Τα παιδιά κάνουν ...

«Τα παιδιά κάνουν 

την αγάπη πιο δυνατή, 

τις μέρες μικρότερες, 

τις νύχτες μεγαλύτερες, 

το σπίτι πιο χαρούμενο, 

τα ρούχα πιο φθαρμένα, 

το παρελθόν ξεχασμένο και το μέλλον άξιο να το ζήσεις. 

Ας κάνουμε ό,τι καλύτερο και ομορφότερο μπορούμε γι’ αυτά, 

για να κερδίζουμε καθημερινά γλυκά, παιδικά χαμόγελα! 

Ως γονείς και εκπαιδευτικοί οφείλουμε να τα έχουμε 

πρώτη προτεραιότητα στη ζωή μας!»

Αντώνης Κρασάκης

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα άκυρα που έλεγα, πριν κάνω παιδιά

Η Ελιάνα Χρυσικοπούλου ανατρέχει στην Προ Παιδιών Εποχή και συνειδητοποιεί πως, πολλά από αυτά που έλεγε τότε, σήμερα της ακούγονται πραγματικά γελοία.

1. «Δεν προλαβαίνω»

Δεν προλαβαίνω να φτιάξω τα νύχια μου, 

δεν προλαβαίνω να δω μια παλιά μου συμμαθήτρια, 

δεν προλαβαίνω να πάω στον ορθοπεδικό, 

δεν προλαβαίνω να βγω για ψώνια, 

δεν προλαβαίνω να βάλω πλυντήριο – γενικώς μην το ψάχνεις, έχω περάσει σχεδόν όλη την ενήλικη ζωή μου να νομίζω πως δεν έχω καθόλου, μα καθόλου χρόνο. 

Και όλα αυτά τα έλεγα έχοντας μια (1) δουλειά, κανέναν (0) σύζυγο και καθόλου (0) παιδιά. 

Ε, τώρα που το πρόγραμμά μου είναι αντικειμενικά λιγάαααακι πιο φορτωμένο θα σου πω πως υπάρχει χρόνος για όλα – αρκεί να είναι αρκετά ψηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων (τα νύχια μου, ας πούμε, εξακολουθούν να είναι χάλια. 

Την παλιά συμμαθήτρια την βλέπω μέσω facebook. Το αυχενικό όσο πάει και χειροτερεύει.)

2. «Να φύγει νωρίτερα από το γραφείο να πάει στα παιδιά της; Κι εμείς έχουμε προσωπική ζωή, αλλά η δουλειά είναι δουλειά»

… έλεγε ο 25χρονος εαυτός μου με τις ανύπαρκτες οικογενειακές υποχρεώσεις για τις 35χρονες συναδέλφους με τα 1,2 ή και παραπάνω παιδιά που ήθελαν να φύγουν κατά τις 6 το απόγευμα (αν είναι δυνατόν, τόσο νωρίς;) από την εταιρία. 

Και όσο σκέφτομαι τώρα, τις φατσούλες της Ισαβέλλας και της Βικτώριας, πώς ξεροσταλιάζουν στο τζάμι εκεί γύρω στις 5 που επιστρέφω (είμαι τυχερή εργαζόμενη, να τα λέμε κι αυτά) για να δουν το αυτοκίνητό μου να μπαίνει στο πάρκινγκ, το μόνο που θέλω να πω είναι: Γιώτα, Ηρώ, Μαίρη, ειλικρινά, συγγνώμη.

3. «Κι εγώ τη δουλειά την πονάω σαν να είναι το παιδί μου»

Ναι, εντάξει, κουκλίτσα μου, κελάηδα.

4. «Δεν καταλαβαίνω γιατί μερικές όταν γίνονται μάνες παραμελούν τον εαυτό τους».

Ήρθε μια μέρα το 2017 που αντίκρισα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και ήμουν παχιά, άλουστη, αξύριστη, με μάτια πιο μαύρα από των KISS από το ξενύχτι και με λεκέδες από μητρικό γάλα επάνω στο άθλιο ξεχειλωμένο διαφημιστικό t-shirt. 

