνη για τα παιδιά;

Σύμφωνα με μελέτες τα παιδιά αντιλαμβάνονται το άδικο και το δίκαιο με τους παρακάτω τρόπους.

Για τα μικρότερα παιδιά δικαιοσύνη είναι:

• Να παίζεις σύμφωνα με τους κανόνες.
• Να συμπεριφέρεσαι στους άλλους με τον τρόπο που θα ήθελες να σου συμπεριφέρονται.
• Να περιμένεις τη σειρά σου.
• Να μοιράζεσαι.
• Να ακούς.
• Να λες την αλήθεια.

Για τα μεγαλύτερα παιδιά δικαιοσύνη είναι:

• Να φέρεσαι στους άλλους δίκαια.
• Όλοι δικαιούνται τις ίδιες ευκαιρίες.
• Να λαμβάνεις υπόψη σου όλα τα δεδομένα πριν πάρεις μία απόφαση.
• Οι κανόνες να εφαρμόζονται από όλους.
• Να μην κατηγορείς τους άλλους για τα δικά σου λάθη.
• Να σκέφτεσαι πώς οι πράξεις σου μπορούν να επηρεάσουν τους άλλους.
• Να ακούς προσεκτικά τους άλλους και να προσπαθείς να κατανοήσεις το πώς αισθάνονται και αυτό που λένε.

Καλλιεργώντας το αίσθημα δικαίου στα παιδιά.

Ακόμα και αν το αίσθημα δικαίου αποτελεί χαρακτηριστικό της ανθρώπινης εξέλιξης, αυτό που θα καθορίσει στο τέλος τη συμπεριφορά του παιδιού είναι αυτό που λαμβάνει και διδάσκεται από το περιβάλλον του.

Αποδεχτείτε τη διαφωνία του παιδιού.

Έχει αποδειχθεί ότι η αποστροφή για το άδικο, μπορεί να αναπτυχθεί από μικρές ηλικίες. Όταν οι γονείς ενθαρρύνουν το παιδί να εκφράζει τη διαφωνία του σε καταστάσεις που νιώθει ότι δεν καλύπτεται μια ανάγκη τόσο δική του όσο και των άλλων, είναι πολύ πιο πιθανό μεγαλώνοντας να υπερασπίζεται το δίκαιο και να στέκεται απέναντι στο άδικο.

Ενθαρρύνετε το παιδί να αξιολογεί το σωστό.

Ακόμα και αν το αίσθημα δικαίου αποτελεί αναπτυξιακό στάδιο, η δικαιοσύνη είναι σίγουρα κάτι που διδάσκεται στα παιδιά. Βοηθήστε τα παιδιά να αναπτύξουν αυτή την ικανότητα κάνοντας ερωτήσεις. Για παράδειγμα, “Πιστεύεις ότι αυτό που έγινε ήταν δίκαιο; Γιατί ναι ή γιατί όχι;”

Συζητήστε με το παιδί τη σημασία της δικαιοσύνης.

Ακόμα και αν το δίκαιο ή το άδικο έχουν τις ρίζες τους σε αυτά που νιώθουμε και αισθανόμαστε, η κριτική ικανότητα είναι αυτή που θα βοηθήσει τα παιδιά να επιλέξουν το σωστό όταν βρίσκονται μπροστά σε ηθικά διλήμματα. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν και αναπτύσσουν πιο εξελιγμένες εγκεφαλικές λειτουργίες, οι γονείς και οι ενήλικες θα πρέπει να επισημαίνουν με πιο περίπλοκα παραδείγματα πιο είναι το σωστό και το δίκαιο.

