Monday, 7 March 2016

Ελάτε στο λιμάνι για να εκφράσουμε μαζί έμπρακτα
την αλληλεγγύη μας προς τους πρόσφυγες!
REFUGEES WELCOME TO PIRAEUS

ΠΕΙΡΑΙΑΣ: Χρήσιμες πληροφορίες για τους ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ
ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ (ΠΥΛΕΣ Ε1 έως Ε7)



Ο χάρτης του λιμανιού: 
Το στίγμα του επιβατικού σταθμού της Ε1 είναι : 37.942500, 23.623279.
Μπροστά στον Επιβατικό Σταθμό της Ε1 είναι το τέρμα της (μοναδικής) γραμμής λεωφορείων μέσα στο λιμάνι, που έχει αφετηρία την είσοδο πεζών του λιμανιού Ε6 απέναντι από τον Σταθμό του Ηλεκτρικού.

(Προσοχή! Αν υπάρχει άφιξη/αναχώρηση πλοίου στην προβλήτα Ε6, η αφετηρία μετακινείται στην πρώτη στάση, μπροστά από τον σταθμό του Προαστιακού.) 

Η μεταφορά γίνεται δωρεάν με λεωφορεία του ΟΛΠ που αναγράφουν "ΗΣΑΠ-ΑΚΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ".Τα δρομολόγια γίνονται κάθε 15 λεπτά από τις 6 το πρωί και διαρκούν 5 λεπτά.

Αν έρθετε με αυτοκίνητο, κινηθείτε περιμετρικά του λιμανιού από σταθμό ΗΣΑΠ προς Άγιο Διονύσιο. Αμέσως μετά τα φανάρια του Αγίου Διονυσίου συναντάτε τον κόμβο της Πύλης Ε2 από την οποία μπαίνετε στο λιμάνι.Στρίβετε αμέσως δεξιά και πάλι δεξιά, προσπερνάτε το Υπουργείο Ναυτιλίας με τις μπλε κολώνες και φθάνετε στην Ε1, το άκρο του λιμανιού προς τα Λιπάσματα Δραπετσώνας. Μην δοκιμάσετε να έρθετε από τον εξωτερικό περιμετρικό δρόμο του λιμανιού μέχρι την επόμενη έξοδο που οδηγεί στην Πύλη Ε1, γιατί μπορεί να τη βρείτε κλειστή (ανοίγει ορισμένες ώρες).

Αν έχετε πρόβλημα, καλέστε το 6906408586 για οδηγίες.

Ελάτε στο λιμάνι για να εκφράσουμε μαζί έμπρακτα την αλληλεγγύη μας προς τους πρόσφυγες!
Παμπειραϊκή Πρωτοβουλία Υποστήριξης Προσφύγων & Μεταναστών - Refugees Welcome to Piraeus!

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΜΠΕΙΡΑΪΚΗ:
H Παμπειραϊκή Πρωτοβουλία Υποστήριξης Προσφύγων & Μεταναστών - Refugees Welcome to Piraeus! συγκροτήθηκε από μέλη δομών αλληλεγγύης, κοινωνικών ιατρείων κλπ. και άλλους ενεργούς πολίτες του ευρύτερου Πειραιά για να εκφράσει έμπρακτα την αλληλεγγύη του πειραϊκού λαού προς τους πρόσφυγες/μετανάστες που φτάνουν στο λιμάνι του Πειραιά από τα παραμεθόρια νησιά. 
Σε χώρους που μας παραχώρησε ο ΟΛΠ μέσα στον Σταθμό Επιβατών της Πύλης Ε1 (Ακτή Περικλέους πρ.Βασιλειάδη), έχουμε εγκαταστήσει αποθήκες εφοδίων που διανέμουμε στους πρόσφυγες σε όλες τις Πύλες και Βάση Υποδοχής Προσφύγων, στην οποία παρέχουμε ταξιδιωτικές πληροφορίες, Α' Βοήθειες & φάρμακα, ξηρά τροφή, είδη ατομικής υγιεινής, ρούχα- παπούτσια, πρίζες για φόρτιση κινητών, κοινόχρηστες ντουζιέρες κ.α.
---------------
Faceboook
https://www.facebook.com/groups/157689337908512/
ΠΑΜΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ/REFUGEES WELCOME TO PIRAEUS
Ε-mail: ypostirixistousprosfygespireas@gmail.com
Φόρμα δήλωσης διαθεσιμότητας εθελοντών:
http://goo.gl/forms/bFFwbsri7s
Forum: https://groups.google.com/forum/#!forum/pampeiraiki

-------------
ευχαριστούμε τον Πάνο που μας ενημέρωσε

Sunday, 6 March 2016

«Αισθάνομαι σήμερα πιο άχρηστος από ποτέ.
Πρέπει να ντρεπόμαστε. Όλοι μας. Μας σιχάθηκα.

