Ενδοοικογενειακή Βία και παιδί: "Μια εξίσωση χωρίς λύση";

«Η ζωή είναι όπως τα μαθηματικά. Έχει πολλά προβλήματα. Στην περίπτωση μας η εξίσωση δεν έχει λύση». 

Ορμώμενη από την εξομολόγηση μιας θεραπευομένης μου και έπειτα από δική της συναίνεση σκέφτηκα να γράψω ένα άρθρο όσον αφορά το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας και τις επιπτώσεις της στην ψυχική υγεία του παιδιού. 

Η παραπάνω φράση αποτυπώνει πολύ εύστοχα και με τον καλύτερο τρόπο το πως μπορεί να νιώθει ένα παιδί που βιώνει ενδοοικογενειακή βία και ειδικά όταν η κατάσταση στο σπίτι μοιάζει αδιέξοδη.

Το ποσοστό της ενδοοικογενειακής βίας στην Ελλάδα το 2019 άγγιξε το 35%. Πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο ποσοστό αν σκεφτεί κανείς ότι κάποιοι από το φόβο που νιώθουν δεν σπάνε την σιωπή τους για να καταγγείλουν τη βία. 

Συγκεκριμένα, 7 στις 10 γυναίκες είναι θύματα, ενώ ένα στα πέντε παιδιά πέφτει θύμα σωματικής ή σεξουαλικής κακοποίησης.

Η ενδοοικογενειακή βία είναι ένα συχνό και πολυπαραγοντικό φαινόμενο που έχει διάφορες μορφές, όπως σωματική, σεξουαλική κακοποίηση ή παρενόχληση, ψυχολογική και συναισθηματική κακοποίηση. 

Τα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας περιλαμβάνουν τα μέλη της οικογένειας που βιώνουν αυτή την “τρομοκρατία” και ζουν μέσα στον φόβο.

Οι επιπτώσεις της ενδοοικογενειακής βίας είναι πολλές. 

Οι σκηνές βίας πολλές φορές μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη ενός παιδιού, με αποτέλεσμα να επηρεάσουν την ψυχική του υγεία. 

Ακόμα κι αν τα παιδιά δεν είναι τα άμεσα θύματα της βίας και της κακοποίησης, ωστόσο, επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό διότι είναι μάρτυρες ενός “εμπόλεμου κλίματος” που μπορεί να περιλαμβάνει σωματική ή λεκτική κακοποίηση, σκηνές βίας, έντονους καβγάδες και αυτά τα σκηνικά που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια ενός παιδιού αποτελούν τραύμα. Το παιδί μάρτυρας νιώθει μικρό και ανίσχυρο και μπορεί να κουβαλάει αυτή την τραυματική εμπειρία και στην ενήλικη ζωή του.

Τέτοιες στρεσογόνες και τραυματικές εμπειρίες είναι μόνο επιζήμιες για την ψυχική υγεία του παιδιού. 

Ένα παιδί μπορεί να παρουσιάσει συμπεριφορικά και συναισθηματικά προβλήματα, παλινδρόμηση σε προηγούμενα στάδια ανάπτυξης, όπως για παράδειγμα η νυκτερινή ενούρηση, έντονο στρες, ευερεθιστότητα, φοβίες και σωρεία προβλημάτων στη συμπεριφορά, την επίδοση και την ψυχολογία του. 

Τα παιδιά που υπήρξαν θύματα ή μάρτυρες ενδοοικογενειακής βίας μπορεί να εξελιχθούν σε ενήλικες που αναπαράγουν μη συνειδητά κακοποιητική συμπεριφορά στους οικείους τους ή να υφίστανται μοιρολατρικά τη βία από τους άλλους.

Τελευταία, λόγω της τρέχουσας κατάστασης με τον κορωνοϊό και την αναγκαστική συνύπαρξη των μελών της οικογένειας για περισσότερη ώρα φαίνεται ότι έχουν αυξηθεί οι καταγγελίες ενδοοικογενειακής βίας και πρόκειται για μια ανησυχητική κατάσταση που θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Είναι χρέος των γονιών να σκεφτούν ότι η ενδοοικογενειακή βία αποτελεί μια βαθιά πληγή στην ψυχή ενός παιδιού που είναι δύσκολο να επουλωθεί. Είναι σημαντικό να ζητήσουν βοήθεια από έναν ειδικό τόσο για τους ίδιους όσο και για τα παιδιά τους, που αποτελούν εξιλαστήρια θύματα μιας κατάστασης που “βιάζει” την ψυχή τους.

Πληροφορίες: Κινητή Μονάδα Ψυχικής Υγείας Χίου,
Κέντρο Παιδιού και Εφήβου, Εγκρεμού 30, Χίος, τηλ 2271020000(εσωτ.2), www.kpechios.gr

politischios

Ιστορικά: Η θέση του Παιδιού στην Ελλάδα κατά τον 19ο αιώνα

H θέση του παιδιού, αγοριού και κοριτσιού, στο συγκεκριμένο χωροχρονικό πλαίσιο είναι ερώτημα μείζονος ιστορικής σημασίας και ιδιαίτερα αν τεθεί σε συσχετισμό με τις γενικότερες κοινωνικοοικονομικές και πολιτισμικές συνθήκες της περιόδου. 

England: Child Labor, 1871 is a photograph by Granger
which was uploaded on July 2nd, 2012.

Το χαμηλό οικονομικοκοινωνικό επίπεδο ζωής του παιδιού κατά τον IΘ΄αιώνα είναι χρήσιμο να συνδυαστεί με τα μέτρα εκπαίδευσης που θεσμοθέτησε το νεοσύστατο ελληνικό κράτος. 

Όπως διαπιστώθηκε από έρευνες στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, το παιδί, υπό καθεστώς οικονομικής εκμετάλλευσης, στο πλαίσιο της «πατριαρχικής» ελληνικής οικογένειας, συμμετείχε στην πρωτογενή παραγωγή, γεγονός που επηρέασε τη φοίτησή του στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. 

Όταν του δινόταν η δυνατότητα φοίτησης στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, δημιουργούνταν οι προϋποθέσεις πρόσβασής του στη δημόσια υπαλληλία του νεότευκτου κράτους, δεδομένου ότι η σαφώς διαφοροποιημένη στοχοθεσία της εκπαίδευσης κατά φύλο υπήρξε για τον ανδρικό πληθυσμό μοχλός κοινωνικής ανοδικής κινητικότητας. 

H μορφωτική αναβάθμιση του παιδιού, απόρροια της εκπαιδευτικής κινητικότητας, συνέβαλε στην πολιτισμική άνοδο της κοινωνίας, στη δημιουργία της νέας πολιτισμικής πραγματικότητας στο αρτισύστατο κράτος, με την απομάκρυνση από πρότυπα συμπεριφοράς που προσιδίαζαν με αυτά της οθωμανικής περιόδου.

1. ΣTOIXEIA ΓIA THN OIKONOMIKH, KOINΩNIKH KAI ΠOΛITIΣMIKH KATAΣTAΣH TOY AΓOPIOY KATA TON IΘ΄AIΩNA. AΔPOMEPHΣ EΠIΣKOΠHΣH.

H κοινωνικοοικονομική κατάσταση των Eλλήνων μετά την ελληνική ανεξαρτησία είναι δεινή. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού υποσιτίζεται και ζει κάτω από άθλιες συνθήκες, μια και οι καταστροφές της Eπαναστατικής περιόδου και εκείνης της Aναρχίας του 1832 είναι πρόσφατες. 

Oι Bαυαροί είχαν στόχο τη δόμηση κράτους δυτικού τύπου, ωστόσο τα δάνειο των 60.000.000 φράγκων που πήρε ο Όθων, τον Iούλιο του 1833 από μέρους των δυνάμεων, δεν αξιοποιήθηκε σε παραγωγικές επενδύσεις, ούτε στην προσαρμογή του αγροτικού τομέα στις νέες μεθόδους αγροτικής καλλιέργειας, αλλά περισσότερο στην ικανοποίηση των αναγκών του υδροκέφαλου κρατικού μηχανισμού. 

............................
Oι αγροτοεργατικές κατηγορίες, αποτελούμενες κυρίως από ακτήμονες καλλιεργητές, ζούσαν σε καθεστώς εξαθλίωσης με πόρους που προέρχονταν ή από την καλλιέργεια γης γαιοκτημόνων ή του κράτους. Yπολογίστηκε ότι η όλη εργασία των καλλιεργητών αντιστοιχούσε με 20-43 αγροτικά ημερομίσθια. Tο αποτέλεσμα των χαμηλών εσόδων ήταν η κακή διατροφή, η οποία, σε συνδυασμό με τους λοιμούς, ευθυνόταν για την αυξημένη θνησιμότητα. 

O μέσος όρος ζωής έφτανε περίπου τα 35 χρόνια, ενώ ένα παιδί στα πέντε πέθαινε πριν να γίνει ενός έτους, μια και η ελονοσία, ο τύφος, η ευλογιά, η ιλαρά, η οστρακιά, η γαστρεντερίτιδα, (αλλά και η επιδημία χολέρας του 1854 που χτύπησε ιδιαίτερα τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα) ευθύνονταν για τη μεγάλη παιδική θνησιμότητα. 

Από τα πρώτα κιόλας μετεπαναστατικά χρόνια, η Αθήνα (που από το 1834 ορίστηκε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους) θα μετατραπεί σε ένα πολιτικοοικονομικό και πολιτιστικό κέντρο και συνάμα σε μοχλό κοινωνικοοικονομικής ανοδικής κινητικότητας των μεσαίων και μικροαστικών στρωμάτων. 

Πολυάριθμες μάζες αγωνιστών της Επανάστασης και οικογένειες νεκρών αγωνιστών, θα εγκατασταθούν στην πρωτεύουσα. Η διάλυση των άτακτων στρατιωτικών σωμάτων της Ανεξαρτησίας επέφερε οδυνηρές πληγές και δημιούργησε μια νέα κατάσταση πραγμάτων για τους παλιούς αγωνιστές, μια και 7.000 περίπου από αυτούς έμειναν άνεργοι. 

Χωρίς στέγη και απασχόληση, ανάπηροι και εξαθλιωμένοι, ορφανά και χήρες, καταλάμβαναν τα πεζοδρόμια στην αγορά της πόλης, έχοντας τη ζητιανιά για βιοπορισμό και συνυπάρχοντας με ετερόχθονους εξευρωπαϊσμένους Έλληνες, με συνέπεια η επανάσταση του 1821 να αποτελέσει για τους ενδεείς αγωνιστές και τα παιδιά τους μια άσβεστη τραυματική ανάμνηση. 

H παραπάνω δεινή οικονομική κατάσταση δημιούργησε και αντίστοιχες αντίξοες συνθήκες ζωής της ελληνικής οικογένειας του IΘ΄ αιώνα, άμεσος αποδέκτης των οποίων ήταν το παιδί, που στο συγκεκριμένο χωροχρονικό πλαίσιο μπορεί να χαρακτηριστεί οικονομική μονάδα, μια και θα αναγκαστεί να συμμετάσχει ενεργά στην παραγωγή.
Έτσι, η ένδεια της ελληνικής οικογένειας οδήγησε στην ένταξη των αγοριών στον παραγωγικό πληθυσμό με την ενασχόλησή τους, αρχικά στην αγροτική παραγωγή, στη ξένη δούλεψη ως υπηρέτες ή τσιράκια και αργότερα στη ναυτιλία. 

