Ύποπτη για την εξαφάνιση της μικρής Μαντλίν η μητέρα της !!!

Η μητέρα της μικρής Βρετανίδας Μαντλίν Μακ Καν, που εξαφανίστηκε στις 3 Μαΐου στην Πορτογαλία, έλαβε επισήμως γνώση χθες από την πορτογαλική αστυνομία ότι στο εξής θεωρείται ύποπτη.

Η Κέιτ Μακ Καν ανακρίθηκε την Πέμπτη επί 11 ώρες, ενώ χθες συνεχίστηκε η ανάκριση τόσο της ίδιας όσο και του συζύγου της. Η αιφνίδια στροφή στις ανακρίσεις επήλθε όταν οι αρχές έλαβαν τα αποτελέσματα ιατροδικαστικών αναλύσεων από το διαμέρισμα στο θέρετρο Πράια ντα Λους του Αλγκάρβε όπου εξαφανίστηκε η τετράχρονη «Μάντι» στις 3 Μαΐου. Λεπτομέρειες για το θέμα δεν έγιναν γνωστές. Πριν από ένα μήνα, η αστυνομία είχε βρει με τη βοήθεια ειδικά εκπαιδευμένων σκύλων από τη Βρετανία ίχνη αίματος σ΄ έναν από τους τοίχους και σε μια κουρτίνα του δωματίου απ΄ όπου εξαφανίστηκε η μικρή.
Με βάση τον πορτογαλικό νόμο, ο χαρακτηρισμός ενός ατόμου ως υπόπτου σημαίνει πως υπάρχουν υποψίες ανάμειξής του σε ένα έγκλημα, δεν σημαίνει όμως κατ΄ ανάγκην ότι θα κρατηθεί. Ο μοναδικός άλλος ύποπτος, ένας Βρετανός που ζει στην Πράια ντα Λους, δεν έχει συλληφθεί, αλλά το σπίτι του έχει ερευνηθεί δύο φορές.

Η εκστρατεία.
Από τότε που εξαφανίστηκε το κορίτσι, οι γονείς του έχουν ξεκινήσει μια τεράστια εκστρατεία για τον εντοπισμό του και έχουν κερδίσει τη συμπάθεια της διεθνούς κοινής γνώμης. Κάποια στιγμή έγιναν δεκτοί και από τον Πάπα. Διασημότητες όπως η Τζόαν Ρόουλινγκ και ο Ντέιβιντ Μπέκαμ απηύθυναν δημόσιες εκκλήσεις, χάρις στις οποίες η οικογένεια συγκέντρωσε πάνω από 1,5 εκατομμύριο ευρώ.
Ένας φίλος του ζευγαριού που μίλησε με την Κέιτ Μακ Καν δήλωσε ότι η γυναίκα είναι έκπληκτη και απογοητευμένη.

Παραθέτουμε την είδηση χωρίς σχόλια.
Δεν έχουμε το κουράγιο...
Μια ευχή μόνο,
Θεέ μου, ας βρεθεί ζωντανό το κοριτσάκι...

ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ...

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΕΞ;;

Νεκρός ή ζωντανός... που είναι;;;

Πού είσαι Άλεξ;;;
Ένα παιδί
σύρθηκε, χτυπήθηκε,
σκοτώθηκε, δολοφονήθηκε,
σε μια επαρχιακή πόλη
στη Βέρροια, που με το όνομά του
άρρηκτα συνδέθηκε.

Πού είσαι Άλεξ;;;
Πες μας εσύ,
αφού καμιά έρευνα δεν αποδίδει
κανένας Εισαγγελέας
δεν έβγαλε πόρισμα ακόμα
Κυλάει ο χρόνος...
Πού είσαι Άλεξ;;;

Τον έσυραν
στο ποτάμι παιδιά...
σε καρότσι τον δίπλωσαν...
μέσα στους παγωμένους δρόμους
τον τράβηξαν....

Όχι,
τον έκαψαν
αφού τον βίασαν...
μα τι λέτε;;;
τον απήγαγαν.
Πού βρίσκεσαι Άλεξ;;;

Είδικοί, άσχετοι, ερευνητές, ψυχολόγοι, δημοσιογράφοι
δήλωναν, περιέγραφαν, "μάθαιναν"
από ζωγραφιές... από "μαρτυρίες", από "έγκυρες" πηγές....
Πέτρες στα παράθυρα των παιδιών που "μίλησαν"....

Πού είσαι Άλεξ;;;
Έλα ψυχούλα μου
μίλα, πες κάτι
όχι στα κανάλια
όχι για μας....

Από ΕΚΕΙ που είσαι
μίλα στη ΜΑΝΑ μόνο
και μετά μείνε ήσυχος
έτσι,
για πάντα "εξαφανισμένος...;;;"

Πώς να απαλλαγείτε από τις ψείρες του κεφαλιού

Σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση που έγινε στη Βρετανία, οι ψείρες είναι η δεύτερη αιτία που προκαλεί «πονοκέφαλο» στους γονείς μετά τη μηνιγγίτιδα. Επιπλέον, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Ιντιπέντεντ» μελέτες έχουν καταδείξει ότι κάποια στελέχη ψείρας δεν σκοτώνονται από τα περισσότερα προϊόντα ευρείας κυκλοφορίας.

