Οι γονείς του μαλώνουν άγρια μπροστά του...

Το παρακάτω βίντεο πρέπει να το δείτε όλοι. Αξίζει να αφιερώσετε 12 λεπτά από τον χρόνο σας για να την δείτε…το τέλος είναι εντελώς ανατρεπτικό!

Βρισκόμαστε σε ένα τυπικό αμερικάνικο σπίτι μιας τετραμελούς οικογένειας.
Οι γονείς δεν τα πηγαίνουν καθόλου καλά μεταξύ τους και κάποια στιγμή, όταν η κατάσταση ξεφεύγει, έρχονται στα χέρια.
Ο πατέρας μεθάει και μάλιστα από τα χέρια του δεν γλιτώνει ούτε το κοριτσάκι της οικογένειας την οποία χτυπάει άγρια.
Οι γείτονες αναλαμβάνουν πρωτοβουλία και ειδοποιούν τις κοινωνικές υπηρεσίες και από εκεί ξεκινάει η περιπέτεια της μικρούλας.

Αυτό που πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι όταν ένα παιδάκι βιώνει αυτές τις απαράδεκτες καταστάσεις, τραυματίζεται σωματικά και ψυχολογικά. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η πρωταγωνίστρια του βίντεο κλείνεται πάρα πολύ στον εαυτό της και δεν εμπιστεύεται κανέναν, ακόμα και τους ανθρώπους που θέλουν το καλό της.
Το κοριτσάκι μεταφέρεται σε έναν ξενώνα για κακοποιημένα παιδιά, αλλά προσπαθεί με κάθε τρόπο να φύγει, ενώ από τη σκέψη της δεν φεύγει ούτε λεπτό ο μικρός της αδερφός που έμεινε πίσω. Τελικά βρίσκεται μια ανάδοχη οικογένεια και πάει να μείνει εκεί.
Οι «νέοι γονείς» την περιβάλλουν με αγάπη και στοργή αλλά η μικρή παραμένει φοβισμένη και αντιδραστική. Η συνέχεια είναι πραγματικά συναρπαστική.  αξίζει να αφιερώσετε 12 λεπτά από τον χρόνο σας για να την δείτε…
Πηγή

Ένας απ’ τους συχνότερους λόγους για τον οποίο οι γονείς νιώθουν τύψεις απέναντι στο παιδί τους, είναι οι τσακωμοί που κάνουν μπροστά του. Γνωρίζουν πόσο άσχημο είναι για το παιδί, παρ’ όλα αυτά πολλές φορές δεν έχουν την δύναμη να βάλουν όρια στον εαυτό τους. Βέβαια, όταν το ζευγάρι έχει πολύ σοβαρά προβλήματα, η αυτοσυγκράτηση είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί και ίσως θα πρέπει να συμβουλεύεται κάποιον ειδικό.


Συναισθήματα του παιδιού και συνέπειες:

• Νιώθει φόβο και ανασφάλεια. Όταν οι τσακωμοί επαναλαμβάνονται συχνά, το παιδί «χαράζεται» μέσα του και πληγώνεται βαθιά, κουβαλώντας αυτά τα συναισθήματα για μια ζωή.
• Νιώθει ένοχο. Πολλές φορές σκέφτεται ότι φταίει το ίδιο για τους τσακωμούς. Αισθάνεται ότι οι γονείς τσακώνονται επειδή το ίδιο δεν έκανε τα μαθήματά του έγκαιρα, επειδή ήταν άτακτο ή δεν συμμάζεψε το δωμάτιό του.
• Αισθάνεται βαθιά στενοχώρια. Όσο ευτυχισμένο νιώθει όταν βλέπει τους γονείς αγαπημένους, άλλο τόσο δυστυχισμένο γίνεται όταν τους βλέπει να φωνάζουν και να γίνονται επιθετικοί μεταξύ τους.
• Φοβάται ότι οι γονείς θα χωρίσουν και θα μείνει μόνο του.
• Το εχθρικό περιβάλλον και οι συνεχείς τσακωμοί συμβάλλουν στη μειωμένη αυτοεκτίμηση του παιδιού.
• Υπάρχει περίπτωση να υιοθετήσει τον ίδιο τρόπο συμπεριφοράς προς τον/την σύντροφό του αργότερα. Όπως και για άλλα θέματα, έτσι κι εδώ, το παιδί μιμείται την συμπεριφορά των γονιών του και αν ζει μέσα σε ένα κλίμα εχθρικό, θα του γίνει βίωμα και μπορεί να υιοθετήσει την ίδια επιθετική συμπεριφορά προς το/τη σύντροφό του στην ενήλικη ζωή του.