Tο αγόρι, τέλος, θα υποστεί τις συνέπειες της εκμετάλλευσής του με την εργασία του στην αναπτυσσόμενη ελληνική βιομηχανία και γενικά σε εργασίες του τριτογενούς τομέα της οικονομίας.

Kοντολογίς, στα κλειστά νοικοκυριά, που ήταν υπό την πατρική εξουσία, το αγόρι εργαζόταν χωρίς αμοιβή και συμμετείχε ενεργά στις αγροκτηνοτροφικές εργασίες από τη νηπιακή ηλικία. 

Tο αγόρι ως τσιράκι δούλευε στο κοινωνικό σύνολο του εργαστηριού, που αποτελούνταν από το μάστορα και τους τεχνίτες, και υπό καθεστώς πατριαρχικών και ιεραρχικών θεσμών. 

...........................

Ως μαστορόπουλο το αγόρι εργαζόταν στα κινητά συνεργεία και η σχέση του με το μάστορα δεν είναι, τις περισσότερες φορές, μισθωτική, αλλά, εξαιτίας της απόστασής του από την οικογένεια, διαφοροποιείται και κωδικοποιείται με τη γνωστή λέξη «ψυχογιός». 

Aλλά και ως ναυτόπουλο προσφέρει στη ναυτιλία από την ηλικία των επτά ετών, αν κατοικούσε σε νησί. 

Mετά την απελευθέρωση αυξάνεται κατά πολύ η εργασία παιδιών στο ναυτικό, μια και οι νομοθετικές ρυθμίσεις δεν απαγορεύουν την παιδική εργασία (και εκμετάλλευση), επιτρέποντας τη ναυτολόγηση αγοριών κάτω του 16ου έτους. 

...................
Eπιπλέον, το αγόρι θα γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης στο πλαίσιο της συγκρότησης της ελληνικής βιομηχανίας αρχικά στη Σύρο (εργοστάσιο ελληνικής ατμοπλοΐας) και αργότερα στον Πειραιά, στην Πάτρα, στο Bόλο. 

.....................
Tα αγόρια που στέλνονταν από τους γονείς τους στην Aθήνα για βιοπορισμό ζούσαν κάτω από άθλιες συνθήκες: οι γονείς τους εκμίσθωναν την εργασία τους, αντί ευτελούς ποσού, σε μόνιμους κατοίκους της πρωτεύουσας, οι οποίοι με τη σειρά τους, αφού ανέθεταν σ’ αυτά εργασίες του δρόμου, συμπεριφέρονταν στους φτωχούς μικρούς με περισσή σκληρότητα και ξυλοδαρμούς. 

Tο 1873, τα αγόρια δουλοπάροικοι υπό την εκμετάλλευση σωματεμπόρων ανέρχονταν στα τριακόσια.

Πράγματι, στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα στην Αθηναϊκή κοινωνία, τα πολυάριθμα, άπορα παιδιά αποτελούν μια νέα «ιδιαίτερη τάξη». 

Πρόκειται για παιδιά που μένουν μόνα τους μετά τη θανατηφόρα επιδημία χολέρας (1854), ή έρχονται στην πρωτεύουσα αναζητώντας ένα καλύτερο «αύριο». Άλλα πάλι, δουλεύουν προκειμένου να συντηρήσουν την οικογένειά τους, και άλλα δουλεύουν για λογαριασμό των «εργολάβων της φτώχειας», μετατρέποντας τον εαυτό τους σε ζητιάνο. 

Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία κάποιου ταξιδιώτη, ο οποίος με πικρία αναφέρει, ότι στην Ελλάδα, τα παιδιά γίνονται υποχείριο των μεγαλυτέρων τους. 

Κανείς δεν αναλαμβάνει οποιαδήποτε εργασία ή αγγαρεία, παρά μεταθέτουν την ευθύνη τους στους ανήλικες και εκείνοι καλούνται να τη φέρουν εις πέρας.
Kοντολογίς, στις τελευταίες δεκαετίες του αιώνα τα παιδιά εισάγονται στην παραγωγική διαδικασία. 

....................
Εξετάζοντας την εκπαίδευση των θηλέων παρατηρούμε κατ’ αρχήν ότι κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα, το 1825, η Φιλόμουσος Εταιρεία ιδρύει στην Αθήνα το πρώτο σχολείο για κορίτσια, που ονομάστηκε Παρθενών, ύστερα από παρότρυνση της Πελοποννησιακής Γερουσίας (1822). 

Δάσκαλος ήταν ο Ν. Νικητόπουλος. Το σχολείο έχει ξεχωριστή σημασία για την ιστορία της γυναικείας εκπαίδευσης στην Ελλάδα για τον τρόπο που το οργάνωσε ο Νικητόπουλος, ο οποίος και πίστευε ότι η μόρφωση θα βοηθήσει τις Ελληνίδες μητέρες στην ανατροφή των παιδιών τους.
Στη συνέχεια, η ανεξαρτησία του Ελληνικού κράτους δημιούργησε ....

..................
ολόκληρο το άρθρο εδώ: paedeia
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το παιδί μου δεν κοιμάται... Τι να κάνω;

«Το παιδί μου δεν κοιμάται» αποτελεί μια έντονη ανησυχία την οποία πολύ συχνά θα ακούσουν οι παιδίατροι αλλά και κάθε ειδικός σε θέματα παιδιών από έντρομους γονείς.
Τι να κάνεις όταν το παιδί σου χρειάζεται ύπνο αλλά δεν θέλει να κοιμηθεί;

Ο ύπνος κατά τη διάρκεια της μέρας καταλαμβάνει μικρό διάστημα αλλά είναι αυτός που μπορεί να επηρεάσει όλο το 24ωρο ενός παιδιού. 

Ο σύντομος ύπνος μπορεί να βελτιώσει τη διάθεση ενός παιδιού και να μειώσει τη γκρίνια, το κλάμα και τις εκρήξεις θυμού. 

Οι μελέτες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που κοιμούνται έστω και λίγο στη διάρκεια της μέρας αρρωσταίνουν πιο σπάνια, αναπτύσσονται περισσότερο και είναι λιγότερο πιθανόν να γίνουν παχύσαρκα όταν μεγαλώσουν. 

Ο μικρής διάρκειας ύπνος βελτιώνει τη δυνατότητα συγκέντρωσης και την ανάπτυξη του εγκεφάλου.

Ο ύπνος μπορεί επίσης να αντισταθμίσει την ενδεχόμενη έλλειψη νυχτερινού ύπνου. Ακόμη και η έλλειψη μιας ώρας ύπνου στο σύνολο των ωρών ύπνου μπορεί να έχει αρνητική επίδραση στο παιδί- με κίνδυνο την εγρήγορση, την αύξηση της κούρασης και της γκρίνιας του παιδιού.
Υπάρχουν πολλές λύσεις που θα βοηθήσουν το παιδί να κοιμηθεί για λίγο, αλλά η καλύτερη λύση στον κόσμο μπορεί να μην έχει αποτέλεσμα στο παιδί σας αν δεν ξέρετε το λόγο που το δικό σας παιδί δεν θέλει να κοιμηθεί. Δεν υπάρχει μόνο ένας λόγος που τα μωρά και τα μικρά παιδιά αρνούνται να κοιμηθούν- υπάρχουν εκατοντάδες διαφορετικοί λόγοι.

“Πριν να επιλέξετε μία λύση είναι απαραίτητο να καταλάβετε το κίνητρο του παιδιού σας.”
Άπαξ και συνειδητοποιήσετε την αιτία για την άρνηση του παιδιού να κοιμηθεί, μπορείτε να κάνετε τα σχέδιά σας προκειμένου να ξεπεράσετε την αντίστασή του.

Ακολουθούν μερικοί λόγοι για τους οποίους τα παιδιά δεν κοιμούνται και προτάσεις για να μπορέσετε να λύσετε το κάθε πρόβλημα:

1. Πρόβλημα: Έχει μεγαλώσει αρκετά πλέον για το ήδη υπάρχον πρόγραμμα ύπνου
Λύση: 

Σκεφτείτε τις αλλαγές στη ζωή του παιδιού, την ανάπτυξη. Έχει μάθει να μπουσουλάει, ξεκίνησε να τρώει στερεά τροφή; Κάθε αλλαγή μπορεί να επηρεάσει τον ύπνο του. 

Παρατήρησε το παιδί σου για σημάδια κούρασης ανάμεσα στα διαστήματα ύπνου και προσάρμοσε το πρόγραμμα έτσι ώστε να είναι συμβατό με τις νέες ανάγκες του.

2. Πρόβλημα: Το πρόγραμμα ύπνου δεν είναι συμβατό με το βιολογικό ρολόι του παιδιού
Λύση: 

Η ώρα για τον μεσημεριανό ύπνο, η ώρα του φαγητού, η έκθεση στο φως και στο σκοτάδι και η έντονη δραστηριότητα μπορεί να επηρεάσουν το βιολογικό ρολόι του παιδιού σας. 

Προσέχετε το πρόγραμμα του παιδιού σας ώστε να σιγουρευτείτε ότι αυτά τα πράγματα συμβαίνουν σε λογικές ώρες κάθε μέρα. 

Η ακατάλληλη σειρά των πραγμάτων (όπως η έντονη δραστηριότητα και το έντονο φως την ώρα του παιχνιδιού πριν από τον ύπνο) μπορούν να επηρεάσουν τους ρυθμούς του παιδιού σας.

3. Πρόβλημα: Δεν υπάρχει συνέπεια στο πρόγραμμα ύπνου
Λύση: 

Εάν τις καθημερινές μέρες η ώρα του μεσημεριανού ύπνου, του βραδινού ύπνου και του πρωινού ξυπνήματος είναι συγκεκριμένη αλλά τα σαββατοκύριακα αυτό χάνεται, το παιδί σας θα λειτουργεί με μία συνεχή αίσθηση τζετ – λαγκ. 

 Άλλες ασυνέπειες μπορούν επίσης να το επηρεάσουν, όπως όταν το παιδί «παίρνει» τον μεσημεριανό υπνάκο του μία συγκεκριμένη ώρα π.χ. στον παιδικό σταθμό αλλά διαφορετική ώρα στο σπίτι ή κοιμάται για πολλή ώρα τις μέρες που είστε στο σπίτι αλλά παίρνει έναν σύντομο υπνάκο στο αυτοκίνητο όταν βρίσκεστε στον δρόμο ή δεν κοιμάται και καθόλου. 

Φτιάξτε ένα πρόγραμμα ύπνου για το παιδί και βάλετε τα δυνατά σας ώστε να το τηρήσετε με απόκλιση μόνο μισής ώρας.

4. Πρόβλημα: Το παιδί είναι υπερβολικά κουρασμένο και υπερβολικά συνδεδεμένο με την ώρα του ύπνου
Λύση: 

Εάν δεν παρατηρήσετε τα σημάδια κούρασης του παιδιού μπορεί πολύ γρήγορα να προσπεράσετε την ανάγκη του για ξεκούραση και αυτό σας φέρνει σε δεύτερο χρόνο σε έναν πολύ πιο δύσκολο γύρο κλάματος, γκρίνιας και ξεσπασμάτων. Όταν έχεις προσπεράσει τα σημάδια κούρασης του παιδιού αυτό αυτόματα σημαίνει ότι δεν θα είναι ικανό να κοιμηθεί όταν εσύ θα το οδηγήσεις στο κρεβάτι.

