Το υπουργείο Υγείας δίνει στον μικρό Πάνο τη χαριστική βολή για την ζωή του.

Άσχημα είναι τα νέα για τις εξελίξεις σχετικά με την υγεία του μικρού Πάνου Γεωργοτά από την Κέρκυρα, ο οποίος εδώ και 20 μήνες δίνει σκληρή μάχη με τον καρκίνο.

 Ο μικρός Πάνος, ο οποίος είναι μόλις 4,5 ετών παλεύει με ξεχωριστό θάρρος με το νευροβλάστωμα, μια σπάνια και άκρως επιθετική μορφή καρκίνου.
Με την βοήθεια των απλών ανθρώπων, οι γονείς του κατάφεραν να συγκεντρώσουν ένα σεβαστό χρηματικό ποσό για να μεταφερθεί το παιδί στο Memorial Sloan Kettering Cancer Center της Νέας Υόρκης, όμως εκεί οι γιατροί δεν ήταν και τόσο αισιόδοξοι.
Όπως έγραψε ο πατέρας του μικρούλη στην σελίδα του στο Facebook, η κατάσταση του παιδιού του ήταν χειρότερη από ότι πίστευαν στην Αθήνα και σαν να μην έφτανε αυτό το υπουργείο τους ανακοίνωσε ότι δεν μπορεί να καλύψει την θεραπεία του μικρού γιατί είναι πειραματική.

Σε ένα πολύ φορτισμένο κείμενο ο πατέρας του μικρού λέει ότι με την απόφαση αυτή το υπουργείο δίνει τη χαριστική βολή στο παιδί του και ευχαριστεί όλους όσοι έσπευσαν να τους συμπαρασταθούν.

Στο κείμενό του ο κ. Γεωργοτάς γράφει:
«Με λύπη θέλουμε να σας ανακοινώσουμε ότι το υπουργείο Υγείας μετά από δυο μήνες υποσχέσεων και κοροϊδίας, ότι θα καλύψει μέρος τον χρημάτων της νοσηλείας του Παναγιώτη στη Νέα Υόρκη, λάβαμε αρνητική απάντηση διότι η θεραπεία αυτή είναι πειραματική.Δίνοντας εμείς στοιχεία ότι η θεραπεία αυτή είναι η μοναδική που μπορεί να έχει κάποια αποτελέσματα έστω και αν είναι ακόμα σε πειραματικό στάδιο για τη ζωή του Παναγιώτη (0% πιθανότητες σε Ελλάδα και Ευρώπη, αλλά 70% στην Αμερική) η απάντηση ήταν πάλι αρνητική.
Δυστυχώς τα πράγματα για τον Παναγιώτη δεν είναι όπως τα θέλαμε (στην Αθήνα δεν μπόρεσαν ούτε να καταστείλουν τη νόσο αλλά το αντίθετο) όταν ήρθαμε στη Νέα Υόρκη διαπιστώσαμε ότι το μέγεθος του προβλήματος είναι μεγαλύτερο και ότι ο Παναγιώτης πρέπει να κάνει θεραπείες ξεχωριστά από αυτές για τις οποίες ήρθαμε ανεβάζοντας κατά πολύ το κόστος (125.000 δολάρια μέχρι τώρα επιπλέον από τα 265.000 δολάρια που ήταν στην αρχή).
Θέλω με αυτό να πω ότι το υπουργείο Υγείας δίνει στον Παναγιώτη τη χαριστική βολή για την ζωή του.
Ο Παναγιώτης όμως δίνει τη μεγαλύτερη μάχη με συμπαραστάτες όλους εσάς και το ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ δεν βγαίνει από τα χείλη αλλά μέσα από την ΚΑΡΔΙΑ μας.
Όσο για τους παραπάνω του υπουργείου, τους αφήνω στην κρίση σας.
Τελικά ποια πατρίδα και ποια Ελλάδα θέλουμε για τα παιδιά μας...
Ευχαριστώ»

 

madata

Γιγαντιαίο πόστερ με το πρόσωπο ενός παιδιού απλώθηκε σε περιοχή του Πακιστάν,

που δέχτηκε σφοδρούς βομβαρδισμούς από αμερικανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη.

In Pakistan, giant poster of a child looks up at drone operators

 

Πρόκειται για την πρωτοβουλία μίας ομάδας καλλιτεχνών με τον τίτλο Not a Bug Splat, που αναφέρεται σε περιγραφές των ίδιων των πιλότων για το πώς φαίνεται από ψηλά η επιχείρηση κατά των τρομοκρατών.
Οι χειριστές βλέπουν την περιοχή μέσα από μία κάμερα σε χρώματα πράσινα και μαύρα και όταν βομβαρδίζουν τον στόχο (συνήθως ένα σπίτι ύποπτου για τρομοκρατία) σκοτώνουν μαζί και τα μέλη της οικογένειας του ή όποιον άλλον βρίσκεται μέσα.

Έχουν περιγράψει την εικόνα των σκοτωμένων μέσα από την οθόνη τους ως «bug splat» δηλαδή, ως μία κηλίδα ή αλλιώς αυτό που μένει όταν σκοτώνουμε ένα έντομο.

Στόχος της καμπάνιας είναι οι κουκκίδες στο έδαφος να πάρουν ανθρώπινη μορφή για τους χειριστές των μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ώστε να ευαισθητοποιηθούν.
Το παιδί που εικονίζεται στο πόστερ έχασε και τους δύο γονείς του σε επίθεση μη επανδρωμένου αεροσκάφους.
 pamepreveza

Αφανής ήρωας: Μάθημα ζωής

Μια συγκινητική 3λεπτη ταινία

Οι μικρές καθημερινές καλές πράξεις ενός νεαρού άνδρα δεν τον κάνουν πλουσιότερο ή διάσημο, όμως του προσφέρουν
το πολυτιμότερο αντάλλαγμα…
 

Πηγή

Μια κινέζα μαθήτρια μιλάει για την Ελλάδα!!

Από την πρώτη μέρα που πάτησα στο έδαφος σου, εγώ μια ονειροπόλα Κινέζα, Ελλάδα αισθάνθηκα να βυθίζομαι στην κληρονομιά σου.

Όταν σήκωσα το κεφάλι ένας λαμπερός κεραυνός χτύπησε τα μάτια μου. Ήταν η Ακρόπολη !!!
Στον ουρανό της Αθήνας, το μεγαλοπρεπές σώμα της στέκεται ορθό σαν ένας ουράνιος βασιλιάς.
Μήπως αυτός ο βασιλιάς μεταφέρει το πνεύμα από τον ουρανό στους ανθρώπους;
Μήπως αυτό το πνεύμα καλλιεργεί την ψυχή του λαού σου δημιουργώντας αδιάκοπα το μεγάλο πολιτισμό σου από την δύση στην ανατολή, από την Ελλάδα στην Κίνα;
Όταν χαμήλωσα το βλέμμα μου ένας άλλος λαμπρός κεραυνός χτύπησε τα μάτια μου.
Ήταν οι τάφοι της Βεργίνας με τους απίστευτους θησαυρούς σου, τα αφάνταστα αριστουργήματά σου !!!
Θα ήθελα να σηκώσω το βλέμμα ξανά και ξανά, να χαμηλώσω το βλέμμα ξανά και ξανά, να ψάξω κάθε γωνιά σου, θα ήθελα να θαυμάσω κάθε κομμάτι του πολιτισμού σου.
Σε παρακαλώ Ελλάδα, εγώ μια Ελληνολάτρισσα Κινέζα, πές μου πόσους ακόμη θησαυρούς κρύβεις;
Ελλάδα δε θέλω να σου πω αντίο. Ήρθα Ελλάδα στην αγκαλιά σου, στην βαθιά θάλασσά σου, είναι η θάλασσα της αγάπης, η θάλασσα της φιλίας, είναι η θάλασσα της καρδιάς με τα συναρπαστικά της κύματα, ποτέ πια δεν θα μπορέσω να την αποχωριστώ, χωρίς αυτήν το σώμα μου θα χαθεί για πάντα !!!
Ήρθα Ελλάδα στην αγκαλιά σου, στην απέραντη ομορφιά σου, στην ομορφιά της Ιστορίας σου, στην ομορφιά της ψυχής, ποτέ πια δεν θα μπορέσω να ζήσω μακριά από την ομορφιά σου.
Ήρθα Ελλάδα στην αγκαλιά σου, στο μεγάλο σου πνεύμα, είναι το πνεύμα του πολιτισμού, το πνεύμα της Ελευθερίας, είναι το πνεύμα της δημιουργίας, δίχως αυτό η ψυχή μου θα μαραθεί.
Ελλάδα δεν θέλω να σου πω ποτέ αντίο, θα ζούμε μαζί για πάντα, με την αγάπη μας, με τις αναζητήσεις μας, με τα όνειρά μας.