Ε, και κατάλαβα.

5. «Θα προσέχω τι τρώω στην εγκυμοσύνη/ θα γεννήσω φυσιολογικά, θα θηλάσω ένα τρίμηνο, θα γυρίσω στη δουλειά μετά από κανά χρόνο».

Πήρα 30 κιλά, γέννησα με καισαρική, θήλασα περισσότερο από ένα χρόνο, γύρισα στη δουλειά μετά από 40 μέρες. 

Γενικώς, αφού βλέπεις, δεν το ‘χεις με το planning, άστο ρε παιδί μου.

6. «Τα δικά μου παιδιά δεν θα είναι από εκείνα που τσιρίζουν στα σούπερ μάρκετ»

Καλά τα έλεγα, τα δικά μου παιδιά είναι από εκείνα που τσιρίζουν παντού.

7. «Τα δικά μου παιδιά δεν θα τρώνε αηδίες»

Κρύψε, Ισαβέλλα παιδί μου, τα αρκουδοζελεδάκια, μην σε δει ο Παλιός Εαυτός μου και μας δείρει και τις δύο.

8. «Μα γιατί μερικές μανάδες γκρινιάζουν πως είναι άυπνες; Γιατί δεν τα αφήνουν να κλάψουν λίγο και μετά να το βουλώσουν»;

Μήπως να το βουλώσεις εσύ λίγο γιατί δεν έχεις ΙΔΕΑ για τι πράγμα μιλάς;

9. «Είμαι τόσο κουρασμένη».

Χαχαχαχαχαχα

10. «Δεν νομίζω πως γίνεται να αγαπήσω κανέναν περισσότερο από τον εαυτό μου».

Παλιέ μου εαυτέ, σου στέλνω τα φιλιά μου, πανευτυχής από τη θέση νούμερο 3.

Δες περισσότερα άρθρα από την Ελιάνα Χρυσικοπούλου, 

εδώ

Το Χαμομηλάκι

Αυτά τα καθημερινά μικρά κατορθώματα Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Οι σκόρπιες σκέψεις παίρνουν σιγά σιγά υπόσταση. Γιατί αν κάτσεις κάτω, με χαρτί και με μολύβι, θα τα βρεις όλα εκεί. 

Τελικά αυτά που θέλουμε ή δεν θέλουμε να κάνουμε, αυτά που διαπιστώσαμε πως πρέπει ή δεν πρέπει να αποφεύγουμε, αυτά που διαπιστώσαμε πως τα έχουμε ανάγκη, είναι καλό να λέγονται και να γράφονται. Περισσότερο σαν υπενθύμιση, γιατί ορισμένα, κακά τα ψέματα, δεν θα αλλάξουν έτσι απλά. Και γιατί κάποια πράγματα δεν έρχονται, δεν φεύγουν και δεν σταματούν απλά γιατί τα γράψαμε σε μια λίστα.

Εγώ όμως ήμουν πάντα το κορίτσι που έγραφα σκέψεις, ιδέες, λίστες, έβαζα στόχους στο χαρτί και τους έβλεπα να γίνονται. 
Η χρονιά μάλλον δεν σκοπεύει να μου χαριστεί φέτος. Έβγαλε τα δόντια της από νωρίς. Ούτε εγώ όμως σκοπεύω να συνεχίσω με το κεφάλι χαμηλά. 

Δειλιάζω να βάλω στόχους, δεν θέλω να γεμίσω προσδοκίες, θέλω όμως να αισθάνομαι ότι επιτρέπεται να θέλω, να μπορώ κι αν δεν τα καταφέρω να πω "δεν πειράζει, τουλάχιστον προσπάθησες!".  

Αυτά τα καθημερινά μικρά κατορθώματα, αυτά που προκύπτουν βδομάδα τη βδομάδα, αυτά που με γεμίζουν, αυτά σκοπεύω να κυνηγήσω το 2017!