Υπολογίζεται ότι περί τα 3 εκατομμύρια το χρόνο κολλούν ψείρες, ενώ υπό μελέτη βρίσκεται εάν τα ενοχλητικά ζωύφια προκαλούν ή μεταδίδουν κάποιες ασθένειες στον άνθρωπο, ενώ παράλληλα εγείρονται ανησυχίες για δυνητικό κίνδυνο υγείας που μπορεί να προκαλέσει η εφαρμογή των αντιφθειρικών προϊόντων.

Μάλιστα το υπουργείο Υγείας της Βρετανίας έχει ονομάσει τις 31 Οκτωβρίου, 31 Ιανουαρίου και 15 Ιουνίου «Εθνικές Ημέρες Καταπολέμησης των Παρασίτων». Και αυτό για να προτρέψει τους γονείς να ελέγξουν τα κεφάλια των παιδιών για ψείρες και κόνιδες, προκειμένου να προλάβουν την «επιδημία».

Εύκολη και ταχεία μετάδοση

Σχολείο και μετά οι πετσέτες, χτένες και βούρτσες που μοιραζόμαστε και ο απογευματινός ύπνος του μικρού στο κρεβάτι διευκολύνουν τη μετάδοση της ψείρας.

Και αυτό συμβαίνει διότι οι ψείρες πρώτα εξαπλώνονται και αργότερα αρχίζουν τα δίνουν τα πρώτα συμπτώματα, που είναι η έντονη φαγούρα. Επιπλέον, είναι σχεδόν αόρατες, αφού τα ενήλικα έχουν μήκος 3-4 χιλιοστά και αλλάζουν ανάλογα το χρώμα τους.

Μπορεί να είναι καστανές, καστανόξανθες ή μαύρες. Πιο εύκολα εντοπίζονται οι κόνιδες, δηλαδή τα αβγά τους, που είναι άσπρες και κολλάνε 5-10 χιλιοστά από τη ρίζα της τρίχας.

Τα σημεία που «συχνάζουν» πρώτα είναι αυχένας, κρόταφοι και γύρω από τα αυτιά.

Τρόποι να τις απομακρύνεται

Ένα μεταλλικό χτενάκι βοηθάει να ξετρυπώνετε τα παράσιτα και να ξεκολλάτε τις κόνιδες. «Ωστόσο υπάρχουν αρκετά ειδικά προϊόντα τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν ειδικά σε παιδιά. Μάλιστα καλό θα ήταν να γίνει μία επαναληπτική-προληπτική θεραπεία 7 ημέρες μετά την πρώτη, ώστε να σκοτωθούν και τα τελευταία παράσιτα που βρίσκονταν μέσα σε αβγά και έχουν εκκολαφθεί» λέει η παιδοδερματολόγος Κατερίνα Λαμπρινοπούλου. Το σίγουρο είναι ότι θα διευκολύνει στον έλεγχο του δέρματος και στην αφαίρεση των κόνιδων. Για να απαλλαγείτε, όμως, θα χρειαστεί θεραπεία με ειδικό σαμπουάν.

Οι κόνιδες ανοίγουν κάθε επτά ημέρες και κάθε έντομο παράγει 100 έως 200 κόνιδες, γι’ αυτό εάν μετά την πρώτη θεραπεία έχουν επιβιώσει κάποιες θα τις καταπολεμήσετε ώστε να απαλλαγείτε οριστικά από το πρόβλημα.

Για να μην ξαναεμφανιστούν, δεδομένου ότι στο σχολείο ο κίνδυνος υπάρχει πάντα, είναι απαραίτητη μια προληπτική αγωγή.

Το σύνδρομο της συνεχούς μόλυνσης

Ο προληπτικός πόλεμος κατά των ψειρών, είναι απολύτως περιττός. Εάν στο σχολείο η επιδημία συνεχίζεται, καλό είναι να ελέγχετε το κεφάλι. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι τα αιθέρια έλαια λειτουργούν ως εντομοαπωθητικά, αλλά δεν υπάρχουν επιστημονικές μελέτες που να το αποδεικνύουν αυτό.

Με δυο λόγια ο ορίζοντας δεν είναι καθόλου φωτεινός. Αγωγή με δραστικά σαμπουάν για όλους και γενική απολύμανση στο σπίτι. Σεντόνια και πετσέτες πρέπει να πλένονται στο πλυντήριο στους 90ο βαθμούς, τα ρούχα στους 60ο. Αν και οι κόνιδες ζουν μόνο 48 ώρες μακριά από το ανθρώπινο δέρμα, για να μην επιβιώσουν, βάλτε σε καραντίνα όλα τα λούτρινα παιχνίδια. Κλείστε τα σε πλαστικές σακούλες για τουλάχιστον 2-3 εβδομάδες. Θα πλένετε τα χτένια και τις βούρτσες σε ένα λεκανάκι με νερό και το θεραπευτικό σαμπουάν.

