Ποιος νοιάζεται για σένα;

Σου έχει συμβεί ποτέ, να νιώθεις λες και είσαι ο σκουπιδοτενεκές των πάντων;

Να έρχεται ο καθένας, όποτε του καπνίσει, και να ξεφορτώνει πάνω σου όλη του την μιζέρια, όλη του την γκρίνια, όλη την μαυρίλα που έχει από μέρες μαζεμένη;

Να απαιτεί να τον ακούσεις, αλλά να μην έχει χρόνο να σε ακούσει αυτός ποτέ;

Να σου ζητάει «εδώ και τώρα λύσεις», αλλά να μην δέχεται σαν απάντηση το «δεν ξέρω» από σένα;

Να πρέπει να είσαι πάντα διαθέσιμος και αν κάποια στιγμή, για κάποιο λόγο, δεν μπορείς να είσαι εκεί, να σε κατηγορεί πως κοιτάς μόνο τη πάρτη σου, πως δεν είσαι εντάξει;

Σου έχει συμβεί να νιώθεις πως είσαι μόνο για τα δύσκολα, και στις χαρές να είσαι ο πρώτος που ξεχνάνε;

Και σένα να σε τρώει το «γιατί»…

Αυτό το, «γιατί ρε συ, γιατί κάποιος να μην ρωτήσει πως είμαι εγώ; Να μην ρωτήσει πως περνάω; Πως τα βγάζω πέρα; Γιατί κάποιος, να μην νοιαστεί και για μένα..;».

Ένα μόνο έχω να σου πω.

Πως έχεις δίκιο…

Και πως όταν νιώθεις ότι σπας, σήκωνε στον ουρανό το βλέμμα.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ξέρεις τι πονάει;

Ξέρεις τι πονάει; Να βλέπεις το παιδί σου να λιώνει σαν το κερί και να μην μπορείς τίποτα να κάνεις…

Ξέρεις τι πονάει; Να θέλεις να μοιραστείς με άνθρωπο τη χαρά ή τη λύπη σου και άνθρωπο να μην έχεις.

Ξέρεις τι πονάει; Να νιώθεις τη ψυχή σου τσακισμένη, να θέλουν τα μέσα σου να ουρλιάξουν, και εσύ έξω να σιωπάς, γιατί απλά πρέπει να κρατήσεις…

Αυτά πονάνε.

Απόψε κάτσε. Κάτσε και σκέψου. Δες τα πράγματα για τα οποία σκας…

Και αν κρίνεις ότι δεν είναι δα και τόσο σοβαρά, τότε πες ένα «Κύριε ελέησον» για αυτούς που πραγματικά πονάν και πες και ένα «Δόξα τω Θεώ» για σένα…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος Μ.Sc. 

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γονείς εξουθενωμένοι από το βάρος των «πρέπει»

Όλοι οι γονείς νοιαζόμαστε για τα παιδιά μας, τα αγαπάμε, τα φροντίζουμε και θέλουμε να είναι χαρούμενα και ευτυχισμένα. Αγωνιζόμαστε και καταβάλλουμε καθημερινή προσπάθεια για να μην στερηθούν τίποτα, να μην παραπονεθούν, να μην αισθανθούν άσχημα και αδικημένα… Μας ενδιαφέρει μόνο το καλό τους!

Από την άλλη όμως πολλές φορές στην προσπάθειά μας να τα προλάβουμε όλα γεμίζουμε με ανησυχίες, άγχος και προβληματισμούς. Αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε για το αν ανταποκρινόμαστε σωστά στο ρόλο του γονέα, έχουμε ενοχές και πάντα αμφισβητούμε τον εαυτό μας για το αν δρούμε σωστά. Πάντα νιώθουμε πως δεν προλαβαίνουμε, δε θα τα καταφέρουμε και πολλές φορές απογοητευόμαστε …

Δεν είναι λίγες οι φορές που λέμε: «Μα φυσικά θα μπορούσα να το είχα κάνει και καλύτερα!», «Όχι, κακώς το έκανα έτσι, ήταν λάθος!», «Έπρεπε να τον-την κάνω καλύτερο-η μαθητή-τρια», «’Επρεπε να το κάνω καλύτερο παιδί».

Όλο ενοχές και «πρέπει»… Μάλλον εμείς πρέπει να ηρεμήσουμε και να δούμε πιο ψύχραιμα τα πράγματα… Ας αποδεχτούμε και ας αγαπήσουμε τα παιδιά μας όπως είναι και ας πάψουμε να έχουμε μη ρεαλιστικές προσδοκίες. Όλοι είμαστε άρτιοι γονείς και προσπαθούμε για το καλύτερο των παιδιών μας, δεν χρειάζεται να γεμίζουμε το μυαλό μας με άσκοπα πρέπει, το μόνο που θα μας βοηθήσει είναι αν δεχτούμε αυτό που είμαστε πραγματικά, αν κάνουμε αυτό που μπορούμε και είναι εφικτό για τις δυνατότητές μας. Δεν ωφελεί πουθενά να εξουθενωνόμαστε για να πετύχουμε ουτοπικά σχέδια.

Έτσι, πιθανόν να κατανοήσουμε ότι τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα και πως οι αγωνίες μας δεν είναι και τόσο ουσιαστικές. Δεν χρειάζεται να αγωνιούμε υπερβολικά, καλύτερο είναι να αφεθούμε στην απλότητα και στην ουσία του ρόλου μας…

Πηγή: paidi-efivos.gr
tvxs.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Reflections - Σκέψεις

«Δεν σταματάς να παίζεις γιατί έχεις γεράσει,
έχεις γεράσει γιατί σταμάτησες να παίζεις» 

George Bernard Shaw

 

Ένα μικρού μήκους animation που περιγράφει την ιστορία του Barnie ενός ενήλικα που παίζει με το παιδικό του είδωλο σε ένα αστικό τοπίο, ψάχνοντας την χαμένη αθωότητα του.

Το φιλμάκι "Reflection" από το Ισραήλ, δημιουργήθηκε το 2013 από το  δίδυμο Agayoff Bosmat and Alon Ziv, στο πλαίσιο της πτυχιακής τους εργασίας (Bezalel Academy of art and design).
 

---

Μια ταινία που καταφέρνει να πετύχει την ιδανική ισορροπία μεταξύ χιούμορ και προβληματισμού. Επιτρέπει στους θεατές να θαυμάσουν τις τεχνικές που χρησιμοποιούνται, ενώ παράλληλα να λάβουν το μήνυμα που κρύβεται πίσω από αυτό.

Τη διαχωριστική, δηλαδή, γραμμή από το να είσαι παιδί, στο να είσαι ενήλικας και να ζεις απαλλαγμένος από κάθε παιδική αίσθηση.

Οι Agayoff Bosmat και Alon Ziv χρησιμοποίησε ψηφιακές μεθόδους και ειδικά εφέ, αλλάζοντας την ατμόσφαιρα του τοπίου, από φωτεινή και ξέγνοιαστη γεμάτη φως, όσο ο πρωταγωνιστής χαίρεται την παιδικότητα του, αντικαθιστώντας τη με μια λυπημένη μελωδία, ψυχρά χρώματα και βροχή καθώς αυτός ενθαρρύνεται να ωριμάσει από μια περαστική ομάδα ξένων.

To Animation "Reflection" δημιουργήθηκε με τα προγράμματα TV paint, Photoshop και After Effects και απέσπασε πολλά βραβεία σε διεθνής διαγωνισμούς.

Πηγή/μετάφραση:  http://www.socartes.gr/

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

«Μια μωβ σκιά»...

Άρθρο του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ για τα επεισόδια που έγιναν τον Μάιο του 1986... Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Το Τέταρτο»

«...Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Οσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Ελληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ' τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.
Εξύβριση αρχής - έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής - έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.

Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν' αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου... κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν... ανακαλύπτονται.
Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (...) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ».


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 09/12/2008

Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με αγαθές προθέσεις

Οι Αναπτυξιακοί Στόχοι της Χιλιετίας (MDGs) είναι οκτώ συνολικά, πρέπει να επιτευχθούν μέχρι το 2015 και ανταποκρίνονται στις βασικές παγκόσμιες αναπτυξιακές προκλήσεις. Οι MDG καθορίζονται από τις δράσεις και τους στόχους που περιλαμβάνονται στην Διακήρυξη της Χιλιετίας που υιοθετήθηκε από 189 έθνη και υπογράφηκε από 147 αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης της Χιλιετίας των Ηνωμένων Εθνών το Σεπτέμβριο του 2000.

