Όλα τα είδη της Παιδικής Κακοποίησης έχουν το ίδιο αποτέλεσμα - Different types of child abuse: similar consequences

Η συναισθηματική κακοποίηση έχει τις ίδιες συνέπειες με τη σωματική κακοποίηση ή την εγκατάλειψη του παιδιού. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε μια ομάδα ερευνητών από το Πανεπιστήμιο McGill.

Ο συναισθηματικός και ο φυσικός πόνος ενεργοποιούν τα ίδια σημεία του εγκεφάλου.
Η συναισθηματική κακοποίηση, η οποία περιλαμβάνει συμπεριφορές όπως η γελοιοποίηση, ο εκβιασμός και η απόρριψη, είναι πολύ πιο συχνή από τη σωματική κακοποίηση ή την εγκατάλειψη.
--------------------
Η Συναισθηματική κακοποίηση του παιδιού
Είναι ο τύπος της συμπεριφοράς, λεκτικής ή πρακτικής που θέτει την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού σε κίνδυνο. Αδιαφορία απόρριψη εκφοβισμός ταπείνωση απομόνωση εκμετάλλευση όλα αυτά είναι συναισθηματική κακοποίηση.

περισσότερα εδώ
--------------------
Μελέτες συμπεραίνουν ότι περίπου το ένα τρίτο των παιδιών σε όλο τον κόσμο βιώνει συναισθηματική κακοποίηση.

Ωστόσο, «παρόλο που οι άνθρωποι υποθέτουν ότι η φυσική κακοποίηση είναι πολύ πιο επιβλαβής από άλλα είδη κακοποίησης, βρήκαμε ότι οι συνέπειες είναι παρόμοιες», λέει ο David Vachon, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο McGill ο οποίος ηγείται της συγκεκριμένης μελέτης.

«Αυτές οι συνέπειες έχουν ένα ευρύ πεδίο εκδήλωσης και περιλαμβάνουν τα πάντα, από άγχος και κατάθλιψη μέχρι την παραβατικότητα και τη βίαιη συμπεριφορά».
Η μελέτη διήρκησε 20 χρόνια και έλαβε χώρα σε παιδικές κατασκηνώσεις όπου εξετάστηκαν πάνω από 2.300 αγόρια και κορίτσια προερχόμενα από οικογένειες χαμηλών εισοδημάτων διαφόρων φυλών.
Τα παιδιά είχαν ηλικία από 5 έως 13 ετών.

Οι ερευνητές εξέτασαν και άλλες θεωρίες, μεταξύ των οποίων αυτής που ισχυρίζεται ότι κάθε είδος κακοποίησης έχει διαφορετικές συνέπειες αλλά και αυτή που ισχυρίζεται ότι οι συνέπειες είναι διαφορετικές για τα αγόρια και τα κορίτσια διαφορετικών φυλών.

Η έρευνα έδειξε ότι τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία. Φαίνεται ότι τα διαφορετικά είδη κακοποίησης έχουν παρόμοιες, ευρείες καταστροφικές συνέπειες σε όλους.

enallaktikidrasi

«Άντε, κάνε μας τη χάρη που έχεις και άποψη.»

Τα παιδιά δεν έρχονται στη ζωή με κάποιο εγχειρίδιο για τα πολλά «πώς» που απασχολούν το μυαλό μας, καθώς τα μεγαλώνουμε.

Παραδείγματα ψυχολογικής παιδικής κακοποίησης:

1. Ο πρώτος ψυχολογικός βιασμός ενός παιδιού είναι το μπούκωμα με το φαγητό. 

Θυμηθείτε ότι το παιδί σάς βλέπει σαν γίγαντα, ο οποίος προσπαθεί με ένα κουτάλι να το ταΐσει, εσείς στη θέση του, τι επιλογές θα είχατε;
2. Η άρνηση της αγκαλιάς, ως μέσο τιμωρίας.
3. Αρνητική σύγκριση με άλλα παιδιά: 

«Είδες ο Γιαννάκης, τι καλό παιδί που είναι ενώ εσύ…»
4. Χλευασμός για τις αδυναμίες του και τα συναισθήματά του, καθώς απευθυνόμαστε σε ένα οκτάχρονο παιδί: 

«Ολόκληρος άντρας και φοβάσαι έναν σκύλο!»
5. Οι φωνές και οι στριγκλιές
6. Περιφρόνηση: 

«Άντε, κάνε μας τη χάρη που έχεις και άποψη!»
7. Γελοιοποίηση, σε δημόσιο είτε σε ιδιωτικό χώρο
8. Προσβλητικοί υπαινιγμοί για το φύλο του ή τις συμπεριφορές του «Έτσι είναι οι γυναίκες από μικρές φαίνονται» ή «τι είσαι κοριτσάκι και παίζεις με κούκλες;»
9. Το διπλό μήνυμα:

«Να πας να παίξεις παιδί μου, τι πειράζει που εγώ θα μείνω μόνος – ή μέσα στο σπίτι»
10. Το να είναι παρόντα σε καβγάδες μεταξύ των γονέων. 

(Θυμηθείτε άλλο σύγκρουση και άλλο καβγάς με βία)
11. Η επιβολή εξουσίας χωρίς εξηγήσεις:

«Θα το κάνεις γιατί το λέω εγώ.»

    Η άρνηση της επικοινωνίας, η απομόνωση, οι τιμωρίες που περιλαμβάνουν κλείσιμο του παιδιού σε σκοτεινό χώρο, η άρνηση της τροφής, η παραμέληση των αναγκών του, η άρνηση επικοινωνίας με έναν γονέα σε περίπτωση διαζυγίου ή και η παρεμπόδιση της επικοινωνίας μαζί του (όταν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος, ο οποίος να αποδεικνύεται μέσω δικαστηρίου) είναι και αυτές μορφές ψυχολογικής βίας.

    Ένας γονέας, ο οποίος κάποια στιγμή στο θυμό του θα μιλήσει ταπεινωτικά στο παιδί έχει τη δυνατότητα να επανορθώσει για τη συμπεριφορά του, ζητώντας του συγγνώμη.
Δεν μας απασχολεί το τι κάνει ένας γονιός το 10% του χρόνου του αλλά το τι κάνει ένας γονιός το 90% του χρόνου του.

Ίσως χρειάζεται εκ μέρους μας η παραδοχή ότι, χρειαζόμαστε βοήθεια ως γονείς για να μάθουμε πώς:

• 1. Να μη χτυπάμε το παιδί μας, όταν είμαστε θυμωμένοι.
• 2. Να καθησυχάζουμε ένα μωρό όταν κλαίει.
• 3. Να προστατεύσουμε το παιδί μας αν διαπιστώσουμε ότι είναι θύμα ψυχολογικής ή άλλης κακοποίησης.
• 4. Να προετοιμάζουμε το παιδί να προστατεύει τον εαυτό του από τέτοιου είδους επιθέσεις.
• 5. Να του θέτουμε συνέπειες και όχι τιμωρίες.
• 6. Να μην το υποτιμάμε, εξευτελίζουμε, περιφρονούμε.

περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Λες στο παιδί σου «Είσαι βλάκας»;;

ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. ΜΗΝ ΤΑ ΛΕΣ.

ΤΟ... ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ...

Είσαι βλάκας…. Ηλίθιο… Χαζό είσαι και δεν καταλαβαίνεις… 
Δεν σε θέλω… Δεν σε αγαπάω!

Μπορώ να γράφω και άλλα για ώρες… Λόγια που ίσως δεν προορίζονται να κάνουν τόσο μεγάλο κακό, αλλά καταφέρνουν να δολοφονούν την αυτοπεποίθηση των παιδιών μας...

Μεγάλωσα έχοντας την εντύπωση ότι είμαι άσχημη, ότι δεν μου αξίζει η αγάπη, ότι είμαι χαζή βλαμμένη ζωηρή, ισοδυναμώ με 10 αγόρια και «αμφιβόλου ηθικής» γιατί τόλμησα να δεχτώ δώρο του Αγίου Βαλεντίνου στα 14 μου από ένα συμμαθητή μου !!!!

Είμαι 33 χρόνων και ακόμα θυμάμαι τον εαυτό μου να πασχίζει για το απουσιολόγιο του τμήματος και αφού τα κατάφερα να πάρω τους μεγαλύτερους βαθμούς, όταν τα έδειξα στη μητέρα μου, αυτή είπε: 

Πώς κάνεις έτσι; Δεν είναι και 20 ! Να σημειώσω πως είχα 19,5!!!

Με τον καιρό κατάφερα να καταρρίψω όλες τις λέξεις που κάποτε με πλήγωναν και δεν ήμουν εγώ!
Κατάφερα να μάθω τι λέξεις μου αξίζουν και με τι λέξεις θα επιτρέψω να με αποκαλούν! Πέρασα πολύ καιρό ψάχνοντας να ανακαλύψω εμένα και πολύ περισσότερο χρόνο να καταλάβω πως δεν έφταιγα εγώ!

Γιατί, όταν κατηγορείς ένα παιδί εσύ η Μαμά του…, γι' αυτό αυτή είναι η πραγματικότητα! Γιατί η Μαμά του είναι ο κόσμος του όλος!

Ο άνθρωπος που θέλει να μοιάσει, που θαυμάζει, που αγαπάει και για χάρη του προσπαθεί να καταφέρει πράγματα για να ακούσει ένα μπράβο! 

Για να καταφέρει να σε εντυπωσιάσει!

Βάζω στο Στάθη να κάνει διάφορα όπως π.χ. να τρώει μόνος του ή να πετάξει το pampers της μικρής και αν τα καταφέρνει, έστω και κουτσά στραβά, εγώ χειροκροτώ ζητωκραυγάζω!!! 

Βλέπω στα ματάκια του την λάμψη την περηφάνια.
Νιώθει πως τα κατάφερε!

Ας μεγαλώσουμε παιδιά χωρίς τέτοια τραύματα… Τραύματα που θα τα δυσκολέψουν στη ζωή τους… Τραύματα που θα τα κουβαλάνε μια ολόκληρη ζωή!
Ας γεμίζουμε τη μέρα τους με θαυμασμό και χειροκρότημα! Ας τα κάνουμε να ξεχειλίζουν από αυτοπεποίθηση.

kikiri-kou

Οι καυγάδες μπροστά στα παιδιά τους δημιουργούν προβλήματα

Είναι αρκετά επώδυνο για ένα παιδί να γίνεται δέκτης τσακωμών, ανεξάρτητα από την ηλικία του. 

Η φθορά που μπορεί να προκαλέσουν στην προσωπικότητά του είναι πολύπλευρη και μακροχρόνια, καθώς το συνοδεύουν για μεγάλο χρονικό διάστημα της ζωής του.

.
Τσακωμοί μπροστά στο παιδί... 

Πολύ άσχημο γεγονός και δημιουργεί πολλά προβλήματα στο παιδί. 
Μην νομίζεις ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν ή δεν δίνουν σημασία σε έναν τσακωμό. 
Ποια προβλήματα δημιουργούνται στο παιδί; 
Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να το αποφύγουν; 

When parents fight, kids can suffer

Η ψυχολόγος Κρίστη Μηλιόρδου σε συμβουλεύει...
.
Η αρμονική συνύπαρξη ενός ζευγαριού είναι πολύ δύσκολη στο να επιτευχθεί. Χρειάζεται συνεχή προσπάθεια, αγάπη, αλληλοσεβασμό και αμοιβαίες υποχωρήσεις. Δυστυχώς, ειδικά στην εποχή μας πολλά ζευγάρια δεν καταφέρνουν να ζήσουν αρμονικά, με αποτέλεσμα οι τσακωμοί να είναι κομμάτι της καθημερινότητάς τους.
.
Όταν υπάρχουν παιδιά, η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη, καθώς πολλές φορές γίνονται αυτόπτες μάρτυρες της λεκτικής ή ακόμα και σωματικής βίας, που μπορεί να ασκούν οι γονείς μεταξύ τους.
.
Τα παιδιά καταλαβαίνουν τα πάντα!
Πολλές φορές οι γονείς θεωρούν ότι τα παιδιά είναι μικρά και δεν καταλαβαίνουν, ότι δεν ακούνε ή ότι δεν δίνουν τόση σημασία σε αυτό που βλέπουν. Αυτές οι αντιλήψεις δεν ισχύουν στην πραγματικότητα. Είναι αρκετά επώδυνο για ένα παιδί να γίνεται δέκτης τσακωμών, ανεξάρτητα από την ηλικία του. Η φθορά που μπορεί να προκαλέσουν στην προσωπικότητά του είναι πολύπλευρη και μακροχρόνια, καθώς το συνοδεύουν για μεγάλο χρονικό διάστημα της ζωής του.

Οι συνέπειες στο παιδί είναι πολύ άσχημες...
- Μια από τις βασικές συνέπειες αυτών των καταστάσεων είναι τα αισθήματα ανασφάλειας που δημιουργούνται στο παιδί. Νιώθει ότι πρέπει να επιλέξει «στρατόπεδο» και να πάρει το μέρος του ενός ή του άλλου γονέα.
Αυτό του προκαλεί σύγχυση, η οποία επιδεινώνεται, όταν ο ένας σύζυγος κατηγορεί τον άλλο μπροστά του, ώστε να κάνει το παιδί σύμμαχό του. Ακόμα κι αν εκείνο επιλέξει να κάνει μια συμμαχία, ποτέ δε θα σταματήσει να έχει συναισθήματα αγάπης για τον άλλο γονέα.
- Παράλληλα, όλη αυτή η συμπεριφορά αποτελεί ένα «κακό» πρότυπο, καθώς περνάει στο παιδί το μήνυμα ότι τα προβλήματα αντιμετωπίζονται με φωνές και αντίδραση και όχι με υγιή διάλογο.
Επίσης, η χρήση λεκτικής και σωματικής βίας συνεπάγεται έλλειψη σεβασμού της προσωπικότητας του συντρόφου. Δυστυχώς, αυτό το πρότυπο μπορεί να επηρεάσει και τις μετέπειτα σχέσεις του παιδιού, όπου θα χρησιμοποιεί αυτούς τους δυσλειτουργικούς τρόπους επίλυσης προβλημάτων που έχει μάθει από την οικογένειά του.
- Επιπρόσθετα, ένα παιδί που μεγαλώνει σε εχθρικό περιβάλλον βιώνει έντονο άγχος στην καθημερινότητά του. Μπορεί να θεωρεί ότι είναι υπεύθυνο που τσακώνονται οι γονείς του ή να ψάχνει να βρει έναν τρόπο να λύσει εκείνο το δικό τους πρόβλημα.
Αυτό, εκτός από την ψυχική, επηρεάζει και τη σωματική του υγεία. Μπορεί να παραπονεθεί για πονοκεφάλους, ζαλάδες, πόνους στο στομάχι κτλ. Εκτός από αυτό, μπορεί να κλειστεί στον εαυτό του και να εκδηλώσει σημάδια μελαγχολίας και έντονης εσωστρέφειας, ή να εκδηλώσει επιθετικότητα στο σπίτι ή στο σχολείο, ώστε να αποσπάσει με αυτόν τον τρόπο την προσοχή των γονιών του.
.
Τι να κάνετε...
Οι παραπάνω συνέπειες είναι σημαντικές και αρκετές, ώστε να ωθήσουν τους γονείς να ξανασκεφτούν το αν θα τσακωθούν μπροστά στα παιδιά τους. Ειδικά, αν αναλογιστούν ποσό μακροχρόνια είναι αυτή η επίδραση στην προσωπικότητα των παιδιών, το κίνητρο γίνεται ακόμα πιο ισχυρό.
 .
Τι μπορούν λοιπόν να κάνουν οι γονείς;

1. Πριν ξεκινήσουν μία διαμάχη να σκεφτούν αν η αιτία της πραγματικά αξίζει τον κόπο και τι ελπίζουν να πετύχουν μέσα από αυτήν. Επίσης, να εξετάσουν αν είναι εφικτή μία ανάλυση του ζητήματος.
2. Να προσπαθήσουν να αναβάλλουν μία σύγκρουση για την ώρα που τα παιδιά θα πέσουν για ύπνο ή ακόμη καλύτερα θα βρίσκονται εκτός σπιτιού.
3. Να αποφύγουν να κάνουν πράγματα ο ένας στον άλλον τα οποία θα οδηγήσουν σε μια διαμάχη μπροστά στα παιδιά.
4. Μετά από ένα τσακωμό που δεν κατάφεραν να αποφύγουν, να ζητούν συγγνώμη ο ένας στον άλλον μπροστά στα παιδιά, ώστε να συνειδητοποιήσουν ότι ακόμη και δύο άνθρωποι που αγαπιούνται πραγματικά, μπορεί κάποια στιγμή να λογομαχήσουν, άλλα στη συνέχεια το θέμα επιλύεται.
5. Όταν είναι έτοιμοι να θυμώσουν με κάτι, να απομακρυνθούν έως ότου ηρεμήσουν και να εξηγήσουν ότι θα ήθελαν να συνεχιστεί η συζήτηση αργότερα που θα είναι πιο ήρεμοι.
.
Αν αυτές οι συμβουλές δεν αρκούν για να βελτιωθεί η σχέση μεταξύ των γονέων τότε η επίσκεψη σε έναν ειδικό κρίνεται απαραίτητη, όχι μόνο για τις επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των παιδιών, αλλά και για την δική τους αυτογνωσία και προσωπική ισορροπία.

.
Το διαβάσαμε στο TLife.gr
ourlife

Η συναισθηματική παραμέληση συνδέεται με εγκεφαλικά

Αυξάνεται ο κίνδυνος σε όσους βιώνουν τραυματικές εμπειρίες κατά την παιδική ηλικία

Οι άνθρωποι που ένιωθαν συναισθηματικά παραμελημένοι ως παιδιά έχουν περισσότερες πιθανότητες να πάθουν εγκεφαλικό στην ενήλικη ζωή τους, αναφέρει νέα έρευνα.

Emotional Neglect in Children Linked to Increased Stroke Risk Later in Life

«... οι τραυματικές εμπειρίες κατά την παιδική ηλικία ενός ατόμου και οι σωματικές ασθένειες στην ενήλικη ζωή του συνδέονται»

Ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι που ένιωθαν παραμελημένοι και απροστάτευτοι όταν ήταν νέοι διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο να υποφέρουν από εγκεφαλική βλάβη κάποια στιγμή στη ζωή τους.

 

Ο συγγραφέας της μελέτης Dr Robert Wilson, από τα τμήμα ιατρικής του πανεπιστημίου Rush του Σικάγο δήλωσε: «Έρευνες έχουν δείξει ότι εκείνοι που ένιωθαν συναισθηματικά παραμελημένοι στην παιδική τους ηλικία είχαν υψηλό κίνδυνο να υποφέρουν από πληθώρα ψυχιατρικών διαταραχών, ωστόσο η δική μας μελέτη είναι μία από τις λίγες που εξέτασε τη σχέση της συναισθηματικής εγκατάλειψης με την εμφάνιση εγκεφαλικού επεισοδίου».
Στη μελέτη συμμετείχαν 1.040 άνθρωποι ηλικίας 55 ετών και πάνω. Ερευνήθηκε η σωματική και ψυχολογική κακοποίησή τους πριν την ηλικία των 18 ετών. Οι ερωτήσεις επικεντρώθηκαν στο κατά πόσο ένιωθαν ότι έπαιρναν αγάπη από τους οικείους τους, αν ένιωθαν φόβο και αν είχαν κακοποιηθεί σωματικά με κάποιο αντικείμενο. Επίσης, ερωτήθηκαν εάν οι γονείς τους είχαν πάρει διαζύγιο και σε ποιο βαθμό καλύπτονταν οι οικονομικές τους ανάγκες.
Σε διάστημα 3,5 ετών πέθαναν οι 257 εκ των συμμετεχόντων στην έρευνα. Σε 192 από αυτούς έγινε αυτοψία στον εγκέφαλο για να διαπιστωθεί αν υπήρχαν «σημάδια» εγκεφαλικού επεισοδίου.
Σύμφωνα με την έρευνα ο κίνδυνος εγκεφαλικού ήταν σχεδόν τρεις φορές μεγαλύτερος σε εκείνους που ανέφεραν παραμέληση στην παιδική τους ηλικία.
Ο Dr Wilson πρόσθεσε ακόμη ότι τα αποτελέσματα δε διαφοροποιούνταν ακόμη κι όταν εξέλαβαν υπόψη τους οι ερευνητές παράγοντες όπως ο διαβήτης, η σωματική δραστηριότητα, το κάπνισμα, το άγχος και καρδιακά προβλήματα.
«Τα αποτελέσματα αυτά ενισχύουν την άποψη ότι οι τραυματικές εμπειρίες κατά την παιδική ηλικία ενός ατόμου και οι σωματικές ασθένειες στην ενήλικη ζωή του συνδέονται» είπε ο Dr Kevin Barrett, μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας.
Η μελέτη δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική έκδοση της ιατρικής επιθεώρησης Neurology.

 

newsbeast

Συμπεριφορές Κακοποιητικού Συντρόφου

Κάποιες συμπεριφορές δεν είναι ΟΚ. 

Απλώς δεν είναι ΟΚ. 

Αλλά και πάλι, με έναν τρόπο, γίνονται αποδεκτές και αντικείμενο νουθετήσεων και τυφλών συμβουλών. Παρά τον κόμπο που δημιουργούν στα στομάχια μας, και το βάρος στο στήθος μας και αυτή την πικρή διάθεση, πως αυτό που έγινε πριν ένα λεπτό δεν ήταν ΟΚ. 

Πόσες γυναίκες κατηγορήθηκαν για αχαριστία όταν μια ερώτηση από τον σύντροφό τους τούς φάνηκε σχεδόν παραβιαστική της ελευθερίας τους; 

Πολλές. 

Η ζήλια, η κτητικότητα, τα υποτιμητικά σχόλια, δημόσια και ιδιωτικά, αποτελούν αντικείμενο debate και βρίσκονται συχνά ανάμεσα στο «αλατοπίπερο της σχέσης» και τα δείγματα κακοποίησης.

    Ένας κακοποιητικός σύντροφος δεν θα σε χτυπήσει στο πρώτο ραντεβού, ούτε θα σε προσβάλλει. Αντίθετα, στην αρχή θα σε λούσει με αγάπη. Αυτό ονομάζεται “love bombing”, η τακτική δηλαδή με την οποία ένας κακοποιητής αρχικά θα σε κάνει να πιστέψεις πως έπεσε από τον ουρανό, πως είναι σχεδόν ό,τι έψαχνες σε μια συντροφική σχέση. 

    Και ξαφνικά, όταν νιώσει πως σε έχει εκεί που σε θέλει, θα αρχίσει να παίρνει όλη αυτή την αγάπη πίσω, δείχνοντας ένα πολύ σκοτεινό πρόσωπο. Οι προσβολές θα γίνονται συχνές, οι υπόνοιες ότι δεν είσαι αρκετή, ότι δεν κάνεις τίποτα καλά, πως είσαι «λίγη». 

    Η σωματική βία δεν αποκλείεται να εμφανιστεί και εσύ θα μείνεις να αναρωτιέσαι πώς δεν τα είδες όλα αυτά να έρχονται νωρίτερα. Δεν αποκλείεται να τα είδες, να τα διαισθάνθηκες, αλλά να πιάστηκες στην τοξική κουλτούρα της ρομαντικοποίησης των κακοποιητικών συμπεριφορών.

Για κάθε γυναίκα που χαρακτηρίστηκε «υπερβολική» ή αχάριστη, ζητήσαμε από τον ψυχολόγο, Αλέξανδρο Γεροντίδη, να μας δώσει τα «σημάδια» που μαρτυρούν πως μια κακοποιητική σχέση βρίσκεται στα σκαριά.

Υπέρμετρος έλεγχος
    Όταν γίνεται αυστηρή επιτήρηση, έλεγχος των κινήσεων, αλλά και των social media της συντρόφου, τα όρια ξεπερνιούνται, απομονώντας το άτομο μόνο σε ένα κομμάτι της ζωής του: στη σχέση.

Αδιαφορία για τις ανάγκες του άλλου
    Το να σε παραμελεί, δείχνοντας να αδιαφορεί για τα θέλω σου, τις ανάγκες σου και τις επιθυμίες σου, θέτοντας μόνο τον εαυτό του στο επίκεντρο.

Λεκτική βία
    Καταφρόνηση που προκύπτει από υποτιμητικές κουβέντες. Επί παραδείγματι, «Δεν σου αξίζω», «δεν είσαι ικανή για τίποτα», «όλα από εμένα τα περιμένεις».

Έλλειψη κατανόησης
    Του είναι αδύνατον να αναγνωρίσει πως όλοι έχουμε δικαίωμα στον λάθος, επιδεικνύοντας σκληρότητα και αυστηρότητα.

Δεσποτική συμπεριφορά
    Ένας εν δυνάμει κακοποιητής υιοθετεί μία δήθεν «ηγετική» φιγούρα, παρουσιάζει μια ψευδαίσθηση παντοδυναμίας που δεν αφήνει περιθώρια εξέλιξης και ελεύθερης έκφρασης στο/στη σύντροφο. 

Για παράδειγμα, όταν βρίσκονται σε παρέα με άλλα άτομα επισκιάζει τη σύντροφο, μιλάει μόνο αυτός, δεν την αφήνει να εκφραστεί, την υποτιμάει μπροστά στους άλλους με υποτιμητικές εκφράσεις και γκριμάτσες πχ «άσε μας τώρα κι εσύ», «τι ξέρεις κι εσύ από αυτά»

Φορτικότητα και απομόνωση
    Γίνεται φορτικός, δε σέβεται τις ανάγκες για ελευθερία της συντρόφου, δεν την αφήνει να βγει με φίλους, να μιλήσει στο τηλέφωνο με άλλους ή με τους γονείς/συγγενείς της, την κάνει να αισθάνεται ενοχές και τύψεις κάθε φορά που θα μιλήσει ή ακόμη και που θα κοιτάξει κάποιον άλλο άνθρωπο.

Προσήλωση στα "πρέπει"
    Άτεγκτος και προσηλωμένος στα πρέπει, στους κανόνες, στην έξωθεν καλή μαρτυρία και άποψη των άλλων, χειραγωγεί τη σύντροφο και την αναγκάζει να ζει μέσα σε συμπεριφορικά καλούπια προκειμένου να μείνουν ευχαριστημένοι και εντυπωσιασμένοι από αυτήν οι γονείς του, οι φίλοι του, οι γείτονες

Σωματοποίηση της βίας
    Η σωματική κακοποίηση είναι το πιο έντονο σημάδι κακοποιητικής σχέσης. Όταν δεν μπορεί να διατηρήσει την ψυχραιμία του, να χαλιναγωγήσει τον εκνευρισμό του, χειροδικώντας και "απλώνοντας χέρι", τότε το θύμα ξέρει πως πρέπει να συμβουλευτεί κάποιον φορέα και να οργανώσει το σχέδιο διαφυγής του. 

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Συγγνώμη που άργησα, αλλά τα παιδιά μου ώρες-ώρες είναι τελείως βλαμμένα!»

«Χαζό είσαι παιδί μου;», 

«η κόρη μου είναι πολύ εγωίστρια», 

«δεν φαντάζεσαι πόσο νευρόσπαστο παιδί έχω!» 

Πόσες φορές έχετε δώσει τέτοιους χαρακτηρισμούς στο παιδί σας ή έχετε ακούσει άλλους γονείς να το κάνουν για τα δικά τους παιδιά; 

Η παιδοψυχολόγος και οικογενειακή σύμβουλος εξηγεί πόσο κακό είναι το να μιλάτε αρνητικά για το παιδί, τόσο στο ίδιο όσο και μπροστά σε άλλους.

«Τις προάλλες βρέθηκα σε ένα παιδικό πάρτι και κάποια στιγμή εμφανίζεται αργοπορημένη μια μαμά με τα παιδιά της γκρινιάζοντας «συγγνώμη που άργησα, αλλά τα παιδιά μου ώρες ώρες είναι τελείως βλαμμένα!». Γελά και συνεχίζει λέγοντας πως τα παιδιά της κάθε φορά που ετοιμάζονται για να πάνε κάπου κάνουν σαν παλαβά –την ίδια στιγμή τα παιδιά της βρίσκονται σχεδόν δίπλα της και βγάζουν τα μπουφάν τους. 

Εγώ κάθομαι λίγα μέτρα παραπέρα, με ένα ψεύτικο χαμόγελο στο πρόσωπό μου, προσπαθώντας να μην δείξω πόσο σοκαρισμένη είμαι. Βλέπετε, μου είναι τρομερά δύσκολο να ακούω γονείς να μιλούν τόσο αρνητικά για τα παιδιά τους.

Οι σκέψεις γίνονται πράξεις
Όλα αυτά τα χρονιά που εργάζομαι ως ψυχοθεραπεύτρια, έχω ανακαλύψει πόσο ισχυρές μπορεί να είναι οι σκέψεις. Όταν κάποιος συνδέει κάτι με μία αρνητική λέξη, αναπόφευκτα φέρεται σε αυτό το «κάτι» χειρότερα από το αν σκεφτόταν γι' αυτό θετικά. Και αυτό ισχύει τόσο για τον εαυτό σας, όσο και για τον άνδρα σας και τα παιδιά σας.

Αν σκέφτεστε ότι τα παιδιά σας είναι βλαμμένα και παλαβά, θα τους συμπεριφέρεστε με τέτοιον τρόπο. Δεν θα έχετε αρκετή υπομονή, δεν θα είστε αρκετά ευγενικοί και η σχέση σας μαζί τους θα έχει εντάσεις.

Παρόλο που ξέρω πως η συγκεκριμένη μαμά πραγματικά δυσκολεύεται με τα παιδιά της, δεν μπορώ παρά να υποστηρίξω ότι αν μπορούσε να αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεται, η ζωή της θα ήταν πιο εύκολη. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να πει «δεν με δυσκολεύει το παιδί μου. Το ίδιο δυσκολεύεται.»

Είναι θέμα ΣΕΒΑΣΜΟΥ
Προσωπικά, προσπαθώ όσο μπορώ να σέβομαι τους ανθρώπους που έχω στην ζωή μου. Αυτό σημαίνει ότι μιλάω για εκείνους με τον πιο αξιοσέβαστο τρόπο. 

Το να αποκαλώ οποιοδήποτε μέλος της οικογένειάς μου βλαμμένο, παλαβό, χαζό ή οτιδήποτε άλλο, και μάλιστα μπροστά σε τρίτους, δεν δείχνει τον παραμικρό σεβασμό.

Και το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι οι γύρω μου να έχουν κακή εντύπωση για τα παιδιά μου, πριν ακόμα τα γνωρίσουν.
Αν τα αποκαλώ με διάφορους χαρακτηρισμούς και λέω σε όλους πόσο ανυπόφορα είναι, τα προδιαθέτω να μην είναι αρεστά, πριν ακόμα τους δοθεί η ευκαιρία να είναι.

Μερικές φορές χρειάζεται εκτόνωση
Καταλαβαίνω ότι η παραπάνω μαμά ίσως ήθελε απλά λίγο να εκτονωθεί, ήταν φορτισμένη και είπε κάποια πράγματα για να ξεσπάσει. Το να είσαι γονιός είναι δύσκολο και μερικές φορές έχουμε την ανάγκη να μιλάμε γι'αυτό. Ωστόσο, είναι σημαντικό να σκεφτόμαστε κάποια πράγματα πριν αρχίσουμε να μιλάμε αρνητικά για τα παιδιά μας.

Σε ποιους μιλάτε για τα παιδιά σας
Το να μιλάτε αρνητικά για τα παιδιά σας σε άλλους γονείς, πολλούς εκ των οποίων δεν γνωρίζετε, π.χ. σε ένα παιδικό πάρτι, δεν είναι ό,τι καλύτερο. Οι άνθρωποι αυτοί θα θεωρήσουν ότι πραγματικά τα παιδιά σας είναι ανυπόφορα. Αν νιώθετε την ανάγκη να ξεσπάσετε, βρείτε έναν ασφαλή άνθρωπο να το κάνετε, ο οποίος γνωρίζει τα παιδιά σας. Κάποιον που να μη σας κρίνει και να μπορεί να σας υποστηρίξει.

Μιλήστε για τις συμπεριφορές του, όχι για το ίδιο το παιδί
Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά στο να μιλάς αρνητικά για την συμπεριφορά ενός παιδιού και στο να δίνεις χαρακτηρισμούς στο ίδιο το παιδί: «Είναι τόσο πεισματάρα!», «Είναι τόσο νευρόσπαστο!». Όταν μιλάτε έτσι, προσδιορίζετε το παιδί με αυτά τα χαρακτηριστικά και αλλάζετε τον τρόπο που σκέφτεστε για εκείνο. Το θέτετε, δηλαδή, ως προσωπικότητα σε αρνητικό πλαίσιο.

Το να ξεσπάτε για κάτι που σας δυσκολεύει μπορεί να είναι και παραγωγικό, αρκεί να επικεντρώνεστε σε συμπεριφορές και όχι σε χαρακτήρες. Είναι καλό να μιλάτε για συμπεριφορές των παιδιών που δεν σας αρέσουν. Συζητώντας για τέτοια θέματα, μπορείτε να λάβετε συμβουλές, να οργανώσετε τον τρόπο που λειτουργείτε, να αλλάξετε τα πράγματα.

Μπορείτε να δουλέψετε ώστε να αποκλιμακώνετε τις εξάρσεις των παιδιών, τους αγώνες που δίνετε κάθε βράδυ για να κοιμηθούν, τις διαμάχες σας στα πείσματά τους, τα αντιδραστικά λόγια τους, το να μη μαζεύουν τα παιχνίδια τους και πολλές ακόμα συμπεριφορές τους που δεν σας αρέσουν.
Αν, όμως, σκέφτεστε ότι το παιδί σας είναι «βλαμμένο» και το λέτε και σε άλλους... αυτό δεν αλλάζει!

Βεβαιωθείτε ότι τα παιδιά δεν σας ακούνε
Έχω ακούσει πολλούς γονείς να μιλούν αρνητικά για τα παιδιά τους, ακόμα κι όταν εκείνα είναι μπροστά. Μερικοί τους δίνουν και χαρακτηρισμούς, πιστεύοντας πως επειδή π.χ. εκείνη τη στιγμή παίζουν, δεν τους ακούνε. Κι, όμως, τα παιδιά ακούνε πολύ περισσότερα από όσα πιστεύουμε.

Εσείς πώς θα νιώθατε αν ακούγατε τον άνθρωπο που αγαπάτε περισσότερο από κάθε άλλον στον κόσμο να σας αποκαλεί «βλαμμένη» και «παλαβή»; Το πιθανότερο είναι ότι θα σας τσάκιζε. Το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά. Ποτέ δεν ξέρετε πότε μπορεί να βρίσκονται κάπου κοντά και να ακούν τι λέτε.

Επίσης, όταν τα παιδιά παρατηρούν ότι τους βάζετε ταμπέλες, όπως «χαζό», «βλάκας», «εγωίστρια», «κακομαθημένη», «πεισματάρα», «ανυπάκουος», αρχίζουν να υιοθετούν την ταμπέλα αυτή. Αρχίζουν να συμπεριφέρονται ακόμα περισσότερο έτσι όπως ο γονιός τα έχει χαρακτηρίσει.

Όπως χαρακτηριστικά έχει πει και η γνωστή παιδοψυχολόγος Peggy O' Mara, «ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας γίνεται η εσωτερική τους φωνή».

Εκεί, λοιπόν, που θέλω να καταλήξω είναι ότι, ως γονείς, οφείλουμε να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με αυτά που λέμε στα παιδιά μας. Τα λόγια μας και οι σκέψεις μας έχουν ισχύ που δεν φανταζόμαστε.»

mama365.gr

Μη βάζετε ταμπέλες στα παιδιά!

«Είσαι παραμυθάς», 

«είσαι άχρηστος δεν θα τα καταφέρεις», 

«είσαι ανίκανο παιδί», 

«είσαι ο ταραξίας της τάξης»,

«κοίτα τον πώς συμπεριφέρεται»,   

«μα καλά, χαζό είσαι παιδί μου;»....

Πόσες φορές δεν έχουμε πει τις συγκεκριμένες φράσεις στα παιδιά μας, πάνω στα νεύρα μας; 

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους το πως χαρακτηρίζουμε τα παιδιά μας μπορεί να επηρεάσει την μετέπειτα εξέλιξή τους. 

Όταν λέμε σε ένα παιδί «Είσαι κακό παιδί»
το εξωθούμε κατά κάποιον τρόπο να μην μας
διαψεύσει με αποτέλεσμα εκείνο να εκδηλώνει
κακή συμπεριφορά. 

Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία

Πρόκειται για την κατάσταση κατά την οποία ένας άνθρωπος βάζει μια «ταμπέλα» σε κάποιον άλλο. Στην περίπτωση των παιδιών όταν ο γονιός, ο δάσκαλος ή κάποιος μεγάλος που ασκεί εξουσία στο παιδί, εκφράζει με αρνητικούς χαρακτηρισμούς συμπεράσματα σχετικά με τον χαρακτήρα, ή την συμπεριφορά του παιδιού προκαλεί συγκεκριμένες αντιδράσεις. 

Όταν λοιπόν οι μεγάλοι «αποφασίζουν» ότι ένα παιδί τραγουδά παράφωνα για παράδειγμα και του το υπενθυμίζουν με επικριτικά σχόλια, εκείνο - επειδή πιστεύει πως για να το λέει η μαμά έτσι θα είναι - πείθεται ότι έτσι έχουν τα πράγματα και τελικά επιβεβαιώνει τις προβλέψεις τους. 

Όταν λέμε σε ένα παιδί «Είσαι κακό παιδί» το εξωθούμε κατά κάποιον τρόπο να μην μας διαψεύσει με αποτέλεσμα εκείνο να εκδηλώνει κακή συμπεριφορά. 

Όταν λοιπόν εμείς έχουμε αρνητική γνώμη για το παιδί, δημιουργούμε αρνητικό κλίμα προσδοκιών που σημαίνει ότι ασυνείδητα ενδεχομένως, δεν έχουμε θετικές προσδοκίες από αυτό. Έτσι, του κόβουμε τα φτερά, μειώνουμε την αυτοπεποίθησή του και ατονούμε τα ταλέντα του. 
Με τον ίδιο τρόπο οι υπερβολικά θετικές προσδοκίες «είσαι πανέξυπνο παιδί» μπορεί να έχουν αρνητικά αποτελέσματα με την έννοια ότι όταν πιστεύουμε ότι το παιδί μας μπορεί να τα καταφέρει σε όλους τους τομείς, εκείνο νιώθει την υποχρέωση να μην μας απογοητεύσει με αποτέλεσμα να βιώνει στρες και να απογοητεύεται υπερβολικά κάθε φορά που αποτυγχάνει.

ΤΑ ΜΕΙΟΝΕΚΤΉΜΑΤΑ:

Όταν βάζουμε στα παιδιά ταμπέλες με αρνητικούς χαρακτηρισμούς τις περισσότερες φορές νιώθουν ότι δεν περιμένουμε από αυτά να αλλάξουν ή να βελτιωθούν. Νιώθουν ότι θα πρέπει να ζήσουν τη ζωή τους με αυτούς τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς.

• Το «ακατάστατο» παιδί συνήθως δε βλέπει κανένα λόγο να γίνει νοικοκυρεμένο και καθαρό αφού οι γονείς του... 

Μήπως, κακοποιείς συναισθηματικά το παιδί σου;

Ήξερες πως όποτε συγκρίνεις το παιδί σου το κακοποιείς συναισθηματικά;

Η πιο ύπουλη και συχνή μορφή κακοποίησης είναι η συναισθηματική. Το βλέπω πολύ συχνά γύρω μου. Το συναντάω στο δρόμο, στο supermarket, στα σπίτια φίλων και γνωστών μου και φυσικά στο γραφείο μου.

Συνήθως, ο γονέας που κακοποιεί συναισθηματικά το παιδί του δεν συνειδητοποιεί αυτό που κάνει και ούτε κατανοεί τις συνέπειες που έχει η πράξη του στην ψυχή του παιδιού. “Ε σιγά μωρέ, τον είπα «βλάκα» δεν έκανα και κανένα έγκλημα…” , θα πει αναστατωμένος ο μπαμπάς που υποτιμά το παιδί του.” Δες η Μαιρούλα πόσο καλά τα καταφέρνει σε αντίθεση με σένα” , θα πει η μαμά που τραυματίζει (συνήθως άθελά της ) την αυτοεκτίμηση της κόρης της.

Τι είναι η συναισθηματική κακοποίηση;
Σημαίνει κάθε τραυματισμό της ψυχολογικής και συναισθηματικής υπόστασης και σταθερότητας του παιδιού ο οποίος εκδηλώνεται μέσω της αλλαγής της συμπεριφοράς του παιδιού (εσωστρέφεια, επιθετικότητα, μελαγχολία, κατάθλιψη, άγχος/νευρικές συνήθειες, διαταραχές στον ύπνο και στο φαγητό). Η κακοποίηση είναι η κατάχρηση εξουσίας και η παραβίαση της εμπιστοσύνης του παιδιού.
Υπάρχουν πολλές μορφές κακοποίησης: η φυσική κακοποίηση, η κατάχρηση ουσιών των γονέων, η σεξουαλική κακοποίηση, η παραμέληση, η εγκατάλειψη, η εκμετάλλευση και η συναισθηματική κακοποίηση.
 
Μορφές συναισθηματικής κακοποίησης
# Οι φωνές και οι τσιρίδες
Όταν το παιδί έχει κάποιον διπλάσιο σε μέγεθος να του φωνάζει, να τσιρίζει ή να βρίζει, νιώθει τρομοκρατημένο, ακόμη κι αν πολλές φορές δεν το δείχνει.

# Οι απειλές βίας και εγκατάλειψης
(“Θα σε δείρω”, “θα σε παρατήσω και θα φύγω”, “θα σε κλείσω σε ίδρυμα”)
Το παιδί ζει σε μια μόνιμη ανασφάλεια έχοντας συνεχές άγχος και όντας σε επιφυλακή για το κακό που πρόκειται να έρθει.

# Οι συγκρίσεις (“κοίτα την Ελενίτσα τι καλά που τα καταφέρνει”)
Το μόνο που σκέφτεται το παιδί τη στιγμή της σύγκρισης, είναι ότι δεν είναι αρκετό/αρκετά καλό

# Η συνεχής κριτική (“είσαι βλάκας, ανάξιος, άβουλος, ανίκανος” κλπ)
Η συνεχής κριτική που ασκούν πολλοί γονείς στο παιδί δημιουργεί συναισθήματα κατωτερότητας και τραυματίζει σοβαρά την αυτοεκτίμησή του, παρόλο που πολλοί αναφέρουν ότι το κάνουν για να δυναμώσουν το παιδί και για να του δώσουν κίνητρο να γίνει καλύτερο.

# Η απόρριψη και η μη εκδήλωση τρυφερών και θετικών συναισθημάτων
Ένας γονέας που δεν εκδηλώνει την αγάπη του, την υποστήριξή του και τη συμπαράσταση του στο παιδί, το κάνει να νιώθει ανάξιο αγάπης και αποδοχής.

# Οι ακραίες μορφές τιμωρίας όπως κλείδωμα του παιδιού σε κλειστό σκοτεινό χώρο, η στέρηση φαγητού.
Όλες οι τιμωρίες που στόχο έχουν τον εκφοβισμό του παιδιού, το παραβιάζουν και καταστρέφουν την αυτοεκτίμησή του.

# Οι κατηγορίες με στόχο τη δημιουργία ενοχών στο παιδί (“εσύ φταις για όλα”)
Τα παιδιά έτσι κι αλλιώς διακρίνονται από έναν υγιή εγωκεντρισμό, ο οποίος τα οδηγεί στην ενοχοποίηση του εαυτού τους. Όταν κάτι κακό συμβαίνει γύρω τους νιώθουν τα ίδια υπεύθυνα. Όταν ο γονέας τα κατηγορεί, τους δημιουργεί συναίσθημα αποστροφής του εαυτού τους, την ανάγκη να αυτοτιμωρηθούν. Έτσι, μπορεί να οδηγηθούν στην χρήση ουσιών, κατάθλιψη ή απόπειρες αυτοκτονίας.

# Ο γονέας περιμένει φροντίδα από το παιδί.
Το γονεϊκό παιδί δεν έχει μάθει να ζητάει, να αναγνωρίζει τις ανάγκες του και να είναι ανέμελο. Έτσι κουβαλάει απωθημένα σε όλη του τη ζωή.

Οι γονείς που κακοποιούν συναισθηματικά τα παιδιά τους έχουν δεχθεί αντίστοιχες συμπεριφορές όταν ήταν παιδιά. Ωστόσο, κάποιες φορές η συναισθηματική κακοποίηση είναι αποτέλεσμα έλλειψης ενημέρωσης ή αδυναμίας διαχείρισης θυμού.

Πραγματικά εύχομαι όλοι οι γονείς να μπαίνουμε κάποιες φορές στη θέση των παιδιών και να βλέπουμε μέσα από τα δικά τους μάτια… 
Ο δικός τους κόσμος μπορεί να μας μάθει πολλά…

themamagers.gr

Συναισθηματική Παιδική Κακοποίηση

Ο Συναισθηματικός Εκβιασμός στα Παιδιά... / Emotional Blackmail and How it Harms our Kids

... κόβει τα φτερά και τα όνειρά τους

-Μην πετάς το φαγητό σου κάτω, γιατί ΜΟΥ το κάνεις αυτό μπροστά στον κόσμο!
-Βάλε τη ζακέτα σου γιατί αν αρρωστήσεις ΕΓΩ στο νοσοκομείο δεν πάω!
-Πρόσεχε με τα φουσκωτά, γιατί δεν ΑΝΤΕΧΩ να πέσεις και να ΤΡΕΧΩ!
-Μη συμπεριφέρεσαι άσχημα, ΜΕ κάνεις και ντρέπομαι μπροστά στις φίλες μου!

Emotional Blackmail and How it Harms our Kids

Κι αυτές είναι μόνο μερικές ατάκες που θυμάμαι από το τελευταίο παιδικό πάρτι που παραβρέθηκα. Όσο καθόμουν στον καναπέ, τρομαγμένη ομολογώ, θυμήθηκα την παλιά ελληνική ταινία με το Λάμπρο Κωνσταντάρα και τη Μαίρη Κοντού που ονειρευόταν συνεχώς μια παλιά της αγάπη το Στέφανο! 

Όταν τη ζόριζε ο Κωνσταντάρας του πέταγε ένα Δεν θα το έκανε ποτέ αυτό ο Στέφανος και του έδενε τη ψυχολογία χειροπόδαρα.

Στην αρχή παρασύρθηκα κι εγώ και μεταμορφώθηκα σε θύμα και συγχρόνως θύτη ενός επίπονου συναισθηματικού εκβιασμού. Δεν ένιωθα καλά να μην εκτοξεύω απειλές προς το παιδί μου, που το καημένο δεν είχε κάνει τίποτα. Έπαιζε με τους συνομηλίκους του και έκανε την ανάλογη φασαρία. 

Οι συγκεκριμένες όμως μαμάδες που καθόντουσαν κοντά μου, οι οποίες είχαν σπαταλήσει σίγουρα ένα παραγωγικό τρίωρο σε μαλλιά, νύχια και botox, έκαναν μόνο αυτό. Δεν σηκωνόντουσαν από την καρέκλα, μόνο φώναζαν. 

Η απόσταση ήταν αρκετά μεγάλη με αποτέλεσμα τα παιδιά να μην ακούν κι εκείνες να ουρλιάζουν ακόμα περισσότερο. Κάθε ουρλιαχτό έβαζε την ψυχολογία και την αυτοεκτίμηση του παιδιού στο εκτελεστικό απόσπασμα και την πυροβολούσε με σκληρότητα και χωρίς καμία ένδειξη μητρικής τρυφερότητας.

👩👦👧👨

Η Συναισθηματική κακοποίηση του παιδιού

https://www.youtube.com/watch?v=D628Fa8R02M&feature=emb_logo

                                                 👩👦👧👨

Δεν πιστεύω ότι οι συγκεκριμένες μαμάδες καταλάβαιναν τι έλεγαν ή τι έκαναν, ούτε πόσο χειριστικές γινόντουσαν. 

Ίσως χρειαζόντουσαν λίγη ώρα ησυχίας με τις φίλες τους και “μπέρδευαν” τον τρόπο. Μπορεί μετά από τρία παιδιά να είχαν ξεχάσει και το τρόπο που πίνεις ήρεμος ένα καφέ χωρίς έννοιες και απειλές. 

Αυτό όμως το ΕΓΩ δεν πάω στο νοσοκομείο εάν αρρωστήσεις, δεν το άντεξα. Ξαφνικά φαντάστηκα ένα άρρωστο παιδάκι σε ένα νοσοκομείο, φορτωμένο με ενοχές για την ασθένεια του και συγχρόνως να παρακαλάει τη μαμά του να μην το αφήσει μόνο του και αρρώστησα κι εγώ. 

Αυτή η χειριστική μαμά με επανέφερε σαν ηλεκτροσόκ και με έκανε να την κοιτάξω σχεδόν με μίσος.

Οι συνέπειες τέτοιου συναισθηματικού εκβιασμού είναι οδυνηρές για τον ψυχισμό του παιδιού. Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, τα κύρια συναισθήματα που εμπνέει ο συναισθηματικός εκβιασμός είναι φόβος, υποχρέωση και ενοχή. 

Το αποτέλεσμα είναι η εμπλοκή του μικρού “θύματος” σε έναν ιστό τον οποίο φοβάται και από τον οποίο αισθάνεται ανίκανο να ξεφύγει. Κερδίζει ανασφάλεια και χάνει αυτοεκτίμηση, ενώ κάθε φορά που κάνει κάτι καλό για τον εαυτό του, νιώθει ότι συμπεριφέρεται εγωιστικά και δεν του αξίζει.

Τα παιδιά που μεγαλώνουν με χειριστικούς γονείς έχουν μεγάλη ανάγκη να τα αγαπούν και να τα αποδέχονται. 

Συνήθως έχουν φορτωθεί στις πλάτες τους τα χαμένα εφηβικά όνειρα των γονιών τους ή κάποιο σπασμένο προφυλακτικό για το οποίο προφανώς δε φέρουν καμία ευθύνη. 

Μια γυναίκα που καταπιέστηκε και περιορίστηκε σε ένα γάμο που δεν ήθελε, νιώθει ότι με αυτήν τη ζωή θυσιάζει ένα κομμάτι του εαυτού της. Και έρχεται κάποια στιγμή η ώρα να ζητήσει αυτό το κομμάτι πίσω. 

 Ο μόνος τρόπος να το εξαργυρώσει στην προκειμένη περίπτωση ήταν , είτε δημιουργώντας το παιδί των ονείρων της (που δεν πετάει το φαγητό του ή δεν την κάνει να ντρέπεται κτλ) είτε βρίσκοντας τρόπο να μην ασχολείται (εγώ νοσοκομείο δεν πάω ή δεν τρέχω αν χτυπήσεις κτλ).
Όταν τίποτα από τα δυο δε λειτούργησε τότε πέρασε στο επόμενο στάδιο και άρχισε την παιδιάστικη κατά μέτωπον επίθεση. Οποιαδήποτε απόκλιση από το σενάριο που είχε στο μυαλό της μεταφράστηκε σε αχαριστία κι αδιαφορία και ακούσαμε ατάκες όπως:
-Καλά χαζό είσαι παιδί μου;
-Κουφάθηκες;
-Δεν είσαι για πουθενά!
-Ίδιος ο πατέρας σου, ο άχρηστος! (προφανώς υπήρχαν και θέματα διαζυγίου)

Μετά τα αναμενόμενα κλάματα του παιδιού αλλά και τη συνειδητοποίηση ότι είχε χάσει τον έλεγχο και είχε εκτεθεί στις φίλες της, άρχισαν τα καλοπιάσματα.
-Μην κλαις μωρό μου, εσύ να είσαι καλά και άσε με εμένα. Εγώ έχω συνηθίσει να με χτυπά η ζωή, οι αδικίες, η μοίρα, ο ανάδρομος Ερμής κτλ

Κάπου εκεί στη μαύρη μοίρα, έχασα κι εγώ την ψυχραιμία μου και πήρα θέση υπέρ του παιδιού. Δεν έπρεπε να το κάνω αλλά δε μπόρεσα να κρατηθώ. 

Ενστικτωδώς όμως, η ομάδα έδεσε μεταξύ της και έγινε ασπίδα στο προστατευόμενο μέλος της. 

Με επανέφερε στην τάξη με χαρακτηριστικό και προσβλητικό τρόπο και συνέχισε την ίδια συμπεριφορά. Εγώ άλλαξα θέση και δέχτηκα συγκαταβατικά χτυπήματα στην πλάτη από άλλες μαμάδες οι οποίες προφανώς είχαν ενοχληθεί αλλά δεν είχαν ασχοληθεί.

Συμπέρασμα; Πρέπει όλοι να σκεφτούμε πόσες φορές έχουμε άθελα μας μιλήσει με τέτοιο τρόπο στα παιδιά μας, πάνω στην κούραση και την απελπισία της στιγμής. Κι ίσως πόσες φορές έχουμε νιώσει μια αδικία ή ζήλια για τις ζωές των άλλων και το έχουμε φορτώσει στα παιδιά. Συγχρόνως πρέπει να σκεφτούμε και πόσες φορές έχουμε πέσει εμείς θύματα συναισθηματικού εκβιασμού από φίλους, συγγενείς ή συνεργάτες και να πάρουμε απόφαση να βγάλουμε αυτούς τους ανθρώπους από τη ζωή μας.

Και το σημαντικότερο από όλα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα παιδιά είναι άγραφο χαρτί και ο χαρακτήρας τους είναι δικό μας δημιούργημα. 

Συνεπώς, εάν έχετε πρόβλημα με τον τρόπο που συμπεριφέρονται τα παιδιά σας, πρέπει να έχετε πρόβλημα και με τον τρόπο που συμπεριφέρεστε εσείς. Εάν όχι…κάτι δεν έχετε καταλάβει σωστά.

mommy
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το παιδί είναι ο πιο αξιόπιστος μάρτυρας της αλήθειας των συναισθημάτων κάθε οικογένειας

Η μητρική αγάπη θεωρείται αυτονόητο συναίσθημα αλλά αντικειμενικά δεν είναι.
Τα παιδιά δεν είναι τα ιδανικά παιδιά της φαντασίας μας. 

Όπως επίσης και οι μητέρες δεν μοιάζουν μ αυτές που περιγράφουν τα ποιήματα.

Ο μύθος της μητρότητας – όπως κάθε μύθος – είναι απλουστευμένος και απλοποιημένος. 

Όλοι μας έχουμε βιώσει την κατάρριψη αυτού του μύθου στην παιδική μας ηλικία, αλλά μεγαλώνοντας όλοι θέλουμε ν’ αποδείξουμε ότι εμείς θα τον επαληθεύσουμε ως γονείς.

Μοιάζει να υπάρχει μια συλλογική πεποίθηση ότι όταν μια γυναίκα γίνεται μητέρα – μεταμορφώνεται σε καθαγιασμένο πλάσμα. 

Όσοι έχουν μπει στη διαδικασία να δουλέψουν θεραπευτικά με τον εαυτό τους, γνωρίζουν ότι το είδος και η ποιότητα της αγάπης που έχουμε εισπράξει ως παιδιά, αυτό είναι που μπορούμε να προσφέρουμε ως γονείς.

Η σχέση με το παιδί είναι μαγική.
Ο ενήλικος άνθρωπος φαινομενικά, έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει την ιδανική σχέση, να πλάσει τον ιδανικό άνθρωπο, όπως τον έχει στο μυαλό του.

Αυτό όμως το πρότυπο πολύ συχνά, μέσα στο εικοσιτετράωρο συγκρούεται με τα πραγματικά συναισθήματα που ξεπηδούν απ' εκεί που δεν τα περιμένεις και τα οποία παραμένουν ανομολόγητα και καλά κρυμμένα.

Προσπαθώντας οι γονείς να φτιάξουν αυτό που φαντάζονται πολύ συχνά – ανάλογα και με τον χαρακτήρα τους – το πετυχαίνουν. Πετυχαίνουν ακριβώς την εικόνα και ξεγελούν τον κοινωνικό περίγυρο και τον εαυτό τους.

Ο μόνος που δεν ξεγελιέται είναι το παιδί. Το οποίο παραμένει ο μοναδικός αξιόπιστος μάρτυρας της αλήθειας των συναισθημάτων κάθε οικογένειας.

Μπορεί να κακοποιηθεί συναισθηματικά ένα παιδί για να αναγκαστεί να χωρέσει στην εικόνα που έχουν οι γονείς, να ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους, να γίνει αυτό που εκείνοι θέλουν. 

Όμως πάντα θα υπάρχει κάτι που αργά η γρήγορα θα εμφανισθεί ως αδυναμία, ασθένεια, επιθετικότητα, απάθεια και δεν θα μπορεί να το εξηγήσει κανείς.

Η κακοποίηση των παιδιών δεν είναι μόνο οι ακραίες ιστορίες που βγαίνουν στις ειδήσεις. Συμβαίνει καθημερινά από ανύποπτους γονείς. 

Συμβαίνει μ’ ένα απλανές βλέμμα, με μια επιτιμητική ματιά, με προσβλητικά λόγια, με θυμό που εγκλωβίζεται σ ένα κλειστό στόμα. 

Συμβαίνει όταν οι γονείς εστιάζουν στα επιτεύγματα και όχι στο ίδιο το παιδί, στην ύπαρξη του.

Συμβαίνει, όχι γιατί αυτό που κάνει ή δεν κάνει ένας γονιός, είναι από μόνο του τόσο φοβερό, αλλά γιατί το μωρό είναι τόσο εύθραυστο και εξαρτημένο για την επιβίωση του απ αυτούς. 

Είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να αντιλαμβάνεται στο κέντρο της ύπαρξης του την κάθε δόνηση που νοιώθει το πλάσμα που του δίνει ζωή.
Δεν πρέπει καμία μητέρα να νομίζει πως μπορεί να φροντίζει ένα μωρό μηχανικά, χωρίς επιπτώσεις. Το μωρό που δεν συναντά ένα βλέμμα να το κοιτάζει, νοιώθει ότι βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο.

Το αποτύπωμα της συναισθηματικής απουσίας ή της συναισθηματικής αναστάτωσης της μητέρας είναι ανεξίτηλο στην ψυχή και στο σώμα του ανθρώπου.

Όμως γιατί οι μητέρες δεν είναι τόσο διαθέσιμες όσο χρειάζεται να είναι, για τις ανάγκες του παιδιού;

Γιατί οι μητέρες και οι πατέρες είναι πριν απ' όλα άνθρωποι. Άνθρωποι που έχουν διανύσει μια απόσταση στη ζωή τους, μπορεί να έχουν πληγές ανοιχτές, κρυμμένα μυστικά, καταπιεσμένα συναισθήματα και σε κάθε περίπτωση παιδικά τραύματα που τώρα ενεργοποιούνται.

Έρχεται το παιδί στη ζωή μας και μας φέρνει αντιμέτωπους με το παρελθόν μας. Έχουμε δύο επιλογές ή θα το αντιμετωπίσουμε ή θα του το κληροδοτήσουμε αυτούσιο. Αυτή είναι ακριβώς η ευκαιρία που δίνει η γονεϊκότητα. Σου καθρεφτίζει τις πληγές, τις στρεβλώσεις, τα κενά. Μπορείς πάντα να αποστρέψεις το βλέμμα αλλά όχι χωρίς τίμημα.

Οι γονείς που νοιάζονται, το πιο σημαντικό που μπορούν να κάνουν, για να προστατεύσουν τα παιδιά τους απ τον εαυτό τους, είναι να φροντίσουν τον εαυτό τους. 

Μόνο έτσι θα επιτρέψουν στην αγάπη τους να εκδηλωθεί αβίαστα και ευεργετικά.

Γράφει η Ιφιγένεια Πανέτσου
themamagers.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Συναισθηματική κακοποίηση: Αυτά που κάνετε στην ενήλικη ζωή και «αποκαλύπτουν» την παιδική σας ηλικία

Ο βαθμός τοξικότητας των παιδικών μας χρόνων -ευτυχώς- μπορεί να προσδιοριστεί από τη σύγχρονη ψυχολογία και να αντιμετωπιστεί. 
Η σύγχρονη ψυχολογία ωστόσο είναι άκρως βοηθητική στο να εντοπίσουμε τον βαθμό που μία ενήλικη συμπεριφορά αποτελεί αντανάκλαση μίας τέτοιας τραυματισμένης παιδικότητας. 

Βάσει αυτής, μπορεί εύκολα να εντοπίσει κανείς τον βαθμό τοξικότητας της παιδικής του ηλικίας και με την κατάλληλη συμβουλευτική ή έστω την προσωπική δουλειά με τον εαυτό του να αμβλύνει τον αντίκτυπο του στην ενήλικη ζωή. 

Να, ορισμένα από αυτά: 

1. Δεν αντέχετε τη σύγκρουση. Οι φωνές, οι καβγάδες, η παραμικρή ένταση είναι το δικό σας σινιάλο για να εγκαταλείψετε τον χώρο που βρίσκεστε άμεσα. 

2. Αδυνατείτε να αποδεχθείτε ή να πιστέψετε τις φιλοφρονήσεις και τα καλά λόγια. Ως παιδιά είχατε συνηθίσει να ακούτε μόνο για τα λάθη και τα ελαττώματά σας. 

3. Καταβάλετε υπερπροσπάθεια σε οτιδήποτε κάνετε, μόνο και μόνο για να αποδείξετε ότι αξίζετε. 

4. Κατά βάθος, όμως, πιστεύετε πως οτιδήποτε κάνετε είναι λάθος, ό,τι κι αν σας λένε οι γύρω σας. 

5. Είστε πάντα απολογητικοί και ζητάτε πάντα συγνώμη για ό,τι πήγε στραβά, ακόμη κι αν δεν φταίτε, νιώθοντας ότι στο τέλος, ούτως ή άλλως, κάπως θα κατηγορηθείτε. 

6. Έχετε την τάση να απομονώνεστε, θεωρώντας το σπίτι σας ως τη μοναδική ασφαλή κρυψώνα. 

7. Δεν εμπιστεύεστε σχεδόν κανέναν και όταν το κάνετε έχει προηγηθεί μεγάλη πάλη με τον ίδιο σας τον εαυτό. 

8. Είστε πάντα ανασφαλής αναφορικά με τις επιλογές σας, καθώς σας έχουν πείσει ότι θα είναι οι λανθασμένες. Είναι και ο λόγος που σας αποτρέπει από το να γίνετε οι ίδιοι γονείς. 

9. Προτιμάτε να μένετε ουδέτεροι σε αντιπαραθέσεις, προκειμένου να μη χρειαστεί να διαφωνήσετε ανοιχτά με κάποιον. 

10. Είστε μονίμως σε θέση άμυνας, σε βαθμό που κάποτε γίνεστε ψυχροί ή αρνητικοί, αλλά αυτός είναι ο τρόπος οχύρωσής σας. 

11. Αισθάνεστε άβολα με τις εκδηλώσεις αγάπης, κυρίως γιατί πιστεύετε ότι ποτέ δεν είναι άδολη και άνευ όρων. 

12. Πολύ συχνά καταβάλετε υπερπροσπάθεια για να ικανοποιήσετε πρόσωπα που βρίσκονται σε θέση εξουσίας. 

13. Έχετε την ανάγκη να εξηγείτε κάθε τι που κάνετε, καθώς και τον λόγο που σας οδήγησε εκεί. Επίσης, σας είναι εξαιρετικά δύσκολο να λέτε «όχι». 

14. Δεν ζητάτε βοήθεια σχεδόν ποτέ, κυρίως γιατί φοβάστε το αντάλλαγμα που θα σας ζητηθεί. Κάπως έτσι όμως αδυνατείτε να αποκτήσετε στενούς φίλους. 

15. Είστε καχύποπτοι σχεδόν σε όλες σας τις σχέσεις και αποφεύγετε τις σοβαρές δεσμεύσεις, φιλικές και προσωπικές. 

16. Είστε συνεσταλμένοι και σχεδόν ποτέ δεν θα υψώσετε πρώτοι τη φωνή. Ούτε για να κάνετε κάποιο αστείο, πόσω μάλλον, για μία αντιπαράθεση. 

17. Φροντίζετε να καμουφλάρετε τις «σκοτεινές» πτυχές του εαυτού σας, να μην αποκαλύπτετε ποτέ τα ελαττώματα σας, περισσότερο από φόβο ότι θα σας απορρίψουν, παρά από κάποια άλλη σκοπιμότητα. 

18. Ό,τι κι αν καταφέρατε, όσο ψηλά κι αν φτάσατε, ποτέ δεν θα πιστέψετε ότι είστε τόσο έξυπνοι ή τόσο ικανοί. Τα όσα αρνητικά ακούσατε στην παιδική σας ηλικία έχουν πάντα προτεραιότητα για εσάς. 

19. Δυσκολεύεστε ή αδυνατείτε να πιστέψετε ότι υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά σας αγαπούν και νοιάζονται για εσάς, χωρίς να περιμένουν κάτι σε αντάλλαγμα. 

20. Αποφεύγετε την άμεση οπτική επαφή με τους ανθρώπους του περίγυρου σας. Κάποιοι το εκλαμβάνουν ως αλαζονεία ή υπεκφυγή, αλλά είναι ο φόβος σας απέναντι στους ανθρώπους. 

21. Έχετε σοβαρό πρόβλημα έκφρασης των συναισθημάτων σας, κάτι που συχνά μπορεί να οδηγήσει σε κρίσεις άγχους, ακόμη και κατάθλιψη. 

22. Προτιμάτε να διακόψετε τις σχέσεις με έναν άνθρωπο που σας ενόχλησε, παρά να του αντιμιλήσετε ή να ξεκινήσετε έναν καβγά ή να διατυπώσετε μία απλή παρατήρηση. 

23. Για οτιδήποτε κακό συμβαίνει στην ακτίνα δραστηριοποίησης σας, θα αναζητήσετε το μερίδιο εμπλοκής και ευθύνης σας. 

24. Σπανίως θα αποκαλύψετε τα πραγματικά πιστεύω σας για οτιδήποτε. Πολύ συχνά αναρωτιέστε αν έχετε τέτοιους προβληματισμούς και με τρόμο ανακαλύπτετε ότι «όχι». Είναι γιατί για καιρό τα βασικά προβλήματα της ζωής σας ήταν άλλα και ήσασταν απασχολημένοι με την επίλυση αυτών και δικαίως. 

25. Ανακαλύπτετε συχνά ότι είστε θυμωμένοι, οργισμένοι για την ακρίβεια, χωρίς να ξέρετε το γιατί. Τα social media είναι το δικό σας κανάλι διοχέτευσης αυτού του θυμού, πάντα προστατευμένοι πίσω από μία οθόνη.

Με στοιχεία από Independent, PsycologyToday.com, Mighty.com 
Πηγή: lifo.gr 
by Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι