Το παιδί σου είναι ΔΙΚΗ ΣΟΥ ευθύνη, Αγαπητέ γονιέ.

Φέραμε στη ζωή, ένα, δύο, τρία,... όσα παιδιά, τέλος πάντων, αποφασίσαμε να κάνουμε. 

Μεγάλη χαρά τα παιδιά, μεγάλη φροντίδα, να τα ταΐσματα τους, να οι γιατροί τους, να το κοίμισμά τους, κουτσά – στραβά κάπως πορευόμαστε μέχρι να ορθοποδήσουν. 

Ο καιρός περνάει γρήγορα, μέχρι την εποχή που τα παιδάκια θα πάνε στον παιδικό σταθμό, στο νηπιαγωγείο, στο σχολείο. 

Έτσι, να βρουν τη σειρά τους. Για να ελαφρώσουμε κι εμείς.

Να ξαναβρούμε τη ζωή μας που χάσαμε.

Να βρούμε τις παρέες μας, τις εξόδους μας, τη διασκέδασή μας, την ανάπαυσή μας, τα δικά μας τέλος πάντων.

Ευτυχώς οι εταιρείες τα έχουν όλα φροντίσει! 

Έχουν εφεύρει τα "Nickelodeons", έχουν κατασκευάσει ωραία παιγνίδια, έχουν δημιουργεί κέντρα φύλαξης... από όλα τα καλά!! 

Έτσι, κάπου να τα παρκάρουμε, να ησυχάσουμε κι εμείς.

Εεεε, κι άμα έχει απορίες, σε λίγο καιρό θα του δώσουμε και πρόσβαση στο internet και θα τα μάθει όλα. 

Θα λύσει τις απορίες του.

Αμ, δεν είναι έτσι. Σας γελάσανε φίλοι μου. Δεν σας τα είπανε καλά. Αυτοί που σας συνιστούν τις παραπάνω λύσεις, είναι μακριά νυχτωμένοι. 

Έτσι δεν κάνεις παιδιά, ζόμπι κάνεις.

Το να κάνεις παιδί είναι η μέγιστη ευθύνη. Φέρνεις στον κόσμο ζωές. 

Δεν τις παρκάρεις και κάνεις εσύ τη δική σου ζωή. 

Ζωή σου είναι η ζωή του παιδιού σου.

Δηλαδή; Τί θα πει αυτό;

Αυτό θα πει, ότι το παιδί δεν το παρκάρεις πουθενά. 

Το παιδί είναι δική σου ευθύνη. 

Το παιδί σου είναι το μεγαλύτερο project που θα σου ανατεθεί. Βρε, δεν πα να πετύχεις σε έργο ολκής και να καταφέρεις πράγματα και θαύματα; 

Τίποτε δεν κατάφερες, αν δεν πετύχεις με το παιδί σου.

Και πώς θα πετύχεις;

Θα πετύχεις, άμα είσαι η συντροφιά του παιδιού σου.

Θα πετύχεις, άμα είσαι το παιγνίδι του παιδιού σου.

Θα πετύχεις, άμα είσαι η τηλεόραση του παιδιού σου.

Θα πετύχεις, άμα είσαι το θέατρο του παιδιού σου.

Θα πετύχεις, άμα είσαι το διαδίκτυο του παιδιού σου.

Θα πετύχεις, άμα είσαι ο πρώτος "παιδικός" του παιδιού σου.

Θα πετύχεις, άμα είσαι παρών στις ανάγκες του παιδιού σου.

Και ανάγκες του παιδιού σου, δεν είναι το τάισμα, ο γιατρός και το να μη πάρει φωτιά το παιδί σου.

Οι ανάγκες του είναι για σένα το παιγνίδι, η απασχόληση, η συζήτηση, το τραγούδι κι η χαρά.

Οι ανάγκες του παιδιού σου είναι η αγάπη στο παιδί σου.

Και αγάπη remotely δεν χορηγείται.

Με αγάπη και παντοτινά δικό σας,

το χαμομηλάκι

Η Δυστυχία των Παιδιών είναι η Μεγαλύτερη Αποτυχία μας!

Η ευτυχία των παιδιών είναι το ύψιστο καθήκον ενός κράτους, μιας πολιτείας και μιας ολόκληρης κοινωνίας. 

.......................
Σε αυτή την κοινωνία της ανταγωνιστικότητας τα παιδιά, στην πιο κρίσιμη ηλικία, φορτώνονται άγχος και τεράστιες ευθύνες. 

Στο σχολείο έχουν περιορισμένο χρόνο δημιουργικής απασχόλησης με ό,τι τους αρέσει. 

Το σχολείο διαδέχονται το ένα μετά το άλλο τα φροντιστήρια. 

Από τα Αγγλικά, στα Μαθηματικά, από τα Μαθηματικά, στα συμπληρωματικά Νέα Ελληνικά ή στα Αρχαία, από τα Αρχαία στο μάθημα χορού ή μπαλέτου (ακόμα κι αν δεν το επέλεξε το παιδί). 

Το παιδί επιστρέφει σπίτι τις απογευματινές ώρες και πρέπει να ολοκληρώσει την κατ’ οίκον εργασία του για τις επόμενες μέρες. 

Πού χρόνος για παιχνίδι, γέλιο και χαρά.

Με ευθύνες των μεγάλων, λοιπόν, τα μικρά παιδιά δεν ζουν την πιο όμορφη ηλικία της ανθρώπινης ύπαρξης. 

• Η παιδικότητα χάνεται στις ατέλειωτες ώρες μπροστά σ’ ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή. 
• Η επικοινωνία υποκαθίσταται. Πλέον υπάρχει το facebook, το instagram, το twitter κ.λπ.. 
• Η πραγματική χαρά ενός παιδιού μετατρέπεται σε «χαρούμενες» selfie. 
• Η μπάλα δεν παίζεται πλέον στην αλάνα, αλλά με ένα μοχλό και μερικά κουμπιά πάνω σ’ ένα καναπέ.

Όλα αυτά είναι που κάνουν τα παιδιά δυστυχισμένα. 

Εκτός από τις ευθύνες των γονιών όμως, έχει και η παρεχόμενη Παιδεία τις δικές της. Παρά τις τεράστιες και φιλότιμες προσπάθειες πολλών εκπαιδευτικών, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση δεν προχώρησε ποτέ στην ουσία. 

• Ποτέ δεν αφιερώνονται περισσότερες ώρες για να ασχοληθούν οι δάσκαλοι με επιμέρους αδυναμίες των παιδιών. 
• Η κριτική σκέψη είναι το άλφα και το ωμέγα κατά την ταπεινή μας άποψη σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα. Να μην κατσαδιάζονται δηλαδή τα παιδιά, που διαμορφώνουν με επιχειρήματα τη δική τους άποψη, η οποία δεν παπαγαλίζει τον δάσκαλο.

Πολλοί από εμάς όντες παιδιά έζησαν αυτή τη βάσανο των φροντιστηρίων και της εξαντλητικής ρουτίνας. 

Όπως φαίνεται, χρόνια μετά, πολύ λίγα άλλαξαν. Πέραν από τη λύπη που εκφράζουν οι αρμόδιοι, έχουν και την ευθύνη, επιτέλους, να αλλάξουν ριζικά πολλά πράγματα. Άλλωστε, μόνο ένα παιδί μπορεί να ονειρεύεται, μόνο αυτό μπορεί να φέρει το νέο που θα ωφελήσει την κοινωνία μας. 

Ας του δώσουμε την ευκαιρία…

Δημήτρης Στρατής

dialogos
Το Χαμομηλάκι

Γονείς, ενισχύστε την ψηφιακή σας νοημοσύνη! Η «Μπλε Φάλαινα» και ο διαδικτυακός Ωκεανός The Blue Whale: Important Information for Parents!

The Blue Whale Suicide Game: 
Important Information for Parents!

Ο πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης της Διαταραχής Εθισμού στο Διαδίκτυο, ψυχίατρος Δρ. Κωνσταντίνος Σιώμος μιλάει στην «Ε»

«Τα παιδιά στην περίοδο της εφηβείας θα κάνουν συνήθως αυτό που κάνει η παρέα. Η ενημέρωση και μόνο δεν φτάνει γι΄ αυτήν την ηλικιακή ομάδα. Στο σχολείο θα πρέπει να υπάρχει ειδικό μάθημα έτσι ώστε να αποκτήσουμε ψηφιακή νοημοσύνη διότι το 2025 χρήστες του ίντερνετ θα είναι 9 στους 10 σε όλον τον πλανήτη και όχι 1 στους 2 που είναι σήμερα».

Ο κ. Κωνσταντίνος Σιώμος είναι ψυχίατρος όμως η «Ε» του ζήτησε να μιλήσει με αφορμή την αρρωστημένη τρέλα που ονομάζεται «Μπλε Φάλαινα» και με τη δεύτερη ιδιότητά του. Είναι πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης της Διαταραχής Εθισμού στο Διαδίκτυο που σαν βασικό σκοπό έχει την ευαισθητοποίηση των πολιτών γύρω από το συγκεκριμένο ζήτημα.

Τα χαρακτηριστικά αυτής της θανατηφόρας, εν τέλει σε πολλές περιπτώσεις, σειράς δοκιμασιών είναι γνωστά. 

Γι' αυτό τον λόγο ρωτάμε τον κ. Σιώμο τι πρέπει να κάνουν οι γονείς σε τέτοιες περιπτώσεις. 

«Από πολύ μικρή ηλικία οφείλουμε να έχουμε κάποια φίλτρα, προγράμματα γονικού ελέγχου για να μπορούμε να ελέγχουμε και να έχουμε φραγή σε ιστοσελίδες για παράνομο, ακατάλληλο ή επιβλαβές περιεχόμενο. Όλες οι εταιρίες τηλεπικοινωνιών έχουν ειδικά προγράμματα που τα προμηθεύουν αυτά αρκεί να το ζητήσουμε. Από κει και πέρα χρειάζεται ενημέρωση», λέει και αμέσως γίνεται πιο συγκεκριμένος: 

«Στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή ο γονέας δεν μπορεί να μένει στο «ξέρω μόνο να ανοίγω τον υπολογιστή». 

Πρέπει να ενισχυθεί η ψηφιακή του νοημοσύνη. Έχουμε όλοι ένα προφίλ στο διαδίκτυο. 

Ξέρουμε πώς να το διαχειριζόμαστε; 

Ποια είναι τα δικαιώματά μας; 

Ξέρουμε να τα ασκούμε; 

Για να μάθουμε και στα παιδιά μας. Ξέρουμε πώς να προστατευτούμε από το μπούλινγκ; 

Κάτι που είναι βασικό στοιχείο στο παιχνίδι «μπλε φάλαινα». Το παιδί μέσω του φόβου συνεχίζει να παίζει. Ένας ενήλικας θα το έκλεινε ή θα το αγνοούσε ή θα έκανε την καταγγελία αν απειλούνταν. Ένα παιδί δεν έχει την ικανότητα αντίστασης.

Άρα πρέπει να πούμε στα παιδιά μας να μην φοβούνται. Να έχουμε έναν ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας. Να μην είμαστε τιμωρητικοί ή απαξιωτικοί. Να είμαστε κοντά στα παιδιά για να μας εμπιστευτούνε. Μόλις μας εμπιστευτούν να τα στηρίξουμε. Γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα απομονωθούν και αν γίνει αυτό θα επιτευχθεί ο στόχος του συγκεκριμένου παιχνιδιού και όλων αυτών των αντίστοιχων παιχνιδιών».

Σύμφωνα με τον ίδιο το φαινόμενο «Μπλε Φάλαινα» δεν είναι το πρώτο. Υπάρχουν κι άλλα που έχουν δημιουργηθεί στο παρελθόν και επηρεάζουν κυρίως αδιάγνωστους καταθλιπτικούς έφηβους ή ομάδες παιδιών που κάνουν χρήση ουσιών είτε όταν προέρχονται από φτωχό κοινωνικό και υποστηρικτικό περιβάλλον.

«Το 2006 υπήρχαν 100.000 σελίδες για το πώς μπορεί να αυτοκτονήσει κάποιος. Άρα πρέπει να δούμε πώς θα το προσεγγίσουμε» τονίζει χαρακτηριστικά.

ΕΧΕΜΥΘΟΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗΣ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

«Σε ένα πρώτο επίπεδο το διαδίκτυο μπορεί να χαρακτηριστεί ως εχέμυθος πληροφοριοδότης. Σε ανθρώπους που έχουν περιέργεια για όλα αυτά τα φαινόμενα το διαδίκτυο μπορεί να δώσει όλες αυτές τις πληροφορίες και δεν είναι εύκολο να βάλεις όριο σε αυτές.

Αφού συλλέγονται αυτές οι πληροφορίες δημιουργούνται ομάδες αυτοκτονίας.

Σε ένα τρίτο επίπεδο μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα δοκιμαστήριο στο οποίο οι έφηβοι εμπλέκονται σε αυτοκτονικού τύπου συμπεριφορές με ελάσσονα αυτοκτονική συμπεριφορά δηλαδή χαρακιές και χρήση ουσιών. 

Σιγά- σιγά εξοικειώνεται. 

Αυτό καταγράφεται και βρίσκει μιμητές σε όλον τον κόσμο.

Πέρα από την ελάσσονα αυτοκτονική συμπεριφορά υπάρχει και η μείζονα αυτοκτονική συμπεριφορά με ακρωτηριασμούς και τέλος υπάρχουν και οι ολοκληρωμένες αυτοκτονικές συμπεριφορές. Στην Ιαπωνία θεωρείται λύση σε κάποια προβλήματα, λόγω κουλτούρας. Υπάρχει και η συνάντηση που ονομάζεται Net Suicide που είναι η συνάντηση στον ίδιο χώρο ανθρώπων που θέλουν να αυτοκτονήσουν. Κάποιος παρατηρητής υπάρχει. Εδώ δεν είναι μόνο ψυχιατρικό το θέμα, υπάρχουν και ποινικές ευθύνες. Γι' αυτό χρειάζεται επιστημονικό τιμ με την αστυνομία και να ελέγξουμε και τις νομοθεσίες μας αυτά τα θέματα. Τα θέματα αυτά πρέπει να μπούνε σε ένα πλαίσιο διεθνούς δικαίου».

Και εγένετο Ακαδημία Ψηφιακού Πολίτη…

Ζητάμε από τον κ. Σιώμο να μας μιλήσει για τη λειτουργία της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης Εθισμού και εξηγεί πως αν και αρχικός στόχος είναι να ευαισθητοποιήσει σε θέματα γύρω από το διαδίκτυο, 

«προχωρώντας όμως τα χρόνια μέσα από την επιστημονική γνώση και τη μας δουλειά ιδρύσαμε το καλοκαίρι του 2016 την Ακαδημία Ψηφιακού Πολίτη. Είναι ένα εκπαιδευτικό όργανο της Εταιρείας που συνεργάζεται στην ευαισθητοποίηση του κοινού καθώς επίσης και οργανώνουμε ημερίδες με σκοπό τη δημιουργία ενός φόρουμ διεπιστημονικής προσέγγισης και βέλτιστων πρακτικών για τη διαχείριση αυτών των θεμάτων».

ΠΩΣ ΤΙΜΩΡΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΒΑΤΕΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ

«Η μπλε φάλαινα εντάσσεται στο κυβερνο-έγκλημα»

*Τι λέει στην «Ε» ο ποινικολόγος, Δρ. Φώτης Σπυρόπουλος

«Η μπλε φάλαινα καθώς και άλλες συναφείς πρακτικές με τις οποίες ανήλικοι προκαλούνται σε "ασκήσεις θάρρους" μέσω διαδικτύου εντάσσονται στο κυβερνο-έγκλημα, με την έννοια

Μην ποστάρεις μαντινάδες στον τοίχο του νεκρού παιδιού...

Πόσες, ακόμη, φτηνές δικαιολογίες χρειάζεται να βρούμε;

του Κ. Μπογδανίδη

Άλλο ένα παλικάρι χάθηκε σε τροχαίο. Μόλις 16 ετών. Πάλι με μοτοσικλέτα. Ναι, στους κακούς δρόμους της Κρήτης. Στο άθλιο οδικό δίκτυο. Σε μια ριγμένη, από το κράτος, περιοχή. Σε μια Κρήτη που είναι αποπαίδι στα μεγάλα και ασφαλή δημόσια έργα!

Να πούμε κι άλλα; Να καθυβρίσουμε το ελληνικό κράτος που δεν μπορεί και δεν θέλει! Να προσθέσουμε προφάσεις εν αμαρτίας στην υποτιμημένη ζωή μας; Πόσες ακόμη φτηνές δικαιολογίες χρειάζεται να ψελλίσουμε ;

Εντάξει, να μην αθωώσουμε τους βασικούς υπαίτιους της κατάντιας της ελληνικής κοινωνίας! Να τους βρούμε τους εγκληματίες! Αλλά ποιοι είναι; Οι...άλλοι; Πάντα κάποιοι άλλοι;

Αναρωτιέμαι εάν θα συνέλθουμε ποτέ... Θα καταλάβουμε ότι το πρόβλημα είναι δικό μας;

Το αίμα που χύνεται στους δρόμους… δεν είναι των άλλων, είναι των παιδιών μας!

Τι πρέπει να γίνει για να φωνάξουμε ότι δεν πάει άλλο! Πόσο λίγοι πρέπει να μείνουμε πια σε αυτό τον τόπο; Πόσα παιδιά , νέους ανθρώπους πρέπει να αποχαιρετίσουμε ή να τους στοιβάζουμε στην εντατική για να αντιληφθούμε πόσο αποτρόπαιο είναι το πρόσωπο του τέρατος που εκθρέψαμε;

Δεν θα επαναλάβω όσα έχω γράψει κατά καιρούς για την υποκρισία μας. Αλλά εάν δεν κάνουμε κάτι όλοι μας, γονείς, δάσκαλοι, άντε και πολιτικοί για να μην τους εξαιρούμε από αυτή την τραγωδία, τα παιδιά μας θα εξακολουθήσουν να κείτονται σε μια άσφαλτο και τίποτα δεν μπορεί να ξεπλύνει την αδιαφορία μας.

Έγραψα πάλι πολλά. Αρκούσε το συγκλονιστικό κείμενο που ανήρτησε ο φίλος μου Νίκος Συλλιγάρδος:

«Είσαι μάνα... είσαι πατέρας.... Κοιτάξου καλά στον καθρέπτη. Εσύ. Που αφήνεις το παιδί σου να οδηγεί χωρίς κράνος. Εσύ. Που του επιτρέπεις να βγαίνει, να πίνει και να ξενυχτά. Εσύ. Που του δίνεις το αγροτικό για να κάνει τις μαγκιές του χωρίς δίπλωμα. Που οδηγείς χωρίς ζώνη και σε βλέπει. Που τρέχεις και σε βλέπει. Που προσπερνάς επικίνδυνα και σε βλέπει. Μην ποστάρεις μαντινάδες στον τοίχο του νεκρού παιδιού... δεν θα τις δει κανείς. Κοιτάξου στον καθρέπτη μόνο και σκέψου αν σου πάνε τα μαύρα.»

cretalive

Να προσέχετε και να φροντίζετε τoν εαυτό σας, το χρωστάτε και στα παιδιά σας

Πριν δύο μήνες περίπου μια αγαπημένη, παλιά συνάδελφος έφυγε από τη ζωή. Μπήκε στο νοσοκομείο για κάτι που όλοι νόμιζαν ότι «θα περνούσε» και δεν γύρισε ποτέ. Αυτή η παλιά συνάδελφος, είχε ένα κοριτσάκι, ένα γλυκό πλασματάκι 4 ετών, που περίμενε τη μαμά του να γυρίσει από τη δουλειά και εκείνη δεν επέστρεψε ποτέ.

Όταν έμαθα τα δυσάρεστα νέα, η σκέψη μου πήγε πρώτα στο παιδί της, και μετά σε αυτήν την υπέροχη γυναίκα που έτυχε να δουλέψω μαζί της αρκετά χρόνια και που έφυγε ξαφνικά, ενώ είχε να κάνει τόσα στη ζωή της, ενώ είχε ανθρώπους που την αγαπούσαν να την περιμένουν. 

Ίσως, γιατί είμαι κι εγώ μητέρα και δεν μπορώ να διανοηθώ για το παιδί μου, και λιγότερο για μένα, ότι μπορεί να ξημερώσει ένα πρωινό, που απλά δεν θα με ξαναδεί, από ένα γύρισμα της τύχης που κανείς μας δεν επέλεξε.

Και τότε συνειδητοποίησα πόσο πολύ πρέπει να προσέχουμε τους εαυτούς μας, τουλάχιστον σε αυτά που ορίζουμε. Γιατί για τα άλλα δεν είναι δικό μας το σχέδιο, είτε μας αρέσει, είτε όχι. Πως πρέπει, όσο περνάει από το χέρι μας να φροντίζουμε να είμαστε καλά.

Δεν περιορίζω τις επιλογές μας στη διατροφή, στο κάπνιζε λιγότερο, στο πίνε πολλά νερά. Απλά σε μία εγκράτεια που είναι καλό να ακολουθούμε σε πράγματα που αν δεν είχαμε παιδί δεν θα την σκεφτόμασταν πια. 

Ο πατέρας μου, όταν γεννήθηκα, έκοψε το μουστάκι του, γιατί φοβόταν ότι θα έβαζα το χέρι μου εκεί, και θα γέμιζα μικρόβια. Μπορεί να φαίνεται αστείο, και είναι. Και φυσικά δεν ακούγεται και τόσο τρομερή θυσία το να κόψει κανείς το μουστάκι του. Μπορεί για άλλους να είναι υπερβολή. Ωστόσο έκανε κάτι, για να με προστατέψει. Στερήθηκε ένα τόσο δα μικρό «έμβλημα» ανδρισμού για την «πριγκίπισσά του».

Μόλις έγινα μάνα, ενστικτωδώς σταμάτησα να τρέχω με το αμάξι σαν την τρελή, όσο κι αν μου άρεσε η ταχύτητα, έβαζα διαρκώς ζώνη, εγώ που κορόιδευα όσους φορούσαν (τραγικό, το ξέρω είτε έχεις παιδί είτε όχι). Κι όλα αυτά γιατί όφειλα σε αυτό το παιδάκι να είμαι εδώ, να του χαρίσω ασφάλεια, την παρουσία μου, την αγκαλιά μου και μια σιγουριά που ένας γονιός μπορεί να δώσει.

Το να προσέχεις τον εαυτό σου όσο μπορείς, το να φροντίζεις να κρατηθείς στη ζωή, όσο περνάει από το χέρι σου, είναι καθήκον σου. Αποτελεί συνέπεια στην απόφασή σου να φέρεις έναν μωρό στον κόσμο και στη δέσμευσή σου, ότι θα είσαι εκεί για όσο σε χρειάζεται. Ή μάλλον για όσο, αντικειμενικά σε χρειάζεται, για όσο τουλάχιστον εξαρτάται η ζωή του από σένα. Αυτή η τεράστια ευθύνη, ίσως είναι εν πολλοίς ο αποχαιρετισμός στη νεότητα, όταν γίνεσαι γονιός. Γιατί πλέον δεν μπορείς να θεωρείς τον εαυτό σου αθάνατο. Ίσα ίσα, είναι καιρός να συνειδητοποιήσεις την θνητότητά σου, αν δεν το έχεις κάνει ακόμα.

Ακούμε καθημερινά γύρω μας να συμβαίνουν τραγικά πράγματα. Ειδικά αυτή η χρονιά, δεν ξέρω, πήρε αγαπημένους ανθρώπους – και δεν μιλάω για τους σταρ, μιλάω για κόσμο με παιδιά και άπειρα όνειρα. Κι αν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό, ας κάνουμε το καλύτερό μας γι’ αυτά που μπορούμε.

Έχουμε πολλά παραμύθια να πούμε ακόμα στα παιδιά μας, έχουμε πολλά παιχνίδια να παίξουμε κάτω από τα σκεπάσματα, έχουμε πολλές εκδρομές, πολλές αποφοιτήσεις, πολλά φιλιά και αγκαλιές, πολλούς καυγάδες και χτυπήματα της πόρτας και πολλά ξαναμονιάσματα. Δεν θέλουμε να τα χάσουμε όλα αυτά. Ή μάλλον για να μην χάσουμε όλα αυτά, ας στερηθούμε κάποια άλλα, που εμείς κρίνουμε ότι μας βλάπτουν. Είναι πιο δίκαιο για όλους.
Με αφορμή την Κατερίνα που δεν ξεχνώ ποτέ

themamagers

Πάει, το πήρα απόφαση. Εγώ φταίω ...

πρώτη ανάρτηση από το χαμομηλάκι εδώ

Σε έναν πελώριο στα μάτια του κόσμο, υπάρχουν χιλιάδες λόγοι για να φταίει. Σε μια ζωή της οποίας δεν έχει τον έλεγχο. Δίπλα σε ανθρώπους από τους οποίους εξαρτάται απόλυτα.

Υπάρχουν εκατοντάδες παράλογες στιγμές στις οποίες φταίει.
Δεκάδες παράλογα λάθη τα οποία δεν έκανε, δεν προέβλεψε, δεν γνώριζε και για τα οποία φταίει…
..........................
Αυτός ο μικρός άνθρωπος με τα λεπτά χέρια και τα πελώρια μάτια.
Φταίει για όλα και ζει την καθημερινή αγωνία…για όλα αυτά για τα οποία θα φταίει μέχρι το τέλος της ημέρας…
Προσπαθεί σκληρά να ελαχιστοποιήσει τα λάθη μα είναι αδύνατον να γίνει αυτό.
Άλλωστε πώς να σταματήσεις να φταις για κάτι που δεν φταις;
..........................
Σε κάθε φωνή, σε κάθε ένταση, μια σκιά είναι πίσω.
Ένα προσωπάκι σιωπηλό, χλωμό, παρακολουθεί με αγωνία και δεν προσπαθεί πια να καταλάβει…
Το έχει πάρει απόφαση πως φταίει!!! 
Όχι. Στόχος δεν είναι η ενοχή. Στόχος είναι η ευθύνη.
..........................
Πως γίνεται αυτό με εμένα;…
Αλλάζω και προσπαθώ να αλλάξω όχι από τη στιγμή που έγινα γονιός αλλά, από τη στιγμή που το συνειδητοποιώ.
Από τη στιγμή που νιώθω την ανάγκη να κάνω χαρούμενο, όχι μόνο το παιδί μου αλλά να ξανακάνω χαρούμενο το παιδί εκείνο.
..........................
Το μικρό μπερδεμένο ανθρωπάκι που νόμιζε πως φταίει για όλα…
Εμένα! Εσένα!
Πριν θυμώσεις, πριν μιλήσεις, πριν σηκώσεις τη φωνή σου ή το χέρι σου, στάσου λίγο και σκέψου... Σκέψου την δύναμη που έχεις. Εσύ ο πελώριος γονιός. Σκέψου την εξουσία! Την εξουσία σου πάνω του....Τον έλεγχο σε έναν άλλο άνθρωπο. ..........................
«Θα σε πάρω αγκαλιά και θα σε σφίξω όπως σου αξίζει.
Μην φοβάσαι μικρέ άνθρωπε. Δεν σου έχω πει ποτέ ψέματα και σήμερα θα σου πω μια μεγάλη και δύσκολη για εμένα αλήθεια…
Να θυμάσαι λοιπόν, δεν φταις εσύ, εγώ φταίω!»

...Σε όλους τους μικρούς μας ανθρώπους. Σε αυτούς που μεγαλώνουμε και σε αυτούς που ζουν ακόμη μέσα μας.... Σε εσάς αγαπημένοι...  

όλο το κείμενο από τη Μαμά Κατερίνα εδώ: http://kapaworld 

Χρειαζόμαστε καλύτερους δασκάλους; Ναι, αλλά και καλύτερους γονείς

«Και μόνο να ρωτήσεις το παιδί σου πώς ήταν η μέρα του στο σχολείο και να δείξεις γνήσιο ενδιαφέρον για τα μαθήματα που κάνει, μπορεί να έχει την ίδια αποτελεσματικότητα με ώρες φροντιστηρίου. Είναι κάτι που μπορεί να κάνει ο κάθε γονιός, άσχετα από το μορφωτικό ή το κοινωνικό του επίπεδο» 
.
Αναμφίβολα, ένας καλός δάσκαλος μπορεί να επιδράσει σε μεγάλο βαθμό στην επίδοση ενός μαθητή: χρειάζεται να στρατολογούμε, να εκπαιδεύουμε και να ανταμείβουμε τέτοιους δασκάλους. 

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που δείχνουν νεότερες μελέτες: χρειαζόμαστε και καλύτερους γονείς. Οι γονείς που εστιάζουν στην εκπαίδευση των παιδιών τους μπορούν κι αυτοί να επιδράσουν θετικά στις επιδόσεις τους.

Better Teachers? Yes, But Better Parenting Too

Οι καλύτεροι γονείς μπορούν να κάνουν τον κάθε δάσκαλο
πιο αποτελεσματικό.

Κάθε τρία χρόνια, ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) διεξάγει διαγωνισμούς ως μέρος του Διεθνούς Προγράμματος Αξιολόγησης Μαθητών (PISA), κατά τους οποίους εξετάζει 15χρονους, σε οικονομικά ανεπτυγμένες χώρες, ως προς την κατανόηση γραπτού κειμένου και την ικανότητά τους να χρησιμοποιούν ό, τι έχουν μάθει στα μαθηματικά και τις επιστήμες για να λύσουν πραγματικά προβλήματα. Οι 15χρονοι της Αμερικής [και της Ελλάδας, πρέπει να προσθέσουμε, σ. τ. μ.] υπολείπονται κατά πολύ των συνομηλίκων τους από χώρες όπως η Σιγκαπούρη και η Φινλανδία.

Για να κατανοηθεί καλύτερα γιατί άλλοι μαθητές αριστεύουν και άλλοι όχι, ο Αντρέας Σλάιχερ, ο οποίος επιβλέπει τις εξετάσεις του PISA, πήρε την πρωτοβουλία να κοιτάξει και πέρα από τις σχολικές τάξεις. Ετσι (το 2006 σε 4 χώρες και το 2009 σε άλλες 17) η ομάδα του PISA πήρε συνεντεύξεις από γονείς 5.000 μαθητών σχετικά με το πώς ανατρέφουν τα παιδιά τους και κατόπιν συνέκρινε τις απαντήσεις με τα αποτελέσματα των εξετάσεων. 

Πριν από λίγο καιρό, το PISA δημοσίευσε τα τρία κύρια ευρήματα της έρευνας: «Οι 15χρονοι μαθητές που οι γονείς τους διάβαζαν συχνά βιβλία μαζί τους την πρώτη χρονιά του δημοτικού», μου συνόψισε ο Α. Σλάιχερ, «εμφάνισαν σημαντικά καλύτερα αποτελέσματα από εκείνους που οι γονείς τους διάβαζαν μαζί τους σπανίως ή καθόλου. Δεύτερον, το πλεονέκτημα όσον αφορά τους μαθητές που οι γονείς τους τους διάβαζαν στα πρώτα σχολικά τους χρόνια είναι προφανές, ανεξαρτήτως κοινωνικοοικονομικού υπόβαθρου. Και τρίτον, η ενασχόληση των γονιών με τα 15χρονα παιδιά τους συνδέεται επίσης στενά με τις καλύτερες επιδόσεις στο PISA».

Ο Σλάιχερ μου εξήγησε ότι «και μόνο να ρωτήσεις το παιδί σου πώς ήταν η μέρα του στο σχολείο και να δείξεις γνήσιο ενδιαφέρον για τα μαθήματα που κάνει μπορεί να έχει την ίδια αποτελεσματικότητα με ώρες φροντιστηρίου. Είναι κάτι που μπορεί να κάνει ο κάθε γονιός, άσχετα από το μορφωτικό ή το κοινωνικό του επίπεδο».

Το είδος της γονεϊκής ενασχόλησης είναι επίσης σημαντικό. Όπως σημειώνεται, π. χ., στην έρευνα του PISA, «η διαφορά επίδοσης στην κατανόηση κειμένου είναι μεγαλύτερη, όταν οι γονείς διαβάζουν βιβλία με τα παιδιά τους, όταν μιλούν μαζί τους για το τι έκαναν στη διάρκεια της μέρας και όταν τους αφηγούνται ιστορίες», ενώ είναι μικρότερη όταν απλώς παίζουν με τα παιδιά τους.

Πρόσφατη μελέτη του αμερικανικού Κέντρου Δημόσιας Εκπαίδευσης κατέληξε σε παρεμφερή ευρήματα, που δημοσιεύτηκαν από τη διευθύντρια του Κέντρου, Πατ Μπαρθ, στο τελευταίο τεύχος της American School Board Journal. Η μελέτη «Πώς η γονεϊκή φροντίδα επηρεάζει τις σχολικές επιδόσεις» κατέληξε σε συμπεράσματα που «προκαλούν κάποια έκπληξη», όπως γράφει η Π. Μπαρθ. «Η γονεϊκή ενασχόληση μπορεί να πάρει πολλές μορφές, όμως μόνο ορισμένες από αυτές σχετίζονται με υψηλότερες μαθητικές επιδόσεις. Οι γονεϊκές δράσεις που υποστηρίζουν τη μάθηση των παιδιών στο σπίτι είναι πιο πιθανό να επηρεάσουν θετικά τα ακαδημαϊκά επιτεύγματα στο σχολείο».

«Ελέγχετε τη σχολική δουλειά του παιδιού στο σπίτι· βεβαιώνεστε ότι το παιδί πηγαίνει στο σχολείο· ανταμείβετε τις προσπάθειές του και συζητάτε ενθαρρυντικά την ιδέα να πάει στο πανεπιστήμιο. Όλα αυτά συνδέονται με την καλύτερη παρακολούθηση των μαθημάτων, υψηλότερους βαθμούς και καλύτερη προετοιμασία για το πανεπιστήμιο».

Χωρίς αμφιβολία, δεν υπάρχει υποκατάστατο του καλού δασκάλου. Είναι ό, τι πιο πολύτιμο για την εκπαίδευση. Όμως, ας μη ρίχνουμε όλο το βάρος στους δασκάλους. Οι καλύτεροι γονείς μπορούν να κάνουν τον κάθε δάσκαλο πιο αποτελεσματικό.

Του Thomas L. Friedman / New York Times / Καθημερινή

Τα παιδιά που μεγαλώσαμε

pandora's box

Οι περισσότερα είναι μορφωμένοι. Έχουν να επιδείξουν εντυπωσιακή λίστα σπουδών.

Η εικόνα τους ανταποκρίνεται στις αισθητικές ντιρεκτίβες της εποχής (γυμνασμένο σώμα, καλές αναλογίες, ντύσιμο προσεγμένο, πακέτο life style ).

Η συμπεριφορά τους είναι ομοιογενής ως παραγώγων κλωνοποίησης.

Το γλωσσικό τους «ιδίωμα» επίσης.

Ιδιοκτήτες αγαθών ήδη από μικρή ηλικία, πολύ πριν μπουν στην παραγωγική διαδικασία και καταστούν άξιοι να ικανοποιούν τις επιθυμίες τους με δικό τους χρήμα άρα και κόπο, έχουν αυτοκίνητο, γκαρσονιέρα, μηχανή, τα κλειδιά του εξοχικού κλπ κλπ.

Πολλοί εξ αυτών μετά την απόκτηση βαρύγδουπων τίτλων σπουδών στο εξωτερικό επιστρέφουν στην πατρίδα παραμένοντας άνεργοι καθώς η χώρα μας δεν προσφέρεται να αμείψει επαρκώς ανάλογα προσόντα, διαμένουν με τους γονείς τους αν και ήδη αρκετά μεγάλοι και αρκούνται να ροκανίζουν το οικογενειακό εισόδημα ζώντας πολυτελώς ως «χλιδάνεργοι**».

Μυημένοι από τρυφερή ηλικία στο σεξ χωρίς απαραίτητα να περάσουν από τα εξελικτικά στάδια του πλατωνικού έρωτα, του φλερτ και του συναισθηματικού προσανατολισμού των σχέσεων, διαμορφώνουν μια νέα εικόνα του καθαρά λιμπιντικού ενήλικα που ήδη απαξίωσε αυτό που παρέλειψε να γνωρίσει.

Αυτοφυείς πλέον καταναλωτές και εκπαιδευμένοι υπηρέτες του συστήματος, προσπαθούν μάταια να εντυπωσιάσουν τον περίγυρο αλλά και τον ίδιο τους τον εαυτό. Αντ΄ αυτού εισπράττουν την απογοήτευση καθώς διαπιστώνουν την τραγική ομοιότητα μεταξύ τους από την οποία αδυνατούν και να διαφύγουν.

Στερημένοι ιδεολογικών προτύπων και ηθικού κώδικα στρέφονται ενστικτωδώς για να καλύψουν αυτή την βαθύτερη ανάγκη τους στην ηρωοποίηση ειδώλων της βιομηχανίας του θεάματος, εκκεντρικών ηρώων του περιθωρίου, νικητών reality shows’, αποβλακωμένων γιάπηδων, επιδειξιμανών bobos (bourgeois bohemians) και όποιων άλλων διαθέτει η μακροσκελής λίστα πρωταγωνιστών της σύγχρονης ντεκαντάνς. Στην καλύτερη περίπτωση (το μη χείρον θα σημείωνα) παραδίνονται στον κυνισμό και την πεζότητα .

Κομματικοποιημένοι ή μη, στο βάθος λειτουργούν ως απολιτίκ αφού το μήνυμα «η πολιτική είναι για τους πολιτικούς και ο σώζων εαυτόν σωθήτω!» έχει περάσει από τον εγκέφαλό τους και διανύει ήδη τον πεπτικό τους σωλήνα.

Εκπαιδευμένοι να αναγνωρίζουν αξία μόνο σε ότι καταναλώνεται, φοριέται, τρώγεται ή προσφέρει ηδονή επιδεικνύουν υπερβάλλοντα ζήλο απέναντι στα αντικείμενα και όχι στα υποκείμενα με τα οποία διατηρούν μια διαφανή επικοινωνία χωρίς βάθος ή πλάτος που δεν απέχει πολύ από το να την πεις ανύπαρκτη.

Καλοί πελάτες των ψυχολόγων, των ψυχοφαρμάκων, των ψυχοτρόπων ουσιών και της ιλουστρασιόν ευδαιμονίας φαντάζουν τόσο αξιολύπητα ανερμάτιστοι στο ταξίδι της ζωής, τόσο δυστυχείς και τόσο «προγραμμένοι» από το κατεστημένο που ο χαρακτηρισμός τους ως νέα γενιά περισσότερο τρόμο σε γεμίζει παρά ελπίδα για το αύριο που παραδίδεις στα χέρια τους.

Ο λόγος για τους νέους ανθρώπους.

Μην βιαστείτε οι εκπρόσωποι αυτής της ηλικίας να με εξοστρακίσετε για από καθέδρας απαγγελία σκληρού κατηγορητηρίου ούτε για παραληρηματική έξαρση υπηρετούντος το χάσμα των γενεών. Δεν είμαι δα και τόσο μεγάλη! Είμαι όμως μητέρα και θα κριθώ αν πέτυχα στην αποστολή μου εκ του αποτελέσματος που δεν είναι άλλο από το ίδιο το παιδί που μεγαλώνω.

Ούτε ακόμη να με κατηγορήσετε για συλλήβδην απαξίωση της νεολαίας. Γνωρίζω πως υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις αλλά –δυστυχώς-σε ποσοστό τέτοιο που να επιβεβαιώνεται ο κανόνας.

Όποτε τόλμησα να ξεστομίσω αυτές μου τις δυσάρεστες διαπιστώσεις κάποιοι εκπρόσωποι αυτής της γενιάς ούρλιαξαν διαμαρτυρόμενοι και μου συνέστησαν να μην πυροβολώ τους νέους και να τους αναγνωρίσω το δικαίωμα στη διαφορετικότητα χωρίς να τους αρνούμαι την ελπίδα να χτίσουν έναν κόσμο εξίσου αξιόλογο, τον δικό τους.

Λυπάμαι, μα δεν βλέπω καμιά αξιοπρόσεκτη διαφορετικότητα και καμιά ελπίδα στο φως του τούνελ. Το φταίξιμο όμως γι αυτή την κατάσταση δεν είναι δικό τους. Σε καμιά περίπτωση!

Δεν κατηγορώ κανένα από τα σημερινά παιδιά. Κατηγορώ τους γονείς τους.

Δεν ρίχνω ευθύνη στη γενιά τους αλλά στη δική μας που ως προηγούμενη δημιούργησε, γαλούχησε και ανέθρεψε όπως ανέθρεψε την καινούρια.

Κατηγορώ εμάς τους γονείς που δεν παραδώσαμε σ΄ αυτά τα παιδιά κανένα σύμβολο, κανένα όραμα και καμία ιδεολογία στο βάθρο της γιατί προλάβαμε να τα γκρεμίσουμε και να τα απαξιώσουμε όλα!

Τα βάζω μ’ εμάς τους γονείς που αντιδρώντας στην καταπίεση του συντηρητισμού μέσα στον οποίο μεγαλώσαμε, εγκαθιδρύσαμε επαναστατώντας όχι την ελευθερία αλλά την ασύδοτη αναρχία.

Ρίχνω ευθύνη σ΄ εμάς που εξαργυρώνουμε την απουσία ή το πλημμελές ενδιαφέρον απέναντι στα παιδιά μας με υλικά ανταλλάγματα, ανούσιες παροχές και δώρα άδωρα.

Σ΄ εμάς που επιλέξαμε να είμαστε μπαμπάδες και μαμάδες-φιλαράκια ενστερνιζόμενοι τα νέα θέσφατα της παιδαγωγικής και της ψυχολογίας. Έτσι οδηγηθήκαμε στο απαράμιλλο κατόρθωμα να καταργήσουμε τα όρια της ηλικίας, της εμπειρίας και του σεβασμού και να μετατρέψουμε την γονεϊκή μας ευθύνη σε πάρτι για όλες τις ηλικίες.

Κάθε καινούρια γενιά εγκαθιδρύει την εποχή της στηριζόμενη στον συμβολικό θάνατο της παλιάς. Εδώ ο θάνατος της παλιάς γενιάς στερούμενος συμβολισμού προσιδιάζει σε έναν φυσιολογικό θάνατο και αφήνει τους νέους μάλλον ορφανούς και δυστυχείς παρά φερέλπιδες διεκδικητές μιας υγιούς εξέλιξης.

Η εικόνα μιας κοινωνίας με "γερασμένους νέους" και "ξεσαλωμένους νεανίζοντες γονείς" δεν είναι η καλύτερη που θα μπορούσαμε να οικοδομήσουμε.

Δεν ξέρω αν ζητώντας ένα «συγνώμη» απ΄ αυτά τα παιδιά θα άλλαζε κάτι.

Ούτε ξέρω αν προλαβαίνουμε να αναστρέψουμε τις συνέπειες των επιλογών μας για να τα γλυτώσουμε από τα χειρότερα.

Εκείνο που ξέρω με σιγουριά να πω είναι ότι δια του παραδείγματος συστήνεται η υποθήκη που αφήνουν οι γονείς προς τα παιδιά τους και κρίνεται αν μια κοινωνία θα πάει μπροστά ή θα αυτοκτονήσει.

Εμείς καθώς φαίνεται ελαφρά τη καρδία επιλέξαμε το δεύτερο καταχρώμενοι της ασυλίας που μας έδωσε η φύση μέσα από το ύψιστο χάρισμα να τους φέρουμε στον κόσμο.

Φαίνεται όμως πως αυτό δεν φτάνει.



*Το παραπάνω κείμενο το αφιερώνω στο Χαμομηλάκι
**Για τους "χλιδάνεργους" μπορείτε να διαβάστε εδώ και εδώ αλλά και σε κάποιες χιλιάδες αποτελέσματα αναζήτησης του λήμματος μιας και από τότε που ο όρος γεννήθηκε μέσω μιας ανώνυμης επιστολής στο Internet γράφτηκαν πολλά ενδιαφέροντα άρθρα.

Μπροστά στα μάτια των παιδιών του ...

Εύχομαι όλοι να είσαστε καλά.

Πριν από λίγο υπήρξα μάρτυρας μιας απίστευτης σκηνής: πατέρας οδηγός ταξί, βρίσκεται μέσα στο αυτοκίνητό του με τα παιδιά και τη γυναίκα του. Ξαφνικά ξεσπάει άγριος καυγάς και ο πατέρας πετάει στην κυριολεξία έξω από το ταξί τη γυναίκα του, ουρλιάζοντας, μπροστά στα μάτια των παιδιών του.

Ο κόσμος που βρίσκονταν κοντά, με ανοικτό το στόμα, παρακολούθησε τη σκηνή και προσπάθησε να μεσολαβήσει. (αυτή τη στιγμή που σας γράφω, η ιστορία συνεχίζεται, μπροστά στο γραφείο κάποιου δικηγόρου, μάλλον το ζευγάρι βρίσκεται σε διαδικασία διαζυγίου).

Και τα παιδιά; Ποιος από τους δύο αυτή τη στιγμή σκέφτεται τα παιδιά; Μάλλον κανείς.

Γονείς είμαστε οι περισσότεροι, και σίγουρα έχουμε καυγαδίσει με το σύντροφό μας. Όμως τα παιδιά δεν έχουν καμία θέση στα προβλήματα αυτά. Κρατήστε τα παιδιά μακριά, όσο το δυνατόν πιο μακριά από τέτοιου είδους καταστάσεις. Τι πληγές προκαλούν στις ψυχές τους, τι εικόνες αποκτούν; Τι πίκρα...

Σοκαρίστηκα και τρόμαξα. Ήρθα αντιμέτωπη με μια σκηνή που πραγματικά δε θέλω ΠΟΤΕ ξανά να συναντήσω.

Σ' αυτή τη ζωή, τη δύσκολη και γεμάτη προβλήματα για όλους μας, ανακούφιση μπορούμε να βρούμε δίνοντας αγάπη και τρυφερότητα στα παιδιά μας. Ξεκουράζομαι με τη σκέψη των παιδιών μου, με τις αγκαλιές τους και τα φιλιά τους.

Ας μην γίνουμε πρωταγωνιστές σε τέτοιες ανάλογες σκηνές. Προορισμός είναι άλλος. Να δίνουμε και να εισπράττουμε αγάπη. Μόνο αυτό.

Σας ευχαριστώ.

---

Το έστειλε η Ελευθερία Τετ 2009-05-20 14:12