Βοηθήστε το παιδί να μπει στη θέση του ατόμου που αδικείται.
Βοηθήστε το παιδί να κατανοήσει τα συναισθήματα που βιώνει ο άλλος και συζητείστε στρατηγικές και μεθόδους που θα μπορούσαν να βοηθήσουν το άλλο άτομο. Βρείτε ευκαιρίες για να περάσει το παιδί από τη θεωρία στην πράξη εφαρμόζοντας τις δεξιότητες και τη γνώση που απέκτησε. Αν το παιδί φέρεται με άδικο τρόπο, προκαλέστε τη συμπεριφορά του και προσπαθήστε να το κάνετε να κατανοήσει τι είναι αυτό που κάνει λάθος. Τα παιδιά συχνά πράττουν χωρίς να έχουν συνείδηση της συμπεριφοράς τους για αυτό χρειάζονται την καθοδήγηση των γονιών τους έτσι ώστε να συμπεριλάβουν την αίσθηση της δικαιοσύνης σε αυτήν.

Λειτουργήστε ως πρότυπο.

Οι γονείς έχουν τεράστια επιρροή στο τρόπο που αντιλαμβάνονται τα παιδιά τους τον κόσμο. Είναι επομένως εξαιρετικά σημαντικό να είναι δίκαιοι τόσο με τα παιδιά τους όσο και με τον υπόλοιπο κοινωνικό τους περίγυρο. Η δικαιοσύνη στις σχέσεις είναι αμφίδρομη. Οι γονείς θα πρέπει να κάνουν ξεκάθαρο στα παιδιά ότι απαιτούν από αυτά δίκαιη συμπεριφορά, αλλά και η δική τους συμπεριφορά θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο δίκαιη, ανοιχτή, ειλικρινής και αντικειμενική απέναντι στο παιδί.

parentshelp.gr
Μπορεί να σας ενδιαφέρει:
Η Δικαιοσύνη του Θεού και η εφαρμογή της στην κοινωνία

Δικαιοσύνη και Φασισμός

Στο εδώλιο δεν κάθισε ποτέ η «Krupp» που τροφοδοτούσε όλη την πολεμική μηχανή του Χίτλερ, αλλά και που τα εργοστάσιά της όλως περιέργως έμεναν ανέπαφα όταν οι Αμερικάνοι ισοπέδωναν το Έσσεν.

Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Deutsche Bank» που χρηματοδότησε τη δημιουργία και λειτουργία των ναζιστικών φούρνων του Αουσβιτς.

Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Siemens». που έλυνε και έδενε επί φασίστα Μεταξά. Με πρόταση και χρηματοδότηση του επικεφαλής της «Siemens» στην Αθήνα, συγκροτήθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας ίο 1943.

Στο εδώλιο δεν κάθισαν οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι οικονομικοί στυλοβάτες του φασιστικού καθεστώτος Μεταξά που όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα παρέδωσε τους Έλληνες πολιτικούς κρατούμενους στην Γκεστάπο για να μεταφερθούν στα Νταχάου και στα Άουσβιτς.

Στο εδώλιο δεν κάθισαν οι 25 από τους μεγαλύτερους βιομηχάνους της Γερμανίας, αυτοί που το 1933 τροφοδότησαν το αποκαλούμενο και «Ταμείο του Χίτλερ» με το αστρονομικό για την εποχή ποσό των 3 εκατ. μάρκων. Ήταν στις εκλογές του ’33 που οι Ναζί πήραν το 44% των ψήφων.

Στο εδώλιο δεν κάθισε η ελβετική «Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών». Ο πρόεδρος της, ο τραπεζίτης Σαχτ, ήταν ο υπουργός Οικονομικών του Χίτλερ από το 1934.

Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Φάρμπεν» που κατασκεύασε το Κυκλώνιο Β. Ήταν το αέριο που χρησιμοποιήθηκε για την εξόντωση χιλιάδων ανθρώπων στα κρεματόρια. Ένα από τα ονόματα με τα οποία κυκλοφορεί σήμερα η «Φάρμπεν» είναι «Bayer»

Στο εδώλιο δεν κάθισαν οι 45 από τους μεγαλύτερους Γερμανούς βιομήχανους που στις επιχειρήσεις τους στέλνονταν για καταναγκαστική εργασία οι κρατούμενοι από το Μαουτχάουζεν.