Για να μάθετε να αναγνωρίζετε τα σημάδια υπνηλίας του παιδιού σας πρέπει να το παρατηρείτε την ώρα που ξυπνάει το πρωί, όταν είναι ξεκούραστο. 

Συγκρίνετε αυτή την εικόνα με τη συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια της ώρας από το βραδινό μέχρι την ώρα του ύπνου, όταν τα περισσότερα παιδιά δείχνουν σημάδια κούρασης. 

Όσο πλησιάζει η συνηθισμένη ώρα του βραδινού ύπνου κρατήστε σημειώσεις σχετικά με το πώς η συμπεριφορά του και η γλώσσα του σώματός του διαφέρει όταν είναι σε επαγρύπνηση και ανανεωμένο. Ο στόχος είναι να βάλετε το παιδί για έναν σύντομο ύπνο όσο το δυνατόν πιο γρήγορα όταν δείτε αυτά τα σημάδια κούρασης. 

Ένα κουρασμένο παιδί θα κοιμηθεί εύκολα και θα κοιμηθεί περισσότερο και καλύτερα.

5. Πρόβλημα: Εξάρτηση με μια συγκεκριμένη ρουτίνα ύπνου

Λύση: 

Ένα παιδί που είναι συνηθισμένο να κοιμάται με έναν συνηθισμένο τρόπο μπορεί εύκολα να συνηθίσει αυτή τη μέθοδο τόσο που αν προσπαθήσετε να το «βάλετε» να κοιμηθεί σε οποιαδήποτε άλλη συνθήκη θα του ήταν αδύνατο να το κάνει. 

Ο καλύτερος τρόπος να κατανοήσετε τον βαθμό συσχετισμού του παιδιού με συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι να το εξετάσετε με βάση και τον εαυτό σας.

Είναι πιθανόν να κοιμάστε καλά στο δικό σας κρεβάτι αλλά να δυσκολεύεστε να κοιμηθείτε σ’ ένα ξενοδοχείο ή στο σπίτι κάποιου άλλου. 

Οι συσχετισμοί ορισμένων παιδιών είναι τόσο δυνατοί που μπορούν μόνο να συγκριθούν με το να ζητηθεί σε εσάς να κοιμηθείτε σ’ ένα τρενάκι στο λούνα παρκ.
Οι πιο κοινές συνήθειες που πρέπει να αποφευχθούν ώστε να μην συνδυαστούν με τον ύπνο είναι το τάισμα είτε με θηλασμό είτε με μπουκάλι, η αγκαλιά ή ο ύπνος στο καθισματάκι του αυτοκινήτου. Αυτά είναι εξαιρετικά άνετα μέρη για ένα παιδί να κοιμηθεί αλλά όταν γίνονται απαραίτητα για τον ύπνο του είναι πιθανόν να προκαλέσουν προβλήματα στον γονέα που θα αναλάβει να «βάλει» το παιδί για ύπνο.

6. Πρόβλημα: Πολύ σύντομος ύπνος «στα κλεφτά»
Λύση: 

Το πρώτο στάδιο του ύπνου μπορεί να διαρκέσει γύρω στα 5 λεπτά και μπορεί να μειώσει την αίσθηση της υπνηλίας. Εάν το παιδί σας είναι πολύ κουρασμένο και βρίσκεται στον καναπέ, κάθεται στην κούνια ή πηγαίνει μια βόλτα με το αυτοκίνητο, ίσως να αποκοιμηθεί για 5 ή 10 λεπτά. 

Ο μικρο-ύπνος δεν δίνει στο παιδί τα οφέλη ενός πραγματικού ύπνου αλλά μπορεί απλώς να το αναζωογονήσει και να το κάνει να μην είναι ικανό μετά να κοιμηθεί όταν έρθει αργότερα η ώρα του κανονικού ύπνου.
Για να παρακάμψετε αυτό το πρόβλημα, αποφύγετε να έχετε το παιδί σας σε ένα δελεαστικό για ύπνο περιβάλλον όπως θα ήταν η βόλτα με το αυτοκίνητο ή η θέση του στην κούνια όταν είναι πιθανό να χρειάζεται ύπνο εκτός και αν το αφήσετε εκείνη τη στιγμή να κοιμηθεί κανονικά.

7. Πρόβλημα: Προβλήματα υγείας
Λύση: 

Εάν κάποιο πρόβλημα υγείας ενοχλεί το παιδί σου μπορεί να επηρεάζει τον ύπνο του. 

Οι αλλεργίες και το άσθμα είναι ανάμεσα στις δύο πιο κοινές ασθένειες στην παιδική ηλικία. Αυτές οι συνθήκες σε συνδυασμό μπορούν να προκαλούν δυσκολία στο παιδί να αναπνεύσει άνετα όταν ξαπλώνει. 

Οι κολικοί, η παλινδρόμηση, οι μολύνσεις του αυτιού και τα δύσκολα διαστήματα στα οποία φυτρώνουν τα δόντια είναι μερικές από τις συνθήκες που μπορεί να αποτρέπουν το παιδί από το να κοιμηθεί καλά.
Αν το παιδί σας υποφέρει από κάποια ιατρικά θέματα ο καλός ύπνος είναι ιδιαιτέρως σημαντικός για την υγεία του. Σε αυτή την περίπτωση θα είναι βοηθητικό αν είστε ευέλικτοι και ανοιχτοί ώστε να βρείτε οποιαδήποτε λύση που θα το βοηθήσει να κοιμηθεί. Αφήστε στην άκρη την όποια αντίληψη ότι το παιδί σου πρέπει να κοιμηθεί σε ένα συγκεκριμένο μέρος με έναν συγκεκριμένο τρόπο, και δεχτείτε την ιδέα ότι κάθε ύπνος είναι καλύτερος ύπνος απ’ τον καθόλου ύπνο.

Την ίδια στιγμή, μιλήστε με ειδικούς υγείας κάθε ειδικότητας σχετικά με το τι συμβαίνει στην υγεία του παιδιού και προσπαθήστε να βρείτε τις καλύτερες λύσεις για το παιδί.

Συμβουλές για να ενθαρρύνετε τον ύπνο
Άσχετα με τους λόγους που το παιδί σου δεν κοιμάται υπάρχουν μερικά συγκεκριμένα πράγματα που μπορεί να είναι βοηθητικά καθώς ενθαρρύνεις κάθε παιδί να κοιμηθεί.

Κρατήστε αυτές τις βασικές αρχές στο μυαλό:

Κράτησε ένα συνεπές καθημερινό πρόγραμμα το οποίο είναι συμβατό με το φυσιολογικό βιολογικό ρολόι του παιδιού. Δημιούργησε ένα προβλέψιμο μοτίβο στη μέρα – με γεύματα και ύπνο σε συγκεκριμένες ώρες.
Τροποποίησε το πρόγραμμά σου σύμφωνα με τα σημάδια ύπνου που θα σου δώσει το παιδί. 

Άσχετα με το τι λέει το ρολόι, είναι ώρα ύπνου όταν το παιδί σου γίνεται πιο ήσυχο, χάνει το ενδιαφέρον του για το παιχνίδι, γκρινιάζει, χαζεύει, τρίβει τα μάτια του ή τα αυτιά του και φυσικά εάν ξεκινήσει να χασμουριέται.
Να έχεις μια χαλαρωτική ρουτίνα πριν από τον ύπνο ώστε να δώσεις το σύνθημα στο παιδί ότι έφτασε η ώρα του ύπνου και να το βοηθήσει να χαλαρώσει.
Όρισε ένα μέρος για ύπνο το οποίο είναι βολικό και βοηθάει να μπει το παιδί σε συνθήκη ύπνου. 

Ντύσε το παιδί κατάλληλα για τον ύπνο.
Βάλε στο πρωινό του ξύπνημα φως και ένταση ενώ μισή ώρα πριν από τον ύπνο δημιούργησε περιβάλλον με ησυχία, λίγο φωτισμό και ηρεμία.
Κράτα στο μυαλό σου ότι δεν μπορείς να αναγκάσεις ένα παιδί να κοιμηθεί, αλλά μπορείς να ακολουθήσεις κάποιους βασικούς κανόνες βιολογίας, να μετρήσεις τα σημάδια υπνηλίας του παιδιού και να δημιουργήσεις μια κατάσταση η οποία είναι ανάλογη αυτής που χρειάζεται για τον ύπνο και την χαλάρωση.

kidotfestival.com

Αίσωπος: Ο γέρος, το παιδί και ο γάιδαρος

    Μια φορά κι έναν καιρό ένας γέρος καβάλα σ’ ένα γαϊδουράκι, που το έσερνε ένα αγόρι, διέσχιζε ένα κεφαλοχώρι.
The Man, the Boy, and the Donkey

    Κάποιοι που τον είδαν είπαν: «Για κοίτα το γέρο, μάλλον ξεκούτιανε απολαμβάνει τον περίπατο χωρίς να υπολογίζει το φτωχό αγόρι που μόλις το κρατούν τα πόδια του!»

    Ύστερα από λίγο ο γέρος κατέβηκε από το γαϊδούρι και ανέβασε το αγόρι, ενώ εκείνος προπορευόταν σέρνοντάς το από το καπίστρι του. Δεν πρόφτασαν να διανύσουν ούτε εκατό μέτρα και κάποιος τολμηρός σχολίασε μεγαλόφωνα: «Συγχαρητήρια! Οι γέροι να τρεκλίζουν και τα παλιόπαιδα καβάλα. Δεν υπάρχει πλέον σεβασμός στον κόσμο!» Το μικρό αγόρι το άκουσε και έγινε κατακόκκινο σαν την παπαρούνα από την ντροπή του. Παρακάλεσε το γέρο να ανεβεί και εκείνος στο γαϊδούρι και έτσι καβάλα κι οι δυο συνέχισαν την πορεία.

    Προτού φτάσουν στην πηγή να ξεδιψάσουν και να ποτίσουν το ζωντανό, τους συνάντησαν κάποιο καραβάνι. Αντί για χαιρετισμό από τους ανθρώπους του καραβανιού δέχτηκαν ομοβροντία επιπλήξεων: «Έχετε σκοπό να ξεκάμετε το ζωντανό; Μήπως θα θέλατε να το φορτώσετε και κανένα αγκωνάρι για να ξεμπερδεύει μια ώρα γρηγορότερα;» είπαν. Χωρίς να μιλήσουν, το παιδί και ο γέρος ξεκαβαλίκεψαν αμέσως και συνέχισαν την πορεία τους αμίλητοι.

    Φτάνοντας στην άκρη της άλλης πόλης κουρασμένοι και κάθιδροι ακούνε κάποιον να περνά δίπλα τους ψιθυρίζοντας: «Με τέτοια ζέστη και πάνε με τα πόδια! Τι τον έχουν το γάιδαρο, μόνο για να τον ταΐζουν;». Ο γέρος και το αγόρι αλληλοκοιτάχτηκαν.

- Αγόρι μου, είπε ο γέρος, οργάνωσε τη ζωή σου όπως εσύ νομίζεις ότι είναι ο καλύτερος τρόπος, επιλέγοντας εκείνο που δεν θα βλάψει το συνάνθρωπό σου ή τουλάχιστον που θα προκαλέσει τη μικρότερη ζημιά σε όλους. Έχε υπόψη σου ότι με τον τρόπο που θα ενεργήσεις ποτέ δεν θα συμφωνήσουν οι πάντες. Κάποιοι θα σε αποδεχθούν και κάποιοι όχι. Πάντα όμως θα υπάρχουν εκείνοι που θα σε κριτικάρουν!!!

tampouloukia

Μαμά, μπαμπά, θυμάσαι πώς ήσουν παιδί; Ένα παιχνίδι για γονείς και παιδιά

Το ιδανικό θα είναι αυτό το παιχνίδι να το παίξετε με τα παιδιά σας παρουσία των γιαγιάδων και των παππούδων!!! 

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος – Οικογενειακός Σύμβουλος 
Ελάτε να παίξουμε ένα παιχνίδι. Είναι ένα παιχνίδι νου και φαντασίας για γονείς και παιδιά. 

Πολύ απλά φανταστείτε ότι κάθεστε παρέα με τα παιδιά σας και αυτά σας ρωτούν για διάφορα πράγματα από το παρελθόν σας. 

Από τότε που ήσασταν εσείς παιδιά… 

Τι απαντήσεις θα τους δίνατε; 

Πώς θα νιώθατε με τις αναμνήσεις σας; 

Τι θα σκέφτονταν και πώς θα ένιωθαν τα παιδιά σας; 

Και τέλος, πώς θα βλέπατε μετά από αυτήν την διαδικασία τα δικά σας παιδιά (και εκείνα εσάς;)

Ας παίξουμε λοιπόν. Ας φανταστούμε τις ερωτήσεις. 

Εδώ παραθέτουμε μόνο μερικές, ίσως τις πιο προφανείς, εσείς μπορείτε να προσθέσετε όλες εκείνες που εμπνέονται απ΄την δικιά σας ιστορία ζωής…

- Πώς τα πήγαινες με τον παππού και την γιαγιά; 

- Σου φώναζαν, ήσουν φρόνιμος/η, έκανες καθόλου “βλακείες”;

- Είχες φίλους; 

- Πού παίζατε; 

- Τι παίζατε; 

- Είχες ελεύθερο χρόνο;

- Σου άρεσε το διάβασμα; 

- Διάβαζες μόνος/η σου, ποιο ήταν το αγαπημένο σου μάθημα, τι βαθμούς είχες; 

- Στο σχολείο βαριόσουν καθόλου; 

- Έκανες κοπάνες; 

- Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές τι γνώμη είχαν για εσένα;

- Πότε ερωτεύτηκες πρώτη φορά; 

- Πώς ένιωσες, τι έκανες, σε ποιόν/ά το είπες; 

- Πώς ήταν το πρώτο σου ραντεβού;

- Με τους φίλους σου τι κάνατε, πού βγαίνατε, πώς περνάγατε; 

- Τσακωνόσασταν; Και όταν γινόταν αυτό, τι έκανες;

- Σπίτι βαριόσουν καθόλου; 

- Πώς πέρναγες την μέρα σου, τι παίζατε τα αδέρφια μεταξύ σας ; 

- Τσακωνόσασταν; 

- Πώς αντιδρούσαν γιαγιά και ο παππούς, όταν γινόταν αυτό;

- Έτρωγες όλα τα φαγητά; 

- Έτρωγες όλο το φαΐ σου; 

- Υπήρχε κάποιο που σιχαινόσουν; (έλα μπαμπά/μαμά, μην λες ψέματα αφού και τώρα δεν τα τρως! ) 

- Σε πίεζαν να μην σηκωθείς από το τραπέζι “αν δεν φας”;

- Έλεγες ποτέ ψέματα; 

- Εμπιστευόσουν σε κανέναν τα μυστικά σου; 

- Είχες μυστικά; 

- Θα μου πεις ένα ;

… Ο κατάλογος είναι ατελείωτος. 

Δοκιμάστε αν θέλετε να απαντήσετε στα ερωτήματα αυτά. 

Μετά συζητήστε τα με τον/την σύντροφο σας. 

Μιλήστε μεταξύ σας για “τότε”… 

Ύστερα κάντε το ίδιο με τα παιδιά σας. 

Προσκαλέστε τα να σας ρωτήσουν και να μάθουν για εσάς. 

Να έρθουν κοντά σας με έναν διαφορετικό τρόπο.

Ένα παιχνίδι διαφορετικό από τα άλλα, ίσως χρήσιμο και για εμάς τους ίδιους τους γονείς. 

Να ξανάρθουμε σε επαφή με το παρελθόν μας, να ξαναθυμηθούμε τον παιδικό εαυτό μας και μέσα από αυτό να έρθουμε πιο κοντά και στην συναισθηματική κατάσταση των παιδιών μας, στα τωρινά βιώματά τους, προκειμένου να τα κατανοήσουμε λίγο περισσότερο, λίγο καλύτερα…

Καλή διασκέδαση!

infokids
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το παιδί που έχει τον παππού και την γιαγιά στη ζωή του είναι...

... ευλογημένο και τυχερό 

Ο ρόλος των παππούδων στη ζωή των μικρών μας είναι πάρα πολύ ξεχωριστός και περιλαμβάνει αμέτρητες αγκαλιές, χατίρια και απέραντη αγάπη. 

Δεν είναι, λοιπόν, να απορεί κανείς που τα παιδιά αυτά είναι πολύ τυχερά.

Nino Chakvetadze

Λένε τις πιο απίθανες ιστορίες
Θα τους μιλήσουν για ιστορίες του παρελθόντος αλλά δεν θα παραλείψουν να βάλουν πινελιές του φανταστικού, για να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον τους. 

Θυμάμαι, κάποτε που ο δικός μου παππούς με είχε πείσει ότι είχε ταξιδέψει στην Κίνα περπατώντας ανάποδα με τη βοήθεια μιας μαγικής γκλίτσας!

Μαγειρεύουν καλύτερα και απ’ τη μαμά
Το φαγητό της γιαγιάς (και του παππού) υπερέχει σε γεύση από αυτό της μαμάς και σου βγάζει μια ζεστασιά. 

Τα παιδιά μου, όταν είναι να επισκεφτούν το σπίτι των παππούδων, έχουν έτοιμη μια λίστα με σπεσιαλιτέ της γιαγιάς τους.

Γίνονται ξανά παιδιά… για τα παιδιά
Είναι τέτοια η χαρά τους με τα εγγόνια τους που θα ξεχάσουν την ηλικία τους και θα μεταμορφωθούν πάλι σε παιδιά. 

Η ζωντάνια που δίνουν τα παιδιά στους παππούδες τους είναι απέραντη. 

Και δεν υπάρχει ομορφότερη εικόνα από το να βλέπεις τους γονείς ή τα πεθερικά σου τόσο δραστήριους και ευτυχισμένους.

Tα αγαπούν με πάθος
Αυτό που λένε ότι για τους παππούδες τα εγγόνια τους είναι δυο φορές παιδιά τους, ισχύει και με το παραπάνω! 

Και αυτό το αποδεικνύουν καθημερινά. 

Μέσα από σφιχτές αγκαλιές, συμβολικά δωράκια, τα αγαπημένα τους σνακ και φαγητά. 

Οι τοίχοι του σπιτιού τους είναι καλυμμένοι με ζωγραφιές του και δεν θα βρεις έπιπλο που να μην έχει οικογενειακές φωτογραφίες.

fumara

Στη μαμά του παιδιού που κάνει bullying στο παιδί μου....... To the Mother of My Child’s Bully

Μια μαμά γράφει ένα γράμμα στη μαμά του παιδιού που κάνει bullying στον γιο της. Και ανοίγει μια θάλασσα συναισθημάτων για τα όσα δεν την άφησε καν να της πει πρόσωπο με πρόσωπο. Όλα όσα θα ήθελε να της πει και θα έπρεπε να ξέρει.

To the Mother of My Child’s Bully
Προσπάθησα να σου μιλήσω αρκετές φορές για αυτό.
Και δυστυχώς δεν ήθελες ποτέ να ακούσεις. Δεν ήθελες να με ακούσεις…
Θα μπορούσες έστω να ακούσεις αυτά που είχα να σου πω. Δε θέλεις να ακούσεις, γι’ αυτό θα σου τα γράψω εδώ.

Ξέρω ότι είσαι καλή μαμά. Ότι τα παιδιά σου είναι το φως στη ζωή σου. Το ίδιο όμως ισχύει και για εμένα. Καταλαβαίνω ότι θέλεις να υποστηρίξεις το παιδί σου. Το ίδιο όμως θα κάνω και εγώ. Ξέρω ότι πιστεύεις ότι τα παιδιά σου είναι υπέροχα. Και εγώ το ίδιο πιστεύω. 

Όμως εγώ ξέρω ότι τα παιδιά μας κάνουν και λάθη.
Εσύ; Το ξέρεις;

Είναι εντάξει όμως για τα παιδιά μας να κάνουν λάθη. Ακόμη εκπαιδεύονται στην αλληλεπίδραση, την επικοινωνία και τη διαπραγμάτευση. Και αυτό είναι εντάξει. Μαθαίνουν.

Την πρώτη φορά που ο γιος μου μού είπε ότι το παιδί σου του φώναξε και τον έσπρωξε, στεναχωρήθηκα πολύ. Αλλά δεν το κάναμε μεγάλο θέμα. 

Όταν σου έστειλα μήνυμα για αυτό, η απάντηση σου ήταν: «Αποκλείεται να έκανε το παιδί μου τέτοιο πράγμα!».

Έμεινα έκπληκτη γιατί δεν πίστευα ότι θα βρισκόμασταν να διαπραγματευόμαστε για το αν έγινε ή όχι.
Νόμιζα ότι θα μιλήσουμε για το πώς θα μπορούσαμε να ενωθούμε σαν μαμάδες για να τους βοηθήσουμε. Για να καταλάβουν πώς να αλληλεπιδράσουν καλύτερα μεταξύ τους.

Όταν συνέχιζε να συμβαίνει, καθοδήγησα το παιδί μου πώς να ανταποκρίνεται στο bullying. Πώς να βάζει ευδιάκριτα όρια και να διατηρεί την αυτοεκτίμησή του. Του είπα, είναι εντάξει να μην ανέχεσαι να σου φέρονται άσχημα, είναι εντάξει να φεύγεις. Και αυτό έκανε.

Τότε και μόνο τότε, θέλησες να μιλήσεις γι’ αυτό. Αλλά μόνο και μόνο για να απαγγείλεις κατηγορίες. Ενώ ακόμα αρνείσαι κατηγορηματικά τη συμμετοχή του παιδιού σου.

Μαμά του παιδιού που κάνει bullying στο παιδί μου
Να ξέρεις ότι ήθελα να ξέρω για ποιο λόγο κατηγόρησες το παιδί μου. Μήπως όντως έγινε έτσι όπως το περιέγραψες; 

Ρώτησα το παιδί μου, μίλησα με τους δασκάλους και τους προπονητές του και με γονείς άλλων φίλων. Έκανα διεξοδική έρευνα. 

Έτσι ώστε ΑΝ υπήρχε αμοιβαία εκφοβιστική συμπεριφορά και από τη μεριά του γιού μου, να μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε.
Αυτό θα ήθελα να είχες κάνει και εσύ
Πώς ξέρω ότι δεν το έκανες; 

Επειδή η συμπεριφορά του παιδιού σου συνεχίστηκε. Έμαθα, όπως υποψιαζόμουν, ότι το παιδί μου δεν ήταν ο πρώτος στόχος. Και υποθέτω ότι δεν θα είναι ο τελευταίος. 

ΑΛΛΑ, θέλω να ξέρεις, δεν σου γράφω για να σε κρίνω. Δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Είναι πιο μεγάλος από αυτό.

Θα μπορούσε να ήταν το δικό μου παιδί και θα μπορούσε να είναι κάποια στιγμή στο μέλλον. Θα μπορούσε να είναι το παιδί που κάνει bullying.

Οι στατιστικές δείχνουν ότι συμβαίνει πολύ συχνά να αρνείται ο γονιός ότι το παιδί του κάνει bullying σε κάποιο άλλο παιδί. «Αποκλείεται να έκανε το παιδί μου τέτοιο πράγμα!». Όμως για να σταματήσει όλο αυτό, πρέπει εμείς οι γονείς να αναγνωρίσουμε το πρόβλημα. Και στη συνέχεια να βοηθήσουμε και τα παιδιά μας.

Μαμά, να ξέρεις ότι μπορείς να έρθεις να μου μιλήσεις μόλις είσαι έτοιμη. Μπορώ να σε βοηθήσω και να σε υποστηρίξω για να μην ξανακάνει bullying το παιδί σου. Σε κανένα άλλο παιδί.

Μαμά του παιδιού που κάνει bullying στο παιδί μου
Ο γιος μου και εγώ σας έχουμε ήδη συγχωρήσει. Λυπάμαι που συνέβη αυτό, αλλά ταυτόχρονα χαίρομαι.

Γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να μιλήσω στον γιο μου για το ότι είναι εντάξει να κάνουμε λάθη. Να είμαστε υπόλογοι. Να αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες των πράξεων μας και να μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Ελπίζω να είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που πρέπει να αντιμετωπίσουμε το bullying. Αλλά ακόμα κι αν δεν είναι, ξέρει πώς να το αντιμετωπίσει το παιδί μου. 

Το ίδιο εύχομαι και για σένα και για το δικό σου παιδί.

πηγή

Δε ζητάω πράγματα μεγάλα...

«Θέλω, απλά, να με προσέξεις. Να μου αφιερώσεις χρόνο.
Δε ζητάω πράγματα μεγάλα. Δε θέλω δώρα, χάρες και ταξίδια. 

Δε θέλω τίποτα από όλα αυτά.

Θέλω εσένα. Θέλω κάθε μέρα, να βρίσκεις λίγο χρόνο και να κάθεσαι μαζί μου. Δίπλα μου. 

Να βρίσκεις λίγο χρόνο, για να είμαστε μαζί. Και ας μην έχουμε να πούμε κάτι σοβαρό. 

Και ας μην υπάρχει συγκεκριμένος λόγος.
Να είμαστε απλά μαζί…

Το ξέρω ότι έχεις δουλειές. Το ξέρω ότι έχεις υποχρεώσεις.
Ας περιμένουν…
Σε έχω ανάγκη. Έχω ανάγκη να 'ρθούμε πιο κοντά.
Έχω ανάγκη το μαζί. Το μαζί με σένα…

Ρωτάς ποιος είμαι;
Είμαι η γυναίκα σου. Είμαι ο άντρας σου. Ο γονιός, ο φίλος σου…
Είμαι το παιδί σου.»

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα παραδοσιακά παιχνίδια είναι καλύτερα από τα ψηφιακά

Το παραδοσιακό παιγνίδι υπερτερεί έναντι του ψηφιακού, τουλάχιστον όσον αφορά τη σωστή ανάπτυξη των μικρών παιδιών. 

Γι’ αυτό οι γονείς έχουν κάθε λόγο να κάνουν και πιο παραδοσιακές επιλογές, αντί να αγοράσουν μόνο το τελευταίο φαντεζί ηλεκτρονικό «γκάτζετ» για το παιδάκι τους, σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής.

Οι Αμερικανοί παιδίατροι, σε σύστασή τους που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Pediatrics» της Ακαδημίας τους, επισημαίνουν ότι τα παλιά καλά παιγνίδια, όπως κούκλες, τρενάκια, αυτοκινητάκια, χνουδωτά ζωάκια, τουβλάκια, μπογιές, βιβλία, επιτραπέζια παιγνίδια (όπως η αθάνατη «Μονόπολη»), παζλ κ.α. δίνουν συνήθως στα μικρά παιδιά περισσότερη ελευθερία να χρησιμοποιήσουν τη φαντασία τους, να ενισχύσουν τη δημιουργικότητά τους, να εξασκήσουν τις ικανότητές τους στην επίλυση προβλημάτων και να μάθουν να αλληλεπιδρούν με τους άλλους γύρω τους.

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχει παρατηρηθεί διεθνώς μια σημαντική αλλαγή στις αντιλήψεις των γονιών για τα παιγνίδια των παιδιών τους, θεωρώντας αναγκαίο να τους δώσουν από πολύ νωρίς το «βάπτισμα» της σύγχρονης τεχνολογίας. 

Αυτό έχει ως συνέπεια να κερδίζουν συνεχώς έδαφος τα ηλεκτρονικά παιγνίδια και τα εικονικά, χωρίς δηλαδή φυσική υπόσταση, από βιντεοπαιγνίδια σε κινητές συσκευές έως ψηφιακά ζωάκια που λένε ιστορίες (αντί για τους ίδιους τους γονείς…)

Παρόλο που συχνά αυτά τα παιγνίδια διαφημίζονται ως εκπαιδευτικά και πολλοί γονείς το βλέπουν έτσι, όπως ανέφερε ο αναπληρωτής καθηγητής παιδιατρικής ‘Αλαν Μέντελσον του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, στην πραγματικότητα 

«αυτό που τα παιδιά χρειάζονται είναι περισσότερο ποιοτικό χρόνο και αλληλεπίδραση με τους γονείς τους μέσα από τα παιγνίδια». 

Εν ολίγοις, μια ψηφιακή αρκούδα που λέει ιστορίες, δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη μαμά ή τον μπαμπά.

«Αυτό δεν σημαίνει ότι ο χρόνος μπροστά σε μια οθόνη, εφόσον γίνεται με μέτρο, είναι επιβλαβής. Όμως δεν πρέπει να αντικαθιστά τις αλληλεπιδράσεις των γονιών με τα παιδιά» όπως είπε ο Μέντελσον.

Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής συμβουλεύει να μη γίνεται καμία χρήση οθόνης (άρα και κανένα σχετικό παιγνίδι) για μωρά και παιδάκια έως 18 μηνών, πολύ περιορισμένη χρήση για τις ηλικίες 18 έως 24 μηνών και χρήση όχι πάνω από μία ώρα τη μέρα για παιδιά δύο έως πέντε ετών (η μία ώρα αφορά το συνολικό χρόνο θέασης μπροστά σε τηλεόραση, τάμπλετ, κινητό τηλέφωνο, λάπτοπ κ.α.).

Σύμφωνα με τον ελληνικής καταγωγής δρα Δημήτρη Χρηστάκη, διευθυντή του Κέντρου για την Υγεία, Συμπεριφορά και Ανάπτυξη του Παιδιού στο Ινστιτούτο Ερευνών για τα Παιδιά στο Σιάτλ, οι επιστήμονες δεν είναι ακόμη βέβαιοι (ούτε ομοφωνούν) για τις καλές ή κακές επιπτώσεις των ηλεκτρονικών συσκευών, εφαρμογών και παιγνιδιών στην ανάπτυξη των παιδιών.

Όπως δήλωσε, «το πρόβλημα με όλες αυτές τις συσκευές, είναι ότι έχουν σχεδιασθεί για να απαιτούν την προσοχή του χρήστη. Είναι δύσκολο να μοιραστείς κάτι, όταν τις χρησιμοποιείς», ενώ επιπλέον συχνά είναι πολύπλοκες για ένα παιδάκι.

«Το απλό είναι καλύτερο» τόνισε ο κ. Χρηστάκης και πρόσθεσε ότι, όπως έχουν δείξει μελέτες, ακόμη και τα παραδοσιακά τουβλάκια επιτρέπουν στα μικρά παιδιά να αναπτύσσουν καλύτερα τις γλωσσικές ικανότητές τους. Βέβαια, διευκρίνισε, στην πραγματικότητα το όφελος δεν προέρχεται από τα ίδια τα τουβλάκια, αλλά από την αλληλεπίδραση με τα άλλα παιδιά και με τους γονείς στην ώρα του παιγνιδιού.

Επίσης αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο το παιδάκι, αλλά και οι γονείς του πρέπει να αφήσουν στην άκρη τις ηλεκτρονικές συσκευές τους. Δύσκολα πράγματα…

otavoice

Σεβόμαστε το παιδί, όταν λέει «όχι φιλιά» ή «δεν θέλω αγκαλιά»

Σίγουρα έχετε υπάρξει θεατές σκηνής όπου κάποιος ενήλικας πλησιάζει ένα παιδάκι, με αγαθές προθέσεις,

και θέλει να του χαϊδέψει τα μαλλάκια σε ένδειξη συμπάθειας, αλλά το παιδί τραβιέται.

«Μερικές φορές οι άνθρωποι ξεπερνάνε τα όρια ενός παιδιού και περιμένουν να δείξει την αγάπη του με σωματική επαφή, ακόμα και όταν το παιδί δείχνει με κάθε τρόπο ότι δεν νιώθει άνετα με αυτό», 

μας λέει η Χριστίνα Σκλαβενίτη, Ψυχολόγος – Εκπαιδεύτρια Γονέων.

Συνήθως δεν υπάρχει πρόθεση να γίνουν αγενή, αλλά η δική σας επιμονή για το δικαίωμα του παιδιού σας να πει όχι στην αγκαλιά και τα φιλιά είναι ένα σημαντικό μάθημα για όλους.

Όχι φιλιά παρακαλώ!

«Σεβαστείτε τον προσωπικό χώρο του παιδιού μου. Ποτέ δεν ήταν ένα παιδί που του άρεσαν τα αγγίγματα και η επαφή», 

θυμάται σήμερα η κ. Σκλαβενίτη.

Ήταν ήταν νήπιο, έσπρωχνε συχνά αυτούς που τον πλησίαζαν. Αργότερα στο σχολείο, αγκάλιαζε με όλη του την δύναμη, αλλά επιλεκτικά και ποτέ μα ποτέ δεν του άρεσαν τα φιλιά.

Δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπάει. 

Εάν του δώσεις χρόνο, θα δεις πόσο σε λατρεύει.
Αν του δώσεις χώρο, θα σε ανταμείψει με μακροσκελείς συζητήσεις και αγκαλιές που είναι τόσο δυνατές που κυριολεκτικά θα σου κόψουν την ανάσα, αλλά όχι φιλιά, ποτέ φιλιά.

Αυτός και εγώ έχουμε ένα δικό μας αστείο για τα «αγελαδίσια φιλιά» και μια στο τόσο, θα μου επιτρέψει να του δώσω ένα, αν έχει παιχνιδιάρικη διάθεση. Αλλά δεν έχει συχνά συτή τη διάθεση, ούτε για τα φιλιά της μαμάς του, και το σέβομαι.

Είναι κάτι που μερικές φορές δυσκολεύονται να καταλάβουν οι άλλοι, ειδικά όταν ήταν πολύ μικρός και δεν είχε τελειοποιήσει το θανατηφόρο βλέμμα του.

“Έλα, δώσε μου ένα φιλί!”
“Δεν με αγαπάς;”
“Απλά ένα μικρό φιλάκι!”

Ξέρω ότι τα αιτήματα γίνονται με πολλή αγάπη, ξέρω ότι δεν υπάρχει πρόθεση να είναι αγενείς ή να κάνουν κάποιον να νιώσει άβολα και γνωρίζω επίσης ότι υπάρχουν κάποιες βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις και προσδοκίες, αλλά κάνουν το παιδί μου να πιέζεται και να νιώθει άβολα και απογοητευμένο .

Του έμαθα πάντα να λέει απλά «όχι, ευχαριστώ, δεν μου αρέσουν τα φιλιά». Ή το έχω πει εγώ αντί για αυτόν, όταν δεν ήταν σε θέση να μιλήσει.

Άλλοι τρόποι οικειότητας και προσέγγισης
Τώρα που είναι μεγαλύτερος, του προτείνω να δείξει κάποια άλλη μορφή εγγύτητας και οικειότητας με την οποία είναι πιο άνετος, όπως χειραψία ή κόλλα το ή και ένα μεγάλο χαμόγελο. 

Προσπαθούμε να εξηγήσουμε με ευγενικό τρόπο και να προχωρήσουμε παρακάτω. Συχνά αυτό αρκεί, αλλά μερικές φορές οι άνθρωποι εξακολουθούν να επιμένουν.

Ξέρω ότι τον αγαπούν, αλλά αυτή η συμπεριφορά τους δεν είναι εντάξει.
Ας καταλάβουν οι ενήλικες

Όταν ένα παιδί δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν θέλει να το αγγίζουν, να το αγκαλιάζουν ή να το φιλάνε, περιμένω από τους ενήλικες να το σεβαστούν.

Θέλω τα παιδιά μου να γνωρίζουν ότι το «όχι σημαίνει όχι».

Θέλω να γνωρίζουν ότι όταν λένε ότι δεν θέλουν να τα αγγίξουν, οι άλλοι θα το σεβαστούν.

Θέλω επίσης τα παιδιά μου να μάθουν ότι όταν κάποιος άλλος λέει όχι, πρέπει να το σεβαστούν και αυτοί, ακόμα κι αν δεν τους αρέσει πάντα.

Θέλω συγκεκριμένα να μεγαλώσω άντρες που θα το καταλαβαίνουν αυτό.

Θέλω τα παιδιά μου να γνωρίζουν ότι είναι καλό να ακούνε την εσωτερική τους φωνή και ότι είναι εντάξει να μιλάνε ξεκάθαρα και να λένε πότε κάτι τα κάνει να αισθάνονται άβολα.

Θέλω να γνωρίζουν ότι δεν πρέπει ποτέ να υπακούουν τυφλά σε ένα αίτημα εάν τα κάνει να αισθάνονται άβολα ή περίεργα.

Θέλω να έχουν τον έλεγχο του σώματός τους

Θέλω τα παιδιά μου να γνωρίζουν ότι έχουν τον έλεγχο των δικών τους σωμάτων και μπορούν να πουν ποιος μπορεί και ποιος δεν μπορεί να τα αγγίξει.

Είναι δύσκολο να διδάσκω αυτά τα πράγματα στα παιδιά μου όταν μερικοί ενήλικες, ακόμη και με τις καλύτερες προθέσεις, άθελά τους, στέλνουν το αντίθετο μήνυμα.

Γι’ αυτό σας παρακαλώ, όταν ένα παιδί λέει «όχι φιλιά» ή «δεν θέλω αγκαλιά σήμερα», ή απλά γυρίσει το κεφάλι του από την άλλη πλευρά … παρακαλώ μην το πάρετε προσωπικά.

Δεν είναι ότι δεν σας αγαπά, είναι απλώς ότι έχει δικαίωμα στον προσωπικό του χώρο, και το όχι σημαίνει όχι είτε είστε 2, 6, 26 ή 62 ετών.”

thermisnews

Έτσι θα βοηθήσετε ένα ντροπαλό παιδί να αποκτήσει αυτοπεποίθηση

Είναι το παιδί σας λίγο ντροπαλό; Είναι απολύτως φυσικό για ένα παιδί να είναι ντροπαλό.

Δεν είναι ασυνήθιστο για τα παιδιά να αισθάνονται σαν να εκτίθενται, να αποφεύγουν να συναντήσουν νέους ανθρώπους ή να αισθάνονται πιο άνετα να παρακολουθούν από τα πλάγια, αντί να βρίσκονται στη μέση της δράσης.

Ενώ η συστολή είναι ένα φυσικό στάδιο ανάπτυξης το οποίο το παιδί σας πιθανότατα θα ξεπεράσει μεγαλώνοντας, υπάρχουν τρόποι με τους οποίους μπορείτε να το υποστηρίξετε και να το βοηθήσετε να διαχειριστεί το άγχος του.

Πώς να βοηθήσετε το παιδί σας με τη συστολή του

Μερικά πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να τα βοηθήσετε το παιδί σας περιλαμβάνουν:

# 1 Ποτέ μην το χαρακτηρίσετε ντροπαλό

Εάν το παιδί σας γνωρίζει ότι είναι ντροπαλό, μπορεί να αρχίσει να επικρίνει τον εαυτό του όταν επιδεικνύει ντροπαλή συμπεριφορά. Η ιδέα ότι η εσωστρέφεια είναι κακή ή ότι σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με το παιδί σας το μόνο που θα καταφέρει είναι να το κάνει να ντρέπεται ακόμη πιο πολύ.

# 2 Αποδεχτείτε το παιδί σας

Ποτέ μην κοροϊδεύετε το παιδί σας επειδή είναι ντροπαλό. Αντ’ αυτού, κάντε μια προσπάθεια να του πείτε ότι το αποδέχεστε και το αγαπάτε όπως είναι.

# 3 Προσπαθήστε να καταλάβετε

Ρωτήστε το παιδί σας για τη συστολή του. Προσπαθήστε να κατανοήσετε τους φόβους ή τους δισταγμούς του να δείξει στον κόσμο αυτό που είναι.

# 4 Πείτε στο παιδί σας ότι είχατε κι εσείς ντροπές

Μιλήστε στο παιδί σας για τον τρόπο με τον οποίο ξεπεράσατε τη συστολή σας. Τα παιδιά έχουν τους γονείς τους πρότυπο και το να γνωρίζουν ότι ξεπεράσατε το άγχος σας θα τους δώσει μια τεράστια αίσθηση δύναμης κι ενδυνάμωσης.

# 5 Γίνετε πρότυπα συμπεριφοράς

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για το παιδί σας να μάθει πώς να ενεργεί από το να παρακολουθεί το πρότυπό του να λειτουργεί με αυτοπεποίθηση.

# 6 Μιλήστε για τα οφέλη της εξωστρέφειας

Μοιραστείτε ιστορίες για το πώς σας βοήθησε να είστε στη ζωή σας. Μιλήστε για συμπεριφορές που θα θέλατε να υιοθετήσει το παιδί σας. Επαινέστε το παιδί σας όταν διαμορφώνει αυτές τις συμπεριφορές.

# 7 Ορίστε στόχους

Ορίστε δείκτες αναφοράς για το παιδί σας για να το κάνετε πιο εξωστρεφές και κοινωνικό. Φροντίστε να κάνετε τους στόχους μικρούς και εφικτούς. Θα μπορούσαν να είναι τόσο μικροί όσο το να χαιρετούν ένα άτομο κάθε μέρα.

# 8 Εκθέστε το παιδί σας σε νέες εμπειρίες

Προσπαθήστε να δείξετε στο παιδί σας νέα πράγματα και να τα εκθέσετε σε νέες εμπειρίες. Να είστε υποστηρικτικοί εάν εμφανίζουν πιο εξωστρεφή χαρακτηριστικά με την πάροδο του χρόνου.

# 9 Ενθαρρύνετε το παιδί σας να κάνει πράγματα στα οποία είναι καλό

Εάν το παιδί σας μπορεί να ασχοληθεί με δραστηριότητες που αγαπά και στις οποίες είναι καλό, μπορεί να αποκτήσει μια μεγάλη αίσθηση σκοπού κι αυτοπεποίθησης. 

Επαινέστε το όταν είναι καλό σε κάτι και δώστε του ευκαιρίες να κάνει αυτά τα πράγματα. Συμμετέχοντας σε δραστηριότητες που του αρέσουν, ίσως να έχει του φανεί ευκολότερο να συνδεθεί με παιδιά που έχουν παρόμοια ενδιαφέροντα.

imommy.gr

Τι να λέτε στο παιδί καθημερινά...

... για να ενισχύσετε την καλή επικοινωνία ανάμεσά σας.

Με τον ερχομό του παιδιού, είναι λογικό να προσπαθείτε να αποτελείτε μια θετική επιρροή στην καθημερινότητά του, ώστε να ενισχύσετε την αυτοπεποίθηση αλλά και την εμπιστοσύνη που δείχνει στον εαυτό του και τις επιλογές του. 

Ένας από τους ευκολότερους τρόπους για να βοηθήσετε το παιδί να αισθανθεί καλά με τον εαυτό του, ενθαρρύνοντάς το να σκέφτεται θετικά, είναι να του δηλώνετε καθημερινά πώς αισθάνεστε εσείς για το ίδιο. Μια μικρή ώθηση προς την σωστή κατεύθυνση, μπορεί να το βοηθήσει πολύ περισσότερο από όσο νομίζουμε.

Καλημέρα
Ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσετε την ημέρα σας είναι να πείτε στο μικρό σας «καλημέρα» με ένα χαρούμενο και ήπιο τόνο. Δεδομένου ότι αποτελεί το πρώτο πράγμα, που θα πείτε στο παιδί, ορίζετε έτσι τον τόνο της υπόλοιπης ημέρας. 

Έτσι λοιπόν, ξεκινάτε την ημέρα σας με θετική στάση, που στην πραγματικότητα αποτελεί μία από τις καλύτερες συνήθειες που μπορεί να υιοθετήσει με την συμβολή σας το παιδί.

Σε αγαπώ
Είναι μία από τις πιο απλές αλλά και τις πιο σημαντικές φράσεις, που θα πρέπει να λέτε στο παιδί καθημερινά, καθώς συμπυκνώνει όλη σας την στοργή και την φροντίδα. 

Δεν υπάρχει κατάλληλη στιγμή για να του το πείτε, οπότε μπορείτε να του το πείτε κυριολεκτικά όσο συχνά και όσες φορές θέλετε. Αυτή η φράση λειτουργεί ως υπενθύμιση αλλά και ενδυναμωτικά, αφού έτσι γνωρίζουν ότι μπορούν πάντα να απευθύνονται σε εσάς για οτιδήποτε χρειάζονται.

Σε ευχαριστώ
Είναι σημαντικό, να ενημερώνετε πάντα το παιδί αναφορικά με το εάν η συμπεριφορά του ήταν σωστή ή λιγότερο επιθυμητή, μέσω των επιβραβεύσεων ή των παρατηρήσεων. 

Ως επιβράβευση μπορεί να λειτουργήσει και η παραπάνω φράση, καθώς μπορείτε να το ευχαριστείτε όποτε κάνει κάτι καλό, όπως το να μαζέψει το γραφείο του ή τα πιάτα του από το τραπέζι. 

Δηλώνοντάς του την ευγνωμοσύνη σας, το κάνετε πραγματικά χαρούμενο, αφού αισθάνεται πιο υπεύθυνο αλλά και ικανό.