Οι 8 MDGs «σπάνε» σε 8 μετρήσιμους στόχους που μετρώνται από 48 δείκτες.

1. Εξάλειψη της απόλυτης φτώχειας και πείνας
2. Επίτευξη σε παγκόσμιο επίπεδο της βασικής εκπαίδευσης
3. Προώθηση της ισότητας των δύο φύλων και ενδυνάμωση της θέσης τής γυναίκας.
4. Μείωση της παιδικής θνησιμότητας.
5. Βελτίωση της υγείας των μητέρων.
6. Καταπολέμηση του HIV/AIDS, της ελονοσίας και άλλων ασθενειών.
7. Εξασφάλιση της αειφορίας του περιβάλλοντος.
8. Ανάπτυξη μιας Παγκόσμιας Αναπτυξιακής Συνεργασίας.

Εκτός τροχιάς οι Αναπτυξιακοί Στόχοι της Χιλιετίας

Ημερομηνία Δημοσίευσης: 15 Απριλίου 2008

Υπό αμφισβήτηση οι Αναπτυξιακοί Στόχοι της Χιλιετίας

Αγαπητοί ηγέτες, ψυχραιμία, πάνω απ’ όλα ψυχραιμία

Όλα θα γίνουν κατά πως πρέπει, χωρίς να εκτεθείτε.

1. Μην άγχεστε. Πάνω απ’ όλα όχι άγχος. Η ζωή είναι μικρή και το άγχος τη συντομεύει. Άσε που κάνει ρυτίδες… oo my God!!
2. Μην έρχεστε σε επαφή με τη φτώχεια. Καμιά επαφή. Δεν είναι το περιβάλλον που σας ταιριάζει. Η porca miseria δεν έχει στυλ. Υπάρχουν οι φτωχοί να ασχοληθούν με αυτή. Είναι το βασικό τους πρόβλημα. Ας πρόσεχαν.
3. Αποφύγετε και άλλου είδους κακοτοπιές και στενόχωρες καταστάσεις.

Πώς;;

1. Shopping therapy, όλο και κάποια αρχαιότητα θα ξεπουλιέται
2. Οργανώστε ημερίδες, διημερίδες, ολονυχτίες ή ό,τι άλλο σας κάνει κέφι, όσο γίνεται υψηλοτέρου επιπέδου, για να έρχεστε σε επαφή με το εκλεκτό σινάφι σας και να παρηγοριέστε.
3. Αν κάποιος ανάγωγος σας φωνάξει ότι μας δουλεύετε απαντήστε του ότι δεν εννοούσατε το 2015 αλλά την 01/01/3015
4. Εξακολουθήστε να χειραγωγείτε τα ΜΜΕ. Κάθε τόσο φροντίστε να δημοσιοποιούνται έρευνες ευνοϊκές (τα αληθινά στοιχεία ασφαλώς να αποκρύπτονται).
5. On camera αφήστε να κυλήσει ένα ή κανένα δάκρυ. Θα κάνει πολύ καλό στο πρεστίζζζ (βεβαιωθείτε ότι η μάσκαρα είναι αδιάβροχη)
6. Οργανώστε εκδηλώσεις για να απονέμετε ο ένας στον άλλον «τίτλους πολλούς και ονόματα» (τα μετάλλια φοριούνται πολύ τελευταία)
7. Μεταξωτές κυρίες, και ατσαλάκωτοι κύριοι όχι άγχος παρακαλώ. Μια καλή πρόταση: ανανεώστε την επίπλωση και τη διακόσμηση των ανακτόρων σας δις του έτους.
8. Εξακολουθήστε να στηρίζετε τους Τραπεζίτες είναι σάρκα από τη σάρκα σας
9. Αν από τη Ρουάντα σας ρωτήσει κάποιο κορίτσι για ποιο λόγο δε σταματάτε τους βιασμούς απλά μην απαντήσετε
10. Αν τα ορφανά του AIDS τολμήσουν να παραπονεθούν, ρίξτε το φταίξιμο στους γονείς τους και στην κακή τους τύχη
11. Αν τα ορφανά των πολέμων σας παραπονεθούν, ρίξτε το φταίξιμο στους γονείς τους
12. Αν τα παιδιά του πολέμου παραπονεθούν, ρίξτε το φταίξιμο στους γονείς τους
13. Αν τα παιδιά στρατιώτες παραπονεθούν, ρίξτε το φταίξιμο στους γονείς τους
14. Αν τα παιδιά σκλάβοι παραπονεθούν, ρίξτε το φταίξιμο στους γονείς τους
15. Γύρω στο 2013 οργανώστε μια βαρβάτη χρηματοοικονομική κρίση, χειρότερη από τη φετινή και αράξτε να την απολαύσετε. Θαυμάσια δικαιολογία για τη μη επίτευξη των στόχων. Εξάλλου μπορεί να είστε τυχεροί. Να πεθάνουν όλοι και να ξεγνοιάσετε.

Στόχος

Για να τον πετύχω χρειάζομαι όπλο

Φαρέτρα και βέλη

Ποια τα όπλα σας; Τα βέλη της αλαζονείας
και της πλεονεξίας;

Για να πετύχετε χρειάζεται ευθυβολία,
Η ευστοχία προϋποθέτει ευθυβολία
την ευθεία οδό, 

με άλλα λόγια να έχετε Θεό μέσα σας.

Αλλά σεις «δεν έχετε το Θεό σας»...
.

Τελευταίο αλλά όχι ελάχιστο: το χειρότερο απ’ όλα είναι 

ότι όλοι οι στόχοι μπορούν να επιτευχθούν...

Αν όλοι μας ρίχναμε στη θάλασσα από έναν «αστερία»...

Κάποιος περπατοῦσε στὴν παραλία μετὰ ἀπὸ σφοδρὴ θαλασσοταραχὴ. Λυπήθηκε πολὺ καθὼς εἶδε τὴν ἀμμουδιὰ γεμάτη ἀπὸ ἀστερίες ποὺ τοὺς εἶχε ξεβράσει ἡ θάλασσα.

Ἄρχισε λοιπὸν προχωρώντας νὰ πετάει στὸ νερὸ ὅποιον ἀστερία ἔβρισκε μπροστά του. 
Τὸν πρόσεξε κάποιος ἄλλος περαστικὸς καὶ τὸν εἰρωνεύθηκε:

— Τὶ νομίζεις ὅτι θὰ καταφέρης; Ποιὸς νομίζεις ὅτι εἶσαι; Εσὺ θὰ ἀλλάξης τὴν κατάσταση;

Πῆρε ὁ περιπατητὴς στὰ χέρια του ἕναν ἀστερία...

— Ἡ κατάσταση ἀλλάζει γι αὐτὸν ἐδὼ, εἶπε καὶ τὸν πέταξε στὴ θάλασσα.

από paterspyridon 01 Δεκεμβρίου 2008

Βοήθεια για ένα παιδάκι

Πρώτη φορά μπήκα στο blog σας και αυτό, γιατί ενδιαφέρομαι για ένα παιδάκι, και το βλέπω να έχει άγχη και φοβίες .

 Το παιδάκι αυτό, είναι κόρη μιας κοπέλας, που τη μεγάλωσα εγώ ουσιαστικά,(είχε και μάνα και πατέρα), παίρνοντας την κάθε μέρα και δείχνοντας της ο,τι μπορεί να δειχτεί στην Αθήνα. Από το Πλανητάριο, μέχρι Μουσεία, αφού την έμαθα να διαβάζει βιβλία από δυόμισι χρονών.

 Τώρα, το κοριτσάκι της, που είναι κι αυτό πανέξυπνο σαν τη μάνα του, αντιμετωπίζει έναν πατέρα, που είναι αγέλαστος, ό,τι χειρότερο για πατέρα και δεν αγκαλιάζει το παιδί και δεν το φιλάει ΠΟΤΕ, ενώ αυτό τρέχει το καημένο κατευθείαν όταν τον βλέπει.

 Η μάνα του, τα βλέπει αυτά, και κάνει ότι μπορεί για να τα απαλύνει, αλλά δε γίνεται όπως ξέρετε. Όσο και να κάνει υπερωρίες στην αγάπη, που ούτε κι αυτό το μπορεί, αφού δουλεύει, δεν μπορεί να αναπληρώσει την αγάπη του πατέρα, ου μπορεί μεν να υπάρχει στα λόγια και ίσως βαθειά μέσα, να νομίζει ο άνθρωπος ότι αγαπάει το παιδί του, αλλά όταν αυτό, δεν το καταλαβαίνει ο άλλος, είναι σαν να μην υπάρχει.

 Ταυτόχρονα, του πέρασε μια ανταγωνιστικότητα και μια προστασία των κατεχομένων, αφού του έλεγε από μικρό, μιας και αυτό μίλαγε από πάρα πολύ μικρή ηλικία, ότι θα του φάει το φαί, και το τρομάζει, κάνοντας του μπαμ, χωρίς να το έχει προειδοποιήσει.

 Το ερώτημα μου, είναι, τι μπορώ να κάνω εγώ, ώστε και να κινητοποιήσω τη μάνα του, καλύτερα, (γιατί της τα έχω βέβαια πει όλα αυτά), αλλά και να του δείξουμε αυτού του ανθρώπου, ότι κάνει λάθος, και θα το πληρώσει αργότερα; Αν μπορείτε να μου δώσετε καμιά βιβλιογραφία, η τίποτα sites ώστε να οργανώσω τη σκέψη μου, θα ήταν εκτιμητεο και πολύ ωφέλιμο.

 Κατά τα αλλά σας συγχαίρω για την προσπάθεια σας, γιατί κι εγώ  θεωρώ, ότι τα παιδιά, είναι το μέλλον της Γης και ότι ταλαιπωρούνται από ηλιθίους και κακότροπους ενηλίκους, που κι αυτοί με τη σειρά τους υπήρξαν ταλαιπωρημένα παιδιά.

 Αν δεν σπάσουμε λοιπόν, αυτόν το φαύλο κύκλο, θα επαναλαμβάνεται το ίδιο και το ίδιο. 

 Χαιρετώ,

 Όνομα Επώνυμο

 Αθήνα.

TA ΕΜΑΘΕΣ ΤΑ ΝΕΑ?

Παιδί του Αφγανιστάν, που χτες βομβαρδίστηκες από τους Αμερικανούς, τα έμαθες τα νέα?
Βγηκε πρόεδρος της Αμερικής ο Ομπαμα!
Μια νέα σελίδα ξεκινάει για όλο το κόσμο!
Θα σε βομβαρδίσουν δημοκρατικά από αύριο.
Πέρασε η εποχή που σε βομβάρδιζαν ρεπουμπλικανικά!
Χαμογέλα!
Παιδι της Σομαλίας που πεθαίνεις στη πείνα τα έμαθες τα νέα?
Τώρα πια θα πεθαίνεις από τη πείνα δημοκρατικά!
Τώρα πια το βυζί της μάνας σου, θα στερεύει από γάλα με αρχηγαρα στο λευκό οίκο!
Παιδί της Σερβιας έμαθες τα νέα?
ο Χολμπρουκ βρε θα είναι συνεργάτης του Ομπαμα.
Τον ξέρεις από παλιά.
Είναι αυτός που μαζί με το Κλίντον (άλλος καραδημοκρατικαρος), σκότωσε το αδερφάκι σου στο πόλεμο που έκανε στη χωρα σου χωρίς αιτία κι αφορμή.
Τα έμαθες τα νέα παιδί της Ελλαδας?
Τώρα πια σ' αυτό το προτεκτοράτο που λέγεται Ελλαδα, το αφεντικό θα είναι ένας άλλος δούλος των νεοταξιτικων στοών, που λέγεται Ομπαμα!
Ο παλιός δουλος εφυγε!
Τώρα πια οι γονείς σου θα απολύονται μεν από τις δουλειές τους και τα τρόφιμα θα είναι μολυσμένα, άλλα θα είσαι περήφανο που ο πλανητάρχης θα είναι δημοκρατικός!
Ασε που θα δεις ποσά ευχολόγια θα κάνει για τη μόλυνση του περιβάλλοντος.
Αλλά μη ζητάς πολλά.
Η κόκα κόλα και η microsoft θα είναι εκεί να τον διατάζουν!
Τα έμαθες τα νέα παιδί του κόσμου?
Εχουμε καινούργιο ηγέτη του πλανήτη.
Αντε να δούμε ποιο από σένα θα τον διατάξουν να σκοτώσει για να σωθεί το κύρος των ΗΠΑ.
ΔΕ ΧΑΙΡΕΣΑΙ?
ΟΥΤΕ ΚΙ ΕΓΩ!

Γιατί σκοτώνουμε τους Αλέξανδρους;

Ο Αλέξανδρος Ανδρικόπουλος, ένας μαθητής της Γ΄ Γυμνασίου, ένα παιδί δηλαδή, έστειλε μια ανοιχτή επιστολή στον υπουργό παιδείας και κατήγγειλε τα κακώς κείμενα στην παιδεία μας.

Η επιστολή αμφισβητήθηκε για την αυθεντικότητά της από πολλούς, λόγω του νεαρού της ηλικίας του συγγραφέως.

Ο Αλέξανδρος έχει γράψει αρκετές επιστολές μέχρι σήμερα. Η πρώτη του επιστολή έτυχε ευρύτατης υποδοχής και δημοσιεύτηκε σε πρωτοσέλιδο εφημερίδας μεγάλης κυκλοφορίας. Τα δε ηλεκτρονικά μέσα αφιέρωσαν ικανό χρόνο στην προβολή του θέματος.

Μερίδα του τύπου, ηλεκτρονικού και μη, απαξίωσε το θέμα αναβαθμίζοντάς το στο ερώτημα αν δύναται, ο νεαρός Αλέξανδρος, να συγγράψει επιστολές με τόσο καίριες επισημάνσεις.

Ο Αλέξανδρος συνέχισε να γράφει από καιρού εις καιρόν επιστολές με «καταγγελτικό» χαρακτήρα και η αποδοχή τους πλέον είναι από ψυχρή έως απορριπτέα.

Πρόσφατα, με την ευκαιρία της τελευταίας του επιστολής, κλήθηκε σε τηλεοπτική εκπομπή και απαξιώθηκε εντελώς.

Γιατί;

Γιατί σκοτώνουμε τους Αλέξανδρους;

Γιατί σκοτώνουμε τα παιδιά μας;

Τα παιδιά μπορούν, έχουν ταλέντα, έχουν χαρίσματα, προσόντα, κλίσεις. Εμείς δεν μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε. Εμείς οι «μεγάλοι» δεν μπορούμε τις περισσότερες φορές να αντιληφθούμε τα προσόντα που έχουν τα παιδιά μας και τα σκοτώνουμε. Επιθυμία μας είναι να τα εντάξουμε στο «σύστημα», να βρουν μια μόνιμη δουλίτσα στο δημόσιο και να ησυχάσουμε.

Αν διακρίνουμε κάποιο χάρισμα σε ένα παιδί, στην αρχή το επιδεικνύουμε με καμάρι, κυρίως για να προβληθούμε ΕΜΕΙΣ. «Δέστε τι παιδί κάναμε, ΕΜΕΙΣ!». Συνήθως, δημιουργείται ένας θόρυβος γύρω από το παιδί, χωρίς ουσιαστικά να δίνεται καμιά ευκαιρία για αξιοποίηση του ταλέντου του. Όσο μπορεί μόνο του, και αν δεν μπορεί, δεν πειράζει, ένα παιδί ακόμη στο «σύστημα»

Εδώ, βέβαια, στην περίπτωση του Αλέξανδρου, συμβαίνει κάτι άλλο.

Ο Αλέξανδρος, είναι εχθρός.

Ο Αλέξανδρος πρέπει να πεθάνει.

Επειδή ο Αλέξανδρος καταγγέλλει.

Το προνόμιο της καταγγελίας το έχουν οι «μεγάλοι». Ο Αλέξανδρος είναι εισβολέας. Ο Αλέξανδρος ανακατεύεται εκεί που δεν τον σπέρνουν. Μας παίρνει την δουλειά μέσα από τα χέρια μας. Διότι, μόνο εμείς μπορούμε να καταγγέλλουμε. Κανείς άλλος και κυρίως κανένα παιδί. Τί ξέρουν τα παιδιά; «Τι θέλουν πάλι τα μαλακισμένα;»

Κύριοι και κυρίες,

Ο Αλέξανδρος νομιμοποιείται να καταγγέλλει. Είναι ο κατ’ εξοχήν αρμόδιος. Είναι ο βασικός πελάτης του εκπαιδευτικού συστήματος. Και τι λέει; Λέει, όλα αυτά που λέμε κι μείς στο καφενείο, στην τηλεόραση, στην παρέα, δεξιά και αριστερά. Αλλά αυτός ο Αλέξανδρος, «δεν δικαιούται δια να ομιλεί». Είναι παιδί, είναι μικρός, δεν ξέρει.

Φοβόμαστε κύριοι, φοβόμαστε να παραδεχτούμε ότι αποτύχαμε.

Αποτύχαμε να τους δώσουμε την παιδεία που τους αξίζει.

Και καθόμαστε και λέμε μπούρδες, Δεν τα έγραψε αυτός. Σιγά μην μπορεί να τα γράψει αυτά ένα παιδί 14 χρονών. Τι λέτε ρε; Σιγά τον πολυέλαιο. Το γράμμα μας νοιάζει; Την ουσία δέστε και αφήστε τις υπεκφυγές. Η ουσία είναι αυτή που λέμε όλοι και ασφαλώς την ξέρουν τα παιδιά μας καλύτερα από όλους μας και πρώτα από όλους μας. Γι αυτό κάθε χρόνο τα παιδιά είναι στους δρόμους και στις καταλήψεις. Γι αυτό.

Αλλά τα ξέρουμε όλα αυτά, ξέρουμε ότι έχουν δίκαιο, το μόνο που νοιάζει είναι μη πάρουν κεφάλι τα παιδιά.

Ντροπή να σκοτώνουμε τους Αλέξανδρους.

Ντροπή να σκοτώνουμε τα παιδιά μας.

Θυμάστε την ομιλία μίας Κύπριας στην Βουλή την Εφήβων; Μιλούσε ενώπιον Ελλήνων Πολιτικών και δεν μπορούσε να μιλήσει απ' το κλάμα, έπεισε το ακροατήριο και παρ' όλο που ενοχλούσε κάποιους με τα λεγόμενά της, όλοι στο τέλος όρθιοι την χειροκροτούσαν. Έχει χρόνια που συνέβη και κανένα κανάλι δεν την μετέδωσε επειδή δεν μπορούσε να την αμφισβητήσει, επειδή έγινε μπροστά τα μάτια μας.

«Προστατέψτε τα όνειρά μας», Δέσποινα - Κλυταιμνήστρα Λάσκαρη, από τον Πειραιά.

«Βοηθήστε μας να πιστέψουμε σε εμάς. Είναι χρέος σας», Κατσιγιάννη Μαρία, Αθήνα.

«Δεν σας προβληματίζει ότι τα προβλήματα που συζητάμε σήμερα τα έχετε ξανακούσει;», Κωνσταντινίδη Μαρία, από την Κόρινθο.

Αυτά τα είπαν φέτος στην Βουλή των εφήβων οι νέοι μας.

«Μεγάλοι» κύριοι και κυρίες,

στο κάτω-κάτω ο Αλέξανδρος υπέγραψε την επιστολή του με θάρρος και με τόλμη. Διατύπωσε απλές αλήθειες και αυτό έχει αξία. Μην τον σκοτώνετε.

Αφού δεν καταφέραμε να τον προβιβάσουμε σε παιδί-θαύμα και να ησυχάσουμε τον απορρίψαμε, αλλά για τα «πραγματικά παιδιά-θαύματα» της ελληνικής παιδείας, τις Νατάσσες, τσιμουδιά.

Τσιμουδιά!!...υποκριτές!!

Σχετικά: κ. Υπουργέ της Παιδείας, Γιατί κύριε Παπαδάκη;

Προς τον κύριο Πρωθυπουργό

Αφορμή για το σημερινό,

το χαρτί που πήρα από το σχολείο του μεγάλου μου γιου ότι λόγω ελλείψεων καθηγητών μειώνονται οι ώρες διδασκαλίας τους..
Και δεν είναι ένα οποιοδήποτε σχολείο, είναι ένα ειδικό σχολείο για παιδιά που έχουν ανάγκη το παραμικρό λεπτό διδασκαλίας
Μουλιασμένοι λοιπόν και έκπληκτοι είμαστε, με τον Κωστάκη να ζει στον κόσμο του
με κοινό του συμπέρασμά: Τι θέλετε ορέ! Ήρθαμε να σας διαλύσουμε και άμα σας αρέσει αλλιώς πάμε σε εκλογές. Και ναι μεν, εμείς τις εκλογές τις θέλουμε, αλλά δεν τις θέλουν αυτοί γιατί θα χάσουν την μάσα και τις καρέκλες... 

Κι έτσι θα κάτσουν και οι λεγόμενοι αντάρτες του γλυκού νερού στα αυγά τους, και το όραμα του Κωστάκη θα συνεχιστεί μέχρι να μας αποτελειώσει πλήρως... 

Δεν υπήρχε πιο γελοίο θέαμα από την ομιλία του προχθές
Λες και εμένα, τον μέσο πολίτη με ενδιέφερε αν θα αντιδρούν οι ψεύτικοι επαναστάτες στα τεκταινόμενα.
Αν ήταν άντρες θα δήλωναν την παραίτησή τους όλοι αυτοί την ίδια στιγμή... Αλλά οι πολιτικοί σωστοί άντρες είναι είδος που έχει εκλείψει.....
Παίζουν θέατρο, και δυστυχώς όχι καλό θέατρο κι έτσι άλλη μια μούντζα στους επαναστάτες του κώλου έχω να δώσω.. (συγνώμη για την έκφραση)

Ποσώς κ Καραμανλή μου με νοιάζει εμένα, αν θα κάτσουν φρόνιμα οι βουλευτές σου. Εμένα με νοιάζει που οι ντομάτες και το πετρέλαιο έχουν πάρει τον ανήφορο και δεν έχουν σταματήσει ακόμα κι εγώ λαχανιάζω για να τα φτάσω...
Εμένα κ. Καραμανλή μου με νοιάζει, που πάω σε δημόσιο νοσοκομείο και λόγω έλλειψης προσωπικού και υλικών αισθάνομαι ότι βρίσκομαι στη Ζιμπάμπουε και ότι με περιθάλπουν οι γιατροί έκτος συνόρων. Καλή τους ώρα, τα παλληκάρια..

Εμένα με νοιάζει που η σύνταξη δεν φτάνει ούτε για φτύσιμο, που ο μισθός δεν φτάνει ούτε για τα καθημερινά. Εμένα με νοιάζει που τα σχολεία, ασχέτως δηλώσεων ότι όλα λειτουργούν ρολόι, ακόμα δεν έχουν βιβλία, ακόμα δεν έχουν δάσκαλους.
Γιατί αλλιώς πως εξηγείτε ότι στο ειδικό σχολείο του μεγάλου γιου μου δεν έχουν ακόμα καθηγητές? Μήπως επειδή είναι ειδικό σχολείο?
Μήπως γιατί επίσημα από το κράτος θεωρούνται παιδιά τρίτης κατηγορίας? Μήπως γιατί το κράτος θεωρεί περιττή την εκπαίδευσή παιδιών με προβλήματα? Αν αυτό δεν είναι επίσημη κακοποίηση παιδιών τότε τι είναι?

Και πως εξηγείτε κ Καραμανλή μου, ότι ενώ κλείσατε τα ιδιωτικά νηπιαγωγεία με το πρόσχημα ότι δεν πληρούν τους όρους ασφάλειας και λειτουργίας, την ίδια στιγμή λειτουργούν δημόσια νηπιαγωγεία σε χώρους καταστημάτων και σπιτιών χωρίς αυλές, χωρίς κανέναν όρο σωστής λειτουργίας τέτοιων χώρων?
Δηλαδή το ότι το δημόσιο παρανομεί κι αυτό δεν έχει σημασία?
Νομίζεις κ Καραμανλή μου, ότι έχω ξεχάσει τον στρατηγό άνεμο, την Siemens,τον Ζαχόπουλο, τους κουμπάρους, τα ομόλογα?

Νομίζεις ότι μετά από αυτά τα λίγα που λέω με νοιάζει αν θα αλλάξεις υπουργούς?
Και νομίζεις κ Καραμανλή, ότι εμένα με νοιάζει το ότι εσύ μαλώνεις με θυμό και στόμφο τους βουλευτές σου, έστω αυτούς του κώλου που είχαν και καμιά αντίρρησή για το μπάχαλο που επικρατεί και αγκαλιάζεις όλους όσους έχουν δώσει δικαίωμα για σκάνδαλα?
Με νοιάζει που θα μοιράσεις μέτρα υπέρ των ασθενέστερων πολιτών, όταν όλοι πια είμαστε ασθενέστεροι οικονομικά?
Δηλαδή τι εννοείς ασθενέστερους? Να καταλάβω κι εγώ η ξανθιά. Αυτούς που δεν θα βρεις την διεύθυνσή τους γιατί δεν έχουν σπίτι και μένουν στο δρόμο για να τους δώσεις επίδομα πετρελαίου;

Όχι κ Καραμανλή μου.... Δεν με νοιάζει.... Αυτό που με νοιάζει σαν πολίτης αυτής της χώρας είναι το ότι αυτή την στιγμή αισθάνομαι οργισμένη, φτωχή, και μακάκας...
Γιατί πως αλλιώς να αισθανθώ όταν υπάρχουν ακόμα πολίτες που σε ψηφίζουν ή που έχουν πρόθεση να σε ψηφίσουν?

Με νοιάζει που έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο απελπισίας, γιατί ούτε δικαιοσύνη, ούτε θέλησή Λαού, υπάρχει πια στη χώρα μας...
Με νοιάζει που στερείς το παιδί μου και τα άλλα παιδιά το δικαίωμα της σωστής μόρφωσης.

Με νοιάζει που δεν ξέρω πως να αντιδράσω, πως να φωνάξω, με νοιάζει που ακόμα κι αν βρω τρόπο εσύ δεν θα ακούσεις, γιατί δεν σε νοιάζει ούτε και σε ενδιαφέρει. Πειράζει να πω ότι αισθάνομαι όμηρος ενός δικτατορικού Κράτους με το προσωπείο της Δημοκρατίας?

Δεν σε νοιάζει! Ούτε και εσάς σας νοιάζει κ Βουλευτές! Και οι 300! Εσάς μόνο η καρέκλα σας νοιάζει και ο τίτλος και ο παχυλός μισθός από τον τίτλο ... και η διαδοχή της κυβερνητικής καρέκλας.

Αγαπημένο μου χαμομηλάκι,
Κι εγώ τώρα τι κάνω?

Σαλπάρω? ή σαλτάρω? Ή στρέφω την παλάμη μου κ Καραμανλή μου για άλλη μια φορά ανοιχτή προς εσένα και φωνάζω: Όρσε! ?

Από giota1 στις Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2008 @ Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου

Ακούει κανείς;

«Έγραψα την επιστολή γιατί ήθελα να αφυπνίσω τους γονείς», λέει ο 13χρονος Αλέξανδρος

Του ΘΩΜΑ ΤΣΑΤΣΗ

Ο Αλέξανδρος πηγαίνει στην πρώτη Γυμνασίου, μαθαίνει αγγλικά, παίζει μπάσκετ και τένις. Διαβάζει αρκετά και γράφει ακόμη περισσότερο. Χαμογελαστός και ευγενικός. Μόλις τελείωσε τα μαθήματά του χθες το βράδυ κάθισε στον καναπέ στο καθιστικό του σπιτιού του απέναντι από τη μητέρα του και απαντούσε στις ερωτήσεις:

Αλέξανδρος Ανδρικόπουλος, μαθητής της Α' τάξης Γυμνασίου Βουλιαγμένης: Δεν βλέπω τηλεόραση

«Έγραψα την επιστολή γιατί θα ήθελα να αφυπνίσω τους γονείς. Τους γονείς που πρέπει να μιλάνε περισσότερο με τα παιδιά τους, τους γονείς που αφιερώνουν λίγο χρόνο στα παιδιά τους, τους γονείς που όταν τα παιδιά ζητάνε να βγούνε μια βόλτα απαντούν: "Δεν έχω χρόνο να πάμε βόλτα, μπορώ όμως να σου κάνω ένα δώρο". Σ' αυτούς τους γονείς γράφω την επιστολή μου». Ελευθεροτυπία, 07-11-2006

Η επιστολή αποπνέει την αθωότητα ενός παιδιού 13 χρόνων, έχει ορθογραφικά και συντακτικά λάθη που διορθώθηκαν, είναι όμως γεμάτη αλήθειες που θα φέρουν σε δύσκολη θέση όλους εκείνους στους οποίους ο Αλέξανδρος απευθύνεται. Ο μικρός περιγράφει μ' έναν δικό του τρόπο τις αιτίες που τον οδήγησαν να γράψει αυτό το γράμμα που περιγράφει τον «άρρωστο κόσμο που κατοικεί στο ελληνόφωνο κρατίδιο με χαμένη μνήμη». Χρειάστηκε μία εβδομάδα να τελειώσει το κείμενο που έστειλε στην «Ε». «Είμαι παιδί και χρειάζομαι χρόνο. Γράφω ένα κομμάτι κάθε ημέρα», λέει αφοπλιστικά.
Αναμφισβήτητα σε ό,τι αφορά την πιο συγκλονιστική είδηση από τον Τύπο και την τηλεόραση μέσα στο 2006 πρέπει να είναι η εξαφάνιση του συνομήλικού μου και συνονόματού μου Αλέξανδρου από τη Βέροια και η ιστορία με τον βιασμό μιας μαθήτριας της Αμαρύνθου.
Τα μαντάτα δυσάρεστα. Οι εμπλεκόμενοι, παιδιά της δικής μου ηλικίας, και τα σενάρια εφιαλτικά.
Οι συναισθηματικές διαταραχές μέσα στην ελληνική οικογένεια μεγάλες, και μια μανία να ανακαλύψουν συμπτώματα παραβατικά στα παιδιά τους.
Η νέα λέξη που πιπιλίζουν σαν καραμέλα οι μεγάλοι είναι η παραβατικότητα.
Η νέα μόδα που κατασκευάζουν οι επιστήμονες για να φωτογραφίσουν ένα παιδί άτακτο, κακό, είναι η λεξοπαραβατική.
Ξαφνικά, κρίνονται - απορρίπτονται παιδιά που μέχρι σήμερα ήταν λίγο πιο ζωηρά ή παιδιά από ξένες χώρες με άλλη κουλτούρα.
Όλα αυτά συμπληρώνονται με εκφράσεις υποτιμητικές και με πολύ πολύ μυστήριο. Σε ερώτηση που θα θέσουμε εμείς οι μικρότεροι: Γιατί τόση υστερία έτσι ξαφνικά; Τόση ευαισθησία; Σπεύδουν να μας απαντήσουν ότι το κάνουν από ενδιαφέρον ουσιαστικό και αγάπη.
Ας μην τρελαθούμε, αγαπητοί μου γονείς, ανεκπαίδευτοι κατά τα άλλα. Από εσάς ξεκινά το πρόβλημα.
Ναι, σε σας μιλάω. Δεν γεννιέται κανείς έτσι ξαφνικά παραβάτης, ούτε μας χτύπησε ίωση παραβατικότητας από τη μια στιγμή στην άλλη.
Εσείς μας την εισάγετε μαζί με τα επώνυμα ρούχα - τα ακριβά αυτοκίνητα - τα σπίτια με τις πισίνες. Μέσα από την τηλεόραση - τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που μας επιβραβεύουν με μπόνους, με έναν όρο, να σκοτώσουμε όλο και πιο πολλούς. Τέλος, μέσα από την αλλοδαπή ανεκπαίδευτη προβληματική baby sitter.
Θα σας θέσω κάποιες ερωτήσεις και αν έχετε θάρρος απαντήστε μας.
Πείτε μου, αν έχετε Θεό, πότε καθίσαμε στον καναπέ με παρατεταμένη αγκαλιά και χωρίς την πίεση του χρόνου του στρες σαν οικογένεια να μιλήσουμε για τους προβληματισμούς μας;
Να μιλήσουμε για ανθρώπους του πνεύματος και για την πρόοδο της επιστήμης;
Να τρέξουμε στη φύση;
Αφήστε, εγώ θα σας πω, γιατί από τρελό και από παιδί μόνο ακούς την αλήθεια.
Ποτέ. Με ακούτε. Ποτέ. Κάποτε όμως γινότανε. Τότε που υπήρχε το απόλυτο μέτρο σύγκρισης. Κάποτε, που συμβιβαζόσαστε με τη φτώχεια, αλλά ήσαστε ευτυχισμένοι γιατί ήσαστε τίμιοι. Αξιοπρεπείς. Δεν απορρίπτατε αξίες καθημερινές και η ζωή σας είχε χρώμα, γράφατε ποιήματα, διηγήματα την ώρα της δουλειάς.
Χωρίς να έχετε τίποτα, τα είχατε όλα.
Σήμερα παραβιάσατε τη συνείδηση, παύσατε μέσα σας να υποκαθιστάτε το θαυμαστικό με το ερωτηματικό.
Σήμερα εγκλωβιστήκατε στην καταλυτική αποχαύνωση.
Οι ανάγκες σας είναι άλλες. Τα θέλετε όλα χωρίς να μετράτε την τσέπη σας, αλλά τον εγωισμό σας.
Και να τα ακριβά αυτοκίνητα, τα ακριβά ρούχα. Και να τα δάνεια και οι λογαριασμοί.
Ψέματα λέω; Αν λέω, να με κάψει ο Θεός.
Αλήθεια δεν είναι πως όπου βρεθείτε μιλάτε για μια Λάμπρου, μια Μπεζαντάκου και ένα νινί που σέρνει καράβια; Αλήθεια δεν είναι πως μιλάτε για παρανομίες και για εύκολο χρήμα; - ναρκωτικά - σεξ - αδικία - όπλα - θάνατο - fame story; Αυθάδεια και όλα αυτά μπροστά μας; Αυτό για σας λέγεται παιδεία, κουλτούρα;
Αχ άρρωστε κόσμε, που κατοικείς στο ελληνόφωνο κρατίδιο με χαμένη μνήμη.

Αχ! γονείς εσείς, ανεκπαίδευτοι και σαλταρισμένοι, ξύλο που σας χρειάζεται. Πέστε μου, για να μην τα πάρω, πότε είχαμε γονική παρουσία εμείς τα παιδιά του 21ου αιώνα; Πότε καθίσαμε ήρεμα στα γόνατά σας, έτσι, για να γνωριστούμε καλύτερα, να ανοίξουμε ένα βιβλίο του Καβάφη, του Ρίτσου, έναν Καζαντζάκη; Σαν εκείνο να δεις που διάβαζε η γιαγιά μας σε σας, «Ένα παιδί μετράει τα άστρα». Ποτέ. Ναι, ποτέ. Μας ακούτε νεοέλληνες και τσιφτετέλληνες γονείς; Ποτέ. Μας εκπαιδεύσατε να ζούμε σε έναν κόσμο χωρίς αισθητική. Σε έναν κόσμο που κερδίζετε με τη δύναμη της υποταγής, του φόβου, του όπλου, τη μαγκιά και την πνευματική μιζέρια.
Αλλά όταν έρθει η ώρα να δείτε κατάμουτρα το δημιουργικό σας χάλι, την κατάντια σας, αντί να προσπαθήσετε να επανορθώσετε, λέτε πως δεν μας αναγνωρίζετε.
Προς Θεού τόσο εγωισμός, μα τόσο...

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΣ
13 ετών
Μαθητής Α'τάξη Γυμνασίου
Βουλιαγμένης

Εσείς φταίτε, εγώ θα την πληρώσω;

Η επιμέλεια του παιδιού

Στην πατρίδα μας, σε περίπτωση διαζυγίου, συνήθως ο δικαστής ορίζει την επιμέλεια του παιδιού να την αναλάβει η μητέρα.

Αυτό δεν είναι πάντα το καλύτερο για το παιδί, αλλά λόγω αδυναμίας της πολιτείας να ερευνήσει τις πραγματικές συνθήκες, ο δικαστής επιλέγει την εύκολη λύση. Παραχωρεί την επιμέλεια του παιδιού στην μητέρα και ησυχάζει.

Η ελληνική νομοθεσία για τα ζητήματα αυτά, είναι σχετικά καλή, όχι η καλύτερη, και επιτρέπει στον δικαστή να δώσει την επιμέλεια στον γονιό που θα κρίνει καταλληλότερο για την ανατροφή του παιδιού. Η έλλειψη όμως κοινωνικών λειτουργών, η ελλιπής στελέχωση των υπηρεσιών πρόνοιας, δεν παρέχει στον δικαστή τα επαρκή δεδομένα για την λήψη σωστής απόφασης για το παιδί κι έτσι ο δικαστής κατά πάγια τακτική παραχωρεί την επιμέλεια στην μητέρα. Η διόρθωση της απόφασης αυτής στην πορεία της επιμέλειας λόγω αδυναμίας παρακολούθησης της τήρησης των όρων της επιμέλειας μοιάζει ανέφικτη για τους ίδιους λόγους.

Το θύμα βέβαια πάντα είναι το παιδί και αυτό είναι που μας απασχολεί.

Η πολιτεία μας, δυστυχώς, ανταποκρίνεται πλημμελώς στο πρόβλημα, και θα θέλαμε να απευθύνουμε έκκληση στους δικαστές. Αγαπητοί λειτουργοί της Θέμιδας, προσέξτε τις αποφάσεις σας. Κάθε λάθος απόφασή σας καταδικάζει ένα παιδί. Κάθε λάθος εκχώρηση επιμέλειας κακοποιεί ένα παιδί. Τα διαζύγια αυξάνουν, εντιμότατοι δικαστές, κάθε λάθος απόφαση χτίζει έναν κακό αυριανό γονιό, έναν κακό πολίτη.

Αλλά οι δικαστές μας βαριακούνε και επειδή οι γονείς πριν φτάσουν στα δικαστήρια, έχουν την δυνατότητα να ρυθμίσουν τα του διαζυγίου τους μόνοι τους και να δεσμευτούν με την συμφωνία τους, παρακαλούμε γονείς, εξαντλείστε τις προσπάθειες σας. Κάντε ότι είναι δυνατόν για να λύσετε τα προβλήματα που δημιουργεί το διαζύγιο σας στο παιδί σας.

Χωρίστε αλλά μη σκοτωθείτε μεταξύ σας, μην αγγίζετε το παιδάκι σας, με κανένα τρόπο.

Μάνα είναι μόνο μία. Ναι μάνα είναι μόνο μία, αναντικατάστατη, μοναδική, κορυφαία στην ψυχή του κάθε παιδιού.

Μάνα, μητερούλα γλυκιά, εσένα που σε ευνοεί ο έλληνας δικαστής, μην εκδικείσαι τον άντρα σου μέσω του παιδιού σου.

Ο πατέρας του παιδιού είναι ιερός και το παιδί τον έχει τόση ανάγκη όσο έχει εσένα. Μπορεί ο άντρας να φταίει για το διαζύγιο σας, αλλά το παιδάκι σας δεν φταίει. Υπάρχουν μετανοιωμένοι πατεράδες, έκαναν λάθος και προκάλεσαν τον χωρισμό σας, αλλά νοιάζονται για το παιδί σας. Είναι και δικό τους παιδί. Άφησε στην άκρη την σκληροκαρδία σου μανούλα.

Μανούλα μου,

Μην αφήνεις το μίσος σου να με απομακρύνει από τον μπαμπά μου.

Μη με χωρίζεις από τον πατέρα μου, τον χρειάζομαι.

Θέλω να τον βλέπω, θέλω να παίζω με τον μπαμπά μου. Θέλω να παίζουμε μπάλα, ποδόσφαιρο, μπάσκετ, να κάνουμε βόλτες με το αυτοκίνητο.

Θέλω να σας έχω μαζί και τους δυο, αφού όμως δεν γίνεται, άσε με να τον βλέπω.

Μην κατηγορείς τον μπαμπά μου, μανούλα. Ξέρω, δεν είναι ο καλύτερος, αλλά για μένα είναι ο θεός μου.

Μανούλα μου,

Σε λατρεύω, το ξέρεις, αλλά μη με βάλεις να διαλέξω ανάμεσά σας. Σας αγαπάω και τους δυο. Σας αγαπάω τόσο πολύ.

Μανούλα, ξέρεις, σε προσέχω τον τελευταίο καιρό, είσαι τόσο όμορφη, αλλά όταν μιλάς για τον μπαμπά ασχημαίνεις, σε φοβάμαι μανούλα.

Μανούλα μου, ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψω, αλλά άσε με να αγαπάω τον μπαμπά μου, μην μπαίνεις ανάμεσά μας.

Πονάω μανούλα, τα βράδια που με κοιμίζεις, κάνω ότι κοιμάμαι, αλλά μετά κλαίω, κλαίω βουβά για να μη μ’ ακούσεις. Κλαίω μέχρι που δεν αντέχω άλλο.

Μανούλα, ζηλεύω τους συμμαθητές μου που έχουν τον μπαμπά τους. Ντρέπομαι να πω ότι δεν βλέπω τον μπαμπά μου.

Μανούλα, προχτές ο Γιώργος πήγε με τον μπαμπά του στο λούνα Παρκ και ήθελα να πάω κι εγώ με τον μπαμπά μου και είπα στον Γιώργο ότι εμένα θα με πάει ο μπαμπάς μου αύριο. Μανούλα, θα πω ψέματα στον Γιώργο ότι πήγα με τον μπαμπά μου. Μανούλα, άρχισα να λέω ψέματα.

Μανούλα, θέλω κι εσένα και τον μπαμπά μου. Αφού δεν μπορείτε να είστε μαζί, μη με βάζετε ανάμεσά σας.

Μανούλα, σας αγαπάω τόσο, τόσο πολύ.

Μανούλα, ο μπαμπάς μου, μου λείπει.

Ρωγμές...

Σ' έναν τοίχο που φαινόταν λείος, ανακαλύπτουμε μια μέρα μια ρωγμή. Παρατηρούμε καλά, αγγίζουμε, κι ο τοίχος που φαινόταν ακέραιος αποκαλύπτεται γεμάτος απειλητικές ρωγμές που όσο πάνε ανοίγουν. Οι νέοι, όμως, ξέρουν να «μυρίζονται» αυτά τα ρήγματα... Γι' αυτό ας μη χύνουμε δάκρυα όταν διαπιστώνουμε ότι η γλώσσα των νέων έχει αλλοιωθεί σε βαθμό που δεν έχουν πια δυνατότητα να δημιουργήσουν σχέσεις και να επικοινωνήσουν με «κανέναν»...

Μανώλης Μεσσήνης

Μάθε πως να γίνεις αληθινά όμορφη — Συμβουλές ομορφιάς από την Audrey Hepburn

Όσο μεγαλώνεις, ανακαλύπτεις ότι έχεις δυο χέρια, ένα για να βοηθάς τον εαυτό σου και ένα για να βοηθάς τους άλλους.

• Για γοητευτικά χείλη προφέρετε λέξεις καλοσύνης.
• Για όμορφα μάτια κοιτάξτε να δείτε το καλό στους ανθρώπους.
• Για λεπτή σιλουέτα, μοιράστε την τροφή σας με τους πεινασμένους. 
• Για ωραία μαλλιά, αφήστε ένα παιδί να τα χαϊδέψει μια φορά τη μέρα.
• Για ελκυστικό βάδισμα, περπατήστε με τη γνώση ότι δεν πορεύεστε μόνοι σας.

Η ομορφιά μιας γυναίκας δεν βρίσκεται στα ρούχα που φορά, το σώμα που περιφέρει ή τον τρόπο που χτενίζεται.

Η ομορφιά μιας γυναίκας πρέπει να είναι ορατή μέσα από τα μάτια της, γιατί αυτά είναι η είσοδος της καρδιάς της, το μέρος που κατοικεί η Αγάπη.  
Η ομορφιά μιας γυναίκας δεν είναι στα χαρακτηριστικά του προσώπου της, αλλά αυτή που αντανακλάται από την ψυχή της. Είναι η φροντίδα που προσφέρει με αγάπη.
Το πάθος που επιδεικνύει.
Η αληθινή ομορφιά μιας τέτοιας γυναίκας μεγαλώνει με το χρόνο...

Beauty Tips by Audrey Hepburn

For attractive lips, Speak words of kindness. 

For lovely eyes, Seek out the good in people. 

For a slim figure, Share your food with the hungry.

For beautiful hair, Let a child run his or her fingers through it once a day.
For poise, Walk with the knowledge you'll never walk alone.

People, even more than things, have to be restored, renewed, revived, reclaimed and redeemed; Never throw out anybody 

Remember, if you ever need a helping hand, you'll find one at the end of your arm.
As you grow older you will discover that you have two hands; one for helping yourself, the other for helping others.
The beauty of a woman is not in the clothes she wears, the figure that she carries, or the way she combs her hair. The beauty of a woman must be seen from in her eyes, because that is the doorway to her heart, the place where love resides.
The beauty of a woman is not in a facial mole, but true beauty in a Woman is reflected in her soul. It is the caring that she lovingly gives, the passion that she knows.
And the beauty of a woman, with passing years only grows!

G8: Η Σύνοδος των αναίσχυντων. Ιαπωνία 2008

Συναντήθηκαν στη νήσο Χοκάιντο, για να λύσουν τα προβλήματα του κόσμου, αυτοί που τα δημιούργησαν. Οι 8 ισχυροί του κόσμου, αλλά δήλωσαν ανίσχυροι. Αναίσχυντοι έπρεπε να δηλώσουν.


ΑΥΤΟΙ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗ, καταστρέφουν τον Πλανήτη.


ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ για όλα τα δεινά του κόσμου, όχι μόνο επειδή δεν κάνουν τίποτε για να βοηθήσουν αλλά κυρίως επειδή τα προκαλούν.


ΕΞΑΠΑΤΟΥΝ του λαούς της Γης.


Τίνος ΟΡΓΑΝΑ είναι, τίνος συμφέροντα εξυπηρετούν; Δεν μπορεί να τα κάνουν για τον εαυτό τους, δεν έχουν λογική αυτά που κάνουν, κανείς δεν εξυπηρετείται, ούτε οι λαοί τους, ούτε οι ίδιοι, ούτε τα παιδιά τους.


Συναντήθηκαν για να κάνουν ένα διάλειμμα, να σαχλαμαρίσουν, να καλαμπουρίσουν, να σπάσουν πλάκα, μεταξύ τους και με μας. Οι Αναίσχυντοι. Οι Ξεδιάντροποι. Αυτοί δεν είναι απλά επικίνδυνοι, είναι ο Κίνδυνος, είναι η Συμφορά.


«Ανησυχούμε πολύ για την απότομη άνοδο της τιμής του πετρελαίου. Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με αβεβαιότητα και επιμένει ο κίνδυνος πτωτικής στροφής», υπογραμμίζουν οι ισχυροί της Γης. Και γιατί δεν προωθείτε την ηλιακή, την αιολική ενέργεια, γιατί; Επειδή δεν θα βγάλουν άλλα λεφτά τα εργοστάσια σας; Γιατί; Γιατί ανόητοι. Και τα παιδιά σας κινδυνεύουν. Πάρτε το χαμπάρι. Ανόητοι !!


«Εκφράζουμε τη σοβαρή ανησυχία μας για τα υψηλά επίπεδα των τιμών των εμπορευμάτων, …». Μωρέ τι μας λέτε, ανησυχείτε σοβαρά έ; Μα εγώ μπορώ να ανησυχώ, εγώ, εσείς μόνο να ντρέπεστε μπορείτε.


«Οι ηγέτες αισθάνθηκαν ότι δεν αρκεί να πουν πως ανησυχούν για τις τιμές του πετρελαίου. Αισθάνθηκαν ότι έπρεπε να δείξουν πως πρέπει να αναληφθεί δράση», δήλωσε αξιωματούχος της G8. Αισθάνθηκαν ότι δεν αρκεί μόνο να ανησυχούν, αλλά να δείξουν ότι … πρέπει να αναληφθεί δράση. Δεν είμαστε καλά, καθόμαστε και γράφουμε μια ανακοίνωση και λέμε να μη δείξουμε μόνο ότι ανησυχούμε, αλλά να δείξουμε και ότι κάποιος πρέπει να κάνει και κάτι. Έτσι για να είναι καλή η ανακοίνωση και να μη παρεξηγηθούμε. Ρε, δεν είμαστε καλά.


«Υπάρχουν φόβοι για μεγαλύτερη αύξηση του πετρελαίου... ορισμένοι φοβούνται ότι θα φθάσει τα 200 δολάρια», διευκρίνισε ο κ. Μπερλουσκόνι. Αποφάνθηκε ο Ιταλός ηγέτης και τι είπε; Αυτά που λέμε κι εμείς, διατύπωσε την ανησυχία του ο άνθρωπος. Δεν θα έχει να γεμίσει το ρεζερβουάρ του. Μια συμπόνια μου την δημιούργησε ο γείτονας, τον λυπήθηκε η ψυχή μου.


Δέηση για ...φθηνότερο πετρέλαιο. Η φωτογραφία είναι από εκεί, δέηση κάνουν (Ναυτεμπορική) 


Διατροφικό κόστος στην κορυφή της ατζέντας του G8. Το Δια-στροφικό

κόστος όχι διατροφικό, είναι αυτό τους νοιάζει, στοιχίζουν ακριβά οι διαστροφές ακόμη και για ηγέτες. Η χλιδή δεν είναι φτηνή πια. Είναι κι αυτοί οι Anti-G8 και στοιχίζει η ασφάλεια μας ακριβά βρε παιδάκι μου. Μέσα στην χλιδή, χαριεντίζονταν μεταξύ τους και με κάτι ανόητες που ελλείψει πρόχειρου ειδώλου έσπευσαν από συνήθεια να τους επευφημήσουν. Την ώρα που οι πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης δίνουν τον δικό τους αγώνα κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, οι ηγέτες των G8 απολαμβάνουν λουκούλλεια γεύματα, με καπνιστό σολομό, λευκά σπαράγγια και χαβιάρι, ενώ προσπαθούν να βρουν αποτελεσματικά μέτρα για την καταπολέμηση της επισιτιστικής κρίσης.

«Η σύνοδος της αμηχανίας» ήταν ο χθεσινός τίτλος της γερμανικής εφημερίδας Süddeutsche Zeitung για την Σύνοδο Κορυφής των 8. Αμήχανοι οι ηγέτες, αμήχανοι.

«Σε μια εποχή που η παγκόσμια οικονομία χρειάζεται οπωσδήποτε μια δυναμική ηγεσία, αυτή δεν υφίσταται, ούτε για τους πιο αισιόδοξους» γράφει η βρετανική εφημερίδα The Guardian.
«Κατάργηση της Λέσχης των 8;» αναρωτιέται η ιταλική Corriere della Sera. Όχι να τους κρατήσουμε μωρέ, να έχουν την λέσχη τους η άνθρωποι να τα λένε. Πολλή μοναξιά εκεί στις κορυφές της ηγεσίας.

Ας περιμένει ο πλανήτης ...

Ανοιχτή επιστολή στους ισχυρούς του κόσμου

«Ο συνεχής εξοπλισμός των κρατών με νέα πιο εξελιγμένα και πιο αποτελεσματικά όπλα απειλεί την ανθρωπότητα με έναν παγκόσμιο πόλεμο και μια πυρηνική καταστροφή»

Αξιότιμοι ισχυροί ολόκληρου του κόσμου,
Είμαι μια δεκαπεντάχρονη μαθήτρια του 49ου γυμνασίου Αθηνών. Στα πλαίσια του μαθήματος της γλώσσας ασχοληθήκαμε με το θέμα «Ειρήνη –πόλεμος».
Με αφορμή αυτή τη διδακτική ενότητα και ένα άρθρο για το συνεχόμενο ανεφοδιασμό των κρατών με εξελιγμένα και πολύ επικίνδυνα όπλα, σας γράφω αυτή την επιστολή - διαμαρτυρία.
Αρχικά, θα μπορούσατε με όλη αυτή τη δύναμη που διαθέτετε να ασχοληθείτε με την επίλυση σοβαρών, σύγχρονων προβλημάτων και κυρίως των προβλημάτων που μαστίζουν τις χώρες του υποανάπτυκτου κόσμου, όπως είναι η πείνα, ο αναλφαβητισμός κ.α. Χιλιάδες παιδιά πεθαίνουν από την πείνα και τις ασθένειες κάθε χρόνο. Επίσης, πολλά παιδιά εγκαταλείπουν το σχολείο λόγω τεράστιων οικονομικών και οικογενειακών προβλημάτων το σχολείο με αποτέλεσμα να αυξάνεται ο αναλφαβητισμός στις μικρές ηλικίες.

Ακόμα, πιστεύω ότι ο διαρκής εξοπλισμός των κρατών με τελευταίας τεχνολογίας όπλα είναι ανώφελος. Ναι μεν χρειαζόμαστε όπλα για την υπεράσπιση της πατρίδας μας σε περίπτωση ξένης εισβολής, όμως εδώ μιλάμε για συνεχή εξοπλισμό. Κάθε χρόνο για να προμηθεύεται κάθε χώρα καινούργια όπλα ξοδεύονται εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, ενώ αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την ανάπτυξη και την προώθηση της ειρήνης και του πολιτισμού, με διάφορα ειρηνικά έργα π.χ. σχολεία μουσεία, θέατρα, κινηματογράφους αλλά και για την ανακαίνιση παλαιών κτιρίων. Γιατί λοιπόν να ξοδεύονται τόσα χρήματα για την προώθηση του πολέμου και όχι της ειρήνης;

Επίσης ο εξοπλισμός αυτός, όπως σωστά υποστηρίζεται, μπορεί να οδηγήσει σε ένα καταστροφικό παγκόσμιο πόλεμο ή ακόμα χειρότερα σε μια πυρηνική έκρηξη που θα αφανίσει ολόκληρο τον κόσμο!

Πιστεύω ότι αυτή η στάση μας, το «κόλλημά» μας με τον πόλεμο τα όπλα και την κυριαρχία, είναι μια πολύ ζωώδης συμπεριφορά. Έτσι συμπεριφέρονταν οι άνθρωποι πριν από πάρα πολλά εκατομμύρια χρόνια, τότε που δεν είχαν αναπτύξει τη σκέψη και το λόγο. Εμείς, που θεωρούμαστε «πολιτισμένοι» άνθρωποι, φερόμαστε χειρότερα και από τους αυτούς τους αρχαίους «απολίτιστους» ανθρώπους, που τουλάχιστον έδειχναν λίγο σεβασμό ο ένας στον άλλο. Σήμερα τα πάντα έχουν ισοπεδωθεί. Η δίψα ορισμένων για εξουσία και δύναμη, που σχετίζεται άμεσα με την απόκτηση των όπλων, επιφέρει τεράστιες απώλειες σε ανθρώπινες ψυχές και οδηγεί σε τραγικές συνέπειες για το φυσικό περιβάλλον. Και να το ζωντανό παράδειγμα: η παντοδύναμη Αμερική η οποία πριν από λίγα χρόνια προκάλεσε τεράστια καταστροφή στην Παλαιστίνη. Γιατί ο κ. Μπους σκέφτεται μόνο τον πόλεμο και όχι την ειρήνη; Με όλη αυτή τη δύναμη θα μπορούσε να κάνει πάρα πολλά πράγματα, όπως να ασχοληθεί με την επίλυση περιβαλλοντικών προβλημάτων, αντί να αγοράζει ολοένα και περισσότερα όπλα για να προκαλεί την καταστροφή.

Σας παρακαλώ πριν ξεκινήσει αυτή η παγκόσμια καταστροφή, καθίστε και σκεφτείτε: Αξίζει όλο αυτό; Αξίζει όλη αυτή η καταστροφή; Αν λοιπόν δε σταματήσετε τον τεράστιο ανεφοδιασμό των κρατών με όπλα, τουλάχιστον μην προκαλέσετε την καταστροφή του κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε με μια πυρηνική έκρηξη. Συλλογιστείτε ότι η γη μας είναι το μοναδικό μας σπίτι, που μας προσφέρει ότι χρειαζόμαστε. Δεν πρέπει να το καταστρέψουμε, γιατί θα καταστρέψουμε και τους ίδιους τους εαυτούς μας.

Με τεράστια απογοήτευση
Μαριθένια Αλεβιζοπούλου
μια μαθήτρια από την Ελλάδα

http://49gym-athin.att.sch.gr