Επιπλέον, στα παιδιά, όμως, μπορεί η φθειρίαση να κατεβεί μέχρι τα βλέφαρα και να προκαλέσει επιπεφυκίτιδα, γιατί το μικρό θα ξύνεται, ίσως και με βρώμικα χέρια, μολύνοντας τον επιπεφυκώτα.

Γιατί ένα καλό ντους δεν αρκεί;

Η αρχή της ασφυξίας είναι η ίδια για όλα τα θεραπευτικά προϊόντα. Αλλά εδώ υπάρχει μια αμφιβολία: είναι αλήθεια ότι οι ψείρες, όταν λουζόμαστε με ένα κανονικό σαμπουάν ή ακόμη και όταν κολυμπάμε στην πισίνα, δεν πεθαίνουν γιατί ζουν σε συνθήκες άπνοιας; Δεν χρειάζεται καν «να κρατήσουν την αναπνοή τους» απλούστατα γιατί το μπάνιο ποτέ δεν διαρκεί πάρα πολύ. Για το έντομο είναι ένας μικρός τραυματισμός, αλλά επιβιώνει. Σαν να ρίχνουν σε εμάς μια δυνατή ριπή νερού. Οι κόνιδες είναι τόσο βαθιά αγκιστρωμένες στον ιστό της τρίχας που, ακόμη και με το νερό δεν ξεκολλάνε. Επιπλέον υπάρχει άλλος ένας παράγοντας που πολλοί υποτιμούν.

Οι ψείρες γενικά είναι λίγες, αλλά πολλαπλασιάζονται με τρομερούς ρυθμούς. Στη μόλυνση είναι ο αριθμός των κόνιδων που μετράει εις βάρος μας.

Οι επιστημονικές ερμηνείες αντί να μας καθησυχάζουν, εντείνουν το άγχος μας για τις ψείρες.

Με δυο λόγια ποια στρατηγική είναι η σωστή για να καταπολεμηθεί οριστικά το πρόβλημα; Να συνεχίζουμε να ελέγχουμε το τριχωτό της κεφαλής των παιδιών μας και εάν βρούμε κάποιον ανεπιθύμητο επισκέπτη να ενημερώσουμε αμέσως το σχολείο.

Επιμέλεια: Γιάννης Δεβετζόγλου, gdevetzoglou@dolnet.gr

Όμως περισσότερο με πειράζει που ξεχάσαμε...

Ξεχάσαμε να μιλάμε με τους φίλους μας...

Ξεχάσαμε να μιλάμε με τα παιδιά μας...

Ξεχάσαμε να σωπαίνουμε...

Ξεχάσαμε να αφηγούμαστε...

Ξεχάσαμε τι θα πει ελεύθερος χρόνος...

Ξεχάσαμε την αξία της κάθε στιγμής...

Ξεχάσαμε την μαγεία της κάθε ρωγμής...

Ξεχάσαμε να διαβάζουμε...

Ξεχάσαμε να γράφουμε...

Ξεχάσαμε να ακούμε...

Ξεχάσαμε να τραγουδάμε...

Ξεχάσαμε να αγαπάμε...

Ξεχάσαμε να συνεργαζόμαστε...

Ξεχάσαμε να δημιουργούμε...

Ξεχάσαμε να σταματάμε...

Ξεχάσαμε να ξαναρχίζουμε...

Ξεχάσαμε να κοιτάζουμε και να ΒΛΕΠΟΥΜΕ...

Ξεχάσαμε ότι δύο και δύο κάνουν τέσσερα...

Ξεχάσαμε ότι ένα κι ένα μπορεί να κάνει ΠΟΛΥ...

Ξεχάσαμε να θαυμάζουμε...

Ξεχάσαμε να σεβόμαστε...

Ξεχάσαμε να προσευχόμαστε...

Ξεχάσαμε να χαμογελάμε...

Ξεχάσαμε να γευόμαστε...

Ξεχάσαμε να ξεχωρίζουμε τα χρώματα...

Ξεχάσαμε να ξεχωρίζουμε τις νότες...

Ξεχάσαμε να χαρίζουμε...

Ξεχάσαμε να λέμε πικρές αλήθειες...

Ξεχάσαμε να λέμε γλυκά ψέματα...

Ξεχάσαμε να φεύγουμε...

Ξεχάσαμε να ερχόμαστε...

Ξεχάσαμε να ονειρευόμαστε...

Ξεχάσαμε πως είναι να ανασαίνεις καθαρό αέρα...

Ξεχάσαμε πως είναι να ανασαίνεις ελεύθερα...

Ξεχάσαμε να ζούμε...

Όμως, περισσότερο με πειράζει που ξεχάσαμε να περπατάμε ΟΡΘΙΟΙ και με ψηλά το κεφάλι! 