Είμαστε υπερήφανοι για εσένα
Λέγοντας συχνά αυτήν την φράση στο παιδί, μπορείτε να το βοηθήσετε να δημιουργήσει μια θετική άποψη για τον εαυτό του. Απλά δηλώνοντας ότι νιώθετε υπερήφανοι για όλα αυτά που κάνει και είναι, κάνετε σχεδόν αυτόματα το παιδί να αισθάνεται πλήρες, χαρούμενο και ασφαλές.

Μπορείς να τα καταφέρεις
Λέγοντας στο παιδί ότι μπορεί να καταφέρει να επιτύχει σε αυτό που κάνει, μπορείτε να αυξήσετε σημαντικά την εμπιστοσύνη του στον εαυτό του. 

Είναι σημαντικό να τους το υπενθυμίζετε συχνά κι όχι μόνο όταν παρατηρείτε ότι δυσκολεύεται σε ένα συγκεκριμένο μάθημα ή δραστηριότητα.

imommy.gr

Τα 3 Α...

... για Ευτυχισμένα Παιδιά

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά και καταξίωση για έναν γονιό απ' το να βλέπει το παιδί του να είναι χαμογελαστό, χαρούμενο και να προχωράει στη ζωή του με αισιοδοξία, χωρίς να το βάζει κάτω. 

Η οικογένεια είναι ένα θαυμάσιο καταφύγιο, στο οποίο ένα παιδί μπορεί να εξελιχθεί σε έναν ευτυχισμένο ενήλικα. 

Και η συνταγή για να πετύχει αυτό χρειάζεται τρία απλά, αλλά πολύ σημαντικά συστατικά: Αγάπη, Αποδοχή και Ασφάλεια

Αγάπη
Η αγάπη των γονιών δεν γνωρίζει σύνορα, είναι άνευ όρων και όμοιά της δεν υπάρχει στον κόσμο. 

Το να περιτριγυρίζεσαι από ανθρώπους που σε αγαπούν και σου το δείχνουν έμπρακτα είναι ίσως το μεγαλύτερο εφόδιο για να κατακτήσεις όλα όσα έχεις ονειρευτεί. 

Τα υλικά αγαθά, μπορεί να είναι σημαντικά, ωστόσο ωχριούν μπροστά στο ανυπέρβλητο δώρο της ανιδιοτελούς και γεμάτης σεβασμού αγάπης.

Γι' αυτό δεν πρέπει να ξεχνάμε τόσο να λέμε, όσο και να δείχνουμε στα παιδιά μας πόσο πολύ τα αγαπάμε! 

Με αγκαλιές και τρυφερά λόγια, αλλά και με το να είμαστε πάντα δίπλα τους στα όμορφα και τα άσχημα της ζωής. 

Είμαστε η σταθερά τους!

Αποδοχή
Κανείς δεν είναι τέλειος. 

Το ξέρουμε καλά (από πρώτο χέρι!) και ενώ φαινομενικά το αποδεχόμαστε, πολλές φορές κυνηγάμε να είμαστε αλάνθαστοι και εξαιρετικοί σε όλα προκειμένου να μας θαυμάζουν και να είμαστε αρεστοί. 

Δυστυχώς, αυτό το περνάμε και στα παιδιά μας. 

Η αποδοχή όμως του ότι έχουμε ελαττώματα και κάνουμε λάθη μας βοηθάει στο να βρούμε γαλήνη και να συνειδητοποιήσουμε το τεράστιο περιθώριο που μας αφήνει για να βελτιωθούμε.

Ακόμα κι αν κάποια στοιχεία του χαρακτήρα του παιδιού μας ξενίζουν ή δεν συμβαδίζουν με τον τρόπο ζωής μας, είναι σημαντικό να του δώσουμε την ελευθερία να είναι ο εαυτός τους. 

Γιατί μόνο όταν κάποιος νιώσει αποδεχτός για αυτό που είναι μπορεί να γίνει ευτυχισμένος.

Aσφάλεια
Το να νιώθει ένα παιδί ασφάλεια μεγαλώνοντας, είναι το Α και το Ω για να είναι χαρούμενο. 

Μέσα από τα όρια, την εμπιστοσύνη και την ουσιαστική επικοινωνία, αισθάνεται ασφαλές να μιλήσει γιατί ξέρει ότι θα ακουστεί.

Ακόμα κι όταν το σύμπαν μπορεί να καταρρέει, η οικογένειά σου είναι πάντα εκεί έτοιμη να ανοίξει την αγκαλιά της και σε βοηθήσει να σταθείς ξανά στα πόδια σου. 

Η ασφάλεια που σου προσφέρουν, σε βοηθά να ξεπερνάς με το μικρότερο δυνατό συναισθηματικό κόστος όλες τις αναποδιές και, τελικά, να νιώθεις (και να είσαι) ευτυχισμένος.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς επιδρά η τρυφερότητα στην ψυχολογία του παιδιού;

Τι πιο ωραίο από το να εκφράζουμε την τρυφερότητα μας με κάθε τρόπο! Με φιλιά και αγκαλιές αλλά και με πράξεις, με λόγια, αλλά ακόμα και με τον τόνο της φωνής μας.

Πώς επιδρά η τρυφερότητα στα παιδιά
Σύμφωνα με τους επιστήμονες η τρυφερότητα πρέπει να προσφέρεται από τους γονείς στα παιδιά χωρίς μέτρο, καθώς σύμφωνα με έρευνες μπορεί να τα θωρακίσει απέναντι στο στρες που θα βιώσουν αργότερα στη ζωή τους.

Η έρευνα έδειξε ότι 30 χρόνια μετά, τα παιδιά των τρυφερών μητέρων ήταν πιο θωρακισμένα και είχαν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση από εκείνα που οι μητέρες τους ήταν ψυχρές.

Άλλες έρευνες έχουν επίσης συσχετίσει την τρυφερότητα που παίρνουν τα παιδιά από τη μητέρα τους με αυξημένες ικανότητες όσον αφορά τη μνήμη και τη μάθησή τους καθώς σε μαγνητικές τομογραφίες στις οποίες υποβλήθηκαν φάνηκε να έχουν μακρύτερο ιππόκαμπο (περιοχή στον εγκέφαλο που σχετίζεται με τη μνήμη και τη μάθηση) σε σύγκριση με άλλα παιδιά που είχαν ψυχρές μητέρες.

Συμπυκνωμένη... τρυφερότητα
Ένας από τους ευκολότερους τρόπους για να βοηθήσετε το παιδί να αισθανθεί καλά με τον εαυτό του, ενθαρρύνοντάς το να σκέφτεται θετικά, είναι να του δηλώνετε καθημερινά πώς αισθάνεστε εσείς για το ίδιο, χρησιμοποιώντας θετικές φράσεις.

Μερικές από αυτές περιλαμβάνουν:

Σε αγαπώ
Είναι μία από τις πιο απλές αλλά και τις πιο σημαντικές φράσεις, που θα πρέπει να λέτε στο παιδί καθημερινά, καθώς συμπυκνώνει όλη σας την στοργή και την φροντίδα. 

Δεν υπάρχει κατάλληλη στιγμή για να του το πείτε, οπότε μπορείτε να του το πείτε κυριολεκτικά όσο συχνά και όσες φορές θέλετε.

Είμαστε υπερήφανοι για εσένα
Λέγοντας συχνά αυτήν την φράση στο παιδί, μπορείτε να το βοηθήσετε να δημιουργήσει μια θετική άποψη για τον εαυτό του. 

Απλά δηλώνοντας ότι νιώθετε υπερήφανοι για όλα αυτά που κάνει και είναι, κάνετε σχεδόν αυτόματα το παιδί να αισθάνεται πλήρες, χαρούμενο και ασφαλές.

Θα τα καταφέρεις
Λέγοντας στο παιδί ότι μπορεί να καταφέρει να επιτύχει σε αυτό που κάνει, μπορείτε να αυξήσετε σημαντικά την εμπιστοσύνη του στον εαυτό του. 

Είναι σημαντικό να τους το υπενθυμίζετε συχνά κι όχι μόνο όταν παρατηρείτε ότι δυσκολεύεται σε ένα συγκεκριμένο μάθημα ή δραστηριότητα.

πηγή

Το Χρώμα του Μαγιό του Παιδιού σου μπορεί να σώσει τη Ζωή του!

Ο πνιγμός μπορεί να συμβεί στον οποιονδήποτε. 

Ακόμα και σε εκείνους που ξέρουν καλό κολύμπι. 

Δυστυχώς όμως, ο πνιγμός είναι η δεύτερη αιτία θανάτων παιδιών. Συμβαίνει γρήγορα και ήσυχα. 

Ο παιδικός πνιγμός είναι πάντα σιωπηλός και αθόρυβος.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο οργανισμός ALIVE Solutions Inc., που ασχολείται με την ασφάλεια στο νερό, διεξήγαγε μια μελέτη για να δει πώς το χρώμα επηρεάζει την ορατότητα.

Η ALIVE Solutions Inc πήρε μαγιό σε μια ποικιλία αποχρώσεων και τα βύθισε σε μια λίμνη (που ταιριάζει με το νερό της θάλασσας) και σε μια πισίνα.

Ο λόγος ήταν για να ελέγξει ποια χρώματα ήταν πιο εύκολο να είναι ορατά κάτω από το νερό. Οπότε αν βρεθεί κάποιο παιδί σε αυτή την κατάσταση, να εντοπιστεί όσο γίνεται πιο γρήγορα.

Τα αποτελέσματα στη λίμνη και τα προτεινόμενα χρώματα
Στη λίμνη, έλεγξαν τα μαγιό σε 45 εκατοστά νερού και από τρεις διαφορετικές οπτικές γωνίες. (Συμπεριλαμβανομένης της ανυψωμένης θέσης ενός γονέα που κάθεται στην αποβάθρα).

Βρήκαν λοιπόν τα κορυφαία χρώματα για να είναι πιο ορατά. Αυτά είναι το νέον κίτρινο, νέον πράσινο και νέον πορτοκαλί.

«Σκεφτείτε φωτεινά και έντονα!». Αυτό αναφέρει ο οργανισμός σε μια δημοσίευση που περιγράφει λεπτομερώς τα ευρήματά τους. Σημείωσαν επίσης ότι είναι σημαντικό να ληφθούν υπόψη και άλλοι περιβαλλοντικοί παράγοντες που ενδέχεται να επηρεάσουν την ορατότητα. Όπως η καθαρότητα του νερού, ο φωτισμός, τα ρεύματα και ο καιρός.

Τα αποτελέσματα στην πισίνα και τα προτεινόμενα χρώματα
Στην πισίνα, έλεγξαν τα μαγιό τόσο σε ήρεμο νερό όσο και σε νερό που έχει αναταραχτεί. Επίσης διαπίστωσαν ότι τα φωτεινά και έντονα χρώματα είναι τα καλύτερα. 

Σε αυτήν τη δοκιμή, το λευκό και το γαλάζιο ήταν τα λιγότερο ορατά από όλα. Ενώ το νέον ροζ και το νέον πορτοκαλί ήταν τα περισσότερο ορατά.

Έχει ενδιαφέρον ότι ο οργανισμός σημειώνει το εξής. «Αν και τα πιο σκούρα χρώματα εμφανίζονται καλά στο κάτω μέρος της πισίνας, συχνά μπορεί να μπερδευτούν με κάποια σκιά».

Επίσης ενδιαφέρον έχει ότι τα χρώματα προτείνονται ανάλογα με τον τύπο του νερού που θα βρεθούμε! Ενώ τα νέον χρώματα ήταν οι καλύτερες επιλογές συνολικά, ορισμένα χρώματα, όπως το νέον ροζ, είναι καλύτερα ορατό σε μια πισίνα. Αλλά το ίδιο χρώμα σχεδόν εξαφανίστηκε στη λίμνη! 

Είναι σημαντικό να φοράμε στα παιδιά μαγιό ανάλογα με τον τύπο του νερού που επισκέπτονται.
Δώσε βάση στο χρώμα του μαγιό!

Την επόμενη φορά που θα αγοράσεις στο παιδί σου μαγιό, ίσως θα πρέπει να σκεφτείς περισσότερο το χρώμα παρά το στυλ! Το χρώμα του μαγιό του παιδιού σου μπορεί να σώσει τη ζωή του τελικά!

Και επίσης να λάβεις υπόψη και αυτές τις πολύ σημαντικές συμβουλές για την ασφάλεια του παιδιού στο νερό:
Να θυμάσαι ότι ο πνιγμός μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε μέρος με νερό, όχι μόνο σε λίμνη, θάλασσα ή πισίνα. Τα παιδιά μπορούν να πνιγούν σε λίγα εκατοστά νερού. Ακόμα και σε μια μπανιέρα ή λεκάνη με νερό.

Μην επαναπαύεσαι αν δεις ότι στο χώρο που βρίσκεσαι υπάρχει ναυαγοσώστης. Βεβαιώσου ότι γνωρίζει ότι είναι σε καθήκον παρακολούθησης και θα είναι σε θέση να σώσει κάποιον εάν χρειαστεί. 

Να θυμάσαι ότι αυτό το άτομο θα πρέπει να αποφεύγει όλους τις περισπασμούς, συμπεριλαμβανομένου του τηλεφώνου του. Και φυσικά να εστιάζει 100% στους κολυμβητές

Η βασική εκπαίδευση πρώτων βοηθειών είναι εξαιρετική ιδέα, ειδικά για όσους σχεδιάζουν να περάσουν χρόνο δίπλα στο νερό το καλοκαίρι. Σκέψου το! Σώζει ζωές!

«Να μάθουν τα παιδιά να κολυμπούν! Είναι σημαντικό!». Αυτό θα το έχεις ακούσει σίγουρα και εσύ όπως και εγώ. Και ήταν ένας από τους λόγους που έστειλα και εγώ τα μικρά μου κολυμβητήριο. Το να ξέρουν να κολυμπούν και να ξέρουν πώς να συμπεριφέρονται με ασφάλεια γύρω από το νερό, είναι επίσης βασικοί τρόποι για την αποφυγή πνιγμού. Τα παιδιά μπορούν να ξεκινήσουν μαθήματα κολύμβησης από πολύ νωρίς.

Πάντα, μα ΠΑΝΤΑ επίβλεψη όταν τα παιδιά βρίσκονται στο νερό με σωσίβια, σαμπρέλες, μπρατσάκια και άλλα φουσκωτά. Είναι πολύ εύκολο να παρασυρθούμε πιστεύοντας ότι με αυτά είναι ασφαλή και θα τα κρατήσουν στην επιφάνεια. ΔΕΝ ισχύει!

trikalakids

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πόσο βλάπτετε το παιδί σας όταν το συγκρίνετε με τα άλλα παιδιά

Πολλοί γονείς φορτώνουν τα παιδιά τους. Τα θέλουν πρώτα.

Ίσως γιατί αυτοί δεν έγιναν πρώτοι… Αν η σύγκριση γίνει στοιχείο της ζωής του παιδιού, τότε μπορεί να του διασφαλίσει σημαντικές διακρίσεις, αλλά και μια βασανιστική ζωή.

Η σύγκριση είναι μια ύπουλη μολυσματική νόσος που διαβρώνει την προσωπικότητα. Ξεκινά από την παιδική ηλικία. 

Οι γονείς προκειμένου να παραδειγματίσουν και να κινητοποιήσουν τα παιδιά τους, διαρκώς τα συγκρίνουν με άλλα παιδιά.

Το παιδί, ακόμη κι αν πετύχει τον στόχο, νιώθει ευάλωτο. Ο γονιός δεν συνειδητοποιεί τον πόνο που δημιουργεί στο παιδί του. Μπορεί άραγε η αγάπη του γονιού να στηρίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια συμμόρφωσης και απόδοσης;

Η σύγκριση αποτελεί μια μόνιμη διαρροή της χαράς και της ικανοποίησης από κάθε επιτυχία. Παραμένει μόνο η κούραση και η πίκρα. Ζητάει να καλύψει κενά του παρελθόντος και έτσι δεν επιτρέπει την ευτυχία στις μικρές πολύτιμες στιγμές του παρόντος.

Η σύγκριση απαγορεύει την ισότιμη λειτουργική σχέση. Αναζητεί κατώτερους, για να καθησυχάζονται και να επιβεβαιώνονται εκείνοι που την οικειοποιούνται.

Η σύγκριση ζει ισόβια με το άγχος των εξετάσεων. Είναι ισόβιος πόλεμος με έναν αόρατο εχθρό. Η χαρά της επιτυχίας χάνεται την αμέσως επόμενη στιγμή, καθώς επικρέμαται διαρκώς η επιβουλή κάποιου αντιπάλου.

Η σύγκριση αρρωσταίνει τους υγιείς. Δημιουργεί ντοπαρισμένους άρρωστους πρωταθλητές. Όταν κανείς μετρά τη ζωή του με γνώμονα την σύγκριση, τότε το βλέμμα του είναι μόνιμα στραμμένο προς τους άλλους. Δεν ικανοποιείται από τα όποια δικά του επιτεύγματα, καθώς το σημαντικό δεν είναι το ίδιο το γεγονός, αλλά η επικράτηση.

Το νερό της όποιας επιτυχίας δεν τον ξεδιψά, γιατί είναι γλυφό. Τελικά ο ανταγωνισμός που δημιουργεί η σύγκριση λειτουργεί ως εθισμός. Ως ναρκωτικό προσωρινά προσφέρει ικανοποίηση, αλλά αμέσως μετά δημιουργεί στερητικά συμπτώματα.

Η αίσθηση αδικίας είναι μονίμως παρούσα στις συγκρίσεις. Από την βαθμολογία και την κατάταξη των παιδιών στο σχολείο, μέχρι την κατάληψη μιας ανώτατης επαγγελματικής θέσης. Η γενικευμένη αυτή στάση βασίζεται στην αντίληψη που ορίζει ότι αν δέχεσαι την καλύτερη αξιολόγηση, το αξίζεις. Αν είναι κάποιος άλλος που αναγνωρίζεται, τότε αδικείσαι, αφού κάτι ύποπτο συνέβη.

Αυτοί που διψούν για αναγνώριση δεν νιώθουν ότι κρίνεται ένα έργο τους, αλλά εισπράττουν την αξιολόγηση ως κρίση του ίδιου του εαυτού τους. Επομένως μια δυσμενής κρίση τους καταρρακώνει και θα πρέπει υποχρεωτικά να την αρνηθούν για ν’ αντέξουν.

Είναι σαν τα μικρά παιδιά που πηγαίνουν χαρούμενα να αναγγείλουν τον καλό βαθμό στους γονείς τους και αυτοί ρωτούν για τους βαθμούς των συμμαθητών, για να κρίνουν αν θα πρέπει να επαινέσουν τα παιδιά τους. 

Είναι οι ανασφαλείς γονείς που φοβούνται να εκφράσουν απλόχερα τα θετικά τους συναισθήματα προς τα παιδιά τους, με τον φόβο μήπως εκείνα εφησυχάσουν και δεν συνεχίσουν να προσπαθούν.

Πίσω από τις συγκρίσεις μεταξύ αδελφών, ξαδελφών και γνωστών εκφράζονται οι προσωπικές άλυτες εμπλοκές των γονιών. Ο στόχος μπορεί να είναι καλοπροαίρετος, αλλά η μέθοδος απάνθρωπη και τις περισσότερες φορές αναποτελεσματική.

Αν η σύγκριση γίνει στοιχείο της ζωής του παιδιού, τότε μπορεί να του διασφαλίσει σημαντικές διακρίσεις, αλλά και μια βασανιστική ζωή. Η ένταξη των παιδιών στον ανηλεή ανταγωνισμό και επαχθή πρωταθλητισμό δημιουργεί στρέβλωση στην διαμορφούμενη προσωπικότητά τους.

Πολλοί γονείς φορτώνουν τα παιδιά τους. Τα θέλουν πρώτα. Ίσως γιατί αυτοί δεν έγιναν πρώτοι. Τα πιέζουν διαρκώς να διαβάζουν για να πετύχουν. Αλλά όχι μόνο στα μαθήματα.

Όταν το παιδί δέχεται να παίξει τον ρόλο του κυνηγού της πρωτιάς, υφίσταται τέτοια εσωτερική πίεση που πολλές φορές το καταβάλλει. Θυμάμαι τις έντονες φοβίες και τους τρομερούς νυχτερινούς εφιάλτες κάποιου νεαρού πρωταθλητή γυμναστικής, που κάθε βράδυ έβλεπε ότι έπεφτε από την δοκό.

Η σύγκριση είναι μια πληγή διαρκώς ανοιχτή και δεν επουλώνεται. Ανεξάρτητα από το όποιο αποτέλεσμα, αξιολογείται ως βλαπτική.

Το να είσαι καλύτερος από κάποιον άλλο δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι είσαι και όντως καλός. Το να είσαι ο καλύτερος όλων δεν σημαίνει ότι αυτή την ιδιότητα θα την έχεις και την αμέσως επόμενη στιγμή.

Ο στόχος είναι να είσαι καλός σύμφωνα με τον εαυτό σου. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να σου το αμφισβητήσει κανείς.

Η υγιής άρνηση της σύγκρισης δεν αντιστοιχεί στον εφησυχασμό και την μετριότητα. Δεν στοχεύει στην ισοπέδωση και στην απουσία φιλοδοξιών. Δεν κολακεύει τους ράθυμους διεκδικητές της διαρκούς ευχαρίστησης. Δεν ευνοεί την άκοπη απολαβή, την απουσία της αξιοκρατικής κρίσης, την διαρκή αναζήτηση της αλήθειας, την δημιουργική εργασία.

Η υγιής άρνηση της σύγκρισης αντιστοιχεί στην επίτευξη υγιούς άμιλλας σε συνεργατικές σχέσεις. Τα πρόσωπα είναι ανοιχτά να κερδίσουν από τον άλλο. Διαπνέονται από την επιθυμία και την τρυφερή ζήλεια που λαχταρά, δίχως να επιζητεί το κακό του άλλου. Η διαρκής αμοιβαία ανατροφοδότηση με την έκφραση των θετικών συναισθημάτων επιτρέπει το άνοιγμα προς τον άλλο, τη θαυμαστή ευρυχωρία που μόνο κέρδος δύναται να αποφέρει.

Η σύγκριση απαγορεύει την ανάδειξη των διαφορετικοτήτων, καθώς υπάρχει μόνο μια θέση. Τελικά κάθε φορά που υπεισερχόμαστε σε συγκρίσεις, χάνουμε το θεϊκό στοιχείο της μοναδικότητας του προσώπου μας.

Πηγή: Η αδικία που πληγώνει, Δημήτρης Καραγιάννης, εκδόσεις Αρμός
zarpanews.gr