Αναρτήθηκε από το απόρρητο

Η δύναμη της ταμπέλας

ΓΡΑΦΕΙ Ο Χρήστος Κωνσταντινίδης, ψυχολόγος

«Η Μαρία είναι χοντρή…», «ο Κωστάκης είναι αυτιστικός…», «ο Γιώργος είναι κουτσός….», «ο γιος της διπλανής είναι σχιζοφρενής…» είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που ακούμε καθημερινά γύρω μας.

Παρατηρούμε λοιπόν, πως έχουμε την τάση να ονομάζουμε κάποια άτομα ανάλογα με κάποιο στοιχείο της προσωπικότητάς τους ή της εξωτερικής τους εμφάνισης, δείχνοντας έτσι πως δεν βλέπουμε το άτομο αλλά την διαφορετικότητα.
Όταν βάζουμε στα άτομα ταμπέλες με αρνητικούς χαρακτηρισμούς, τις περισσότερες φορές νιώθουν ότι δεν περιμένουμε από αυτά να αλλάξουν ή να βελτιωθούν.
Νιώθουν ότι θα πρέπει να ζήσουν τη ζωή τους με αυτούς τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς, και μάλιστα επιβεβαιώνοντάς τους. Επίσης, βάζοντας ταμπέλες στα άτομα, τους αναγκάζουμε και τους ίδιους να στρέφουν την προσοχή τους στο συγκεκριμένο χαρακτηριστικό, αφήνοντας ανεκμετάλλευτους τους τομείς της προσωπικότητάς τους.
Έτσι λοιπόν τους στερούμε ένα λαμπρό μέλλον που πολύ πιθανόν θα είχαν, αν η αντιμετώπιση των υπολοίπων προς αυτά τα άτομα ήταν διαφορετική.
Η ταμπέλα που «κολλάμε» στους ανθρώπους συνοδεύεται πολλές φορές από οίκτο και περιθωριοποίηση.
Στην εκπαίδευση μπορεί να συνοδεύεται από μειωμένες προσδοκίες και ελαχιστοποίηση της πρόσβαση στις εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Πιο συγκεκριμένα, εξαιτίας της «ταμπέλας» τα παιδιά βιώνουν τον αποκλεισμό από το σύνολο της κοινωνίας: «κανονικά» παιδιά έναντι «προβληματικών» παιδιών που χρειάζονται στην βοήθειά μας σε οποιαδήποτε κίνησή τους, μια βοήθεια που οι περισσότεροι την θεωρούν ελεημοσύνη, σε κάτι που δεν μπορεί να βελτιωθεί.
Αυτό γίνεται από το μεγαλύτερο μέρος της «υγιούς» κοινωνίας, το σχολείο ή την γειτονιά, τους εκπαιδευτικούς, τους γνωστούς και άγνωστους ανθρώπους που συναναστρέφεται το άτομο (τον περιπτερά, την πωλήτρια κτλ).
Τέλος, μεγάλη σημασία έχει να αντιληφθούμε πως τα άτομα δεν «είναι» κοντά, χοντρά, υπερκινητικά, δυσλεκτικά, διπολικά αλλά «έχουν» μικρότερο ύψος από κάποιους άλλους, περισσότερα κιλά από κάποιους άλλους, περισσότερη καταπιεσμένη ενέργεια από κάποιους άλλους, δυσκολία στην ανάγνωση και την γραφή από κάποιους άλλους, κάποια ψυχικά προβλήματα σε σχέση με τους υπόλοιπους.
Καλό θα ήταν την επόμενη φορά που θα θέλαμε να χαρακτηρίσουμε κάποιον ας…. τον αποκαλέσουμε απλά με το όνομά του. Οι ταμπέλες φτιάχτηκαν για τους δρόμους, και όχι για τους ανθρώπους. Χαρακτηρίζοντας κάποιον με μια συγκεκριμένη λέξη-ταμπέλα, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να στρέψουμε όλο μας το ενδιαφέρον στο συγκεκριμένο μειονέκτημα του ατόμου. Είναι άδικο για το σύνολο αυτών των ανθρώπων να τους προσδιορίζουμε με κάτι στο οποίο υστερούν και εξαιρετικά αντιπαραγωγικό για το σύνολο της κοινωνίας μας να παραβλέπουμε τα θετικά κομμάτια τους και τους τομείς στους οποίους μπορούν να διαπρέψουν αυτοί οι «φακελωμένοι» συνάνθρωποί μας.

Πηγή: xronos