«Αυτοί είμαστε κύριοι. ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ.»

Μαρτυρεί ο Θάνος Πασχάλης
Ειδικευόμενος Νευροχειρουργικής 

στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας

Εφημερία. Απογευματάκι χτυπάει το τηλέφωνο. 
«Τον εφημερεύοντα νευροχειρουργό θέλω, στα ΤΕΠ της Παιδιατρικής για ένα παιδάκι που χτύπησε…»

Ένα τέταρτο μετά, διεκπεραιώνοντας κάποια διαδικαστικά θέματα της κλινικής κατεβαίνω να το δω. Μου είχε πει ήδη η συνάδελφος στο τηλέφωνο ότι το παιδί είναι «πίσω αναπτυξιακά» (έχουμε ξεπεράσει τους όρους καθυστερημένο και αυτιστικό το 2016), ότι δε μιλάει παρά μόνον δείχνει και δεν περπατάει.

Μπαίνω στο εξεταστήριο της παιδιατρικής. Βλέπω έναν τέλειο ζούζουνο να με κοιτάει, τον ρωτάω πώς το λένε. Δεν μου απαντάει. Δίπλα του κάθεται ένα κορίτσι σαν τα κρύα τα νερά, η Ελευθερία, 13 χρονών.

«Εσύ τι είσαι;» τη ρωτάω.
«Αδελφή του.»
«Και με ποιον είναι το παιδάκι;»
«Με μένα » απαντάει.

Ρωτάω το ιστορικό εν τάχει στην μικρή πριγκίπισσα και καταλαβαίνω ότι είναι μια μικρή κάκωση κεφαλής, χωρίς σημεία ενδοκράνιας υπέρτασης με ένα χαμηλής ταχύτητας μηχανισμό κάκωσης. 


Λέω στο μικρό: 
«Είσαι καλά; Θές να μου πεις τίποτα;»
«ΠΕΙΝΑΩ», λέει το «πίσω αναπτυξιακά» παιδί. 


Ρωτάω την αδερφή του τι θέλουν να φάνε να το φροντίσουμε. Με κοιτάει στα μάτια κατακόκκινη από ντροπή και λέει «τίποτα, ευχαριστούμε».
Λίγα λεπτά μετά μιλώντας με τη συνάδελφο ανακαλύπτω ότι η Ελευθερία είναι κηδεμόνας των μικρών αδελφών της (δεν έμαθα ακριβή αριθμό), τα ταΐζει, τα προσέχει. Δεν έμαθα αν πάνε σχολείο. 
Και ράγισα.

Αυτοί είμαστε κύριοι. ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ. 
Όταν έρχεται ένα παιδί στα επείγοντα και ΠΕΙΝΑΕΙ και δεν έχει διάγνωση από τα γεννοφάσκια του, ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ. 
Με ένα θολό οικογενειακό περιβάλλον, με ένα μηδενικό υπόβαθρο, που δε θέλω να αναφέρω εδώ τα παιδιά αυτά παλεύαν για να ζήσουν.
ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ; ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΓΙΩΡΓΟ, ΚΩΣΤΑ, ΑΝΤΩΝΗ, ΑΛΕΞΗ; ΠΟΥ;;;
Αισθάνομαι σήμερα πιο άχρηστος από ποτέ. Πρέπει να ντρεπόμαστε. Όλοι μας. 
Μας σιχάθηκα.

«Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας
κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;»

Ν. Χριστιανόπουλος

rizopoulospost

Το πιο τρυφερό και συμπονετικό παιδάκι

Ο συγγραφέας και ομιλητής Leo Buscaglia κάποτε μίλησε σχετικά με έναν διαγωνισμό στον οποίο του ζητήθηκε να είναι κριτής. Σκοπός του διαγωνισμού ήταν να βρεθεί το πιο τρυφερό και συμπονετικό παιδί.
Νικητής ήταν ένα τετράχρονο αγοράκι του οποίου ο καλύτερος φίλος ήταν ο ηλικιωμένος γείτονας του ο όποιος πρόσφατα είχε χάσει την γυναίκα του.
Το μικρό αγόρι βλέποντας τον ηλικιωμένο να κλαίει μπήκε στη αυλή του ηλικιωμένου, σκαρφάλωσε στην αγκαλιά του και απλά παρέμεινε εκεί.
Όταν η μητέρα του το ρώτησε τι είπε στον ηλικιωμένο, εκείνο απάντησε: «Τίποτα, απλά τον βοήθησα να κλάψει.»

«... ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με... » “I was a stranger and you invited me in”

Ελάτε, οι ευλογημένοι του Πατρός μου, να κληρονομήσετε τη Βασιλεία που είναι ετοιμασμένη για εσάς από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος. Διότι πείνασα και μου δώσατε τροφή, δίψασα και μου δώσατε νερό, ήμουν ξένος και με φιλοξενήσατε, γυμνός και με ντύσατε, άρρωστος και με επισκεφθήκατε, φυλακισμένος και ήλθατε να με παρηγορήσετε.
(Ματθ. 25:34-40)
δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με. τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σέ; καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾽ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε.

Matthew 25:34-40
'Come, you who are blessed by my Father; take your inheritance, the kingdom prepared for you since the creation of the world. 35 For I was hungry and you gave me something to eat, I was thirsty and you gave me something to drink, I was a stranger and you invited me in, 36 I needed clothes and you clothed me, I was sick and you looked after me, I was in prison and you came to visit me.'
37 "Then the righteous will answer him, 'Lord, when did we see you hungry and feed you, or thirsty and give you something to drink? 38 When did we see you a stranger and invite you in, or needing clothes and clothe you? 39 When did we see you sick or in prison and go to visit you?'
40 "The King will reply, 'I tell you the truth, whatever you did for one of the least of these brothers of mine, you did for me.'

Saturday, 5 March 2016

Τι είναι αυτό που πρέπει να κάνω για να βιώσω την πληρότητα όπως ένιωθα όταν ήμουν μικρή;

Βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε και να πάμε που;
Της Παναγιώτας Πετράκη

Βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε και να πάμε που; 

Αναρωτηθήκαμε ποτέ; 
Να κάνουμε τι ακριβώς; 