Στο εδώλιο δεν κάθισαν:

Η αμερικανική πολυεθνική «ΙΒΜ». Η οργάνωση των 78 ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης έγινε με τεχνολογία της «ΙΒΜ». Ο πρόεδρος της «ΙΒΜ», ο Τ. Watson, τιμήθηκε από το Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1937. Ήταν η μεγαλύτερη τιμή που μπορούσε να αποδώσει το ναζιστικό καθεστώς σε μη Γερμανό πολίτη.

Η «Standard Oil». Η «Standard Oil», των συμφερόντων Ροκφέλερ, στη διάρκεια του πολέμου, εκτός από τους συμμάχους προμήθευε με καύσιμα και τον Αξονα.

Η «General Motors». Χιλιάδες θωρακισμένα αυτοκίνητα, φορτηγά και τανκς για τον γερμανικό στρατό κατασκευάστηκαν από την «General Motors». «Ό,τι συμφέρει την «General Motors» συμφέρει την Αμερική», έλεγε ο Αϊζενχάουερ. Το αμερικανικό κράτος αποζημίωσε με 33 εκατ. δολάρια την «General Motors» για τις ζημιές που υπέστησαν τα εργοστάσια της σε Γερμανία και Αυστρία στον πόλεμο. Ήταν τα εργοστάσια που κατασκεύαζαν τανκς για τον Χίτλερ.

Η «Ford». Το 1/3 των φορτηγών της Βέρμαχτ το κατασκεύασε η αμερικανική πολυεθνική «Ford». Οι μισοί «εργαζόμενοι» της εταιρείας ήταν σκλάβοι από στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο πρόεδρος της «Ford», ο «κύριος» Ford, το 1938 γιόρτασε τα 75α γενέθλιά του παραλαμβάνοντας από τους Γερμανούς πρόξενους στο Ντιτρόιτ το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού.

Η τράπεζα «UBC». Ήταν από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες του ναζιστικού καθεστώτος. Πρόεδρος της ήταν ο «κύριος» Πρέσκοτ Μπους. Πατέρας και παππούς δυο αμερικανών προέδρων.

Κανένα από τα στελέχη των εταιρειών δυτικών συμφερόντων δεν τιμωρήθηκε μετά τον πόλεμο για τις σχέσεις του με τον ναζισμό. Τα αδικήματά τους παραγράφηκαν. Το φρόντισε ο κύριος John McCloy. Ήταν ο Ύπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. O McCloy ήταν από το 1947 ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Πριν ως νομικός εκπροσωπούσε τα συμφέροντα των Ροκφέλερ και της τράπεζας «Chase Manhattan».

Ο κατάλογος είναι μακρύς και το συμπέρασμα ασφαλές: Από το εδώλιο λείπουν όλοι αυτοί που είναι δίπλα, πίσω και κυρίως πάνω από τους «Χίτλερ».

Λείπουν τα μονοπώλια και όλοι αυτοί που κάνουν κουμάντο σε ένα σύστημα που είτε με φασισμό είτε χωρίς φασισμό, είτε με κοινοβούλιο είτε χωρίς κοινοβούλιο, έχει πάντα το ίδιο όνομα.

Λέγεται καπιταλισμός.

(Από την «Ανάκριση»,του Πέτερ Βάις )

Δομικά, ηθικά ,ιδεολογικά, είμαι ποτισμένος με την γνώση πως πρέπει να πατάξουμε τον φασισμό με κάθε τρόπο, μα παράλληλα να μην ξεχνούμε πώς η πρόταση απέναντι από τον φασισμό και τον ναζισμό είναι η ανθρωπιά.

Τιμή και δόξα στον καθένα που βάζει το στήθος του απέναντι στον φασισμό,
Τιμή και δόξα στον καθέναν που βάζει στο πιάτο μας ανθρωπιά και αγάπη.

Κανένας πόλεμος ανάμεσα στους λαούς –

Ανάθεμα σε φασισμέ.

Γράφει ο Μανώλης Φραγκάκης 

3pointmagazine.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι