Οι δύο παραβολές της ημέρας είναι η μία των δέκα παρθένων και η άλλη των ταλάντων που μιλάει για την εργατικότητα και την καλλιέργεια των πνευματικών χαρισμάτων μας.
Η Παραβολή των Σοφών και Ανόητων Παρθένων (1822),
απο τον Ουίλιαμ Μπλέικ
Η παραβολή των δέκα παρθένων
Η παραβολή των δέκα παρθένων είναι μια από τις παραβολές του Ιησού Χριστού. Σύμφωνα με το Κατά Ματθαίον 25:1-13, δέκα παρθένες περιμένουν έναν Νυμφίο.
Οι πέντε έφεραν αρκετό λάδι για τα λυχνάρια που θα χρησιμοποιούσαν όσο περίμεναν, ενώ οι άλλες πέντε δεν είχαν προνοήσει και χρειάστηκε να αγοράσουν ακόμα περισσότερο, χάνοντας έτσι την άφιξη του Νυμφίου. «Μπορεί και να αργήσει, μπορεί και να έρθει στην ώρα του. Εγώ όμως πρέπει να είμαι έτοιμη» έλεγε η κάθε μία από τις πέντε πρώτες. Όταν ο Νυμφίος έφτασες, μόνο εκείνες που ήταν κατάλληλα προετοιμασμένες μπήκαν μαζί του στο γαμήλιο συμπόσιο και οι άλλες που έφτασαν καθυστερημένες έμειναν απ’ έξω. «Αλήθεια σας λέω, δεν σας γνωρίζω» είπε ο Νυμφίος όταν εκείνες χτύπησαν την πόρτα για να μπουν.
Δίδαγμα: Το δίδαγμα της παραβολής είναι η προετοιμασία και η ετοιμότητα για την Ημέρα της Κρίσης και η παραβολή ολοκληρώνεται με τον Ιησού να λέει στους μαθητές του: «Γι’ αυτό να είστε σε εγρήγορση, επειδή δε γνωρίζετε ούτε την ημέρα, ούτε την ώρα».
Η παραβολή των ταλάντων Στην παραβολή των ταλάντων, ένας άνθρωπος επρόκειτο να ταξιδέψει και πριν φύγει για το ταξίδι κάλεσε τους δούλους του και τους παρέδωσε τα υπάρχοντά του, Σε άλλον έδωσε πέντε τάλαντα, σε άλλον δύο και σε άλλον ένα.
Εκείνος που πήρε τα πέντε τάλαντα τα δούλεψε και κέρδισε άλλα πέντε. Αντίστοιχα και εκείνος που πήρε τα δύο, κέρδισε άλλα δύο. Εκείνος όμως που πήρε το ένα, πήγε, έσκαψε στη γη και το έκρυψε. Ύστερα από πολύ καιρό επέστρεψε ο κύριος των δούλων και τους ζήτησε λογαριασμό. Αυτός που πήρε τα πέντε τάλαντα του τα έδωσε πίσω και του προσέφερε άλλα πέντε είπε: «Κύριε, πέντε τάλαντα μου έδωσες, να, άλλα πέντε κέρδισα». Ευχαριστημένος ο κύριος του είπε: «Εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ. Στα λίγα ήσουν πιστός, αξιόπιστος, στα πολλά θα σε καταστήσω. Είσελθε στη χαρά του κυρίου σου».
Το ίδιο και στον άλλο, που πήρε τα δύο τάλαντα και κέρδισε άλλα δύο.
Εκείνος όμως που πήρε το ένα τάλαντο και είπε: «Κύριε, ήξερα ότι είσαι άνθρωπος σκληρός, που θερίζεις όπου δεν έσπειρες και μαζεύεις απ’ όπου δε σκόρπισες. Φοβήθηκα και πήγα και έκρυψα το τάλαντό σου στη γη. Να, έχεις το δικό σου».
Όμως ο κύριος του αποκρίθηκε: «Δούλε πονηρέ και οκνηρέ. Ήξερες ότι είμαι τέτοιος που είπες. Έπρεπε λοιπόν να ενεργήσεις ανάλογα και το ελάχιστο που θα έπρεπε να κάνεις ήταν να καταθέσεις το χρήμα μου στους τραπεζίτες, ώστε όταν επιστρέψω να το πάρω μαζί με τον τόκο. Πάρτε λοιπόν το τάλαντο και δώστε το σ’ αυτόν που έχει τα δέκα, διότι στον καθένα που έχει θα του δοθούν και άλλα και θα του περισσεύουν, ενώ απ’ εκείνον που δεν έχει και το λίγο που έχει θα του αφαιρεθεί. Τον άχρηστο δε δούλο πάρτε τον από δω και βάλτε τον στον πιο σκοτεινό τόπο, όπου θα είναι το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών». Δίδαγμα: Τάλαντα είναι τα χαρίσματα που μας δίνει ο Θεός και σύμφωνα με την παραβολή τα χαρίσματα αυτά δεν πρέπει να τα κρατάμε για τον εαυτό μας, αλλά να τα καλλιεργούμε και να τα προσφέρουμε. Σκοπός, συνεπώς, δεν είναι το «εγώ», αλλά το «εμείς».
Τα έθιμα της Μεγάλης Τρίτης Η Μεγάλη Τρίτη είναι αφιερωμένη στο καθάρισμα των σπιτιών. Τα σπίτια καθαρίζονται σχολαστικά στα πλαίσια της προετοιμασίας για το Πάσχα ενώ σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας, την Μεγάλη Τρίτη ετοιμάζουν και τα πασχαλινά κουλούρια και τσουρέκια.
Μια ρομαντική γλυκιά και κατανυκτική αναπόληση των Παλαιών Πάσχα, όταν ακόμα ο κόσμος ήταν αθώος και κοντά στην παράδοση τα ήθη και έθιμα του. Διαβάστε το. Θα σας θυμίσει πάρα πολλά.
Θυμάμαι το Πάσχα ήταν μια γιορτή κατάνυξης και θρησκευτικής ευλάβειας. Το Πάσχα των παλιότερων χρόνων στα χωριά της ελληνικής υπαίθρου ήταν η καλύτερη περίοδος ολόκληρου του χρόνου για τον παιδόκοσμο. Γιατί και σχολείο δεν υπήρχε και καλός καιρός για έξω ήταν.
