Παιδικά παραμύθια

«Θα μου το διαβάσεις;»

Η μικρή ανιψιά της, κάθε φορά που την έβλεπε, πήγαινε στη βιβλιοθήκη και έφερνε το ίδιο ακριβώς βιβλίο: «Το ασχημόπαπο».

«Εσύ μου το έφερες. Το θυμάσαι;»

Φυσικά και το θυμόταν. Οπως και όλα σχεδόν τα βιβλία που είχε χαρίσει στα κορίτσια. Το «Ασχημόπαπο» το είχαν διαβάσει αμέτρητες φορές. Μόλις τελείωνε η πρώτη ανάγνωση, της έλεγε:

«Πάλι», με εκείνο το λίγο ναζιάρικο, λίγο επιτακτικό ύφος που παίρνουν τα παιδιά όταν θέλουν κάτι και δεν δέχονται αντιρρήσεις. Κι έτσι το διάβαζε και το ξαναδιάβαζε. Αν καμιά φορά μπερδευόταν και της ξέφευγε καμιά λέξη ή την άλλαζε ακόμα και ασυνείδητα, η μικρή τη διόρθωνε:

«Δεν λέει έτσι εδώ. Αυτό λέει». Κι ας μην ήξερε να διαβάζει.

Κι εκείνης της άρεσε να τους χαρίζει βιβλία, ειδικά τις γιορτές, μαζί με ό,τι άλλο. Να πηγαίνει στα βιβλιοπωλεία, να τα φυλλομετρά, να κοιτάζει τις εικονογραφήσεις τους και να διαλέγει. Σαν να διάλεγε για κείνη.

Και χαιρόταν που μάθαιναν να διαβάζουν, να παίρνουν το βιβλίο τους στο κρεβάτι πριν κοιμηθούν.

Φέτος, αναρωτιόταν τι θα έκανε. Ολα γύρω ήταν κλειστά. Μόνο κάποιες υπηρεσίες -κι αυτές με ραντεβού ή διαδικτυακά- λειτουργούσαν, φαρμακεία και καταστήματα τροφίμων. Μόνο ό,τι παρέχει είδη και υπηρεσίες πρώτης ανάγκης, είπαν οι Αρχές.

Μα, δεν είναι τα βιβλία είδος πρώτης ανάγκης; Δεν είναι τα παραμύθια είδος πρώτης ανάγκης για τα παιδιά; Ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος. Και αυτό το έρημο το πνεύμα, τι θα κάνει; Θα περιοριστεί σε ό,τι προσφέρει η τηλεόραση; Ή ό,τι μπορεί να ανακαλύψει με πολλή προσπάθεια και άλλη τόση τύχη στο διαδίκτυο;

Μαζί με όλα τα άλλα σκεφτόταν τα παιδιά. Σταδιακά, τους τα στερούσαν όλα. Η μία ανιψιά της έκανε μάθημα χορού μέσω διαδικτύου. Τα αγγλικά της το ίδιο, όπως και τα μαθήματα του σχολείου -όταν δεν έπεφτε το δίκτυο. Η πιο μικρή, καθισμένη σε αναμμένα κάρβουνα, αδυνατούσε να παρακολουθήσει τη νηπιαγωγό που προσπαθούσε να διαβάσει από οθόνης ένα παραμύθι. Οι βόλτες στην παιδική χαρά ήταν απαγορευμένες, οι επαφές με τους φίλους τους γίνονταν κι αυτές -όποτε- από οθόνης. Παιδιά που μεγάλωναν αγκαλιά με οθόνες και η μόνη επαφή με το πραγματικό περιβάλλον ήταν μια μισάωρη βόλτα, αν προλάβαιναν οι γονείς, με «άδεια» από μια εφαρμογή.

«Δεν μπορώ άλλο στο σπίτι. Βαραίνομαι», της έλεγε η τρίτη ανιψιά της στο τηλέφωνο. Στο προνήπιο εκείνη. Δεν ήθελε άλλο να ζωγραφίζει, τα παιχνίδια της δεν έκρυβαν άλλες εκπλήξεις και τα βιβλία της τα είχε διαβάσει ξανά και ξανά και ξανά και ξανά.

«Και φέτος τι θα κάνω;» αναρωτιόταν. Ούτε της ίδιας της άρεσε να ψωνίζει από το διαδίκτυο, όταν μπορούσε το απέφευγε. Αυτά που διάβαζε, αυτά που έτρωγε, αυτά που φορούσε, ήθελε προηγουμένως να τα έχει δει πριν τα αγοράσει. Οπως δεν θα αγόραζε παπούτσια αν δεν της έρχονταν καλά, έτσι δεν θα έπαιρνε και βιβλία. Ειδικά αν ήταν για δώρο.

Κι έτσι, μαζί με την ημερήσια ενημέρωση για την υγειονομική κατάσταση και το μέλλον της καραντίνας, προσπαθούσε καθημερινά να βρει ειδήσεις για το τι θα γίνει με τα βιβλιοπωλεία και τις άλλες μικρές επιχειρήσεις που μαράζωναν.

Εκεί που ακόμα και το περιτύλιγμα του δώρου έχει προσωπικό χαρακτήρα και δεν είναι διαφημιστικό χαρτί. Εκεί που ο πωλητής έχει γνώμη για το βιβλίο στην προθήκη του και μπορεί να σου πει δυο πράγματα γι’ αυτό. Συχνά, πριν το φέρει στο μαγαζί του, το έχει διαβάσει κιόλας. Εκεί που μπορείς να μυρίσεις χαρτί και μελάνι και δεν είσαι ένας ακόμα αριθμός παραγγελίας σε μια χαώδη αποθήκη.

Ηθελε να γράψει ένα γράμμα στους αρμόδιους, μήπως τους συγκινήσει. Μήπως μπορέσει να τους εξηγήσει τι σημαίνουν τα καινούργια βιβλία και τα παραμύθια για τα παιδιά, και πόσο μεγάλη ανάγκη είναι να λειτουργήσουν τα βιβλιοπωλεία.

Αλλά την απάντηση τη μάντευε. Τίποτα. Αφωνία ή -το πολύ- κούφια λόγια. Οπως για τόσα και τόσα άλλα, εξίσου καίρια και σημαντικά.

Αρχοντία Κάτσουρα

archkatsoura@yahoo.gr

efsyn.gr

Την έκανε λάστιχο σφεντόνα !

Λόγω της μεγάλης   κλεισούρας και της καταχνιάς που βρίσκονται σε όλο τον κόσμο οι άνθρωποι λόγω της πανδημίας του Κορωνοϊού και η επικοινωνία γίνεται μόνο με ευκολία από το διαδίκτυο...θέλω με τον δικό μου τρόπο να κάνω πιο ευχάριστη την παραμονή σας στην κλεισούρα και την απομόνωση! 

Ας το αφιερώσω λοιπόν στην παγκόσμια ημέρα του παιδιού και ας θυμηθούμε τα παιδικά μας χρόνια που ήταν γεμάτο γέλιο και ανεμελιά παρά τις αντίξοες οικονομικές συνθήκες!

Το σημερινό μου κείμενο θα έχει πέραν του δέοντος χιούμορ και γέλιο ίσως και πικάντικα λόγια διονυσιακού χαρακτήρα! 

Σε πρωινό μου τηλέφωνο με φίλο από τα παλιά αρχίσαμε πρωί πρωί να λέμε αστεία και διάφορα περί μαλθακίας οπότε κάποια στιγμή αναφερθήκαμε και στο λάστιχο ότι την έκανε σφεντόνα! 

Ο καθένας μπορεί να σκεφτεί και να φανταστεί τί θέλει να πει ο ποιητής!

Θυμάμαι ότι την δεκαετία του 1950 μέχρι τα δώδεκα μου χρόνια παρ' ότι για τα παιδιά της οικογένειας μας ήταν απαγορευμένη η σφεντόνα αυστηρά από τον πατέρα μας επειδή ένας θείος μας  σε μικρή ηλικία είχε χάσει το μάτι του από σφεντόνα εν τούτοις εγώ επειδή ήμουν από τα καλόπαιδα έφτιαχνα πάντοτε σφεντόνα κρυφά και την έκρυβα για να μην την δεί ο μπάρμπα Σπύρος και θα μου έκανε μαύρα τα κωλομέρια μου από το ξύλο με το πλακέ του πριονιού! 

Υλικά πάντοτε εύρισκα και λάστιχα και πετσάκι δέρματος από τα δύο τσαγκαράδικα που είχαμε στην γειτονιά του Παντελή Μήνα και του Σιδερή Λιμπούση που καθημερινά μπαινόβγαινα και ειδικότερα στου Λιμπούση που είχε χοντρά σίδερα στά γέρματα του κτιρίου και κάναμε μονόζυγο μαζί με τον αδελφό μου Στέφανο! 

Φυσικά με την σφεντόνα σκότωνα πουλάκια ή την χρησιμοποιούσα στον πετροπόλεμο της πάνω με την κάτω γειτονιά του χωριού μας της Καλλιμασιάς! 

Πάνω στην πρωινή κουβέντα με τον παλιό φίλο αναφερθήκαμε σε ένα παλιό κείμενο από τα δεκάδες βιβλία του θρυλικού δασκάλου των Θυμιανών Κυριάκου Πρωάκη που θα αναφερθώ σε ένα απόσπασμα σχετικά με την σφεντόνα και έχει πολύ χιούμορ! 

Και γράφει ο σεβαστός Δάσκαλος:

"Ας είναι... Μια φορά ο Νικολής ζαβά πράγματα εν ήκαμνεν ! Άλλο από ακαμάτης ηκυνήγαγε τα πουλάκια και τονε τάιζεν ο κύρης του κι ας ήτανε στα 35 του χρόνια τίποτις εν ήκαμνεν.

Από παντρειά; Ποιά ήθεν να τον πάρει; 

Όλες οι κόρες κι οι πιό παρακατιανές, εν ηθέλανε να τον ακούσουνε, αφού ήταν ψοφακαμάτης! 

Όταν κάποτες πέθαναν οι γονείς του τον εφρόντιζε η θεία του η Κατινιώ. Για ψυχικό του έδινε ένα πιάτο φαΐ και ήπλυνέν του και κάνα βρακί.

Μια μέρα ο Νικολής ηπήαινε με την σφεντόνα κυνήγι. Έν ησκότωσεν τίποτις και στο γυρισμό βλέπει κάτι όρνιθες που εβοσκούσανε. Βγάζει την σφεντόνα σημαδεύει μια τή χτυπά στο κεφάλι και την παίρνει! Κακή του τύχη τον είδενε ο ντραγάτης.

Τον πιάνει και τον πα στο Μνημονείο όπου ήταν το γραφείο που ηπήαινεν ο Προεστός κι Μνήμονας ,ο Γραμματικός και ηδίκαζεν και μικρουποθέσεις έδεκει.

(Και για να μην τα γράφω όλα στα Θυμιανούσικα συνεχίζω με την σημερινή διάλεκτο για να μην σας κουράσω)...

Όταν του είπαν τα καμώματα του Νικολή παίρνει την σφεντόνα και την κομματιάζει, του παίρνει και την όρνιθα και την δίνει του νοικοκύρη της και διατάζει να μείνει στο μπουντρούμι όλη τη νύχτα.

Το πρωί πάει ο Προεστός και τον βγάζει από το μπουντρούμι και τον ρωτά: 

Ά το ξανακάμεις ευτό;

Όχι, λέει ο Νικολής . Ά γίνεις καλός άνθρωπος; Ναι... Τώρα ήντα θες απέ μένα;

Να με φήκεις να πάω σπίτι μου.

Και δεν μου λες ήντα α κάμεις, άμα πας σπίτι; Κι ο Νικολής με φυσικότητα λε: Ά παντρευτώ! 

Ο Προεστός δεν το δενε άσκημο ετούτο γιατί ησκέφτηκε πως άμα παντρευτεί, ά συμμαζευτεί. Καί συνεχίζει τις ερωτήσεις: 

Κι άμα παντρευτείς , ύστερις ήντα ά κάμεις; Ά πάρω τη γυναίκα μου κι ά πάω στο σπίτι. Κι ύστερα; 

Ά της βγάλω το νυφικό...

Παρακάτω; Ά της βγάλω και τα μεσινά ρούχα ! Ποια ρούχα;  ετόλμησεν ο Προεστός...

Να το μπουστάκι... Μόνο; Όχι! Καί το άλλο... Δηλαδή ά τηνε τσιτσιδώσεις; Ναι... Ε, κι ύστερα ήντα ά κάμεις βρε Νικολή;

Κι ο Νικολής με περιηφάνεια:  

Α πάρω το βρακί της κι ά βγάλω τη βρακοζώνα κι ά κάμω μίαν ασφεντόνα!

Αυτά από τον χαζό Νικολή για την σφεντόνα που πολλοί σήμερα τεντώνουν τα λάστιχα και το πετσάκι  και του δίνουν και καταλαβαίνει για εκτόνωση κι όσα πάνε κι όσα έρθουν αρκεί να περνούν όμορφα κι ωραία! 

Εύχομαι Χρόνια Πολλά για την παγκόσμια ημέρα του παιδιού και να είμαστε όλοι καλά Γεροί Υγιείς και Δυνατοί Χαρούμενοι καί ευτυχισμένοι και με το χαμόγελο στά χείλη και Αισιοδοξία!

alithia.gr

“Καμπανάκι” για το άγχος που επιφέρει σε γονείς και παιδιά το δεύτερο lockdown

• ΕΝΤΟΝΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΗΛΙΚΙΕΣ
• Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΤΙΝΑΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ
• ΕΝΑ ΑΝΕΠΑΡΚΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΛΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΦΕΡΝΕΙ ΜΕΓΑΛΟ ΑΓΧΟΣ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ
• Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ “ΥΠΟΒΑΘΡΟ” ΓΙΑ ΕΘΙΣΜΟΥΣ
• ΣΤΑΘΕΡΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Η ψυχολόγος Ελίνα Διαμάντη μιλάει για το στρες της τηλεκπαίδευσης και την ανάγκη για νέες συνήθειες και θετική στάση

Οι νέες συνθήκες που έχει επιφέρει η πανδημία μετά και το δεύτερο lockdown στην καθημερινότητα διαμορφώνουν νέα δεδομένα για όλες τις ηλικίες, με τις οικογένειες αλλά και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας να βιώνουν πιο έντονα το στρές και το άγχος σε μια περίοδο που καλούνται να παραμείνουν απομονωμένοι και να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες εκπαίδευσης αλλά και κοινωνικοποίησης οι οποίες διαφέρουν πολύ από τα όσα μέχρι σήμερα γνώριζαν.

Για τη ψυχολογία των γονέων, των ατόμων μεγαλύτερης ηλικίας και κυρίως των παιδιών τους στην εποχή της καραντίνας, την σημασία της «ρουτίνας» μέσα στο σπίτι αλλά τις δυσκολίες που έχει φέρει η τηλεκπαίδευση στο οικογενειακό περιβάλλον, αναφέρθηκε η ψυχολόγος και παιδοψυχολόγος στο Ρέθυμνο κ. Ελίνα Διαμάντη μιλώντας στο ραδιόφωνο του Team FM 102 και την εκπομπή «Πρώτη Γραμμή».

Η ίδια επεσήμανε πως είναι έντονο το άγχος και το στρες που διέπει τους γονείς το τελευταίο διάστημα και λόγω της τηλεκπαίδευσης, καθώς είναι αναγκασμένοι να είναι δίπλα στο παιδί τους την ώρα του μαθήματος αλλάζοντας τον οικογενειακό προγραμματισμό και μεταβάλλοντας μια σημαντική παράμετρο που είναι η ρουτίνα.

Αναφερόμενη στην περίοδο της καραντίνας αλλά και συνολικά της πανδημίας, η κα Διαμάντη επεσήμανε μεταξύ άλλων : «Η περίοδος που διανύουμε είναι πάρα πολύ δύσκολη. Όχι πως πριν δεν υπήρχαν αγωνίες, φόβοι και άγχος απλά όλα αυτά έχουν μεγεθυνθεί και υπάρχει μεγάλη ανασφάλεια για τι θα φέρει η επόμενη μέρα».

• ΕΝΤΟΝΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΗΛΙΚΙΕΣ

Ως ιδιαίτερα δύσκολη λόγω της πανδημίας κορωνοϊού, η οποία έχει γιγαντώσει τους φόβους, τις ανασφάλειες και το άγχος στον μέσο άνθρωπο , χαρακτήρισε περίοδο αυτή η κ. Διαμάντη και ανέφερε: “Το πρόβλημα αφορά όλες τις ηλικίες, άλλες σε μεγαλύτερο και άλλες σε μικρότερο βαθμό. Οι μεγάλοι άνθρωποι νιώθουν θλίψη και μοναξιά. Από τη φύση του ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και έχει ανάγκη για ανθρώπινη επαφή”. 

Ιδιαίτερα στάθηκε στις μεγαλύτερες ηλικίες τονίζοντας πως οι ηλικιωμένοι βιώνουν τα συναισθήματα αυτά περισσότερο, καθώς παραμένουν απομονωμένοι και συχνά δεν διαθέτουν την απαραίτητη εξοικείωση με την τεχνολογία ώστε να μπορούν να διατηρήσουν την επικοινωνία τους με τους γύρω τους.

• Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΤΙΝΑΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ

Σύμφωνα με έρευνες η «ρουτίνα» των παιδιών παίζει καθοριστικό ρόλο για την ανάπτυξή τους υπογράμμισε η κ. Διαμάντη και στάθηκε στο γεγονός πως αυτή η ρουτίνα κόπηκε βίαια και στο νέο lockdown. «.. εμείς από την πλευρά μας θα πρέπει να δημιουργήσουμε νέες ρουτίνες ώστε τα παιδιά μας να νιώθουν ασφάλεια και σταθερότητα» είπε χαρακτηριστικά δίνοντας έμφαση στην διατήρηση ενός καθημερινού προγράμματος στα παιδιά.

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος Ελίνα Διαμαντή επισημαίνει πως τα παιδιά προσαρμόζονται ευκολότερα από τους ενήλικες σε διάφορες καταστάσεις και στην συγκεκριμένη περίπτωση από την πρώτη καραντίνα έδειξαν και συνεχίζουν να δείχνουν μεγάλη γενναιότητα. 

Ωστόσο, θα πρέπει και η προσέγγιση των γονέων στο θέμα του κορωνοϊού να είναι ιδιαίτερα προσεκτική, εξηγώντας στα παιδιά τον κίνδυνο δίχως να τα φοβίσουν, υπογράμμισε η κ. Διαμάντη. Ακόμη πρόσθεσε πως το καλό παράδειγμα των γονέων στην τήρηση των μέτρων είναι υψίστης σημασίας ζήτημα, καθώς τα παιδιά απ’ τη φύση τους μιμούνται τους γονείς τους,

• ΕΝΑ ΑΝΕΠΑΡΚΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΛΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΦΕΡΝΕΙ ΜΕΓΑΛΟ ΑΓΧΟΣ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ

Στη λάθος ώρα των μαθημάτων των παιδιών και στο «πρόχειρο» σύστημα τηλεκπαίδευσης των δημοτικών και νηπιαγωγείων στάθηκε ιδιαίτερα η κ. Διαμάντη, διότι τα παραπάνω , όπως εξήγησε, έχουν υποχρεώσει τον γονέα να είναι συνεχώς δίπλα στο παιδί την ώρα της διδασκαλίας, καταστρέφοντας το πρόγραμμα του ίδιου αλλά ολόκληρης της οικογένειας. 

Μάλιστα υπογραμμίζει πως οι μεσημεριανές ώρες είναι ακατάλληλες για διδασκαλία σε αυτές τις ηλικίες επειδή το παιδί έχει μόλις φάει και χαλαρώνει ενστικτωδώς. Ο συνδυασμός όλων των προηγουμένων έχει φέρει αφόρητο στρες στους γονείς την τελευταία εβδομάδα, που όπως σημειώνει η ψυχολόγος δεν έχει ξανασυναντήσει στο παρελθόν. 

Η ίδια εξήγησε αναλυτικά: 

«Όσον αφορά τους γονείς υπάρχει πολύ στρες για την κατάσταση και για το μέλλον των παιδιών τους. Η τελευταία εβδομάδα είναι η πιο έντονη που έχω βιώσει από άποψη άγχους γιατί μέχρι τώρα η τηλεκπαίδευση στα μεγάλα παιδιά ήταν διαφορετική, καθώς το καθένα μπορούσε να οργανωθεί μόνο του, ενώ τώρα ο γονιός θα πρέπει να αλλάξει τη ρουτίνα όλης της οικογένειας για να επιβλέπει το παιδί την ώρα του μαθήματος. Να τονίσουμε επίσης ότι η ώρα αυτή της μάθησης είναι εντελώς ακατάλληλη. »

Ιδιαίτερα στάθηκε και σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, υπογραμμίζοντας πως η τηλεκπαίδευση σε αυτές της ηλικίες είναι “ανέφικτη” ενώ πρόσθεσε πως μια πρόταση που θα μπορούσε να συμβάλλει στην βελτίωση του υφιστάμενου σχεδιασμού θα ήταν “να υπάρχει η δυνατότητα να μπαίνει ο γονιός ότι ώρα θέλει στο μάθημα σύμφωνα με το πρόγραμμά του, να το παρακολουθεί και στη συνέχεια να κάνει το δάσκαλο τις κατάλληλες ώρες για τα παιδιά. Η εκπαίδευση αυτή τη στιγμή έχει πάρα πολύ μεγάλες δυσκολίες».

• Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ “ΥΠΟΒΑΘΡΟ” ΓΙΑ ΕΘΙΣΜΟΥΣ

Ο χρόνος που περνούν τα παιδιά, ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή, προβληματίζει τόσο τους γονείς όσο και τους ειδικούς. 

Η κα Διαμάντη εξήγησε μάλιστα πως η πολύωρη ενασχόληση δημιουργεί και υπόβαθρο για εθισμό στο διαδίκτυο, γεγονός που κρούει το “καμπανάκι”. 

Συγκεκριμένα, όπως τόνισε η ίδια: 

«Τα παιδιά πλέον περνάνε πολύ περισσότερες ώρες μπροστά σε έναν υπολογιστή γιατί τώρα έχουν και τη μάθηση μπροστά στην οθόνη, οπότε δημιουργείται ένα υπόβαθρο για εθισμό στο διαδίκτυο το οποίο θα πρέπει να προσέξουμε μόλις τελειώσει όλο αυτό. Τα παιδιά παραπονιούνται γιατί τους λείπουν οι φίλοι τους και η κοινωνική τους ζωή. Εμείς στο Ρέθυμνο ευτυχώς έχουμε ακόμα τη φύση, τη γειτονιά μας και μπορούμε να δούμε ένα φίλο όσο μας το επιτρέπουν οι συνθήκες και πάνω απ’ όλα με ασφάλεια. Αλλού όμως τα παιδιά είναι συνεχώς κλεισμένα στο δωμάτιό τους, σε έναν υπολογιστή χάνοντας τη ρουτίνα τους».

Παράλληλα η κ. Διαμάντη συμβούλεψε τους γονείς να μιλάνε συνεχώς με τα παιδιά τους γι’ αυτά που τους απασχολούν, να συζητούν με αυτά και να παραμένουν όσο το δυνατόν αισιόδοξοι. Η σωματική άσκηση αποτελεί επίσης, όπως ανέφερε μια διέξοδο και συμβάλει ταυτόχρονα στην καλή λειτουργία του οργανισμού και στην καλή ψυχική υγεία του ατόμου. Η ψυχολόγος προτρέπει ακόμη τους γονείς να ελαττώσουν την τηλεόραση και τις δυσάρεστες εικόνες των ειδήσεων, ιδίως όταν στον ίδιο χώρο βρίσκονται τα παιδιά τους, ώστε να μην διαταράσσεται η ψυχολογία τους.

ΣΤΑΘΕΡΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Στην δύσκολη καθημερινότητα για όλους “ανάχωμα” μπορεί να αποτελέσει, όπως εξήγησε η κα Διαμάντη : 

«Να κρατήσουμε τη ζωή μας όσο γίνεται σταθερή, τις συνήθειες μας αν γίνεται, να είμαστε όσο το δυνατόν αισιόδοξοι, λέγοντας ότι όλο αυτό είναι προσωρινό και μάλλον για το καλό όλων μας».

Παράλληλα, η κα Διαμάντη τόνισε πως μέσα από απλές καθημερινές διαδικασίες, υπάρχει η δυνατότητα ακόμη και εν μέσω της πανδημίας και του εγκλεισμού να διατηρηθούν οι ισορροπίες με έμφαση στην ψυχική και σωματική υγεία. 

Η ίδια επεσήμανε: 

«Πολύ σημαντικό είναι να μιλάμε μεταξύ μας και να λέμε τα συναισθήματά μας και κυρίως τα αρνητικά. Όλα τα αρνητικά συναισθήματα χρειάζεται να τα διοχετεύσουμε κάπου είτε με τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας είτε μακριά μας μέσω βιντεοκλήσης. Καθώς όλοι βιώνουμε το ίδιο πράγμα θα υπάρξει μία αμοιβαία κατανόηση ενώ από την άλλη όσοι είναι μόνοι τους μπορούν να απευθυνθούν σε κάποιον ειδικό για να μιλήσουνε. Θα πρέπει επίσης να είμαστε πολύ προσεκτικοί και με την σωματική μας υγεία, με την διατροφή και την άσκησή μας διότι είναι πολύ σημαντικά και για την ψυχική μας υγεία».

goodnet

Η γιαγιά μου, η Σίτου μου

Η γιαγιά μου, από την πλευρά του πατέρα μου, σε όλη της τη ζωή ήταν μια απλή χωρική από τη Συρία, που δεν ήξερε ούτε να γράφει, ούτε να διαβάζει.

...

Λίγες μέρες όμως αργότερα, όταν ένα ολόκληρο τσούρμο παιδιών άρχισε να φωνάζει: «Αράπη, Αράπη, Αράπη», συνέβη κάτι: Συγκρατούσα τα δάκρυά μου, προσπαθώντας με όλες τις δυνάμεις του κορμιού μου, να μη φανώ μυξιάρικο και να μην τους επιτρέψω να με δούν να κλαίω. Αλλά δεν μπορούσα να συγκρατηθώ.

...

Συνέχεια στη Βασιλεία των Ουρανών 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς θα βοηθήσετε το παιδί να αναπτύξει το αίσθημα ευθύνης

Ως γονείς μπορείτε να βοηθήσετε σημαντικά το παιδί να αναπτύξει το αίσθημα ευθύνης

Όλα τα παιδιά μερικές φορές δικαιολογούνται για τη συμπεριφορά τους. Η φράση «Δεν είναι δικό μου λάθος!» είναι μια κοινή αντίδραση των παιδιών όταν έχουν παραβεί τους κανόνες. Αλλά για ορισμένα παιδιά, οι δικαιολογίες μπορούν να γίνουν ένα πραγματικό πρόβλημα και κάπως έτσι να μετατραπούν σε ενήλικες που αρνούνται να αποδεχτούν την προσωπική τους ευθύνη για τις πράξεις τους.

Πώς θα βοηθήσετε το παιδί να αναπτύξει το αίσθημα ευθύνης

Μείνετε ήρεμοι

Αποφύγετε να τσακωθείτε με το παιδί σας όταν επιμένει ότι κάτι δεν είναι δικό του λάθος. Διαφορετικά, κινδυνεύετε να μπείτε σε μια μάχη εξουσίας. Αντ’ αυτού, απαντήστε ήρεμα. Καταστήστε σαφές ότι η δικαιολογία του για τη συμπεριφορά του δεν σημαίνει ότι δεν είναι υπεύθυνο για ό,τι έκανε. Πείτε του, «Έχεις ευθύνη για το πώς συμπεριφέρεσαι» ή «Είναι δική σου ευθύνη να βρεις τρόπους για να λύσεις αυτό το πρόβλημα.»

Ενθαρρύνετε την προσωπική ευθύνη

Διδάξτε στο παιδί σας τη διαφορά ανάμεσα σε μια εξήγηση και μια δικαιολογία. Για παράδειγμα, το να πει στον δάσκαλό του ότι απουσίαζε επειδή ήταν άρρωστο είναι μια εξήγηση. Αν πει στον δάσκαλο ότι ο σκύλος έφαγε την εργασία του, είναι δικαιολογία.

Η εξήγηση αποδέχεται την προσωπική ευθύνη ενώ η δικαιολογία τείνει να κατηγορεί άλλους. Η εξήγηση έχει σκοπό να βοηθήσει τους άλλους να κατανοήσουν την κατάσταση, ενώ η δικαιολογία συνήθως προορίζεται να δικαιολογήσει ένα λάθος.

Μερικές φορές τα παιδιά (καθώς και πολλοί ενήλικες) δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τη διαφορά. Αλλά αξίζει τον χρόνο και την προσπάθεια να βοηθήσετε το παιδί σας να δει ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ αυτών των δύο εννοιών.

Δώστε ως παράδειγμα διάφορα σενάρια και ζητήστε από το παιδί να εντοπίσει πότε λέτε μια δικαιολογία και πότε προσφέρετε μια εξήγηση. Με την εξάσκηση, το παιδί θα μπορέσει να αναγνωρίσει τη διαφορά και να κατανοήσει πότε οι άνθρωποι προσπαθούν να αποφύγουν την προσωπική ευθύνη.

Διδάξτε του δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων

Όταν το παιδί προσπαθεί να κατηγορήσει άλλους ανθρώπους για τα λάθη και τα προβλήματά του, στρέψτε τη συζήτηση στις επιλογές του για τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίνεται. Για παράδειγμα, αν λέει, «Πήρα κακό βαθμό στην εργασία μου επειδή ο δάσκαλος δεν μου εξήγησε πώς να την κάνω», ρωτήστε, «Τι θα μπορούσες να κάνεις σχετικά με αυτό;». Μιλήστε του για το πώς θα μπορούσε να ζητήσει διευκρινίσεις ή να ζητήσει βοήθεια, αντί να κατηγορήσει τον δάσκαλο για την κακή του βαθμολογία.

Είναι σημαντικό το παιδί σας να μπορεί να αναγνωρίζει ότι έχει επιλογές για τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίνεται. Διδάξτε στο παιδί ότι ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γύρω του, είναι εκείνο τελικά υπεύθυνο για τις δικές του επιλογές.

Δώστε έμφαση στη μάθηση μέσα από τα λάθη

Διδάξτε στο παιδί σας ότι τα λάθη είναι μια ευκαιρία για μάθηση. Όταν τα παιδιά βλέπουν τα λάθη ως τρόπο να μάθουν, είναι λιγότερο πιθανό να προσπαθήσουν να καλύψουν τα λάθη τους ή να κατηγορήσουν άλλους ανθρώπους. Δείξτε του λοιπόν ότι το να κάνει λάθη δεν είναι κακό, αλλά είναι σημαντικό να μάθει μέσα από αυτά, ώστε να μην τα επαναλάβει. Τέλος, επικροτήστε το παιδί σας όταν λέει την αλήθεια ή όταν αναλαμβάνει την ευθύνη για τη συμπεριφορά του.

in.gr