Τι μπορούμε να κάνουμε:
Όλα τα ζευγάρια τσακώνονται. Δεν υπάρχει περίπτωση δύο διαφορετικοί άνθρωποι να μην έρχονται ποτέ σε αντιπαράθεση. Η αντιπαράθεση, ο θυμός και οι διαφορετικές απόψεις των ανθρώπων είναι μέσα στη ζωή.

Υπάρχει όμως και η ώριμη αντιμετώπισή τους.
Πρέπει τους τσακωμούς και τις αντιπαραθέσεις μας να τις κρατάμε όσο είναι δυνατόν μακριά απ’ το παιδί. Κι να αυτό δεν είναι πάντα εφικτό, να φροντίζουμε να κρατάμε ένα επίπεδο ό,τι κι αν συμβαίνει. Δεν τραβάμε το σκοινί και δεν φτάνουμε την αντιπαράθεση στα άκρα. Αποτραβιόμαστε, ηρεμούμε και συνεχίζουμε κάποια άλλη στιγμή τη συζήτηση πιο ήρεμοι.
Όποιο κι αν είναι το πρόβλημα βάζουμε πάνω απ’ όλα το παιδί. Μπορεί να χρειάζεται συνειδητή προσπάθεια να συγκρατήσουμε το θυμό μας, αλλά αξίζει πραγματικά αυτή η προσπάθεια. Μόνο να κερδίσουμε έχουμε απ’ αυτό. Όσο κι αν αισθανόμαστε θυμωμένοι, αδικημένοι ή προσβεβλημένοι, κάνουμε μια παύση και σταματάμε τον εαυτό μας απ’ το να πει λόγια και να κάνει ίσως πράξεις για τις οποίες μετά από λίγο θα μετανιώσει και θα νιώθει τύψεις. Είμαστε υποχρεωμένοι να διατηρούμε ένα ασφαλές και ήρεμο περιβάλλον για το παιδί.

Ας μην ξεχνάμε ότι:

• Η αγάπη που έχουν οι γονείς μεταξύ τους είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούν να προσφέρουν στο παιδί τους.
• Η εφηβεία έρχεται πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι νομίζουμε. Τα χρόνια περνάνε κι εμείς σε καμία περίπτωση δε θέλουμε έναν έφηβο δυστυχισμένο, δυσαρεστημένο με τη ζωή του που να θέλει να ξεφύγει απ’ την πραγματικότητα. Οι επιτήδειοι καραδοκούν παντού. Θέλουμε ένα παιδί χαρούμενο, θετικό και θωρακισμένο απέναντι στους κινδύνους.
• Το παιδί από πολύ μικρή ηλικία αντιλαμβάνεται τα πάντα, ακόμα και την ψυχρότητα ανάμεσα στους γονείς. Επιπλέον, είναι εκεί και βλέπει πώς διαχειριζόμαστε τις διαφωνίες και τα προβλήματα. Ας του δώσουμε λοιπόν ένα καλό παράδειγμα και πάνω απ’ όλα την ψυχική του ηρεμία.

Πηγή

Αναρτήθηκε από Ειδική Διαπαιδαγώγηση

Μητέρα και κόρη: Η σχέση της ζωής μας!

Από τη μητέρα προέρχεται η πρώτη αίσθηση φροντίδας, αμοιβαιότητας και ασφάλειας που έχουμε στη ζωή.
Τα νεογέννητα τους πρώτους μήνες της ζωής τους δεν ξεχωρίζουν τον εαυτό τους από το περιβάλλον: είναι ένα με όλα, ένα με το χώρο, ένα με τη μητέρα. Όταν η μητέρα απομακρύνεται, για το νεογέννητο είναι σαν να φεύγει ένα κομμάτι του εαυτού του.

Μέσα από το μητρικό αγκάλιασμα, τη φωνή, τη μυρωδιά και το χάιδεμα, το βρέφος μαθαίνει τα όρια του εαυτού του μέσα στον κόσμο και δημιουργεί μία πρώτη εικόνα της ύπαρξης του.