• ✩ Φέτος θέλω να ακούγεται καθημερινά στο σπίτι μουσική.  
• ✩ Θέλω να ανάβω τα κεριά μου και να χαμηλώνω τα φώτα στο τέλος της μέρας. 
• ✩ Θα απέχω από συζητήσεις γεμάτες γκρίνια, δυσαρέσκεια και αρνητική διάθεση. Πέρυσι διαπίστωσα πως όλο αυτό με κούραζε απίστευτα. Κι ενώ οι καιροί φαίνεται πως ευνοούν αυτή την διάθεση, θέλω να βλέπω το καλό που μας συμβαίνει και να σταματήσω να γκρινιάζω παρέα με τους άλλους. Σε ενοχλεί κάτι; Άλλαξε το! Δεν μπορεί, κάποιος τρόπος θα υπάρχει...
• ✩ Δεν θα θυσιάσω τις αξίες και τα ιδανικά μου για κανέναν λόγο. Αυτά είναι που με κάνουν αυτό που είμαι, ο λόγος για τον οποίο μπορώ να κοιμάμαι ήσυχη το βράδυ, η αιτία που μπορώ να κοιτώ τα παιδιά μου και τον άντρα μου στα μάτια.
• ✩ Θα βγάζω τον εαυτό μου από το κουτί που με περιβάλλει.
• ✩ Θέλω να συνεχίσω να περπατάω περισσότερο, όπως ακριβώς τα είχα καταφέρει τους τελευταίους μήνες του 2016.
• ✩ Λέω να αξιοποιήσω τον χρόνο που τα παιδιά κάνουν κάποια δραστηριότητα, κάνοντας... θα δείξει!
• ✩ Δεν θα περάσει ούτε μια μέρα που δεν θα καθαρίσω το πρόσωπό μου πρωί και βράδυ. Το 2016 περίπου τα κατάφερα, εκτός από ελάχιστες μέρες. Γιατί όχι και φέτος;
• ✩ Θα αρχίσω να τρώω όπως έτρωγα τους πρώτους μήνες της πρώτης μου εγκυμοσύνης. Με σεβασμό στο σώμα μου και στο παιδί μου!
• ✩ Θα πίνω νερό. Είναι τώρα αυτό δύσκολο;
• ✩ Θα φτιάχνω τα μαλλιά μου στην ώρα τους.
• ✩ Θα συνεχίσω να διαβάζω το βιβλίο μου το βράδυ πριν κοιμηθώ και δεν θα ανοίγω την τηλεόραση.
• ✩ Θα κάνουμε μονοήμερες εκδρομές. Τώρα αν μου προκύψει και κανένα Λονδίνο θα είμαι απολύτως ευτυχισμένη!
• ✩ Θα καλώ στο σπίτι τους φίλους μας για φαγητό.
• ✩ Το σπίτι μου θα γίνει ο χώρος όπου αισθάνομαι καλά.
• ✩ Συγκρίσεις τέλος!

Και κάπου εδώ λέω να σταματήσω γιατί θα αρχίσω να γράφω τα άλλα τα μεγάλα και είπαμε, δεν θέλω...

Καλή χρονιά, με εσωτερική ηρεμία, ανοχή, αποδοχή, 
γέλιο και παιδικότητα!

Αναρτήθηκε από Magda Zindrou

Τη μέρα που το παιδί μου μεγάλωσε ξαφνικά

Πρωί Σαββάτου. Σηκώθηκα από νωρίς, κι άρχισα να κάνω δουλειές.
Παραξενεύτηκα που το παιδί κοιμόταν ακόμα.

Τελικά ξύπνησε αργά, γύρω στις 10.
Βγαίνοντας απ’ το δωμάτιο μου φάνηκε μεγάλος.
Μεγάλες οι πλατούλες του, και τα πόδια του ψηλά.
Η μύτη του είχε μακρύνει και τα μάτια του είχαν άλλη έκφραση:
Την έκφραση μεγάλου παιδιού.

Πλησιάζει τα 4 ο μικρός μου Χρήστος, και σ’ ένα μόνο βράδυ μεγάλωσε ξαφνικά.
Ανταλλάξαμε τις καλημέρες μας με χαμόγελο, κι η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.
Κοίταξα βαθιά στα μεγάλα του μάτια κι είδα το μέλλον, και τη ζωή του σε γρήγορη κίνηση:

Τον είδα να πηγαίνει στο δημοτικό, και να γελάει με τους φίλους του.
Τον είδα στο γυμνάσιο, έφηβο, στο μεταίχμιο του άγχους και της ανεμελιάς.
Τον είδα να βάζει μπρος το αυτοκίνητο στα 18 του.
Τον είδα να πηγαίνει διακοπές στα νησιά, και να με χαιρετάει βιαστικά.
Και μετά τον είδα να φεύγει απ’ το σπίτι, και να μετακομίζει αλλού. Για πάντα.

«Μαμά! Θέλω να φάω κάτι!», μου φώναξε δυνατά, επαναφέροντάς με στο τώρα.
Του έβαλα να φάει. Τον ξανακοίταξα.
Δε μεγάλωσε τελικά τόσο πολύ.
Παίζει ακόμα με το πρωινό του, το πιτσιλάει εδώ κι εκεί, και πασαλείβεται παντού.
Σαν μικρό παιδί. Ένα μικρό παιδί.
Έκατσα δίπλα του να πιω τον καφέ μου.
Και τον ξανακοίταξα στα μάτια.
Μόνο που αυτή τη φορά δεν είδα το μέλλον.

Είδα μια γκριμάτσα πολύ αστεία: είδα την προσωποποίηση της χαράς. Περνάμε τόσο ωραία, σκέφτηκα.

Κουράζομαι πολύ η αλήθεια είναι, αλλά, τι περίεργο, η κούραση ξεχνιέται και φεύγει τόσο γρήγορα όταν χαχανίζει κελαρυστά.Τώρα που είναι ακόμα μικρός, θέλω να τον χαρώ και να τον απολαύσω όσο περισσότερο μπορώ.

Δεν θα ξανασκεφτώ το μέλλον, όταν είναι η ώρα του, καλώς να ‘ρθει.
Θα μείνω εδώ στο παρόν, μαζί με το παιδί μου.
Θα τον βλέπω να γελάει, και θα γελάω κι εγώ.
Έχουμε τόσα πολλά να ζήσουμε ακόμα…

paidikokouti.gr

BABYRADIO.GR 

Κοιτάζω τα παιδιά μου και νιώθω ότι τους χρωστάω μια συγνώμη…

Δεν ξέρω σε τι κατάσταση είναι οι πλανήτες… ούτε τι μπορεί να φταίει… ούτε τι λέει η ψυχολογία, η κοινωνιολογία, η ιατρική και λοιπές επιστήμες για όλα αυτά που συμβαίνουν τόσο έντονα τελευταία….

Κακοποιημένα παιδιά, βιασμένα παιδικά σωματάκια και ψυχές, γονείς τέρατα, τρομοκράτες, μαστροποί και trafficking παιδιών με ψίχουλα που ταΐζουν αχόρταγες άρρωστες ορέξεις…. 

Και μέσα μου ξυπνά ένα θηρίο…. Που μέρα τη μέρα θεριεύει και δείχνει ολοένα και πιο αιμοβόρο…. Ένα θυμωμένο θηρίο έτοιμο να κατασπαράξει αν έβρισκε έναν από δαύτους στο δρόμο του… με νύχια και με δόντια… και να τον κατασπαράξει ως το τέλος χωρίς κανένα έλεος….

Μέχρι σήμερα καμάρωνα για το πως μπορούσα διαχειριστώ και να εξηγήσω συμπεριφορές που δεν μου ταίριαζαν…. Τις τραβούσα από εδώ, τις ξετίναζα από εκεί, τις έσπρωχνα, τις έκοβα, τις έραβα… μέχρι που τις τοποθετούσα μέσα μου με αριστοτεχνικό τρόπο και τις εξηγούσα με γνώμονα την ψυχολογία, τη γενετική, την κοινωνιολογία ακόμη και τη θρησκεία….

Εδώ όμως μένω ανήμπορη στο να τοποθετήσω οτιδήποτε στο κεφάλι μου, ενώ το θηρίο περιμένει στη γωνιά του έτοιμο να ξεψαχνίσει την επόμενη είδηση για το επόμενο ανθρωποειδές τέρας που κακοποίησε ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΑ ακόμη μια παιδική αθώα ψυχή…. 

Μια 12χρονη ψυχη, ένα 14χρονο κοριτσίστικο κορμί, ένα τετράχρονο κορμάκι, ένα 6 μηνων βρεφάκι…. 

Ψυχές που θα έπρεπε να ζουν ακόμη μέσα στα παραμύθια και να μισοπατούν στην πραγματικότητα… 

Ψυχές που θα έπρεπε να τις γεμίζουμε με χρώματα και μουσικές… 

Ψυχές που θα έπρεπε να ονειρεύονται κάστρα και όχι εφιάλτες… Κι όμως! Κάποια ανθρωποειδή που τις περισσότερες φορές λέγονται και «γονείς», φρόντισαν να τους δείξουν το χειρότερό πρόσωπο του κόσμου δαύτου… Αρρώστια ασκήμια και ένα ρέκβιεμ για μια πεθαμένη κοινωνία που δεν προσπάθησε καν να παλέψει ώστε να κερδίσει την χαμένη της ζωή..

Και κάπου εδώ κοιτάζω τα παιδιά μου, που αυτή τη στιγμή παίζουν δίπλα μου και κάνουν αταξίες πετώντας και πειράζοντας πράγματα που δεν πρέπει… πριν λίγο μάλιστα τους φώναξα ώστε να με αφήσουν να τελειώσω αυτό που ξεκίνησα να κάνω, και την αμέσως επόμενη στιγμή ένιωσα τύψεις…

Κοιτάζω τα παιδιά μου και νιώθω ότι τους χρωστάω μια συγνώμη… για όλα αυτά που πρόκειται να δουν.. που πρόκειται να αντιμετωπίσουν… που πρόκειται να νιώσουν…

Για όλα αυτά που θα με χρεώσουν μεγαλώνοντας και θα έχουν όλο το δίκιο του κόσμου…
Για εκείνα που θα τα κάνουν να νιώσουν απειλή και φόβο…
Για εκείνα που θα τα κάνουν να νιώσουν αμφισβήτηση για ότι νομίζουν πως ξέρουν…

Να ζητήσω συγνώμη για όλες τις ανασφάλειες που θα τους προκύψουν και για τον εκμηδενισμό όλων εκείνων των αξιών που προσπάθησα να τους περάσω θεωρώντας ότι θα τους βοηθήσει στο μέλλον…
Μια συγνώμη για την ανοχή και την ανέχεια μου, σε όλο το μεγαλειώδες παράλογο που αφήνω εγώ, και άλλα 2.500.000 γονείς, να εξελίσσεται στον τόπο μας εις βάρος τους..
Μια συγνώμη για όλες εκείνες τις λάθος επιλογές, που αν μπορούσαν ακόμη και τον ήλιο μας θα ξεπουλούσαν, όπως ακριβώς έκαναν με τη συνείδησή μας…
Μια συγνώμη που αυτό το τέρας μέσα μου, που τρέφεται με οργή, μένει κλεισμένο στο κλουβί του, ενώ η πόρτα του παραμένει ανοιχτή…

Τέλος, μια συγνώμη από εκείνο το παιδί, μέσα μου, που νόμιζε ότι μπορεί τον κόσμο να αλλάξει και να τον γεμίσει με χρώματα φωτεινά… Όπως νόμιζε ότι του αξίζει…

babyradio

Πλησιάζει τα 4 ο μικρός μου, και σ’ ένα μόνο βράδυ μεγάλωσε ξαφνικά.