Σαν άνθρωποι δηλαδή!

 

naftilos.blogspot.com

Η μαστροπεία σε σχολικά βιβλία: Ο Σάκις, οι εταίρες και ο Καρβέλας ...

Νυχθημερόν βομβαρδιζόμαστε από τους αργόσχολους των καναλιών για τη νέας κοπής γρίπη, που αντί να καθησυχάζουν τους πολίτες, μάλλον επιτείνουν τον πανικό και την αγωνία. Εν όψει μάλιστα και της σχολικής χρονιάς ο καημός τους μετατοπίστηκε στα εκπαιδευτήρια της χώρας, τα οποία μεταβάλλονται σύμφωνα με τα μέτρα που λαμβάνονται σε αποστειρωμένα εργαστήρια.

Κι αν ο ιός της γρίπης δεν προκαλεί καμιά ανησυχία, όπως σωφρόνως μας διαβεβαιώνουν οι επιστήμονες, δεν συμβαίνει το ίδιο με έναν άλλο «ιό», που έχει εισχωρήσει πλέον στα σχολεία και προσβάλλει, όχι το σώμα, αλλά την ψυχή των μαθητών, που διαφθείρει και καταστρέφει άγουρες συνειδήσεις. Αναφέρομαι στο περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων, κυρίως της γλώσσας, τα οποία, δεν θα κουραστώ να γράφω, αποτελούν προπαιδεία καταναλωτισμού, αφιλοπατρίας, γλωσσικής σύγχυσης. Μια παρένθεση σχετική με το θέμα της γλώσσας των νέων. Το καλοκαίρι, με τις παράλιες ευωχίες του, σου δίνει τη δυνατότητα να συγχνωτιστείς με νέους ανθρώπους, να αφουγκραστείς το λεξιλόγιό τους. Αν ισχύει το ρηθέν υπό του Γερμανού φιλοσόφου Γ.Χέρντερ ότι «η γλώσσα είναι ο καθρέφτης της εθνικής πραγματικότητας» τότε μιλάμε για έναν καθρέφτη θρυμματισμένο, για μια εθνική πραγματικότητα καταθλιπτική. Μία μόνο επισήμανση: στις δέκα λέξεις που εκστομίζει το μέλλον του τόπου μας, οι μισές ανήκουν στο γνωστό εθνικό μας προσωνύμιο με τα τρία άλφα. Το φαινόμενο ονομάστηκε προσφυώς «γλωσσική μαλάκυνσις». (Ή «γλωσσικός αυνανισμός» όπως το γράφει ο Σ. Καργάκος στην «Αλεξία» του).

Επανέρχομαι στον… «ιό» των βιβλίων. Το πρόβλημα δεν εντοπίζεται μόνον στα βιβλία του Δημοτικού. Διαπέρασε και την όχθη του Γυμνασίου, που μάλλον τα πράγματα χειροτερεύουν. Τα βιβλία του Γυμνασίου – της γλώσσας – συνιστούν κι αυτά κακέκτυπα της τηλοψίας, προβάλλουν λανθασμένα πρότυπα, αποϊεροποιούν εδραίες αξίες, προωθούν τον πρόωρο ερωτισμό, την άκαιρη σεξουαλικότητα. Αποαθωοποιούν, με έναν λόγο τα παιδιά, σε μια ηλικία που μονάχη έγνοια τους πρέπει να είναι η σπουδή και η μόρφωση. 

Για του λόγου το αληθές, παρεμβάλλω ένα κείμενο, το οποίο περιέχεται στο «τετράδιο εργασιών» του μαθήματος «Νεοελληνική Γλώσσα», Α’ Γυμνασίου (σελ. 16). Δηλαδή απευθύνεται σε παιδιά 12-13 ετών, που μόλις εγκατέλειψαν το δημοτικό σχολείο. Τίτλος του «Οσάκις» . Επαναλαμβάνω αποσκοπεί στην γλωσσική και πνευματική καλλιέργεια μαθητών Α’ Γυμνασίου:

«Ο καθηγητής της φιλολογίας έριχνε κάθε μέρα το μπαλάκι. Όλη η τάξη το έπιανε σαν ένα γαργαλιστικό μήνυμα. Το πετούσε ο ένας στον άλλον. Χαράς ευαγγέλια.

«Οσάκις…» άρχισε τη φράση του ο φιλόλογος.

«Ναι. Ναι. Ο Σάκης! Ο Σάκης!» φώναζαν όλες μαζί οι μαθήτριες γελώντας. Κι ο καθηγητής τρελαινόταν. «Οσάκις…» επαναλάμβανε τονίζοντας τη λέξη σαν να έλεγε «σκάστε».«Ο Σάκης! Ο Σάκης!» ακουγόταν πάλι από κάτω και το γέλιο έδινε κι έπαιρνε. Ο καθηγητής δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ποιες από τις μαθήτριες ήταν οι δράστες. Η λέξη – μπαλάκι κυλούσε ακαριαία σε κλάσμα δευτερολέπτου μέσα από τα χείλια τους που ήταν κρυμμένα στο κάτω μέρος του σκυμμένου τους κεφαλιού. Νόμιζε πως απλώς επαναλάμβαναν τη λέξη. Πως τις ερέθιζε αυτή η λέξη. Δεν ήταν όμως έτσι. Άλλο πράγμα το «Οσάκις» κι άλλος άνθρωπος «Ο Σάκης».
Ο Σάκης ήταν ηλεκτρολόγος με μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 με 25 ετών. Τα είχε φτιάξει με την Αλέκα. Μια από τις μαθήτριες της τάξης. Ψηλή κι αδύνατη, με κοντά ξανθά μαλλιά και μεγάλα καστανά μάτια, μακρύ λαιμό και μακριά χέρια και πόδια, κάπως ξερακιανή, αλλά ζόρικη. Στα 15-16, όπως όλες τους. Η πρώτη που έβγαινε ραντεβού μήνες τώρα. Ο Σάκης την περίμενε το μεσημέρι στην άλλη γωνία κι οι άλλες μαθήτριες έτρεχαν από πίσω της να τον δούνε. Τα σχόλια έδιναν κι έπαιρναν. Ήταν ο πρώτος έρωτας της τάξης.

Ο καθηγητής φώναξε την πρώτη μαθήτρια, τη Μαρία, στο γραφείο του και τη ρώτησε. «Τι συμβαίνει με το «Οσάκις»; Γιατί αυτή η αντίδραση;»

«Δεν ξέρω, κύριε. Στο δικό μου θρανίο δεν ξέρουμε τίποτα. Το πήραν έτσι φαίνεται και το διασκεδάζουν» του απάντησε. Ρώτησε κι άλλες μαθήτριες. Μερικές δεν κρατήθηκαν και γελούσαν. Ο καθηγητής προσπάθησε να βγάλει από το λεξιλόγιό του τη λέξη «Οσάκις». Αυτή όμως αντιστεκόταν. Του έβγαινε αυθόρμητα, έστω και με κάποια καθυστέρηση. Τότε, όμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σαν να την είχε στερηθεί η τάξη και ξεσπούσε «Ο Σάκης! Ο Σάκης!», φώναζαν ακόμα πιο δυνατά και γελούσαν με την καρδιά τους. Γιατί ήταν υπόθεση καρδιάς και όχι γραμματικής».

Ερωτώ: Τι διαβάζουμε εδώ; Περιγράφει ή δεν περιγράφει το κείμενο μια αποπλάνηση ανηλίκου;. 

Ερωτώ: Όπως παρουσιάζει το κείμενο αυτήν την σχέση, σαν κάτι το φυσιολογικό, το ακίνδυνο, δεν αποτελεί έμμεση παρότρυνση για επιδίωξη τέτοιων καταστρεπτικών σχέσεων; Ποιος γονέας θα ανεχόταν η κόρη του «να βγαίνει ραντεβού» με εικοσιπεντάχρονο; Εδώ πρόκειται για εξύμνηση της παιδεραστίας, του βδελυρού αυτού εγκλήματος, για το οποίο ανατριχιάζουμε όλοι και στο άκουσμά του. 

Κάτω από το κείμενο «καμαρώνει», για εμπέδωση προφανώς, η εξής κρανιοκενής ερώτηση: «γιατί γελούσε η τάξη, όταν ακουγόταν η λέξη Οσάκις στο κείμενο». Τι θα απαντήσει το παιδί σε μια τέτοια «παραλυμένη» ερώτηση; Όπως έγραφε σε ένα εξαιρετικό του κείμενο ο αγαπητός μου φίλος, γιατρός Φώτης Μιχαήλ: «Αντί να διδάσκεται η αρμονική συζυγία, έχουμε πρόωρη σεξουαλική καθοδήγηση. Το πρώτο θα μας εξασφαλίσει ευτυχισμένα νιάτα, ενώ το δεύτερο, θα μας φορτώσει με σοβαρά σωματικά και ψυχικά τραύματα, όπως είναι οι ακριβοπληρωμένες επιπόλαιες σχέσεις οι βαριές καταθλίψεις και οι απόπειρες αυτοχειρίας».

«Ανεβαίνουμε» στη Β’ Γυμνασίου. Και εδώ οι ίδιες ψυχοφθόρες ανοησίες. Στο «Ανθολόγιο» της τάξης αυτής επαινείται ο «αρχαίος» θεσμός της εταίρας (=πόρνη). Αποσπώ κάποιους στίχους από το κείμενο: «Είναι κάποια ψηλή (εταίρα) φοράει σανδάλι με σόλα λεπτή και κυκλοφορεί με το κεφάλι γερμένο στον ώμο, αυτό αφαιρεί ύψος. Δεν έχει κάποια γλουτούς, τους προσθέτει ραμμένους κάτω από το φόρεμα. Έτσι, όσοι τη βλέπουν εκστασιάζονται με τα οπίσθιά της. Έχει κοιλιά∙ διαθέτουν για λόγου της στήθη, όπως αυτά που έχουν οι ηθοποιοί στις κωμωδίες∙ φορώντας τέτοια στήθη πρόσθετα στητά… (σελ. 40)». Και συνεχίζεται η παιδαγωγικώς εξονυχιστική διερεύνηση και ερμηνεία των καλλωπιστικών μεταλλάξεων της εταίρας. Και ακολουθούν βεβαίως οι εμπεδωτικές ερωτήσεις προς πλήρη αποκολοκύνθωση των μαθητών: Η πρώτη αναφέρεται τις «βελτιωτικές επεμβάσεις» στις οποίες επιδίδονται οι ιδεώδες εταίρες. Η δεύτερη στα καλλυντικά που χρησιμοποιούν και σε ποιο σημείο του σώματός τους (Ένα καλλυντικό για το εγκέφαλο των συγγραφέων χρειάζεται). 

Γ’ Γυμνασίου, συνεχίζεται το μαγάρισμα των νέων, η απαξίωση του όποιου εναπομείναντος κύρους του σχολικού μαθήματος, αλλά και του εκπαιδευτικού, που καλείται να διδάξει τις νεοεποχίτικες σεξομπουρδολογίες.

Μάθημα «Νεοελληνική Γλώσσα» (σελ. 148). Εδώ εμφιλοχώρησε ένα τραγούδι, το οποίο μπορεί να το ακούσει τις μεταμεσονύκτιες ώρες σε κάποιο ξενυχτάδικο για χασομέρηδες, αλλά σε σχολική τάξη ουδείς σοβαρός παιδαγωγός θα το παρουσίαζε και μάλιστα σε βιβλίο. Κείμενο: «Άμα ξυπνήσεις και έχεις βγάλει ουρά / αν κοιταχτείς και έχεις βγάλει βυζιά / Don’t worry be happy / Άμα η κόρη σου σε λέει μπαμπά ενώ ο γιος σου / σε φωνάζει μαμά / Don’t worry be happy» και λοιπά και λοιπά.  

Ερώτηση: Καθηγητής που θα διαβάσει τον στίχο «αν κοιταχτείς και έχεις…» δεν κινδυνεύει με οριστική απώλεια της σοβαρότητάς του; Από πότε η χυδαιότητα και η αισχρολογία ανήκουν στα γνωστικά πεδία του σχολείου; Κι αν έγραψα στον πρόλογο για την γλωσσική ακαταστασία των νέων, δεν το έγραψα για να τους στηλιτεύσω. Υπαίτιο είναι και το σχολείο. Δρέπουμε τους καρπούς μιας Παιδείας, μιας αγωγής που προβάλλει, «διδάσκει» την διαφθορά, την λαγνεία. Ας τα σκεφτούν αυτά οι γονείς, ας τα διαβάσει αυτά κάποιος Εισαγγελέας.

(Κατά το άρθρο 349 του Ποινικού Κώδικα ο προάγων προς πορνεία ή εξωθών προς διαφθορά ανήλικα πρόσωπα είτε υποθάλπει ή διευκολύνει την πορνεία ή διαφθορά ανηλίκων, ονομάζεται μαστροπός και τιμωρείται).

Νατσιός Δημήτρης
δάσκαλος-Κιλκίς
πηγή
(Πηγή της πηγής: antibaro.gr)

Χωρισμένοι … με παιδιά στην εφηβεία

Παλαιότερα θεωρούσαμε το διαζύγιο απλά και μόνο ως τη νομική διάλυση του γάμου μεταξύ δύο ατόμων. Φαίνεται όμως ότι το διαζύγιο είναι μάλλον μία διεργασία που ξεδιπλώνεται για αρκετά χρόνια και αφορά τόσο το ζευγάρι, όσο και τα παιδιά.

Αν και οι γονείς γίνονται πρώην σύζυγοι, δεν γίνονται ποτέ πρώην μπαμπάδες ή πρώην μαμάδες. Το διαζύγιο αναπαριστά το χαμό της οικογένειας που ως τότε γνώριζε το παιδί. Ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι αίτια όλης αυτής της ανασφάλειας και της θλίψης που βιώνει το παιδί κατά τη διαδικασία του διαζυγίου είναι οι ίδιοι οι γονείς του, οι άνθρωποι δηλαδή που έως τότε ήταν κατ' εξοχήν υπεύθυνοι για την ασφάλεια και την ευτυχία του.
 
Η πρώτη φάση του διαζυγίου ξεκινά με την αποχώρηση του ενός από τους δύο γονείς από την οικογενειακή κατοικία. Ανεξαρτήτως του πόση ένταση υπήρχε στους γονείς τα τελευταία χρόνια, τα παιδιά βιώνουν ένα μικρό ή μεγάλο σοκ από τη φυσική απουσία του ενός γονέα και την ξαφνική αλλαγή του κόσμου τους, από την κατάργηση της βεβαιότητας ότι ο κόσμος γύρω τους θα μείνει για πάντα αναλλοίωτος. Στη φάση αυτή η απόρριψη, ο θυμός και η ενοχή των γονέων δημιουργούν εσωτερικές συγκρούσεις στα παιδιά.
Ο γονιός που νιώθει ότι έχει απορριφθεί ή αδικηθεί, συχνά αντιδρά με θυμό ή και οργή. Τα παιδιά λοιπόν, μπορεί να γίνουν μάρτυρες σκηνών λεκτικής ή και σωματικής βίας και άσχημων σκηνών. Ο οργισμένος γονέας είναι πολύ πιθανό να παραμελήσει τις ανάγκες και να αγνοήσει τα συναισθήματα του παιδιού του.
 
Κι ενώ ο σύζυγος που έχει απορριφθεί μπορεί να νιώθει ότι δεν αξίζει να τον αγαπούν, αυτός που αποφάσισε να φύγει μπορεί να νιώθει ενοχές. Και η απόρριψη και η ενοχή μπορεί να προκαλέσουν σοβαρή κατάθλιψη στην οποία ο γονιός που χωρίζει βυθίζεται αγνοώντας τα παιδιά του. Κάποιοι άλλοι αποφεύγουν την κατάθλιψη, το θυμό ή την ενοχή δουλεύοντας υπερβολικά ή πηγαίνοντας από το ένα πάρτι στο άλλο, στερώντας και πάλι από τα παιδιά τους την προσοχή που τους χρειάζεται.
Σχετικά με τις επιπτώσεις που έχει η διαδικασία του διαζυγίου πάνω στα παιδιά-εφήβους, έχουν γίνει διάφορες έρευνες, οι οποίες έχουν καταδείξει ότι ορισμένες ψυχολογικές αντιδράσεις τις συναντάμε κατά κανόνα σε όλα τα παιδιά του διαζυγίου και ότι το ξεπέρασμα των προβλημάτων ευνοείται ή όχι από συγκεκριμένους παράγοντες. Επίσης προκύπτει ότι οι επιπτώσεις ποικίλουν ανάλογα με την ηλικία, το φύλο του παιδιού, το φύλο του γονιού που απομακρύνεται καθώς και με τη σχέση που το παιδί είχε μ' αυτόν πριν το διαζύγιο.

Έχουν εντοπιστεί διάφοροι ειδικοί παράγοντες που καθιστούν πολύ πιθανό έναν ψυχολογικό τραυματισμό του παιδιού-εφήβου. Τέτοιοι είναι για παράδειγμα:

1. Η ποιότητα των σχέσεων του παιδιού με καθένα γονιό χωριστά πριν και μετά το διαζύγιο.
2. Η παραμέληση του παιδιού κατά τη διάρκεια του διαζυγίου, ή και μετά, από τους ενήλικες γύρω του.
3. Η εκ μέρους του κηδεμόνα γονιού ταύτιση του παιδιού με τον άλλο γονέα, οπότε η επιθετικότητα του πρώτου προς τον δεύτερο ξεσπάει πάνω στο παιδί, και ακόμα η χρησιμοποίηση του παιδιού ως μέσου διαμάχης μεταξύ των γονιών του.
4. Η συνεχής υποτίμηση του απομακρυσμένου γονιού από το γονιό που έχει την επιμέλεια. Σε αυτή τη διαδικασία εμπλέκεται συνήθως και το ευρύτερο συγγενικό περιβάλλον.

Από την άλλη αναφέρονται κάποιοι παράγοντες που φαίνεται να ευνοούν την αποφυγή του ψυχολογικού τραυματισμού. Έτσι λέγεται ότι έχουμε ομαλότερη εξέλιξη του παιδιού:

1. Όταν το παιδί βοηθηθεί να "θρηνήσει" το γονιό που απουσιάζει.
2. Όταν το παιδί έχει τη δυνατότητα για συνεχή, απρόσκοπτη επαφή με τον απόντα γονιό και να την πραγματοποιεί όποτε εκείνο επιθυμεί. Είναι πολύ σημαντικό, η επικοινωνία να καθορίζεται και να διατηρείται σύμφωνα με τις επιθυμίες και τις ανάγκες του παιδιού και να μην του επιβάλλεται. 

Στους εφήβους, η συχνότερη, συνειδητή αντίδραση είναι να αποστασιοποιηθούν. Αποσύρονται και από τους γονείς και από την όλη διαδικασία. Για τον έφηβο είναι πολύ δύσκολο να πάρει θέση και να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της αναθεώρησης των δεσμών του με τους γονείς του.
 
Για μερικούς εφήβους, αλλά και νεαρούς ενήλικες, το διαζύγιο μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει πλέον να ανασκευάσουν τις μνήμες που έχουν από την περασμένη οικογενειακή τους ζωή και, για μερικά χρόνια αργότερα, αντιμετωπίζουν δυσκολίες με το δικό τους γάμο. Συχνά καταλήγουν και οι ίδιοι σε διαζύγιο. Οι έφηβοι είναι ιδιαίτερα απορροφημένοι με τον εαυτό τους. Σε μία καταιγίδα βιολογικών αλλαγών που τους δημιουργεί πρωτόγνωρα ξυπνήματα των αισθήσεων, αλλά και κοινωνικών αλλαγών προς την ενηλικίωση, δυσκολεύονται να συμβιβάσουν την προετοιμασία για αυτονομία με τη στήριξη που χρειάζονται από τους γονείς.Καταφεύγουν σε πρόσωπα εκτός οικογένειας και, στην προσπάθειά τους να καθιερωθούν, επιλέγουν,συνήθως, λανθασμένα πρότυπα.
 
Οργίζονται συχνότερα και η παραβατική συμπεριφορά είναι φαινόμενο σύνηθες.
Περνούν από την απομόνωση στην εξωστρέφεια συχνά, γεγονός που προβληματίζει τους καθηγητές και τους άλλους ενήλικες με τους οποίους έχουν συχνή επικοινωνία.
Η αίσθηση που σταδιακά παγιώνεται είναι ότι δεν θα υπόκεινται πλέον, εκ των πραγμάτων, σε έλεγχο στις εξόδους και τις συναναστροφές τους. Αυτή η αίσθηση ελευθερίας, που για τον έφηβο είναι το ζητούμενο, οδηγεί πολλές φορές τους εφήβους σε συμπεριφορές επικίνδυνες.
 
Ο σημαντικότερος ίσως κίνδυνος εδώ, είναι η απουσία ενός σταθερού αρσενικού και θηλυκού προτύπου, σε μία περίοδο που το παιδί αρχίζει να δημιουργεί τις πρώτες του συναισθηματικές σχέσεις. Ο πατέρας και μητέρα μας αποτελούν τα αρχέτυπα αυτού του προτύπου, επιτρέποντάς μας να ταυτιστούμε με το πρότυπο του ίδιου φύλου και να μάθουμε να αλληλεπιδρούμε με το πρότυπο του αντιθέτου φύλου. Οι διαδικασίες αυτές ξεκινούν από την πρώτη παιδική ηλικία, όμως αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα στην εφηβεία, όταν η σεξουαλική μας ταυτότητα έρχεται στον ορίζοντα.
 
Και στην ηλικία αυτή υπάρχει ο κίνδυνος τα παιδιά να περνούν τον περισσότερο χρόνο με τη μητέρα τους, απ την άλλη υπάρχει ο κίνδυνος μία μητέρα που εργάζεται σε δύο δουλειές για να τα φέρει πέρα οικονομικά να μην είναι επαρκές θηλυκό πρότυπο για τα παιδιά της. (Και το αντίστοιχο βέβαια ισχύει και για τον πατέρα σε σχέση με το ανδρικό πρότυπο).
 
Ο άνθρωπος, ανεξαρτήτως της ηλικίας του, έχει σημαντικά ψυχικά αποθέματα για να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες. Για να λυθούν επιτυχώς όλα τα προβλήματα, αρκεί να αποφύγουμε κάποια βασικά λάθη:

• οι γονείς συχνά πιστεύουν πως τα παιδιά θέλουν να κρύβουν τα συναισθήματά τους από τους γονείς, να μην συζητούν την κατάσταση, να εξατμιστούν με κάποιο τρόπο τα προβλήματα και όλοι να συμπεριφέρονται σαν μην έγινε τίποτα. Η αλήθεια είναι πως τα παιδιά θέλουν να εκφράσουν τα συναισθήματα τους και να εκφράσουν τους γονείς τους το πόσο υποφέρουν.  
• οι γονείς πιστεύουν πως τα παιδιά θα εκφράσουν λεκτικά την οδύνη τους. Η αλήθεια είναι πως τα παιδιά κατακλύζονται από τα συναισθήματά τους και πως ακόμη και τα μεγαλύτερα παιδιά δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσουν το ένα συναίσθημα από το άλλο- παραδείγματος χάριν τη μοναξιά από την απόρριψη.
• οι γονείς πιστεύουν πως τα παιδιά θα αναγνωρίσουν και θα σεβαστούν τη δική τους κρίση και θα δείξουν κατανόηση. Η αλήθεια είναι πως τα παιδιά είναι εγωκεντρικά, αγενή, ενίοτε και κακότροπα πλάσματα που πάντοτε προτάσσουν τα δικά τους συναισθήματα και ανάγκες - και ευτυχώς που συμβαίνει αυτό γιατί αλλιώς χτίζεται ένας δυστυχής ενήλικας.

Τα παιδιά δεν αντέχουν στη σκέψη πως ο υπερήρωας γονιός θα λυγίσει. Το ενδεχόμενο αυτό θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη δική τους ασφάλεια και ομοιόσταση και δεν το αντέχουν - γι αυτό πολύ απλά μην λυγίσετε.