Σχέση μητέρας με κόρη!
Ανάμεσα στις μητέρες και στις κόρες δημιουργούνται από πολύ νωρίς πολύ ισχυροί δεσμοί ταύτισης και συγχώνευσης: τα δύο θηλυκά, όμοια σε τόσα πολλά πράγματα και σε τόσο πολλά επίπεδα, ταυτίζονται ασυνείδητα δημιουργώντας έτσι έναν πανίσχυρο δεσμό που αποτελεί αργότερα και τη μεγαλύτερη πρόκληση στη σχέση μητέρας-κόρης. Γιατί οι μητέρες «βλέπουν τον εαυτό τους» στην κόρη τους και οι κόρες αισθάνονται «συνέχεια της μητέρας τους»με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται και οι δύο πολύ όταν έρχεται η ώρα να κατανοήσουν τη διαφορετικότητά τους, να αναγνωρίσουν ότι έχουν τα δικά τους μοναδικά χαρακτηριστικά και να πορευτούν στο δικό τους δρόμο στη ζωή.
Όλα τα κοινά, οι ταυτίσεις και οι ομοιότητες που μας δένουν με τη μητέρα μας (αν και δεν είναι πάντα συνειδητά) είναι εκείνα που μας δυσκολεύουν τόσο πολύ να βάλουμε όρια στη σχέση μας μαζί της.
Αυτή μας η σχέση, η σχέση με τη μητέρα μας, είναι τόσο δομική για το χαρακτήρα μας που την κουβαλάμε σε όλη μας τη ζωή, και πολύ συχνά την αναπαράγουμε στις άλλες σχέσεις που δημιουργούμε: την αναπαράγουμε στον τρόπο που σχετιζόμαστε με το σύντροφό μας, στις φιλίες μας, στον ίδιο τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.
Πρωταρχικά την αναπαράγουμε στην πιο πολύτιμη σχέση μας: αυτή που έχουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό. Αν η «ματιά» της μητέρας μας ήταν ματιά κατανόησης, αγάπης και αποδοχής έχουμε πολλές πιθανότητες να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, να τον φροντίσουμε και να τον κάνουμε καλύτερο. Αν η «ματιά» της μητέρας μας ήταν ανταγωνιστική, σκληρή ή αδιάφορη πορευόμαστε στη ζωή με ενοχή γι αυτό που είμαστε, χωρίς αποδοχή, χωρίς περηφάνια για τον εαυτό μας.
Ταυτόχρονα, η σχέση μας με τη μητέρα μας συμβάλλει στην ψυχοσεξουαλική μας ανάπτυξη, την υιοθέτηση δηλαδή των χαρακτηριστικών του φύλου μας, της σεξουαλικής μας ταυτότητας και της γυναικείας μας φύσης, με ότι αυτή συνεπάγεται για το μέλλον.
Σκεφτείτε ένα κορίτσι που στα πέντε του χρόνια φοράει τα τακούνια της μαμάς, πασαλείφεται με το μακιγιάζ της και παίζει με τις κούκλες της: είναι μία πρώτη αναπαράσταση των γυναικείων ρόλων όπως τους βιώνουμε παρατηρώντας τη μητέρα μας! Είναι η ανάγκη μας να της μοιάσουμε, να γίνουμε σαν εκείνη...

Ο αποχωρισμός...
Για τις περισσότερες κόρες ο αποχωρισμός από τη μάνα είναι τόσο δύσκολος και επώδυνος που αναβάλλεται επ' αόριστον και ίσως δε γίνεται ποτέ ολοκληρωτικά.

Τι σημαίνει αποχωρίζομαι τη μητέρα μου;
Είναι μία διαδικασία μέσα από την οποία η κόρη αισθάνεται ψυχικά έτοιμη να «επιτρέψει» στη μητέρα της το δικαίωμα να μην είναι μόνο μητέρα. Οι περισσότερες από μας δυσκολευόμαστε πολύ να αποδεχτούμε ότι η μητέρα μας έχει κι άλλους ρόλους, κι άλλες αγάπες και άλλα χαρακτηριστικά. Είναι κι εκείνη κόρη κάποιας μητέρας, σύζυγος, ερωμένη, φίλη. Είναι κι εκείνη άνθρωπος με τα σφάλματά του. Όταν καταφέρουμε να δούμε τη μητέρα μας σε αυτή της διάσταση είναι η στιγμή που είμαστε έτοιμοι να την αποχωριστούμε συμβολικά και να συνεχίσουμε τη ζωή μας με εκείνη δίπλα μας και όχι από πάνω μας.
Για πολλές γυναίκες η διεργασία αυτή πραγματοποιείται σε αρκετά μεγάλη ηλικία, όταν οι ίδιες πια έχουν γίνει μάνες και έχουν προχωρήσει τη ζωή τους. Γι' αυτό βλέπουμε πολύ συχνά, ακόμη και πολύ διαταραγμένες σχέσεις μητέρας και κόρης να αποκαθίστανται αργότερα και να βρίσκουν μία βιώσιμη ισορροπία.
Για άλλες γυναίκες, η στιγμή αυτή δεν έρχεται ποτέ, είτε γιατί δεν πρόλαβαν να βρουν την ισορροπία, είτε γιατί η σχέση με τη μάνα ήταν τόσο κακή που η κατάσταση μοιάζει ανεπανόρθωτη...

kaluterizoi.blogspot.gr

Πώς να μεγαλώσω ένα ευγενικό παιδί

Η ευγένεια είναι από τα χαρακτηριστικά που μόνο οφέλη μπορούν να φέρουν στην ζωή κάποιου. Ένα ευγενικό παιδί όχι μόνο κερδίζει τον θαυμασμό και την συμπάθεια όλων, αλλά και λειτουργεί ή παίρνει αποφάσεις για την ζωή του που αυξάνουν τις πιθανότητες να το οδηγήσουν στην επιτυχία.

Πρόκειται, όμως, για χαρακτηριστικό επίκτητο στον κάθε άνθρωπο και είναι δικός σας ρόλος να μεγαλώσετε ένα παιδί που θα χαρακτηρίζεται από ευγένεια και καλούς τρόπους.
Πώς;

Να γίνεστε εσείς πρότυπο ευγένειας

Τα παιδιά μοιάζουν με παπαγάλους. Επαναλαμβάνουν όσα βλέπουν και ακούν. Αυτό μπορεί μεν να μοιάζει με εύκολη διδακτική μέθοδο, ωστόσο αν δεν προσέξουν μπορεί πολλές φορές να γυρίσει μπούμερανγκ στους γονείς. Είναι σημαντικό, λοιπόν, να τονίζετε στο παιδί να λέει "ευχαριστώ" και "παρακαλώ" με κάθε ευκαιρία, αλλά αν εσείς οι ίδιοι δεν χρησιμοποιείτε τις φράσεις αυτές στην καθημερινότητά σας, μην περιμένετε να το κάνει το παιδί σας.

Διδάξτε την χειραψία

Η χειραψία είναι μια εξαιρετική κίνηση που δείχνει ωριμότητα στον χαρακτήρα, διάθεση για επικοινωνία και ευγενική φύση απέναντι στον άλλον. Διδάξτε στο παιδί να δίνει το χέρι του, ακόμα και από την ηλικία των τριών ετών. Ένα παιδί που χαιρετά με χειραψία αποκτά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ενισχύει την ευγένεια στην προσωπικότητά του. Θα κουβαλά το προσόν αυτό για όλη του την ζωή και θα σας ευγνωμονεί για αυτό.

Μάθετε του τι σημαίνει συμπόνοια

Οι τρόποι καλής συμπεριφοράς και κατ' επέκταση η ευγένεια έχουν να κάνουν με τον σεβασμό και την κατανόηση για τα αισθήματα των άλλων. Αν καταφέρετε να μάθετε στο παιδί σας τι σημαίνει συμπόνια, θα το βοηθήσετε να κατανοήσει τον κόσμο πιο βαθιά και να τον χειριστεί καλύτερα. Αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να ζητήσετε από το παιδί να βοηθήσει κάποιον, για παράδειγμα εσάς σε μια στιγμή αδυναμίας. Παρακαλέστε το να σας φέρει ένα ποτήρι νερό για να πάρετε το φάρμακό σας ή να μαζέψει τα παιχνίδια του, επειδή πονά η μέση σας.

Να επιμείνετε στο «όχι»

Οι περισσότεροι γονείς, αν και λένε στο παιδί ότι αυτό ή το άλλο απαγορεύεται, στην συνέχεια δεν το τηρούν με αποτέλεσμα το παιδί να μην καταλαβαίνει ποια είναι τα πραγματικά όρια. Είναι λοιπόν σημαντικό να διδάξετε στο παιδί τα όρια και να μείνετε πιστοί σε αυτά. Αυτό θα βοηθήσει πραγματικά το παιδί να αποκτήσει σεμνότητα και συστολή στον χαρακτήρα που θα το ωριμάσουν σε άνθρωπο μια αυθεντικά ευγενική στάση. Διατηρήστε, λοιπόν, την ψυχραιμία και την σταθερότητα στον χαρακτήρα σας και μην υποκύπτετε στο πρώτο παραπονεμένο βλέμμα.

