Παιδική προσευχούλα για την Παναγία

Παναγίτσα μου σε σένα
τα χεράκια μου σταυρώνω
και στην άγια σου εικόνα
τα ματάκια μου υψώνω.
* * *
Είμαι τόσο δα μικρούλι
τα λογάκια μου μπερδεύω
όμως Συ γλυκιά Παρθένα
ξέρεις τώρα τι γυρεύω.
* * *
Αχ, ας ήτανε να μοιάσω
στο δικό σου το παιδάκι
στο μικρό καλό Χριστούλη
και να λάμπω σαν αστράκι!

anthologioxr

Πριν κρίνεις (και κατακρίνεις), κατανόησε!

Καθημερινά συναντούμε ανθρώπους που προσβάλλουν ο ένας τον άλλο, κρίνουν συνεχώς κάθε τους κίνηση, άτομα αγαπημένα, άτομα άγνωστα μεταξύ τους. 

Ο κάθε ανόητος μπορεί να κρίνει, να καταδικάζει και να παραπονιέται – και οι περισσότεροι ανόητοι τα κάνουν όλα αυτά. Χρειάζεται όμως χαρακτήρας και αυτοέλεγχος για να δείχνεις κατανόηση και να συγχωρείς. 

Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνούμε πως, όταν συναλλασσόμαστε με ανθρώπους, δεν έχουμε να κάνουμε με πλάσματα της λογικής. Έχουμε να κάνουμε με πλάσματα των συναισθημάτων, πλάσματα που ζουν με τις προκαταλήψεις τους και παρακινούνται από την αλαζονεία και τη ματαιοδοξία τους.

Ωστόσο, αντί να καταδικάζουμε τους ανθρώπους, ας προσπαθήσουμε να τους κατανοήσουμε. 

Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε γιατί κάνουν αυτά που κάνουν. Είναι πολύ πιο αποδοτική και ενδιαφέρουσα συνήθεια από την κριτική – και γεννάει συμπάθεια, ανοχή και ευγένεια. «Να γνωρίζεις τα πάντα σημαίνει να συγχωρείς τα πάντα». 

Ακόμη κι ο Θεός περιμένει το τέλος του βίου των ανθρώπων για να τους κρίνει. Γιατί να τους κρίνουμε διαφορετικά εγώ και εσύ;

Παρακάτω παρατίθεται ένα από τα κλασικά κείμενα της αμερικανικής δημοσιογραφίας, το «Father Forgets» που παρουσιάζει παραστατικά μια στιγμή έντονων συναισθημάτων. Το μετέφρασα προσωπικώς.

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΞΕΧΝΑΕΙ (Father Forgets) 

του Γ. Λίβινγκστον Λάρνεντ

Άκουσέ με, γιε μου: Σου μιλάω την ώρα που κοιμάσαι, το ένα σου χεράκι στριμωγμένο κάτω από το μάγουλο, οι ξανθιές μπουκλίτσες κολλημένες στο ιδρωμένο μέτωπό σου. Μπήκα ολομόναχος, σαν κλέφτης, στο δωμάτιό σου. Πριν από μερικά λεπτά, εκεί που καθόμουν στη βιβλιοθήκη και διάβαζα την εφημερίδα μου, με έπνιξαν οι τύψεις, θεόρατο κύμα. Ένοχος ήρθα στο κρεβατάκι σου.

Να τι πράγματα σκεφτόμουνα, γιε μου: Δεν ήμουν εντάξει μαζί σου. Σε μάλωσα την ώρα που ντυνόσουν για να πας στο σχολείο επειδή δεν σκούπισες καλά το πρόσωπό σου στην πετσέτα. Σε κατσάδιασα επειδή δεν είχες καθαρίσει τα παπούτσια σου. Σου έβαλα τις φωνές επειδή πέταξες τα πράγματά σου στο διάδρομο. Και στο πρωινό, κι εκεί βρήκα όλα τα πράγματα που δεν έκανες σωστά. 

Σκόρπισες πράγματα στο τραπέζι. Κατάπιες το φαγητό σου βιαστικά. Ακούμπησες τους αγκώνες σου στο τραπέζι. Άλειψες πολύ παχύ το βούτυρο στο ψωμί σου. 

Και μετά, την ώρα που έπαιζες και εγώ έφευγα για να προλάβω το τρένο, γύρισες και μου κούνησες το χέρι και μου φώναξες «Γεια σου μπαμπάκα!» και εγώ συνοφρυώθηκα και σου απάντησα «Ίσια τους ώμους σου!»

Το απόγευμα πάλι, ξανά από την αρχή. Όπως ερχόμουνα, σε είδα γονατιστό στο δρόμο, να παίζεις με τους βόλους σου. Οι κάλτσες σου είχαν τρύπες. Σε έκανα ρεζίλι στους φίλους σου και σε έβαλα μπροστά για να γυρίσουμε σπίτι. 

«Οι κάλτσες είναι ακριβές και αν τις αγόραζες μόνος σου θα ήσουν πιο προσεκτικός» σου είπα. 

Θυμάσαι, πιο μετά, την ώρα που διάβαζα στη βιβλιοθήκη και ήρθες ντροπαλά με πονεμένο βλέμμα στα μάτια σου; 

Εγώ σήκωσα τα μάτια από την εφημερίδα, ενοχλημένος από τη διακοπή, και εσύ στάθηκες διστακτικός στην πόρτα. «Τι θέλεις επιτέλους;» σου φώναξα απότομα.

Εσύ δεν είπες τίποτε, αλλά έτρεξες σαν την αστραπή και όρμησες στην αγκαλιά μου και έβαλες τα χέρια σου γύρω από το λαιμό μου και με φίλησες, και έσφιξες τα μικρά σου μπράτσα με όλη τη στοργή που έχει φυτέψει ο Θεός στην καρδιά σου. 

Και ύστερα έφυγες, και άκουσα τα βήματά σου να ανεβαίνουν ανάλαφρα τις σκάλες. 

Ε, λοιπόν γιε μου, δεν πέρασαν λίγα λεπτά και ξαφνικά γλίστρησε η εφημερίδα από τα χέρια μου και με έσφιξε ένας πελώριος και τρομακτικός φόβος. 

Τι μου έκανε αυτή η συνήθεια; Η συνήθεια να βρίσκω λάθη, να επικρίνω – αυτό ήταν το μπράβο μου για σένα, επειδή είσαι ένα αγοράκι; Δε φταίει ότι δεν σε αγαπάω· φταίει ότι περιμένω υπερβολικά πολλά από τα νιάτα. Σε μετρούσα με τα μέτρα των δικών μου χρόνων.

Και υπάρχουν τόσο πολλά καλά και σπουδαία και σωστά στο χαρακτήρα σου. Η μικρή καρδιά σου είναι μεγάλη σαν τη χαραυγή την ίδια πάνω από τους πέρα λόφους. Μου το ‘δειξες με την αυθόρμητη τρεχάλα σου να έρθεις να με φιλήσεις για καληνύχτα. 

Τίποτε άλλο δεν έχει σημασία απόψε, γιε μου. Ήρθα στο κρεβάτι σου μέσα στο σκοτάδι, και γονάτισα ντροπιασμένος δίπλα σου!

Η συγγνώμη μου είναι χλωμή· το ξέρω ότι δεν θα καταλάβαινες αυτά τα πράγματα αν σου τα έλεγα όταν είσαι ξύπνιος. Από αύριο όμως θα είμαι πραγματικός πατέρας! Θα είμαι το φιλαράκι σου και θα υποφέρω όταν υποφέρεις και θα γελάω όταν γελάς. Θα δαγκώνω τη γλώσσα μου όταν μου έρχονται λόγια ανυπόμονα. Θα λέω και θα ξαναλέω τον τελετουργικό ψαλμό: «Είναι απλώς ένα μικρό παιδί – ένα μικρό αγόρι!»

Φοβάμαι ότι με τα μάτια μου σε έβλεπα μεγάλο άνδρα. Όπως βλέπεις όμως τώρα γιε μου, κουλουριασμένος και αποκαμωμένος στο κρεβατάκι σου, καταλαβαίνω ότι είσαι μωρό ακόμη. Χθες ακόμα ήσουν στην αγκαλιά της μάνας σου, ακούμπαγες το κεφαλάκι σου στους ώμους της. 
Σου ζήταγα πολλά, πάρα πολλά.

Μαρία Βέργου

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Η Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού καθιερώθηκε για πρώτη φορά το 1954 και γιορτάζεται στις 20 Νοεμβρίου κάθε έτους για την προώθηση της διεθνούς συντροφικότητας, της ευαισθητοποίησης των παιδιών παγκοσμίως και της βελτίωσης της ευημερίας τους.

Η 20η Νοεμβρίου είναι μια σημαντική ημερομηνία, καθώς είναι η ημερομηνία που το 1959 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού. Είναι επίσης η ημερομηνία που το 1989 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε τη Σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού.

Από το 1990, η Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού σηματοδοτεί επίσης την επέτειο της ημερομηνίας κατά την οποία η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε τόσο τη Διακήρυξη όσο και τη Σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού.

Μητέρες και πατέρες, δάσκαλοι, νοσηλευτές και γιατροί, κυβερνητικοί ηγέτες και ακτιβιστές της κοινωνίας των πολιτών, θρησκευτικοί και κοινοτικοί γέροντες, μεγιστάνες επιχειρήσεων και επαγγελματίες των μέσων ενημέρωσης, καθώς και οι ίδιοι οι νέοι και τα παιδιά, μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στο να καταστήσουν την Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού σημαντική για τις κοινωνίες, τις κοινότητες και τα έθνη τους.

Η Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού προσφέρει στον καθένα από εμάς, ένα εμπνευσμένο σημείο εισόδου για να υποστηρίξουμε, να προωθήσουμε και να γιορτάσουμε τα δικαιώματα των παιδιών, που θα μεταφραστούν σε διαλόγους και δράσεις, που θα οικοδομήσουν έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά.

psychology now
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα προβλήματα... / Καληνύχτα

Ποτέ μην κουβαλάτε πάνω από ένα είδος προβλημάτων τη φορά.

Μερικοί άνθρωποι κουβαλάνε τρία, όλα όσα είχαν, όλα όσα έχουν
κι όλα όσα περιμένουν να έχουν.

Edward E. Hale

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πόσους ακόμα, επιστημονικά τεκμηριωμένους, λόγους χρειάζεστε για να μην ξαναχτυπήσετε ποτέ το παιδί σας;

Οι 10 λόγοι που δεν πρέπει ποτέ να χτυπάτε τα παιδιά σας
από Έλενα Μπούλια | 18 Ιουν 2015

Υπάρχουν ΜΟΝΟ 37 χώρες σε όλον τον κόσμο στις οποίες είναι παράνομο ο γονιός, ο δάσκαλος ή οποιοσδήποτε άλλος να χτυπά ένα παιδί.
Η Ελλάδα είναι ανάμεσά τους, κι όμως ακόμα και σήμερα το ξύλο θεωρείται από αμέτρητους γονείς η μοναδική αποτελεσματική μέθοδος πειθαρχίας.
Τα τελευταία 20 χρόνια, νευροψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι και ψυχίατροι κάνουν έκκληση στους γονείς να σταματήσουν να χτυπούν τα παιδιά τους.
Ο σημαντικότερος λόγος, σύμφωνα με τον ψυχίατρο Dr. Peter Newell είναι ότι «όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στην προστασία της σωματικής τους ακεραιότητας, και τα παιδιά είναι άνθρωποι.»Ωστόσο, υπάρχουν 10 ακόμα σημαντικοί λόγοι για να μην ξαναχτυπήσετε ποτέ το παιδί σας:

1. Το να χτυπάτε τα παιδιά τα μαθαίνει να γίνονται και τα ίδια βίαια.
Αμέτρητες έρευνες έχουν δημοσιευτεί μέχρι σήμερα, οι οποίες υπογραμμίζουν την άμεση σχέση της σωματικής τιμωρίας στο παιδί με την επιθετικότητα ή την βίαιη συμπεριφορά στην εφηβεία ή στην ενήλικη ζωή. Έχει διαπιστωθεί ότι όλοι οι επικίνδυνοι εγκληματίες δέχονταν τακτικά απειλές και ξύλο ως παιδιά. Τα παιδιά είναι από την φύση τους προγραμματισμένα να υιοθετούν τις συμπεριφορές και αντιδράσεις που παρατηρούν στο περιβάλλον τους και να μιμούνται τις πράξεις των γονιών τους, τόσο τις καλές όσο και τις κακές. Έτσι, είναι ευθύνη των γονιών να γίνονται πρότυπα ενσυναίσθησης και σοφίας για τα παιδιά.

2. Σε πολλές περιπτώσεις «κακής συμπεριφοράς», το παιδί απλά αντιδρά με τον μοναδικό τρόπο που μπορεί, δεδομένης της ηλικίας και της εμπειρίας του, αλλά και της παραμέλησης των βασικών του αναγκών.
Αυτές είναι: ο καλός ύπνος και η σωστή διατροφή, η αντιμετώπιση κάποιων κρυμμένων αλλεργιών, ο καθαρός αέρας, η άσκηση και η επαρκής ελευθερία να εξερευνά τον κόσμο γύρω του. Η μεγαλύτερη, ωστόσο, ανάγκη του παιδιού είναι η αμέριστη προσοχή των γονιών του. Στην πολυάσχολη εποχή που ζούμε, λίγα είναι τα παιδιά που εισπράττουν επαρκή χρόνο και προσοχή από τους γονείς, οι οποίοι πολύ συχνά αποσπώνται από δικά τους προβλήματα και ανησυχίες, ώστε αμελούν να φερθούν στα παιδιά με υπομονή και ενσυναίσθηση. Είναι σαφέστατα λάθος και άδικο να τιμωρείται ένα παιδί επειδή αντέδρασε με φυσικό τρόπο, εξαιτίας της παραμέλησης των βασικών του αναγκών. Για τον λόγο αυτόν, η τιμωρία όχι μόνο αποδεικνύεται μακροπρόθεσμα μη αποτελεσματική, αλλά είναι και ξεκάθαρα άδικη.

3. Η τιμωρία δεν μαθαίνει στο παιδί να λύνει προβλήματα και διαφωνίες με αποτελεσματικό και ανθρώπινο τρόπο.
Οι ειδικοί λένε ότι «όταν κάνουμε ένα παιδί να φοβάται, σκοτώνουμε την διαδικασία μάθησης πριν ακόμα ξεκινήσει». Ένα παιδί που δέχεται σωματική τιμωρία, προκαταλαμβάνεται με αισθήματα θυμού και φαντασιώσεις εκδίκησης και έτσι χάνει την ευκαιρία να μάθει πιο αποτελεσματικές μεθόδους επίλυσης προβλημάτων. Έτσι, το τιμωρημένο παιδί δεν θα ξέρει άλλον τρόπο για να επιλύει προβληματικές καταστάσεις στο μέλλον.

4. Η σωματική τιμωρία παρεμβαίνει στον δεσμό μεταξύ παιδιού και γονιού, καθώς δεν είναι στην φύση του ανθρώπου να αγαπάμε κάποιον που μας έχει πονέσει.
Το πραγματικό πνεύμα συνεργασίας που κάθε γονιός επιθυμεί, μπορεί να προκύψει μόνο μέσω ενός ισχυρού δεσμού, βασισμένου σε αμοιβαία αισθήματα αγάπης και σεβασμού. Η τιμωρία, ακόμα κι αν τη δεδομένη στιγμή φαίνεται να «πιάνει», μπορεί να οδηγήσει μόνο σε επιφανειακά καλή συμπεριφορά, βασισμένη στον φόβο, η οποία μπορεί να συνεχίζεται μόνο έως ότου το παιδί είναι αρκετά μεγάλο για να αντισταθεί. Αντίθετα, η συνεργασία, βασισμένη στον σεβασμό, θα διαρκέσει για πάντα, φέρνοντας πολλά χρόνια αμοιβαίας ευτυχίας, καθώς το παιδί και οι γονείς μεγαλώνουν.

5. Πολλοί γονείς δεν έμαθαν ποτέ, στα δικά τους παιδικά χρόνια, ότι υπάρχουν θετικοί τρόποι για να πειθαρχούν ένα παιδί.
Όταν η σωματική τιμωρία δεν επιτυγχάνει τους επιθυμητούς στόχους, και αν οι γονείς δεν γνωρίζουν άλλες, εναλλακτικές μεθόδους διαπαιδαγώγησης, από το ξύλο μπορεί να οδηγηθούν σε άλλες, πολύ πιο συχνές και επικίνδυνες πράξεις ενάντια στο παιδί.

6. Ο θυμός και τα νεύρα, τα οποία δεν μπορούν να εκφραστούν με σαφήνεια από το παιδί, αποθηκεύονται μέσα του –κάπως έτσι γίνονται οργισμένοι οι έφηβοι.
Ο θυμός που έχει συσσωρευτεί για χρόνια, σοκάρει τους γονείς του εφήβου, ο οποίος πλέον νιώθει αρκετά ισχυρός για να εκδηλώσει την οργή του. Η σωματική τιμωρία μπορεί να οδηγήσει σε «καλή συμπεριφορά» όταν το παιδί είναι μικρό, αλλά πάντα με μεγάλο κόστος, το οποίο θα πληρώσουν αργότερα και οι γονείς και η κοινωνία, όταν το παιδί μεγαλώσει.

7. Το να χτυπάτε το παιδί στα οπίσθια, τα οποία αποτελούν ερωτογενή ζώνη στην παιδική ηλικία, μπορεί να δημιουργήσει στο μυαλό του παιδιού συσχετισμό ανάμεσα στον πόνο και την σεξουαλική ευχαρίστηση, οδηγώντας το σε σοβαρές δυσκολίες στις ερωτικές του σχέσεις όταν μεγαλώσει. Αν ο γονιός, τις ώρες που ασχολείται με το παιδί, το κάνει ουσιαστικά για να το τιμωρήσει, αυτό θα συγχωνεύσει στο μυαλό του τις έννοιες του πόνου και της ευχαρίστησης. Ένα παιδί που υποβάλλεται σε αυτή την κατάσταση θα έχει χαμηλή αυτοπεποίθηση και θα πιστεύει ότι δεν του αξίζει κάτι καλύτερο.

8. Ακόμα και το να χτυπάτε ελαφρά το παιδί μία στο τόσο μπορεί να είναι σωματικά επικίνδυνο.
Οι σφαλιάρες στο κάτω μέρος της σπονδυλικής στήλης στέλνουν κρουστικά κύματα κατά μήκος του σπονδύλου και μπορεί να τραυματίσουν το παιδί. Το γεγονός ότι πολλοί ενήλικες στην εποχή μας έχουν σοβαρούς πόνους και προβλήματα στη μέση, μπορεί και να οφείλεται στη σωματική τιμωρία που δέχτηκαν ως παιδιά. Υπάρχουν παιδιά που έχουν μείνει παράλυτα εξαιτίας νευρικών βλαβών που προκλήθηκαν από το ξύλο των γονιών, ενώ κάποια έχουν χάσει την ζωή τους, έπειτα από ελαφρά χτυπήματα, λόγω επιπλοκών που δεν μπόρεσαν να διαγνωστούν.

9. Η σωματική τιμωρία μεταφέρει στο παιδί το επισφαλές και άδικο μήνυμα ότι «ο ισχυρότερος κερδίζει»,
δηλαδή ότι είναι αποδεκτό να χτυπά κάποιον, δεδομένου ότι ο άλλος είναι πιο μικρόσωμος και λιγότερο δυνατός. Το παιδί, έτσι, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μπορεί να κακοποιεί μικρότερα παιδιά (bullying). Ως ενήλικας, το παιδί αυτό, αδυνατεί να νιώσει συμπόνια για ανθρώπους που είχαν την ατυχία να είναι πιο αδύναμοι από εκείνον, ενώ νιώθει φόβο για τους πιο ισχυρούς. Αυτό θα το εμποδίσει να καθιερώσει ουσιαστικές σχέσεις που είναι πολύτιμες για μια ολοκληρωμένη ζωή.

10. Τέλος, πρόσφατη καναδική μελέτη έδειξε ότι το ξύλο διαβρώνει την ανάπτυξη του παιδιού και μειώνει τη νοημοσύνη του.
Η συγκεκριμένη μελέτη αποδεικνύει ότι το ξύλο δεν είναι επικίνδυνο μόνο από ηθικής άποψης, αλλά είναι επιβλαβές και από ιατρικής άποψης, αφού μπορεί να καταστρέψει τον ιστό που συνδέει μεταξύ τους τα κύτταρα του εγκεφάλου, τα οποία σχετίζονται με τη νοημοσύνη και την ικανότητα μάθησης. Η περιοχή του εγκεφάλου που επηρεάζεται από το ξύλο, έχει να κάνει ακόμα με την ικανότητα αισθητηριακής αντίληψης, με τον λόγο, τον έλεγχο των μυών, των συναισθημάτων και της μνήμης.
Πόσους ακόμα, επιστημονικά τεκμηριωμένους, λόγους χρειάζεστε για να μην ξαναχτυπήσετε ποτέ το παιδί σας;
mama365

Κάποιες από τις σχετικές αναρτήσεις μας ...
Γιατί απαγορεύονται οι ξυλιές στον ποπό και τα χέρια του ...
Ο πάπας τα 'παιξε!!
«Ναι στο ξύλο στα παιδιά, αλλά με ...
Αγρίνιο: Πατέρας σακάτεψε στο ξύλο το παιδί του! | To ...
Καταδίκη της Γαλλίας για τη σωματική τιμωρία παιδιών | To ...
Πέντε ερωτήσεις για τη σωματική τιμωρία | To χαμομηλάκι
Η Εξάλειψη της Σωματικής Τιμωρίας στα Παιδιά | To ...
Όχι βία, όχι σωματική τιμωρία! | To χαμομηλάκι
ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ - ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΤΙΜΩΡΙΑ | To ...
Τι συμβαίνει όταν οι γονείς χάνουν τον έλεγχο ΝΑΙ στην ...
Ψυχικά προβλήματα από το ξύλο για τιμωρία | To χαμομηλάκι
Το ξύλο δεν βγήκε από το παράδεισο | To χαμομηλάκι
Σωματική Κακοποίηση - To χαμομηλάκι - Blogger
Πειθαρχία και τιμωρία Πώς αντιμετωπίζεται ένας - To ...
Είναι σωστό να χτυπάμε τους ανθρώπους - To χαμομηλάκι
Ευγένιος Τριβιζάς κατά της σωματικής τιμωρίας | To ...
Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2008 - To χαμομηλάκι - Blogger
Το ξύλο στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού-Τι να κάνετε για να ...
Η σωματική βία στα παιδιά δημιουργεί προβληματικούς ...
Ο Καραγκιόζης κατά της σωματικής τιμωρίας! | To χαμομηλάκι
Μια ιστορία τιμωρίας ... | To χαμομηλάκι
Τα όρια στη συμπεριφορά των παιδιών | To χαμομηλάκι
Έδεσε πισθάγκωνα τα παιδιά του για να τα τιμωρήσει!! | To ...
Child Abuse - To χαμομηλάκι
Όχι ξύλο στα παιδιά - Το ξύλο βγαίνει από τη δική μας κόλαση
Η τιμωρία έχει τους κανόνες της
Η σωστή ερώτηση: "αν ...
Χαστούκια και φωνές αρρωσταίνουν την καρδιά των παιδιών ...
Έγκλημα χωρίς Τιμωρία» - Real Men Don't Rape - To ...
Το ξύλο δεν βγήκε από τον Παράδεισο | To χαμομηλάκι
Τι συμβαίνει όταν δέρνετε τα παιδιά σας;
Η τιμωρία του ...
Πανευρωπαϊκή εκστρατεία κατά της άσκησης βίας στα παιδιά
Το σχολείο και ο δάσκαλος. Πώς το ξύλο κόπηκε μια για πάντα
Το ξύλο έφυγε απ' τον παράδεισο | To χαμομηλάκι
Στα χρόνια της «παιδαγωγικής της βέργας», | To χαμομηλάκι
Κακοποίηση παιδιών: ποιες μορφές παίρνει και τρόποι ...

 ...........................