Τη μέρα που το παιδί μου μεγάλωσε ξαφνικά

Πρωί Σαββάτου.

Σηκώθηκα από νωρίς, κι άρχισα να κάνω δουλειές.
Παραξενεύτηκα που το παιδί κοιμόταν ακόμα.
Τελικά ξύπνησε αργά, γύρω στις 10.
Βγαίνοντας απ’ το δωμάτιο μου φάνηκε μεγάλος.
Μεγάλες οι πλατούλες του, και τα πόδια του ψηλά.
Η μύτη του είχε μακρύνει και τα μάτια του είχαν άλλη έκφραση:
Την έκφραση μεγάλου παιδιού.

Πλησιάζει τα 4 ο μικρός μου Χρήστος, και σ’ ένα μόνο βράδυ μεγάλωσε ξαφνικά.

Ανταλλάξαμε τις καλημέρες μας με χαμόγελο, κι η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.
Κοίταξα βαθιά στα μεγάλα του μάτια κι είδα το μέλλον, και τη ζωή του σε γρήγορη κίνηση:
Τον είδα να πηγαίνει στο δημοτικό, και να γελάει με τους φίλους του.
Τον είδα στο γυμνάσιο, έφηβο, στο μεταίχμιο του άγχους και της ανεμελιάς.
Τον είδα να βάζει μπρος το αυτοκίνητο στα 18 του.
Τον είδα να πηγαίνει διακοπές στα νησιά, και να με χαιρετάει βιαστικά.
Και μετά τον είδα να φεύγει απ’ το σπίτι, και να μετακομίζει αλλού. Για πάντα.

«Μαμά! Θέλω να φάω κάτι!», μου φώναξε δυνατά, επαναφέροντάς με στο τώρα.

Του έβαλα να φάει. Τον ξανακοίταξα.
Δε μεγάλωσε τελικά τόσο πολύ.
Παίζει ακόμα με το πρωινό του, το πιτσιλάει εδώ κι εκεί, και πασαλείβεται παντού.
Σαν μικρό παιδί. Ένα μικρό παιδί.
Έκατσα δίπλα του να πιω τον καφέ μου.
Και τον ξανακοίταξα στα μάτια.
Μόνο που αυτή τη φορά δεν είδα το μέλλον.

babyradio

Kάθε βράδυ οι ίδιες ανασφάλειες… Κάθε βράδυ οι ίδιες προσευχές!

Κάθομαι και χαζεύω τα παιδιά μου να κοιμούνται στο πλάι μου και αναλογίζομαι αν σήμερα υπήρξα αρκετά καλή μαμά για εκείνα… 

Αν τους έμαθα κάτι, αν τους προσέφερα την αγκαλιά, τα χάδια και τη στοργή μου απλόχερα… όπως τους χρειάζεται… Αν τους δίδαξα κάτι νέο, αν υπήρξα δίκαιη ή άδικη μαζί τους… Αν θα μπορούσα να γύριζα τον χρόνο πίσω, θα άλλαζα κάτι;

Κάθε βράδυ οι ίδιες σκέψεις…Κάθε βράδυ οι ίδιες ανησυχίες…Οι ίδιες ανασφάλειες…Κάθε βράδυ οι ίδιες προσευχές…

Να γίνω η μαμά που τους αξίζει… Η μαμά που αξίζει κάθε παιδί να έχει… Η μαμά που θέλω να έχουν σαν παράδειγμα…
Και η αλήθεια είναι πως νιώθω ότι απέχω… Μίλια μακριά από αυτό που θα ήθελα να είμαι… Από αυτό που πάντα φανταζόμουν ότι θα είμαι… Ωστόσο ναι!! Σε ό,τι είπα «αποκλείεται», όλα μου επέστρεψαν σε συσκευασία δώρου με συνοδευτική καρτούλα που έγραφε «άσε τις μεγάλες τις κουβέντες για τους μεγάλους ανθρώπους…»

Έ, εσείς μαμάδες, τα καταφέρνετε μια χαρά! 

Πράγματι… Είναι αλλιώς το να παίζεις ποδόσφαιρο, με το απλά να το χαζεύεις τρώγοντας πίτσα μπροστά στην τηλεόραση… Κάπως έτσι και με την μητρότητα και πως την έκρινα πριν γίνω η ίδια μητέρα… Πόσα «αποκλείεται» αναίρεσα και πόσα «θα» κατήργησα πριν καν τα εφαρμόσω… Πόσες κριτικές που έκανα ασύστολα, μου έρχονται και με χτυπάν κατακέφαλα, δείχνοντας με και Γελώντας μου στα μούτρα… Πόσο κλισέ αυτή η διαφορά της θεωρίας από την πράξη…

Ω ναι!!! Παραδέχομαι πως…
Είμαι μια μαμά που θα έδινε το μισό της βασίλειο για ένα ολόκληρο βράδυ ύπνου…
Μια μαμά που παλεύει να κρύψει τα ασιδέρωτα και τον σχεδόν μόνιμα γεμάτο με άπλυτα πιάτα νεροχύτη της …
Είμαι μια μαμά που μπορεί πολλές φορές να φωνάξει χωρίς κάποιον σπουδαίο λόγο…
Μια μαμά που την έχουν δει τα παιδιά της να κλαίει από τα νεύρα της, ανήμπορη να κάνει οτιδήποτε άλλο…

Είμαι μια μαμά που έχει κοιμηθεί όρθια και το 16 μηνών ταλιμπανακι της ήταν όρθιο πάνω στο τραπέζι και αποπειράθηκε να πετάξει μέχρι τον πάγκο της κουζίνας … Ευτυχώς τον πρόλαβα στον αέρα λίγο πριν πέσει… Τι ένστικτο κι αυτό το μητρικό!!..Είμαι μια μαμά που δεν μου φτάνει το εικοσιτετράωρο ούτε για δείγμα…

Μια μαμά που παλεύει να αποδεχτεί το γεγονός ότι για καιρό ακόμη θα κάνω δρασκελιές πάνω από τα παιχνίδια των παιδιών μου, για να φτάσω στην άκρη του καναπέ…

Νομίζω πως είναι αμέτρητα αυτά που θα μπορούσα να γράψω…
Όμως….
Θα ήθελα να μπορούσα να κλέψω λίγο χρώμα από τον κόσμο των παιδιών μου και να το αφήσω να χρωματίσει έστω και λίγο τον κόσμο τον δικό μας… Τον κόσμο των μεγάλων…
Λίγο από το χρώμα εκείνο που τα κάνει όλα απλά και όλα τα λύνει με ένα ναι ή με ένα όχι… Που όλα τα αποφασίζει με γνώμονα το ένστικτο και διόλου τη λογική…

Θα ήθελα να μπορούσα να κλέψω λίγο από το φως και την αισιοδοξία των παιδιών μου... Ότι να ‘ναι!! Όλα μπορούν να αλλάξουν αρκεί να το θες και καθόλου σημασία δεν έχει κανείς άλλος πάρα μόνον εσύ… Γιατί εσύ είσαι το κέντρο όλου του κόσμου και άμα θες όλα τα μπορείς…

Θα ήθελα να μπορούσα να κλέψω λίγο από το ένστικτο τους, που ακόμη η λογική δεν το έχει καταστείλει, και να βάλω για λίγο μονάχα, την ίδια αυτή τη λογική στο πλάι… Και λίγο μονάχα να αφεθώ σε μια αγκαλιά που θα νιώθω ζεστασιά και ασφάλεια… Σε μια αγκαλιά που τίποτα δεν θα είναι ικανό να με ακουμπήσει… Σε μια αγκαλιά που μυρίζει κάτι από θεό για ‘μένα …

Θα ήθελα να μπορούσα να δω για λίγο με τα μάτια τους… Να τρυπώσω για λίγο στο μυαλό τους… Να άγγιζα με τις αισθήσεις τους…

Θα ήθελα για λίγο στον κόσμο τους να μπω για να καταλάβω…
Γιατί θαρρώ πως τα παιδιά δεν έρχονται μόνο για να μάθουν από εμάς, μα για να μάθουμε κι εμείς… Με την ίδια αναλογία… Όσο εξελίσσονται εκείνα, άλλη τόση δουλειά θα έπρεπε να γίνεται και με εμάς και την εξέλιξη του μέσα μας …

Πόση από δαύτη γίνεται όμως τελικά ;;
Κάθε βράδυ οι ίδιες σκέψεις…
Κάθε βράδυ οι ίδιες ανασφάλειες…
Κάθε βράδυ οι ίδιες προσευχές…

Για το babyradio: Αύρα Φούκου

Οι αγωνίες μιας μητέρας

Αγαπητό μου χαμομηλάκι, 
Καλησπέρα σε όλους,

χαίρομαι πολύ που σε βρήκα και θα 'χω κι εγώ κάποιους να μοιράζομαι τις ανησυχίες μου, τους φόβους μου, τους προβληματισμούς μου και πάνω απ' όλα την αγάπη μου για τα παιδιά. Έχω μια κορούλα 18 μηνών και ζω πλέον μόνο γι αυτή. Η μητρότητα μου άλλαξε κυριολεκτικά την ζωή. Πως ζούσα τόσα χρόνια χωρίς την κόρη μου; Το φοβερό είναι ότι μετά από αυτό, αγάπησα ακόμα περισσότερο και τα άλλα παιδάκια. Πριν το μόνο που μ ενδιέφερε ήταν η δουλειά μου και να περνάω καλά. Τώρα σκέφτομαι πως θα περνάει καλά το παιδί μου αλλά και τα υπόλοιπα παιδιά, κυρίως αυτά που υποφέρουν, που δεν έχουν τα προνόμια που χει το δικό μου παιδί. Και κάνω ότι μπορώ.

Μετά τις 3 Μαΐου όμως, ημέρα εξαφάνισης της Madeleine, έχω χάσει τον ύπνο μου. Ζω σε τουριστική περιοχή και φοβάμαι πολύ. Δεν ξέρω αν κι εσείς οι υπόλοιποι γονείς νιώθετε το ίδιο. Όταν άρχισα να κοιτάω στο διαδίκτυο για τα εξαφανισμένα παιδιά, βρέθηκα μπροστά σ ένα πρόβλημα παγκόσμιο, που ούτε το χα φανταστεί ποτέ. Σκέφτομαι λοιπόν ότι όλοι πρέπει να συμβάλουμε σε αυτό. Να παλέψουμε ενάντια σε αυτούς που βιάζουν τις ψυχές των παιδιών μας (και τα σωματάκια τους). Γι αυτό χάρηκα πολύ που βρήκα το χαμομηλάκι. Σκέφτηκα αμέσως ότι βρήκα τους ανθρώπους που έψαχνα εδώ στην Ελλάδα. Στο εξωτερικό βλέπετε, οι γονείς συσπειρώνονται ήδη εδώ και χρόνια.

Να παλέψουμε παιδιά. Όπως μπορούμε. Με νύχια και με δόντια. Να βοηθήσουμε όλα τα παιδιά του κόσμου.

Τα παιδιά πρέπει να είναι ευτυχισμένα. Εγώ είχα μια όμορφη παιδική ηλικία. Όμως άλλα χρόνια τότε. Τότε κοιμόμασταν στο μπαλκόνι με τις πόρτες ανοιχτές για δροσιά. Τώρα βάζουμε συναγερμό και πάλι τρέμει το φυλλοκάρδι μας.

Σας ευχαριστώ που με δεχτήκατε στην παρέα σας. Ελπίζω να μη σας μαύρισα τη ψυχή με όλα αυτά.
Να 'στε όλοι καλά
Alfie