Η αίσθηση της Σταύρωσης και της Ανάστασης του Χριστού προσλάμβανε μια «εικόνα – σύμμειξη», ένα παλίμψηστο συνεχούς και εναλλασσόμενης γραφής πότε με τη γραφίδα της πραγματικότητας και πότε με τη γραφίδα της φαντασίας, στην οποία εικόνα τα όποια κενά υπήρχαν αντιμετωπίζονταν ως προσωρινά κενά – που θα συμπληρωθούν εν τω χρόνο – και γι’ αυτό δεν λογίζονταν ως κενά. Ήταν μια εικόνα μαγική που συνδιαμορφωνόταν αφενός με τις ξένες αλληλεπιδράσεις σε κάθε παιδί και αφετέρου με τις προσωπικές φαντασιώσεις σε μια μεταξύ τους ισορροπία πάντα ασταθή και ρευστή.
Τα καταστήματα παιχνιδιών γέμιζαν με διαφορά πασχαλινά όμορφα παιχνιδάκια. Κοτοπουλάκια, Κοκοράκια, Λαγουδάκια πολύχρωμα πλαστικά αβγουλάκια. Σημαιούλες και αφισούλες πασχαλινές. Επίσης γέμιζαν με πλαστικά μπιστολάκια που δούλευαν με «τρακάκια» κάτι μικρά κόκκινα πραγματάκια που ηταν γεμάτα με λίγο μπαρούτι που έμπαιναν στα πιστολάκια και έκαναν ένα ήχο σαν «ΤΡΑΚ» για αυτό τα λέγαμε τρακάκια.
Τα Ζαχαροπλαστεία γέμιζαν με πανέμορφα λαχταριστά σοκολατένια αυγουλάκια. Αλλά μικρά και αλλά μεγάλα. Η διακόσμηση τους ήταν από χρωματιστή ζάχαρη συνήθως λουλουδάκια. Μπορούσες να δεις να κρέμονται διαφόρων ειδών φαναράκια.. Σχεδόν όλα χάρτινα με όμορφες πασχαλινές παραστάσεις παντού. Τα πιο ωραία ήταν τα πλαστικά αυγουλάκια που στην άκρη τους είχαν μια εγκοπή και έβαζες ένα «τρακάκι» και τα κτυπούσες και έκαναν θόρυβο.
Τα ΣΟΥΒΛΑΤΖΙΔΙΚΑ Και ΤΑ ΟΥΖΕΡΙ ΕΚΛΕΙΝΑΝ ΑΠΟ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ. Και ξανάνοιγαν το Μεγάλο Σάββατο μετά την πρώτη Ανάσταση.
Δεν έβρισκες με τίποτα κρέας να φας. Στα σπίτια μας τρώγαμε σαλάτες μαυρομάτικα και όλο νηστήσιμα. Οι παλιές γιαγιάδες έφτιαχνα κουλουράκια που μοσχομύριζαν όσο ψηνόταν. Το ραδιόφωνο έπαιζε ΜΟΝΟ ΚΛΑΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ όλη την μεγάλη εβδομάδα. Τίποτα άλλο δεν άκουγες, από Μεγάλη Δευτέρα ως το Μεγάλο Σάββατο πρωί. Και τις Ακολουθίες.
Τις εποχές της δεκαετίας του 1960 το ραδιόφωνο θα αποτελέσει τη μοναδική πηγή ειδήσεων και ψυχαγωγίας για την ελληνική επαρχία, το μοναδικό παράθυρο προς τον άλλο κόσμο. Το λαϊκό τραγούδι αρχίζει να τραγουδιέται από τους νέους της εποχής και μαζί με το δημοτικό τραγούδι των παλιότερων έκλειναν τον κύκλο της λαϊκότροπης μουσικής. Σε ένα τέτοιο κλίμα, η κλασική μουσική – δεν ξέραμε φυσικά τότε ότι ήταν κλασική μουσική με τη σημασία του όρου – συνδέθηκε συγκυριακά από την Ελληνική Ραδιοφωνία και στη συνέχεια από τη σκέψη μας με την Μεγάλη Εβδομάδα και αφού η περίοδος αυτή ήταν περίοδος Παθών θεωρήθηκε και η κλασική μουσική ως κάτι το πένθιμο και ήταν σε αντιδιαστολή με τα δημοτικά και τα λαϊκά τραγούδια της Ανάστασης και της χαράς. Και θα περιμέναμε χρόνια και χρόνια για να βρει τη θέση της και αυτή η μουσική στην ψυχή μας και στην καρδιά μας. Η δε τηλεόραση έδειχνε ντοκιμαντέρ με θέμα το Πάσχα και παλιές ταινίες με θέμα τα πάθη του Χριστού. Σταματούσαν όλα τα προγράμματα. Πρωινάδικα, μεσημεριανά τα πάντα. Απόλυτη κατάνυξη και απόλυτος θρησκευτικός σεβασμός.
Ακόμα και οι παρουσιαστές και παρουσιάστριες ηταν ντυμένοι με σοβαρότερα σκούρα ρούχα από ότι τις άλλες φορές.Τα καφενεία δεν σέρβιραν σχεδόν τίποτα. Μόνο νηστίσιμα και με το μετρό. Μπιλιαρδάδικα, Ποδοσφαιράκια κτλ κλειστά . Δεν το συζητάμε.. Μια εβδομάδα χωρίς ούτε ένα ποδοσφαιράκια ούτε ένα μπιλιάρδο. Έβαζαν μια κορδέλα η ένα αυγό μεγάλο η καμία λαμπάδα πάνω στα τραπέζια του μπιλιάρδου η τα ποδοσφαιράκια …. Και που θράσος να παύει κάποιος να τα κουνήσει. Θα άπαυτε φωτιά να τον κάψει.
Μεγάλη Πέμπτη και οι νοικοκυρές ζύμωναν τις κουλούρες του Πάσχα. Για τα παιδιά φτιάχνουν κουλούρες σε σχήμα πουλιών, ζώων ή ανθρώπων και τις στολίζουν με καρπούς και σχέδια από ζυμάρι. Σε μερικές δίνουν, ως σήμερα, το σχήμα μιας κούκλας και τις ονομάζουν «κουτσούνες» ή «κούτσες». Στο κέντρο της κοιλιάς τους βάζουν ένα κόκκινο αυγό και στο πρόσωπο ζυμαράκια για στόμα και μάτια. Τις «κουτσούνες» τις έκρυβαν, τα πιο παλιά χρόνια, μέχρι το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου και, όταν χτυπούσαν οι καμπάνες για την Ανάσταση, τις έβαζαν κάτω από το μαξιλάρι των παιδιών λέγοντας: «Ξύπνα, ήρθε η γριά η Λαμπρινή Και σου έφερε την κουτσούνα από το φουγάρο.» Κάθε παιδί τύλιγε την «κουτσούνα» του σε ένα μαντίλι και την έπαιρνε μαζί του στην εκκλησία, όπου πήγαινε για να κοινωνήσει. Όταν γύριζε στο σπίτι, την έκοβε και την έτρωγε. Σε μερικά μέρη ζυμώνουν για τα παιδιά «πουλάκια» και βάζουν στο ράμφος τους μια χρωματιστή κορδέλα. Τα πουλάκια θεωρούνται τα κατεξοχήν πλάσματα του Χριστού. Η συνήθεια να βάζουν στην κουλούρα κόκκινο αυγό κρατάει από τους Βυζαντινούς. Το βάψιμο των αυγών γίνεται και αυτό τη Μεγάλη Πέμπτη. Κόκκινα αυγά βάφουν σ’ όλα τα σπίτια, εκτός από κείνα που πενθούν. Το αυγό είναι σύμβολο γονιμότητας. Το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών είναι από τα παλιότερα ελληνικά έθιμα και συμβολίζει την Ανάσταση του Χριστού. Το πρώτο αυγό που θα βάψουν έχει, λένε, θαυμαστές ιδιότητες και το βάζουν στο εικονοστάσι του σπιτιού. Είναι το «αυγό της Παναγίας».
Με αυτό σταυρώνουν τα παιδιά όταν είναι άρρωστα. Τα κόκκινα αυγά μας θυμίζουν πόσο ήταν το απόθεμα καρτερίας του ελληνισμού, κατά τη μακρόχρονη διαδρομή πολλών αιώνων. Η μυρωδιά από το ξύδι και το χρώμα ήταν υπέροχη. Σχεδόν μόνο Κόκκινα. Σπάνια άλλο χρώμα και αυτό αν υπήρχε δεν άρεσε. Θεωρούταν πολύ προχώ. Μετά τα γυάλιζαν με λίγο λάδι για να γυαλίζουν και να φαίνονται ωραία και έβαζαν εμάς τα παιδάκια να κάλαμε τις Πασχαλινές χαλκομανίες που συνήθως δεν κολλούσαν με τίποτα. Μεγάλος μπελάς αλλά περνούσαμε όμορφα. Η Μεγάλη τέταρτη ήταν η ημέρα του ευχέλαιου. Ωραία ημέρα. Ντυνόμαστε όλοι να πάμε να μας «λαδώσει παπάς. Εκεί βλέπαμε και τα «Αμόρε» μας και θαυμάζαμε ποσό όμορφα ήταν με τα καλά τους ρουχαλάκια.
Η Μεγάλη Πέμπτη και Μεγάλη Παρασκευή ήταν οι πιο κατανυκτικές ήμερες, Πένθιμες. Σοβαρές. Όλος ο κόσμος πενθούσε για τα πάθη του Χριστούλη. Οι Καμπάνες κτυπούσαν πένθιμα όλη την ημέρα.
Στο Επιτάφιο δύσκολο να μην είναι όλη η πόλη.. Συνήθως στα χωριά και στις γειτονίες γινόταν νωρίς το απόγευμα για να κατέβει ύστερα όλος ο πληθυσμός κάτω στην πλατεία για τα επιτάφια των μεγάλων εκκλησιών.
Το καλό ντύσιμο – που φάνταζε ως μια έξοδος από τη φτώχεια – θα αποτελέσει για όλη την πιτσιρικαρία ισχυρό σημείο αναφοράς και μαζί με τα βεγγαλικά που φώτιζαν τη νύχτα της Ανάστασης θα αποτελούν το σταθερό όνειρο κάθε μικρού παιδιού ότι θα έλθει και η δική του σειρά. Η φτώχεια με ένα τόσο δα μικρό υλικό αγαθό, με ένα πλαστικό παιχνίδι, με ένα απλό και μόνο δώρο ρηγματωνόταν και θρυμματιζόταν τόσο εύκολα από το παιδικό όνειρο.
Αρκούσαν μόνο κάποια άσπρα πάνινα παπούτσια, οι περίφημες ελβιέλες – που δεν τα πατούσαμε και εύκολα στο έδαφος για αρκετές ημέρες για να μη λερωθούν… -, για να θρέψουν ελπίδες και φαντασιώσεις και να κοιμάσαι ονειρευόμενος τα βράδια σαν πουλάκι. Κατάνυξη.. Σεβασμός. Πολιτισμός. Ομορφιά. Που και που ακουγόταν βαρελότα και «τράκες» Η Αστυνομία κυνηγούσε άσχημα.. Μπορούσε να σου πάρει ακόμα και το ψεύτικο πλαστικό μπιστολάκι αν σε έπιανε. Η Ανάσταση ήταν τέλεια ημέρα. Για πολλούς λόγους..
Ήταν η ημέρα που άνοιγαν όλα τα αγαπημένα μαγαζιά. Τα ποδοσφαιράκια, τα μπιλιάρδα, τα καφενεία, τα ζαχαροπλαστεία τα σουβλάκια..
Επίσης ήταν η ημέρα που το βράδυ στην Ανάσταση θα δίναμε το «φιλί Της Αγάπης» ήταν ένα φιλί που το έδιναν οι αγαπημένοι μυστικά αμέσως μετά την Ανάσταση σαν ένδειξη ιερής και παντοτινής αγάπης.. Ωραίο νεανικό έθιμο. Τα Αγόρια με σακάκι και γραβάτα τα περισσότερα και τα κορίτσια με όμορφα φορέματα. Τα βαρελότα αν και απαγορευόταν δεν σταματούσαν ποτέ. Ανάσταση, Μεταμόρφωση, Ταξιάρχης καιγόταν.
Υπήρχαν οι λεγόμενες «σωλήνες¨ που παραγέμιζαν ένα σωλήνα με μπαρούτι και όταν αυτό έσκαγε ακουγόταν ένας υποχθόνιος βαρύς κρότος που σου έκοβε την ανάσα.. Την ανάσα σου έκοβε και η μυρωδιά από το μπαρούτι που ηταν μετά από λίγο στην ατμόσφαιρα.. Πόλεμος αληθινός.. Μετά την Ανάσταση συνήθως ο κόσμος εξαφανιζόταν. Όχι γιατί δεν ήθελε να μείνει στην εκκλησία η για να πάνε στα σκυλάδικα και στα μπαράκια όπως γίνεται σήμερα αλλά γιατί ήθελαν να πάνε σπίτι να φάνε ξελιγωμένοι από την πεινά μιας εβδομάδας και βάλε νηστείας.
Περίμενε η μαγειρίτσα. Τα κουλουράκια και μερικά μπριζολάκια βραστά.. Το Αρνιά στην σούβλα ήταν την επόμενη.
Σε ένα κλίμα ολιγάρκειας και εγκράτειας οφειλόμενο περισσότερο στη φτώχεια και λιγότερο στο αξιακό φορτίο της εποχής η νηστεία ήταν φυσικό επακόλουθο και απόλυτα δεδομένη, νηστεία πραγματική χωρίς τις τόσες και τόσες σημερινές επινοήσεις του καταναλωτισμού και της βουλιμίας, και έκανες υπομονή προσμένοντας τη βραδιά της Ανάστασης για να φας τα πασχαλινά κουλούρια, τα τυροπιτάκια με το δυόσμο τους να ευωδιάζει και τα κόκκινα αυγά, όλα αυτά που ήταν φυλαγμένα στις τσέπες και τα χαϊδεύαμε κάθε τόσο με τα δάχτυλα μέχρι να έλθει η ώρα τους να πάνε αμάσητα κάτω, έξω από την εκκλησία σε κάποια απόμερη γωνιά – γιατί ντρεπόμαστε να τρώμε μπροστά σε κόσμο – μόλις θα ακουγόταν το «Χριστός Ανέστη». Και το τέλος της νηστείας εκείνων των στιγμών θα το συνοδέψει η φωτεινότητα των βεγγαλικών και των κεριών, φωτεινότητα μοναδική για τις εποχές της λάμπας του πετρελαίου, της ασετιλίνης και του λυχναριού.
Και έτσι η «Ανάσταση» θα μείνει φωτεινή, ολοφώτεινη θύμηση – αποκτώντας και μια μεταφορική έννοια φωτεινότητας στην παιδική φαντασία – κάτι που δεν θα μπορούμε πλέον να γευτούμε σήμερα. Και επιχειρούμε να κλέψουμε μέσα από τις θύμησές μας εικόνες και θραύσματα εικόνων εκείνων των καιρών, για να δροσίσουμε κατ’ λίγο την ξηρασία της ψυχής, που την προκάλεσε τόσο προκλητικά η μακρά περίοδος της καταναλωτικής ιδεολογίας και του τεχνολογικού ευδαιμονισμού. Την επόμενη ξυπνούσαμε πρωί. Πηγαίναμε στο χωρίο η έξω στην γειτονία και σκάβαμε ένα λύκο στο μέγεθος του αρνιού. Ρίχναμε ξερά χόρτα και τα κάρβουνα και όταν ηταν έτοιμα βάζαμε το αρνί. Όλοι Γύριζαν.. ΟΛΟΙ..
Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν τα μηχανάκια να γυρνούν και έτσι καθόσουν με ένα καπέλο και γύριζες και ψηνόσουν μαζί με το αρνί… Αυτός που γυρνούσε είχε και την τύχη όταν δεν κοιτούσαν οι άλλοι να ξεκλέψει καμία πέτσα.. Το πιο ωραίο από όλα…
Κάλο Πάσχα.. Καλοί μου φίλοι. Οι ήμερες αυτές είναι άγιες.. κατανυκτικές. Απόλυτα θρησκευτικές. Μακάρι να μπορούσαμε να κρατήσουμε λίγο έστω από αυτόν τον σεβασμό των παλιών εκείνων ημερών. Χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από το Παιδείας Εγκώμιον «Πασχαλινές θύμησες» του Νίκου Τσούλια. Υλικό από την συλλογή του Μάρκου Βουτσίνου και από προσωπική συλλογή.
Γράφει ο δημοσιογράφος και Ιστορικός Παναγιώτης Κουλουμπής.
Ίσως να ήταν περί το μεσονύχτι,
πριν ή μετά, δεν ξέρω, ξύπνησα
στο σκοτάδι όμως, θαρρείς,
δεν ανοίγουν τα μάτια.
Τι ώρα πηγαίναμε στην εκκλησία τότε;
Κάποτε δεν κοιμόμασταν, περιμένοντας,
ή μας έπιανε ύπνος ελαφρύς
και ξυπνούσαμε καλοδιάθετοι,
με τις πρώτες καμπάνες.
Χρόνια τώρα, δεν πηγαίνω στην εκκλησία.
Χάνεται μέσα μου η σημασία της,
ώσπου πια καθόλου… Είναι δυνατόν,
τίποτα να μην απομένει
απ’ την εύχαρη του ανθρώπου ηλικία;
Πόσο είχα παρακαλέσει, ώσπου έπαψα.
Ανάσταση περίμενα απ’ τις φτωχές μου
αισθήσεις, του σώματος. Αν όχι τίποτ’ άλλο,
τώρα, που δεν πιστεύω, γνωρίζω
την αμαρτία μου.
Πόσο ήταν ωραία, τότε…
Στεκόμασταν στον αυλόγυρο,
γεμάτον κόσμο ελεύθερο. Γελούσαν,
μιλούσαν οι άνθρωποι.
Η ορθοδοξία
αφήνει ακέριο το πνεύμα της προσφοράς.
Ελεύθερα να προσέλθω σε σένα, Κύριε.
Οι άνθρωποι φαίνονταν ξεκούραστοι,
την γιορτή περιμένοντας, το αύριο
νάρθει της χαρούμενης μέρας,
έλαμπε το βλέμμα, το πρόσωπο.
Με πνίγει τούτο το σκοτάδι.
Δεν θέλω ν’ ανάψω το μέτριο φως.
Θα μου στερήσει τα ενθύμια που βλέπω,
τα πράγματα ορίζοντας γύρω μου.
Πώς περιμέναμε την Ανάσταση!
Δίχως αμφιβολία έρχονταν η Λαμπρή,
«Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί».
Άνοιγαν οι πύλες, η πομπή προχωρούσε
με ψαλμούς κι’ εξαπτέρυγα, άστραφταν
τα πολύτιμα, άναβαν μυριάδες τα κεριά
των χριστιανών, φλόγες πίστης,
σημείο χαράς.
Μιαν μικρήν εικόνα της Ανάστασης
είχε η ενορία μας. Σπρωχνόμασταν
για ν’ ασπαστούμε, οχλαγωγή. Γελούσαν
χαρούμενοι οι πιστοί, στα χέρια
κόκκιν’ αυγά, άναβαν βεγγαλικά
κι’ οι μεγαλείτεροι σαν τα παιδιά.
«Ουκ έστιν ώδε αλλ’ ηγέρθη».
Μένω ξαπλωμένος, δεν ανάβω το φως,
δεν περιμένω τίποτα.
Δεν πάω με τους άλλους να μοιραστώ
την πλάνη της χαράς.
Χαρά δεν υπάρχει;
Υπάρχει πάντα η ανάσταση,
όχι ορισμένη και πιθανή,
υπάρχει απίθανη περίλαμπρη δόξα,
η φωτεινή έκσταση, δεν μπορούν
δίχως αυτήν οι άνθρωποι,
που περιμένουν σε νηστεία και προσευχή.
«Ουκ έστιν ώδε αλλ’ ηγέρθη».
Ακόμα δεν ήρθε η ώρα, φαίνεται.
Δεν ακούω τους χαρμόσυνους ήχους.
Πόσο ακόμα και τότε, σαν η καταστροφή
της άρνησης, η αμφιβολία είχεν αρχίσει,
με συγκινούσε βαθιά η χαρά
πάνδημη του κόσμου συμμετοχή, στην γιορτή.
«Χριστός ανέστη». Ύμνος κι’ οι κρότοι
των όπλων κι’ όλες οι καμπάνες μαζί,
σ’ όλην την πόλη κι’ οι άνθρωποι
όλοι μαζί είχαν την ίδια χαρά,
τέλειωνε η προσφορά της προσπάθειας,
τους πένθους, της συλλοής.
Κοιτάζω το παρελθόν.
Δεν σ’ αρνιέμαι, Κύριε, της αγάπης,
της ανάστασης ένδοξης του ανθρώπου.
Πολλή με σκεπάζει αμαρτία της γνώσης,
όμως θα περιμένω μιαν αρχή της αγάπης
ξανά, που δίνεται παρηγοριά
της θλιμμένης επίμονης σκέψης.
Αρχή, χαραυγή,
«ήν δε όρθρου βαθέος…»
Να πιστέψουμε στην ημέρα της ζωής.
Ελπίδες, αναμνήσεις δεν αρκούν
οι κόποι. Η σκέψη θολώνει
το κόκκινο της θυσίας αίμα.
Πρέπει το σώμα να σηκωθεί,
να πάει με τους άλλους μαζί, να χαρεί
την γιορτή, την απλή χαρά,
να δεχτεί την πλούσια συμμετοχή,
να παραδεχτεί τη χαρά προσιτή.
Ανάσταση να χαρεί, λευτεριά
ύστερ’ απ’ το πλήθος του πόνου,
πίστη, την αγάπη του ανθρώπου. Απο τη συλλογη “Της μοναξιας και της επαρσης” (1951)
«Ψυχή μου, ευλόγα σήμερα πρωί, όλη τη μέρα και την ακολουθούσα νύχτα όλη, το σωτήριο τούτο Ξύλο. Εκεί είναι η βασιλεία του, στολισμένο με φύλλα θροούντα. Εκεί έρχεται σε κοινωνία με τις δροσιές της Νύχτας, με τα θάμπη των Ημερών. Εκεί του περιπλέχουνται οι κισσοί και οι άλλες περιπλοκάδες, γεννώντας την ιδέα της ομορφιάς και της αγάπης. Σπάνιο είναι να τ’ αφήσουν να γεράσει, να τη ζήσει την αιώνια ζωή, και σπάνιο είναι κεραυνός να τόβρει, μήνυμα επουράνιο, ένωση ουρανού και γης με λάμψη ακαριαία και θάνατος στο δάσος, όπως πρέπει. Ψυχή μου, ευλόγα και την ώραν, οπότε ξεκινάμε με τα πελέκια μιαν αυγή, άκαρδο, δουλευτικό σμήνος οι υλοτόμοι. Γουρμάζει τότες η γραμμένη σιωπηλή στιγμή της θυσίας. Με τα πολλά καταπέφτει το θειότατο ξύλο. Του αποξεραίνουνται οι χυμοί. Ξερό απομένει· και όμως ξερό, δεν έρχεται ολότελα να το ξενώσει η ξεραΐλα από τις φυσικές του επιρροές. Το διαβιβρώσκει η υγρασία ή το φουσκώνει. Του ανοίγει ο χρόνος τις ρωγμές. Πιάνει σαράκι. Εχτός αν το προορίζουνε για τις φωτιές, οπότε πάλι τρίζει, τρίζει, και αφού αναλάμψει, τέφρα γίνεται, καθώς όλα. Είπα όμως σήμερα της ψυχής μου να γράψει για το Ξύλο εκείνο το προορισμένο από αιώνων, για το Ξύλο, που η γέννησή του βαστάει από τις πρώτες της γης μας φύτρες. Ετούτο εκόπη για να γίνει Ζυγός μέγιστος, θαυματουργός Στατήρας, που εστήθηκε στη μέσην ακριβώς του χρόνου για να ζυγιάσει την κούφιαν έγνοια των ανθρώπων. «Δεν είναι δάσος, που να προσφέρει ξύλο παρόμοιο». Το Ξύλο αυτό δεν είναι διόλου ύλη απαθής. Έχει ψυχή και δείχνει τη κάθε τόσο. Ενώ κατάξερο είναι και κομμένο, όμως ανθεί και μέσα του μυκάται και αναβράζει χυμός σεβάσμιος. Δε θα ξετάξω το γιατί έφερε Λύτρωση το Ξύλο ετούτο. Ούδε ποια Λύτρωση. Ψυχή μου, θέλω μόνο να ευλογήσεις την ουσία του Ξύλου, οπόθε αχτινοβόλησε του κόσμου η λάμψη. Και την ευγένεια που του εδόθη ένα πρωί, όταν ποτίστη μέχρι του βάθους των φλεβών του από αίμα εξαγοραστικό και ζωογόνο. Ποιο βάρος φορτώθηκε! Ποιον πόνο φορτώθηκε! Όλου του κόσμου! Του καθηλώθησαν όλοι οι δρυμοί της αγωνίας. Χαίρε, Σταυρέ, που μ’ όλα, μονάχη ελπίδα εσύ αποβαίνεις στις ερημώσεις.»
“Οι μαθητές του κοιτάζονταν ντροπιασμένοι. Δεν ήξεραν τι να
πουν. Ο δάσκαλός τους σίγουρα θα είχε μια απάντηση για όλα αυτά, αλλά δεν ήταν
πια ανάμεσά τους να την δώσει.”
Πήγαν λοιπόν τον άντρα στον Έπαρχο για να εξετάσει, αν
πράγματι αμφισβητούσε την εξουσία του Καίσαρα κι ισχυριζόταν ότι είναι ο
βασιλιάς του τόπου. Προηγουμένως, τον είχαν πάει στον Αρχιερέα, που είχε σκίσει
τα άμφιά του από αγανάκτηση, όταν ο άντρας είπε ότι ήταν αυτός που θα καθίσει
στα δεξιά του Θεού.
Οι μαθητές κι οι κρυφοί ακόλουθοι του άντρα παρακολουθούσαν,
ανακατεμένοι με το πλήθος, με προσμονή που δύσκολα κρυβόταν. «Δεν έχουν ιδέα με
ποιόν τα έβαλαν» έλεγαν μεταξύ τους. «Ο δάσκαλός μας έδωσε σε τυφλούς το φως,
έκανε το νερό κρασί, βάδισε στο νερό. Τώρα θα καλέσει έναν ανεμοστρόβιλο που θα
πάρει τους Ρωμαίους μακριά από την Ιουδαία. Κι ύστερα θα σκίσει στα δυο την
Αίθουσα του Συνεδρίου, όπως ο Αρχιερέας έσκισε το ράσο του.»
Όμως τίποτα δεν γινόταν. Οι στρατιώτες τον τραβολογούσαν,
και το κορμί του άντρα υπάκουε όπως το στάχυ στον άνεμο. Στο πλήθος άρχισαν οι
μουρμούρες.
«Είναι ανήμπορος, δεν τον βλέπετε;»
«Εγώ τον είχα καταλάβει απ’ την αρχή. Μόνο εσάς ξεγέλασε.»
«Κοίτα πώς τον σέρνουν. Σαν αρνί. Ο Βαραββάς, αν και
αλυσοδεμένος, τους έριχνε κουτουλιές.»
«Ο Βαραββάς είναι παλικάρι, αυτός εδώ είναι πιο νωθρός από
τους παραλυτικούς που γιάτρεψε.»
Ακούστηκαν τα πρώτα χαχανητά, και κάποιοι άρχισαν να τον
βρίζουν και να τον φτύνουν για να βγάλουν το άχτι τους που εξαπατήθηκαν.
Οι μαθητές του κοιτάζονταν ντροπιασμένοι. Δεν ήξεραν τι να
πουν. Ο δάσκαλός τους σίγουρα θα είχε μια απάντηση για όλα αυτά, αλλά δεν ήταν
πια ανάμεσά τους να την δώσει.
Οι στρατιώτες έγδυσαν τον άντρα για να τον μαστιγώσουν. Και
οι μαστιγιές άρχισαν. Η σάρκα χαραζόταν και μάτωνε κάτω από τον γαλάζιο ουρανό.
Οι περισσότεροι μαθητές είχαν κρύψει τα πρόσωπά τους και
τραβούσαν τα μαλλιά τους από την φρίκη για το μαρτύριο του δασκάλου τους. Το
πλήθος τον περιγελούσε.
«Ήρθες να μας σώσεις, και δεν μπορείς να σώσεις τον εαυτό
σου, αχρείε.»
«Τώρα χρειάζεσαι το θαύμα, δυστυχισμένε.»
Αλλά σιγά-σιγά σιώπησαν γιατί σιωπούσε κι ο άντρας. Μόνο οι
μαστιγιές ακούγονταν.
Τότε κάποιος είπε. «Αυτό είναι το θαύμα.»
Όλοι γύρισαν να τον κοιτάξουν γιατί η φωνή, αν και χαμηλή,
ακούστηκε καθαρά.
«Αυτό είναι το θαύμα» επανέλαβε ο εκείνος σαν να μιλούσε
στον εαυτό του.
Τα πρόσωπα των μαθητών φωτίστηκαν σαν ένα πνεύμα να τα
επανέφερε ομαδικά στη ζωή. Σκέφτονταν μεγαλόφωνα, κι ο ένας συμπλήρωνε τον
άλλον.
«Για αυτό περπάτησε στο νερό, για αυτό γιάτρεψε τυφλούς και
παραλυτικούς, για αυτό έκανε το νερό κρασί. Για να ξέρουν όλοι πως ΕΧΕΙ τη δύναμη
να σκίσει στα δύο την αίθουσα του Συνεδρίου, και να καλέσει τον ανεμοστρόβιλο
που θα πάρει τους Ρωμαίους μακριά. Αλλά δεν το κάνει.»
Κι ενώ το μαστίγιο χτυπούσε, άλλοι πίστεψαν, κι άλλοι δεν
πίστεψαν πως ο άντρας είχε τη δύναμη, κι αφέθηκε με τη θέλησή του να τον
βασανίσουν και να τον σκοτώσουν. Κι αυτοί που πίστεψαν αργότερα ονομάστηκαν
Χριστιανοί, από το όνομα του άντρα. Κι αυτό το θαύμα έγινε το ακρογωνιαίο
λιθάρι της πίστης τους.
Μαρία θυμάσαι στις ράγιες του τραμ εκείνο το πένθος
είχαμε βγει απ’ το μικρό εστιατόριο της Λαχαναγοράς
όταν ο ήλιος έκρουε τα χαράματα.
Ξάφνου τη λάμψη πήρες άλλου άνθους ενώ μοναξιασμένη
Ακούγεται κοντά μας η καμπάνα της Μεγάλης Πέμπτης
Κι ο Γιάννης κοιτάζει ακτήμων.
Είπα εντός του τρόμου δεν άκουσε κανείς
ο άγγελος απ’ τα φωσφορικά ουράνια
στο γκρεμισμένο χρόνο αδειάζει το κακό
κι ο πιο μικρός μας θόρυβος θα κρυσταλλώσει απάνω, εκεί, μακριά.
Τότε μας φώναξε για τους αρχαίους νεκρούς ο Γιάννης
και πηδήσαμε το σιδερένιο φράχτη του Κεραμεικού
(Άξιε ταύρε- καλώντας το Διόνυσο έβγαλε φωνή).
Χαρά ηλιακή μας περιβάλλει κ’ η Μαρία βλέπει χορούς εκστατική
στα συμπλέγματα των λουλουδιών-
εγώ τον Άγιο Φραγκίσκο έβλεπα με τους φίλους του ανέμους
τον πρώτο πετεινό απ’ τα μεσάνυχτα
της αττικής ημέρας κήρυκα ώσπου τα νέφη τη σήκωσαν ψηλά
με τις γριές που είχαν μεταλάβει, με τον ιερέα
ώσπου τα νέφη την πήραν ψηλά τη μέρα
και τη μισοχτισμένη εκκλησιά
τη Λαχαναγορά
και τα μικρά καρότσια με τα γαϊδουράκια.
Και ιδού ο Γιάννης τρέχει προς το μέρος μας
ωσάν ασώματος Τι βαθύ που είναι το λουλούδι , λέει,
και μας έδειξε κοντά μας ένα
ωστόσον άλλο λουλούδι είχε δει μακριά με τους νεκρούς.
Μα τα λουλούδια είναι τόσο αδελφωμένα
κάθε στιγμή κερδίζεις το νόημα του λουλουδιού κοιτάζοντας
κάθε στιγμή το χάνεις…
Εκεί λοιπόν ηχούσε η καμπάνα
της ορθοδοξίας μοναχή
Πιο πέρα του σώματος η ιαχή και η Μαρία
ο Γιάννης ο ταπεινός εγώ και φιλαμαρτήμων.
(Ν. Καρούζος, Τα ποιήματα, 1961, τ. Α’, εκδ. Ίκαρος)
Στο σπάνιο βινύλιο με τίτλο "Ομορφαίνω τη μέρα"ο Νίκος Καρούζος απαγγέλλει ποιήματά του. Η "Μεγάλη Πέμπτη στα νέφη" είναι τμήμα του εκτεταμένου ποιήματος "Τα Λυπηρά" που περιλαμβάνεται στη συλλογή "Ποιήματα" (1961).
Υλικά 1 κιλό αλεύρι δυνατό για τσουρέκι ½ φλιτζάνι ζάχαρη ½ φλιτζάνι ελαιόλαδο 2 φλιτζάνια σταφίδα 1 φλιτζάνι καρύδια ψιλοκομμένα 2 φακελάκια μαγιά ξηρή 3 κοφτά κουταλάκια κανέλα Γαρυφαλάκια (μοσχοκάρφια)
Εκτέλεση Σ ένα ποτήρι χλιαρό νερό διαλύουμε τα δύο φακελάκια της μαγιάς.
Σ ένα μεγάλο μπωλ ρίχνουμε το αλεύρι και στη μέση του κάνουμε μια γουβίτσα.
Στη γουβίτσα αυτή ρίχνουμε τη ζάχαρη, το ελαιόλαδο και την διαλυμένη μαγιά.
Αρχίζουμε το ζύμωμα και προσθέτουμε όσο χλιαρό νερό χρειαστεί ώστε να πάρουμε μια σχετικά σφιχτή ζύμη.
Προσθέτουμε στη ζύμη αυτή, τις σταφίδες, τα καρύδια και την κανέλα και ζυμώνουμε καλά.
Η τελική μας ζύμη πρέπει να μην κολλάει στα χέρια μας. Αν αυτό συμβαίνει θα πρέπει να προσθέσουμε λίγο αλεύρι ακόμη.
Με τη ζύμη αυτή πλάθουμε μικρά ανθρωπάκια και το απλώνουμε σ ένα ταψί στο οποίο έχουμε βάλλει αντικολλητικό χαρτί.
Με τα γαρύφαλλα στολίζουμε τα λαζαράκια μας φτιάχνοντάς τους μάτια, στόμα, μύτη και ότι άλλο θέλουμε.
Τα αφήνουμε να φουσκώσουν ως εξής: είτε τα τυλίγουμε με κουβέρτες είτε ανάβουμε τον φούρνο μας σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία (έως 50 βαθμούς το πολύ) και χρησιμοποιώντας τον έτσι ως στόφα βάζουμε μέσα τα ταψιά κι εκεί φουσκώνουν τα λαζαράκια μας.
Τέλος τα ψήνουμε στους 200 βαθμούς έως ότου ροδίσουν
Πιλάτοι δεν έλειψαν ποτέ από τις ανθρώπινες κοινωνίες. Είναι όλοι εκείνοι που θυσιάζουν την αλήθεια στην καιρική σκοπιμότητα. Εκείνοι που κανονίζουν τη στάση τους σε πρόσωπα και γεγονότα όχι με τις επιταγές της συνειδήσεως, αλλά της σκοπιμότητας. Εκείνοι που λένε όχι τι είναι αντικειμενικά σωστό, αλλά ό,τι φαίνεται υποκειμενικά συμφέρον.
... έξι φορές ομολόγησε την αθωότητα του Ιησού... αλλά «παρέδωκεν αυτόν ίνα σταυρωθή»
Του ΜΙΧΑΗΛ Γ. ΤΡΙΤΟΥ, Καθηγητή Θεολογίας Α.Π.Θ. • Κεντρικό πρόσωπο του Θείου Πάθους υπήρξε αναμφίβολα ο
Πόντιος Πιλάτος. Πρόκειται για το ρωμαίο Έπαρχο της Ιουδαίας (26-36
μ.Χ.), ο οποίος προέστη της δίκης του Ιησού και διέταξε τη σταύρωσή του. Σύμφωνα με την παράδοση, ανήκε στην τάξη των ιππέων και προερχόταν από
το Σαμνιτικό γένος των Ποντίων. Ακολούθησε πολιτική, που προκάλεσε την
εχθρότητα των Ιουδαίων, επειδή πρόσβαλε το θρησκευτικό τους αίσθημα.
Αναφέρεται ότι οι Σαμαρείτες έκαναν αναφορά εναντίον του στο στρατιωτικό
διοικητή της Συρίας Βιτέλλιο, ύστερα από επίθεσή του εναντίον τους στο
όρος Γαριζίν (36 μ.Χ.). Για όλους αυτούς τους λόγους πήρε εντολή να
επιστρέψει στη Ρώμη για να δικασθεί. Σύμφωνα με μη επιβεβαιωμένη
παράδοση του δ’ αι. ο Πιλάτος αυτοκτόνησε το 39 μ.Χ.. Στο διάστημα
της θητείας του ως Ρωμαίου επάρχου της Ιουδαίας είχε ως έδρα την
παραλιακή Καισάρεια της Παλαιστίνης. Κατά τη διάρκεια των μεγάλων
ιουδαϊκών γιορτών ή όταν οι υπηρεσιακές ανάγκες το απαιτούσαν πήγαινε
στα Ιεροσόλυμα για την καταστολή ή πρόληψη ταραχών. Έμενε κοντά στο ναό
του Σολομώντος, στο Φρούριο Αντώνια, όπου ήταν το Δικαστικό Μέγαρο, που
ονομαζόταν Πραιτώριο. Σύμφωνα με τις διηγήσεις των Ευαγγελίων η στάση του Πιλάτου απέναντι στο Χριστό παίχθηκε στις εξής φάσεις: 1. Ο Πιλάτος στρέφεται
στους Φαρισαίους και τους ρωτάει «τίνα κατηγορίαν φέρετε κατά του
ανθρώπου τούτου;» (Ιωαν. ιη’, 29-30), για να πάρει την απάντηση «ει μη
ήν ούτος κακοποιός, ουκ αν σοι παρεδώκαμεν αυτόν». (Ιωάν. ιη’, 30). Η
ανταπάντηση του Πιλάτου ήταν «λάβετε αυτόν υμείς και κατά τον νόμον υμών
κρίνατε αυτόν» (Ιωάν. ιη’, 32). Έτσι διαμορφώνονται δύο κατηγορίες
εναντίον του Ιησού. Η πρώτη ότι υποκίνησε επανάσταση του λαού και η
δεύτερη ότι ισχυριζόταν ότι είναι επίγειος βασιλεύς. 2. Ο Πιλάτος ρωτάει
ειρωνικά το Χριστό αν είναι βασιλεύς των Ιουδαίων. Ο Ιησούς απαντά «η
βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου». (Ιωάν. ιη’ 36) και «εις
τούτο ελήλυθα εις τον κόσμον, ίνα μαρτυρήσω τη αληθεία» (Ιωάν. ιη’ 37).
Στη συνέχεια ο Πιλάτος στρέφεται στο λαό λέγοντας «εγώ ουδεμίαν αιτίαν
ευρίσκω εν αυτώ» (Ιωάν. ιη’ 39). Ο λαός, όμως, ξεσπάει σε κατηγορίες
εναντίον του Ιησού. 3. Ο Πιλάτος εκμεταλλεύεται τη
συνήθεια απονομής χάριτος σε Εβραίο κατάδικο κατά τη γιορτή του εβραϊκού
Πάσχα για να αθωώσει τον Ιησού. Στις φυλακές υπήρχε ο γνωστός κατάδικος
Βαραββάς, ο οποίος σε κάποια επανάσταση στα Ιεροσόλυμα είχε διαπράξει
φόνο. Τη στιγμή κατά την οποία οι Εβραίοι είχαν συγκεντρωθεί, τους
ρώτησε ο Πιλάτος. «Τι να θέλετε απολύσω υμίν; Βαραββάν ή Ιησούν τον
λεγόμενον Χριστόν;» (Ματθ. κζ’, 18). Ενώ βρισκόταν στο βήμα κάποιος τον
πληροφορεί για το όνειρο της γυναίκας του Κλαυδίας, η οποία παρακαλεί
τον άνδρα της να φανεί ευμενής προς τον Ιησού, γιατί πολλά υπέφερε στο
όνειρό της την περασμένη νύχτα εξαιτίας του. Στο ερώτημα του Πιλάτου
«τίνα θέλετε από τον δύο απολύσω υμίν;» (Ματθ. κζ’, 21) ο λαός ζητεί την
απόλυση του Βαραββά. Στο ερώτημα «τι ουν ποιήσω Ιησούν τον λεγόμενον
Χριστόν;» (Ματθ. κζ’, 22) η απάντηση ήταν «σταυρωθήτω» (Ματθ. κζ’, 24). 4. Ο Πιλάτος, βλέποντας
ότι δεν γίνεται τίποτε, πλένει τα χέρια του και λέγει στο λαό «αθώος
ειμί από του αίματος του δικαίου τούτου· υμείς όψεσθε» (Ματθ. κζ’, 25),
για να πάρει την απάντηση «το αίμα αυτού εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών»
(Ματθ. κζ’, 26). 5. Ο Πιλάτος φθάνει στην τελική απόφαση. Απέλυσε για χάρη του λαού τον Βαραββά, «τον δε Ιησού φραγγελώσας παρέδωκεν ίνα σταυρωθή» (Ματθ. κζ’, 26). Κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα
του Πιλάτου ήταν η δειλία και ο καιροσκοπισμός. Αν και είχε την απόλυτη
εξουσία να αθωώσει ή να θανατώσει τον Ιησού, υποχώρησε στις κραυγές του
όχλου και δεν έκανε αυτό που του επέβαλλε το χρέος. Αν και έξι φορές
ομολόγησε την αθωότητα του Ιησού, η δειλία του έφθασε σε τέτοιο σημείο,
ώστε να συμβουλεύεται εκείνους, τους οποίους όφειλε να διατάζει.
Κάμφθηκε από τους θορύβους του όχλου και «παρέδωκεν αυτόν ίνα σταυρωθή»
(Ματθ. κζ’, 26). Δυστυχώς, όμως, οι Πιλάτοι δεν
έλειψαν ποτέ από τις ανθρώπινες κοινωνίες. Είναι όλοι εκείνοι που
θυσιάζουν την αλήθεια στην καιρική σκοπιμότητα. Εκείνοι που κανονίζουν
τη στάση τους σε πρόσωπα και γεγονότα όχι με τις επιταγές της
συνειδήσεως, αλλά της σκοπιμότητας. Εκείνοι που λένε όχι τι είναι
αντικειμενικά σωστό, αλλά ό,τι φαίνεται υποκειμενικά συμφέρον. Τον Πιλάτο
μιμούνται: οι ισχυροί της γης, που ρυθμίζουν τη ζωή και την πολιτική
τους ανάλογα με τα συμφέροντά τους, γι’ αυτό ανέχονται και επιβραβεύουν
την αδικία σε βάρος κρατών και λαών. Όσοι βλέπουν την αδικία και
σιωπούν. Όσοι αναγνωρίζουν το δίκαιο και δεν το υποστηρίζουν. Όσοι
θυσιάζουν τα πάντα για να κρατηθούν στη θέση τους. Όσοι κάνουν «στραβά
μάτια» στις διάφορες παρανομίες της καθημερινής πρακτικής. Η κοινωνία μας σήμερα
δεν έχει ανάγκη από Πιλάτους, αλλά από ανθρώπους ακέραιους και
ειλικρινείς με καθαρές θέσεις και συνέπεια ζωής. Από ανθρώπους
ολοκληρωμένους, που θα σηκώσουν πάνω τους το βάρος της παράλυτης
σημερινής κοινωνίας και θα αγωνισθούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την
κοινωνική δικαιοσύνη, την παγκόσμια ειρήνη και το σεβασμό της ανθρώπινης
προσωπικότητας. proinoslogos
Έχετε δοκιμάσει ποτέ μοναστηριακό (νηστίσιμο) ρυζόγαλο;
Αν όχι, τότε ήρθε η ώρα… είναι πολύ νόστιμο!
Υλικά:
1 φλιτζάνι του καφέ ρύζι για σούπα
1 λίτρο νερό
3 κουταλιές της σούπας κορν φλάουερ
1 φλιτζάνι του καφέ νερό
Ξύσμα 2 λεμονιών
2 κουταλιές της σούπας ταχίνι
½ φλιτζάνι του καφέ νερό
2 φλιτζάνια του καφέ ζάχαρη Εκτέλεση:
Σε μια κατσαρόλα βράζουμε το ρύζι με το 1 λίτρο νερό σε χαμηλή φωτιά. Διαλύουμε το κορν φλάουερ και το ρίχνουμε στο βρασμένο ρύζι προσθέτοντας
το ξύσμα λεμονιών, το ταχίνι που το διαλύσαμε στο ½ φλιτζάνι του καφέ,
χλιαρό νερό και τη ζάχαρη. Ανακατώνουμε συνέχεια. Μόλις πήξει η κρέμα τη
σερβίρουμε στα μπολ και τη γαρνίρουμε με κανέλλα.
Posts