Εξηγήστε γιατί πρέπει να μοιράζεται τα πράγματά του

Πολλές φορές οι γονείς, λόγω έλλειψη ψυχραιμίας ή και χρόνου, δεν επενδύουν στο να εξηγήσουν γιατί το παιδί είναι καλό να είναι ευγενικό απέναντι στα άλλα παιδάκια με το να μοιράζεται, για παράδειγμα, τα παιχνίδια του. Δώστε του να καταλάβει γιατί κάτι τέτοιο είναι σημαντικό και γιατί  πρέπει να το εφαρμόζει και όταν θα είναι μόνο του (πχ. στο σχολείο) χωρίς την δική σας παρουσία. Η μοιρασιά και ο αλτρουισμός ενισχύουν την αυτοπεποίθηση, συνεπώς και την αυτοεκτίμηση του παιδιού ενώ προάγουν την κοινωνικότητα και την ευγενική του φύση. Τα παιδιά μαθαίνουν να συνεργάζονται καλύτερα όταν έχουν τη δυνατότητα να διαπραγματεύονται με τους άλλους. Το να μάθουν να διαπραγματεύονται μόνα τους είναι το πρώτο βήμα προς την σωστή αγωγή και την κοινωνική ωρίμανση.

Διδάξτε καλούς τρόπους στο τραπέζι

Οι καλοί τρόποι είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της προσωπικότητας ενός παιδιού. Μπορείτε από μικρό ακόμη να του μάθετε πώς να κάθεται στο τραπέζι, πώς να τρώει, γιατί να μην διακόπτει τον άλλον όταν μιλά, πώς να στέκεται μπροστά στους άλλους. Μπορεί κάποιοι να το θεωρούν υπερβολή, ωστόσο οι "καλοί τρόποι" θα του γίνουν σημαντικό εφόδιο στην μετέπειτα επαγγελματική και προσωπική του ζωή.

Να επιβραβεύετε το παιδί

Η ανατροφή του παιδιού είναι ένας διαρκής αγώνας. Με κάποια μικρά μυστικά όπως τα παραπάνω, όμως, μπορεί να γίνει λίγο ευκολότερη. Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάτε καθ' όλη αυτή την διαδικασία είναι να επιβραβεύετε το παιδί. Να μην το αποθαρρύνετε, ούτε και να το κάνετε να αισθάνεται ανασφάλεια. Αλλά κάθε φορά που μαθαίνει και δοκιμάζει να είναι ευγενικό να το επιβραβεύετε. Αυτό θα του δώσει επιπλέον κίνητρο προκειμένου να αποκτήσει καλούς τρόπους.

 

από Ελευθερία Ιωαννίδου 

mama365.gr

Μην ανεβάζετε φωτογραφίες των παιδιών στα social media

Είναι γεγονός ότι τα κοινωνικά δίκτυα αποτελούν ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητας μας και έχουν διεισδύσει στη ζωή από λίγο έως πάρα πολύ διαμορφώνοντας συχνά την κοινωνικότητά μας.
Πολλές φορές θέλουμε να μοιραστούμε με τους φίλους μας την πιο χαρούμενη στιγμή της ζωής μας, τη γέννηση του παιδιού μας.

 

Υποσυνείδητα είναι ένας τρόπος να αποδείξουμε στους φίλους μας πόσο ικανοί είμαστε και τι μπορούμε να καταφέρουμε ενώ αποζητούμε την ικανοποίηση από την αποδοχή των φίλων μας, likes, shares, comments. Από τη στιγμή όμως που αναρτάται κάτι στο διαδίκτυο, η πληροφορία είναι διαθέσιμη στον οποιοδήποτε, ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν αγαθές προθέσεις. Δείτε τι λέει το mother.gr:

Οι κίνδυνοι όταν αναρτούμε φωτογραφίες παιδιών

- Δημιουργεί ψηφιακά ίχνη από πολύ μικρή ηλικία με αποτέλεσμα οποιοσδήποτε θελήσει να «κατασκευάσει» μια ιστορία να μπορεί. Φανταστείτε κάποιον που πλησιάζει το 11χρονο παιδί σας και του λέει: «Τι κάνεις, είμαι φίλος των γονιών σου, είχα έρθει και στο μαιευτήριο τότε» ή «ήμουν στα γενέθλια σου πριν από 6 χρόνια με την μεγάλη σοκολατένια τούρτα».

-Μια φωτογραφία εκθέτει το παιδί οπτικά στις ορέξεις του κάθε παιδόφιλου που μπορεί να τη χρησιμοποιήσει κατά βούληση και για διάφορους σκοπούς.

- Μια φωτογραφία από το σχολείο, με φίλους, από τη γειτονιά αποκαλύπτει πληροφορίες για τη ζωή και τις συνήθειες μας δίνοντας στοιχεία στον οποιονδήποτε, π.χ. σε ένα εκβιαστή, απαγωγέα ή παιδόφιλο.

- Η έκθεση φωτογραφιών παιδιών στο Facebook ευνοεί τις συνθήκες εκείνες ώστε το παιδί να γίνει θύμα cyberbullying. Μπορεί κάποιος να κλέψει την ταυτότητά μας ή του παιδιού μας και να φτιάξει ένα ψεύτικο προφίλ.

Τα μέτρα προστασίας

-Το facebook απαγορεύει τη δημιουργία προφίλ σε παιδιά κάτω των 13 ετών. Άρα, εάν έχει προφίλ, τότε έχει δηλώσει ψεύτικη ημερομηνία.

-Μην ποστάρετε φωτογραφίες των παιδιών σας. Εάν θέλετε, να το πράξετε με σκέψη και προσοχή.

- Προσέξτε τις πληροφορίες που δίνετε, όνομα μαιευτηρίου, πόλη, όνομα παιδιού, ηλικία κ.ο.κ.

-Μην κάνετε tag τα παιδιά σας σε φωτογραφίες και video. Οι πραγματικοί σας φίλοι ξέρουν ήδη και τα ονόματα τους και όλες τις πληροφορίες για αυτά.

- Μια οικογενειακή φωτογραφία σίγουρα δεν είναι πρόβλημα, δεν χρειάζεται όμως, να βάζετε παιδιά που είναι στην πισίνα ή στη θάλασσα ή γυμνά γιατί αυτό εγκυμονεί κινδύνους.

Ειρήνη Ν.

madata.gr

Τα λάθη των σύγχρονων γονιών

Από μία νταντά με πείρα!

Η βρετανίδα νταντά, ειδικός στην παιδική συμπεριφορά και συγγραφέας του βιβλίου "Keep calm and parent on" Emma Jenner, έχοντας δουλέψει σε δύο ηπείρους εδώ και δύο δεκαετίες αποκαλύπτει τα 5 πιο συχνά λάθη που κάνουν οι σύγχρονοι γονείς, χωρίς να το καταλαβαίνουν και δίνει πολύτιμες συμβουλές για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών:

 

 

Είμαι ένα πολύ αισιόδοξο άτομο και συνήθως πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά, εκτός κι αν τα πάντα δείχνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Γι' αυτό όταν λέω ότι οι σύγχρονοι γονείς και η ανατροφή που δίνουν στα παιδιά τους βρίσκεται σε κρίση, ελπίζω να με ακούσετε προσεκτικά. Έχω δουλέψει με γονείς και παιδιά επί δύο δεκαετίες, σε δύο ηπείρους, κι αυτό που είδα τα τελευταία χρόνια με έχει ταρακουνήσει. Γι' αυτό, λοιπόν, αποφάσισα να μοιραστώ τα μεγαλύτερα προβλήματα που έπεσαν στην αντίληψή μου, όπως τα είδα από την δική μου οπτική γωνία.

Παραιτούμαστε εύκολα

Όταν τα παιδιά παρεκτρέπονται, είτε σε δημόσιο χώρο, είτε μέσα στο σπίτι, οι γονείς συνήθως σηκώνουν τους ώμους τους σαν να λένε «έτσι είναι τα παιδιά». Σας διαβεβαιώνω ότι δεν χρειάζεται να είναι έτσι. Τα παιδιά έχουν πολύ περισσότερες δυνατότητες και ικανότητες από αυτές που πιστεύουν οι γονείς τους, είτε αυτές έχουν να κάνουν με τρόπους και σεβασμό, είτε με γενναιοδωρία, αυτοέλεγχο κ.ο.κ. Πιστεύετε ότι ένα παιδί δεν μπορεί να κάτσει ήσυχο σε ένα εστιατόριο ή να μαζέψει το πιάτο του χωρίς να του το πει κανείς; Λάθος και πάλι! Ο μόνος λόγος που τα παιδιά δεν συμπεριφέρονται σωστά είναι γιατί κανείς δεν τους έχει δείξει πώς να το κάνουν και ότι πρέπει να το κάνουν. Είναι τόσο απλό! Ανεβάστε τον πήχη και ωθήστε το παιδί σας να ανεβάσει κι αυτό επίπεδο!

 

Φοβόμαστε τα παιδιά μας

Ένα πρώτο τεστ που κάνω όταν δουλεύω με ένα παιδί είναι αυτό του «αγαπημένου ποτηριού». Έχω βρεθεί πολλές φορές παρούσα στο πρωινό γάλα των παιδιών και έχω διαπιστώσει ότι αν, για παράδειγμα, το παιδί θέλει να πιει το γάλα του στο πράσινο κι όχι στο μπλε ποτηράκι, ενώ η μαμά έχει ήδη βάλει το γάλα στο μπλε, θα τρέξει να το αλλάξει πριν το παιδί αρχίσει να ανεβάζει την... ένταση. Λάθος! Ποιος έχει το πάνω χέρι; Τι ακριβώς φοβούνται όλες οι μαμάδες; Αν το παιδί αρχίσει να φωνάζει και να χτυπιέται, αφήστε το να το κάνει και πηγαίνετε σε ένα άλλο δωμάτιο για να μην το ακούτε. Αλλά, προς Θεού, μην κάνετε έξτρα δουλειές προκειμένου να το ικανοποιήσετε και σκεφτείτε τι μάθημα του δίνετε αν του κάνετε όλα τα χατίρια απλώς επειδή φωνάζει.

 

Δεν συνεργαζόμαστε εύκολα με τους άλλους

Κάποτε οι γονείς ήταν πιο χαλαροί στο να επιτρέψουν σε άλλους να κάνουν μια παρατήρηση στο παιδί τους και να παίξουν έναν ρόλο στο να το βελτιώσουν, είτε αυτοί ήταν εκπαιδευτικοί, είτε απλώς οι υπάλληλοι σε ένα κατάστημα όπου το παιδί έκανε φασαρία. Πλέον, όταν κάποιος κάνει παρατήρηση ή «μαλώσει» το παιδί επειδή τρέχει πέρα-δώθε στο σούπερ-μάρκετ παίρνοντας πράγματα από τα ράφια, το πιθανότερο είναι οι γονείς να τον κοιτάξουν με μισό μάτι. Θέλουν το παιδί τους να είναι τέλειο και τους είναι δύσκολο συχνά να δεχτούν κάτι που αναιρεί αυτή την εικόνα, ακόμη κι αν αυτός που θα τους επισημάνει κάποια σημεία είναι ένας εκπαιδευτικός.

Αυτό, βέβαια, προέρχεται από την ανασφάλεια που διακατέχει τους περισσότερους γονείς, ειδικά σε περιπτώσεις που ο ένας κρίνει τον άλλο. Όταν, για παράδειγμα, ένα παιδί αρχίσει τις υστερίες σε δημόσιο χώρο, όλα τα μάτια στρέφονται προς τη μαμά του με ύφος αποδοκιμασίας, ενώ θα έπρεπε να τη στηρίξουν γιατί στην ουσία αυτό που κάνει είναι να μην ενδίδει στις παραξενιές του παιδιού της. Αντί, λοιπόν, να σκεφτόμαστε «μα πώς το έχει κακομάθει έτσι;», το καλύτερο θα ήταν να πούμε «Μπράβο, καλή δουλειά! Ξέρω πόσο δύσκολο είναι να βάλεις όρια σε ένα παιδί». Έτσι όλοι οι «μεγάλοι» θα δούλευαν στηρίζοντας και υποστηρίζοντας ο ένας τον άλλον απέναντι στη... δικτατορία των «μικρών».

 

Προτιμάμε τον εύκολο δρόμο

Σίγουρα δεν είναι λίγοι οι γονείς που ευχαριστούν κάθε πρωί τον Θεό για όλα αυτά τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και τα gadgets που καταφέρνουν να φέρουν την ησυχία στο σπίτι όταν τίποτα άλλο δεν δουλεύει. Αν σκεφτούμε και το γεγονός ότι οι γονείς είναι σήμερα πιο πολυάσχολοι από ποτέ, όλη αυτή η εύκολη πρόσβαση στην τεχνολογία και τη διευκόλυνση τους κάνει την ζωή πιο εύκολη. Υπάρχει, όμως, ένα όριο σε όλα αυτά. Μπορεί, για παράδειγμα, να αποτελεί καλή λύση το να βάλουμε στο παιδί να δει «Μπομπ Σφουγγαράκη» στο tablet στο πλοίο ή στο αεροπλάνο, αλλά όταν βρισκόμαστε σε ένα εστιατόριο ή μια ταβέρνα, η εύκολη αυτή λύση δεν ενδείκνυται.

Το παιδί πρέπει να μάθει κάποια στιγμή να κάνει υπομονή και να διασκεδάζει τον εαυτό του και με τη φαντασία του κι όχι μόνο με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Πρέπει να ξέρει ότι το φαγητό δεν βγαίνει πάντα ζεστό και μοσχομυριστό από τον φούρνο σε 30 δευτερόλεπτα από τη στιγμή που θα πει τη λέξη «πεινάω». Τα μωρά πρέπει να μάθουν να ηρεμούν και μόνα τους αντί να τους κουνάμε συνεχώς με το πόδι το καρεκλάκι για να ησυχάσουν κι όταν αρχίσουν να περπατούν, να τα αφήνουμε να σηκώνονται μόνα τους, αντί να τρέχουμε να τα σηκώσουμε. Μάθετε στα παιδιά σας ότι η εύκολη λύση υπάρχει μεν, αλλά υπάρχει και άλλος δρόμος για να κάνουν τα πράγματα: πιο αργός, αλλά ταυτόχρονα πιο απολαυστικός και επιμορφωτικός.

 

Βάζουμε τις ανάγκες των παιδιών πάνω από τις δικές μας

Όλοι ξέρουμε ότι οι γονείς είναι «προγραμματισμένοι» να φροντίζουν πρώτα τα παιδιά τους, κι αυτό ακούγεται λογικό. Παρ' όλα αυτά πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει ένα πρόγραμμα που καλύπτει και τις ανάγκες του παιδιού, όσον αφορά το φαγητό του και τα ρούχα του, αλλά που περιλαμβάνει ταυτόχρονα και τις ανάγκες των γονιών. Σήμερα οι γονείς έχουν φτάσει σε σημείο να αγνοούν τελείως τις ανάγκες τους και την ψυχική τους υγεία και ηρεμία για χάρη των παιδιών τους, χωρίς να χρειάζεται να είναι ακριβώς έτσι. Βλέπω συχνά μαμάδες που σηκώνονται από το κρεβάτι το βράδυ για να ικανοποιήσουν τις ιδιοτροπίες των παιδιών και μπαμπάδες που τρέχουν στην άλλη άκρη του ζωολογικού κήπου για να πάρουν στην κόρη τους μια λεμονάδα επειδή δίψασε. Δεν είναι, όμως, κακό να μην πηγαίνετε άλλο ένα ποτήρι νερό στο παιδί στο κρεβάτι, το οποίο έχει ήδη ζητήσει άλλα δύο, ούτε είναι κακό να πείτε στην κόρη σας ότι θα της πάρετε κάτι να πιει μόλις φτάσετε στο κυλικείο του ζωολογικού κήπου. Γενικότερα, δεν είναι κακό να χρησιμοποιείτε τη λέξη «όχι» ανά διαστήματα και να ζητάτε από τα παιδιά σας να απασχοληθούν μόνα τους, αν εσείς θέλετε π.χ. να κάνετε μπάνιο ή ακόμη και να χαλαρώσετε διαβάζοντας ένα περιοδικό.

Φοβάμαι πως αν δεν ξεκινήσουμε να διορθώνουμε αυτά τα 5 συχνά λάθη, τα παιδιά μας θα γίνουν εγωιστές, ανυπόμονοι και αγενείς ενήλικες και το χειρότερο απ' όλα είναι ότι η ευθύνη δεν θα είναι δική τους –θα είναι δική μας. Αν δεν τους μάθουμε εμείς το διαφορετικό, δεν θα το γνωρίσουν και δεν θα είναι ποτέ προετοιμασμένα γι' αυτό. Σας παρακαλώ, λοιπόν, γονείς όλου του κόσμου ρωτήστε περισσότερα. Μάθετε περισσότερα. Περιμένετε περισσότερα. Απαιτήστε περισσότερα. Μοιραστείτε τον αγώνα σας με άλλους και δώστε λιγότερα. Ας βελτιώσουμε αυτό τον κόσμο ξεκινώντας από τα παιδιά μας και ας τα προετοιμάσουμε να γίνουν ευτυχισμένα και επιτυχημένα στον πραγματικό κόσμο κι όχι στον προστατευμένο που έχουμε δημιουργήσει εμείς γι' αυτά.

mama365.gr