«Θέλω να γίνω μεγάλη», έλεγα όταν ήμουν μικρή, έβλεπα τους μεγάλους να κάθονται γύρω από το τραπέζι του σπιτιού μου και μου φαινόταν τόσο μεγάλο αυτό το τραπέζι και έλεγα «Έτσι θα μεγαλώσω και εγώ μια μέρα και θα λέω σπουδαία πράγματα μαζί με τους φίλους μου, θα συζητάμε, θα μιλάμε, θα γελάμε! Θέλω και εγώ να είμαι σε αυτό το τραπέζι»!
Πόσο θαυμαστός ο κόσμος των μεγάλων μου φαινόταν και πόσο τέλειος στο κάθε τι! Έβλεπα και την γιαγιά μου με την όμορφη μαντίλα στα μαλλιά της, που έπλενε τα ρούχα στην σκάφη και ανυπομονούσα να το ζήσω και εγώ, με όνειρα γέμιζα την ψυχή μου και εικόνες, βίωνα την χαρά σε απλά πράγματα, την πληρότητα και την αισιοδοξία για το μέλλον που έρχεται, γεμάτη πόθο και λαχτάρα για τον κόσμο που ανοίγεται μπροστά μου.
Ώσπου έρχονται οι μέρες, εκεί που βρίσκομαι στα σύννεφα και στους ουρανούς μου ξεκινούν οι πτώσεις της ζωής μου… αντιλαμβάνομαι ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα ωραία και πάντα τόσο υπέροχα, αντιλαμβάνομαι ότι η ζωή είναι πολύμορφη, μας διδάσκει μας εκπαιδεύει, άλλοτε σκληρά και άλλοτε ανώδυνα, λαμβάνοντας εμπειρίες και πείρες στα θρανία του σχολείου, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, στις εργασίες μας, στους έρωτες μας, στις φιλίες μας, στα καλά μας και στα άσχημα μας. Ποτέ όμως κάτι με διάρκεια, όλο εναλλαγές, πότε καλά και πότε όχι.
Και αναρωτιέμαι, τι είναι τελικά αυτό που πρέπει να κάνω για να βιώσω την πληρότητα όπως ένιωθα όταν ήμουν μικρή; Αυτή την καθαρότητα, με την απλότητα που η ζωή ξεδιπλωνόταν και όχι με όλα αυτά που ζούμε σήμερα. Την διττότητα, πότε άσπρο και πότε μαύρο και όπου να στραφούμε, να διακρίνουμε έντονα στις μέρες μας διχασμένες συμπεριφορές, διχασμένες πολιτικές, διχασμένους ανθρώπους και διχασμένα έθνη που μας οδηγούν σε φαύλους κύκλους και σε αδιέξοδα.
Αναρωτιέμαι πως θα νικήσω την θλίψη και θα καταφέρω να ανέβω ξανά στους ουρανούς που τότε ζούσα!
Σκέφτομαι πως ναι, εγώ ίσως μπορέσω και την νικήσω, να βρω τον τρόπο να επιστρέψω σε εκείνη την κατάσταση της ομορφιάς, αλλά τι θα γίνει με τον κόσμο γύρω μου, εγώ θα ζω στον κόσμο μου και όλοι οι άλλοι γύρω μου τι θα απογίνουν; Δεν είναι ψεύτικο όλο αυτό, αναρωτιέμαι... δεν είναι πλάνη;
Χρειάζεται να παραδεχτούμε την πλάνη που δημιουργήσαμε στους εαυτούς μας, όλο αυτό που χτίσαμε μόνο για μας. Η ελευθερία ξεκινά όταν αρχίζεις να γκρεμίζεις τους κόσμους που η προσωπικότητά σου και η μονομέρειά σου δημιούργησε. Τίποτα δεν χτίζεται και θεμελιώνεται σε κάτι ψεύτικο και ιδιοτελές. Το εγώ μου και το θέλω μου είναι αναγκαίο να συνειδητοποιήσω πως έχει ημερομηνία λήξης, είναι ατελές όταν δεν συντείνει στην ενότητα και στην προσφορά. Να μάθω πως ό,τι συμβαίνει μέσα μου συμβάλει και επηρεάζει αυτή την κοινωνία, αυτό τον κόσμο, ο κάθε ένας μας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του, τη στάση του, τις πράξεις του και τα όνειρά του!
Χρειάζεται το όραμα να είναι κοινό λοιπόν για το να ζήσουμε ελεύθεροι ως άνθρωποι και ως λαοί. Το κλειδί βρίσκεται εκεί στο κοινό όραμα, που είναι ένα, να βιώσουμε το μεγαλείο της αγάπης. Να αποδεχτούμε την αγάπη που υπάρχει μέσα μας από τότε που γεννηθήκαμε, έτσι αθώοι και ταπεινοί με τίποτα στις τσέπες μας και στα χέρια μας παρά μόνο η γλυκιά αίσθηση της ίδιας της ύπαρξής μας που προσφέρει η Αγάπη.
«Η λύση είναι μία αγαπημένο μου παιδί» γυρίζει ο πατέρας και μου λέει από το τραπέζι του σπιτιού μας, ο χρόνος με ξαναγυρνά πίσω. «Μην βιάζεσαι να μεγαλώσεις και να κάνεις όλα αυτά που κάνουν οι μεγάλοι, άσε την αγάπη να μεγαλώσει μέσα σου και μείνε παιδί για πάντα στην καρδιά σου, έτσι αγνό και καθαρό, οραματίζοντας το τέλειο για να πραγματωθεί παιδί μου! Μην επιτρέψεις ποτέ σε κανέναν να σε μολύνει και να σε αναγκάσει να ξεχάσεις και να χάσεις τον εαυτό σου. Η Αγάπη θα σου δείχνει τον δρόμο πάντα και στον δείχνει πάντα, δεν σταματά ποτέ»!
.....................
Όταν μια χώρα, μια κοινωνία, ο άνθρωπος, μαθητεύσει και λάβει την παιδεία του έρωτα και της αγάπης τότε ελευθερώνεται! Ήρθε η ώρα να γεννηθεί μια νέα παιδεία, να αναθεωρήσουμε απόψεις και πιστεύω. Να πετάξουμε τα μέτρα και τα σταθμά μας. Να εργαστούμε για το συλλογικό καλό με ειλικρίνεια, με ανοδική πορεία, δημιουργικότητα και χαρά, πολεμώντας κάθε... 

.........
η συνέχεια εδώ: enallaktikidrasi

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki