Μερικές κουβέντες... δεν βοηθούν!

Κανείς δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη.

Σημασία έχει να τα αναγνωρίζουμε, να τα διορθώνουμε και να προχωράμε εμπρός.Το ίδιο ισχύει και για την σχέση ενός γονιού με το παιδί του. 

Κανείς γονιός δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη.

Μην αγνοείτε το συναίσθημα του παιδιού σας
όπως κάποτε κάποιοι έκαναν σε εσάς!

Σημασία έχει να καταλαβαίνουμε το λάθος μας ώστε να μην το επαναλαμβάνουμε, να το διορθώνουμε και τότε τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν… Οι αστοχίες μπορούν αν γίνουν είτε με πράξεις είτε με λόγια. 

Μερικές κουβέντες δεν βοηθούν, μερικές κουβέντες μπλοκάρουν τα παιδιά, τους στερούν την δυνατότητα και το δικαίωμα να εκφραστούν, να μάθουν, ακόμη και αν χρειαστεί να κάνουν λάθος.

 Όμως οι γονείς, συχνά, δεν θέλουμε αυτό ή δεν το αντέχουμε ή δεν το καταλαβαίνουμε και τότε επεμβαίνουμε με φράσεις όπως:

«μην κλαις πια, σταμάτα….»

«αμάν, όλο τα ίδια κάνεις….»

«καν' το επειδή στο λέω εγώ!»

«Θα το πω στον πατέρα σου (ή την μητέρα σου)…»

«….ναι αλλά δεν είναι σαν του….»

Όχι έτσι… άστο θα το κάνω εγώ….»

Είναι φράσεις που λίγο-πολύ όλοι έχουμε χρησιμοποιήσει, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι (καλό θα ήταν να το παραδεχτούμε, εξάλλου είπαμε κανείς δεν είναι τέλειος). 

Τι συμβαίνει όμως όταν ένα παιδί ακούει τον γονιό του να μιλάει με αυτόν τον τρόπο;

Τα παιδιά αποκαρδιώνονται, αποθαρρύνονται και απογοητεύονται.

Νοιώθουν ότι δεν είναι αποδεκτά, ότι δεν αρκούν έτσι όπως είναι, έτσι όπως κάνουν….

Διαμορφώνουν μια ελλιπή και μειωμένη αυτο-εικόνα σε σχέση με τις δυνατότητές τους.
Σε κάθε περίπτωση δεν τα βοηθάμε στην κατεύθυνση του να νοιώσουν αυτοπεποίθηση, ασφάλεια και αυτάρκεια για τον εαυτό τους, την αξία τους και τις δυνατότητές τους.

Χρειάζεται επιβράβευση, αποδοχή και αγάπη. 
Δεν χρειάζεται κριτική, αποδοκιμασία και απόρριψη.

Όλα τα παραπάνω βέβαια καλό θα ήταν να διευκρινιστεί ότι αποτελούν μια γενική εκτίμηση της γονεϊκής σχέσης και φυσικά η κάθε περίπτωση και η κάθε οικογένεια καλό θα ήταν να αξιολογηθούν σύμφωνα με τα ει-δικά τους χαρακτηριστικά.

↭↭↭↭↭↭↭

Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας, 

www.paidi-efivos.gr
Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ. συνεργάτης στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Μέλι. Είναι χρήσιμο για το παιδί και πώς;

Το μέλι είναι η φυσική γλυκιά ουσία που παράγουν οι μέλισσες από το νέκταρ των φυτών. Λόγο της φυσικότητας και της θρεπτικής του αξίας είναι το ιδανικότερο γλυκό για τα παιδιά και απαραίτητο συστατικό για το πρωινό τους γεύμα . 

Χρησιμοποιώντας το μέλι μπορούμε να φτιάξουμε εύκολα και γρήγορα πολλά επιδόρπια με τα οποία θα καλύψουμε τις ανάγκες του παιδιού μας για κάτι γλυκό, εύγευστο και θρεπτικό.

Αντιμετωπίστε βήχα και πονόλαιμο φυσικά
Αν το παιδί σας έχει βήχα δώστε του ένα κουταλάκι του γλυκού μέλι πριν πάει για ύπνο. Το μέλι μπορεί να καταπραΰνει το βήχα σύμφωνα με μελέτη του « Archives of Pediatrics and Adolescent Medicine». 

Αυτά είναι καλά νέα καθώς για κανένα από τα κοινά αντιβηχικά φάρμακα δεν έχει τεκμηριωθεί η χρησιμότητα του για παιδιά κάτω των 6 ετών. 

Σύμφωνα δε με τον επικεφαλής ιατρό της έρευνας Ian Paul, το μέλι μαλακώνει και καταπραΰνει το πίσω μέρος του λαιμού, ενώ η γλυκιά γεύση του προκαλεί σιελόρροια, η οποία λεπταίνει τη βλέννα και μειώνει την ανάγκη του παιδιού για βήξιμο. 

Για παιδιά ηλικίας 1 μέχρι 5 ετών αρχίστε με μισό κουταλάκι του γλυκού μέλι ενώ για παιδία από 6 ετών χρησιμοποιήστε 1 κουταλάκι του γλυκού. 

Μπορείτε να δώσετε αυτή την ποσότητα όσες φορές χρειάζεται αλλά να θυμάστε ότι δεν δίνουμε μέλι σε παιδία ηλικίας μικρότερης του 1 έτους διότι υπάρχει η πολύ μικρή πιθανότητα να προκαλέσει βοτυλίαση.

Το μέλι μπορεί να αποτελέσει μέρος του πρωινού
Το πιο σημαντικό γεύμα της μέρας είναι το πρωινό. Μπορούμε να το εμπλουτίσουμε χρησιμοποιώντας μέλι ως άλειμμα σε ψωμί ολικής αλέσεως , στα δημητριακά και στο γάλα.
Γλυκά επιδόρπια με μέλι
Όλοι ξέρουμε την επιθυμία των παιδιών για γλυκό επιδόρπιο μεταξύ των γευμάτων καθώς και στα διαλύματα του παιχνιδιού τους. Τι πιο καλό από γιαούρτι με μέλι , δροσιστικό, ελαφρύ και θρεπτικό. Επίσης εύκολη φρουτοσαλάτα με φράουλες μπανάνες και μέλι. Τέλος ρυζόγαλο με μέλι και όχι ζάχαρη. Έχει καλύτερη γεύση και είναι πιο υγιεινό.
Τι θρεπτικά συστατικά Περιέχει το μέλι;
Το βασικό συστατικό του είναι οι υδατάνθρακες σε ποσοστό που κυμαίνεται από 70-80%, κυρίως φρουκτόζη και γλυκόζη, σε ίση περίπου αναλογία. 
Το νερό κυμαίνεται κατά μέσο όρο στο 16-17%. Οι μέλισσες κατά τη διαδικασία συλλογής , επεξεργασίας και ωρίμανσης του μελιού, προσθέτουν μικρές ποσότητες γύρης σε αυτό, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η θρεπτική του αξία. 
 Έτσι στο μέλι υπάρχουν μικρές ποσότητες – 0.17% – μετάλλων και ιχνοστοιχείων. 
Τα βασικότερα είναι το κάλιο, το ασβέστιο, ο φωσφόρος και το μαγνήσιο.  
Υπάρχουν επίσης πολύ μικρές ποσότητες πρωτεϊνών και ελεύθερων αμινοξέων καθώς και ελάχιστες ποσότητες βιταμινών κυρίως Α1, Β1, Β6, Β12, C, D και E. 
Οι μέλισσες προσθέτουν επίσης διάφορα ένζυμα τα οποία παράγουν στους αδένες τους, και είναι αυτά που μετατρέπουν το νέκταρ των φυτών σε μέλι.
.
Αρθρογράφος - Δημήτρης Παπακώστας.
paidiatros.com

Τα παιδιά δεν πρέπει να είναι άριστα, πρέπει να είναι ευτυχισμένα

«Και, στο τέλος-τέλος, τι να τον κάνεις έναν αγχωμένο σημαιοφόρο με κλαμένα μάτια;»

Τα παιδιά δεν πρέπει να είναι άριστα, πρέπει να είναι ευτυχισμένα!
Σε κάθε συνάντηση γονέων και κηδεμόνων για τους βαθμούς, κάπου σε κάποια γωνιά υπάρχει ένα πιτσιρίκι με ανήσυχο βλέμμα σε κατάσταση κρίσης. 

Είναι ο «μέτριος μαθητής» που πήρε τους «μέτριους βαθμούς» του τριμήνου και το μόνο που μπορεί να σκεφτεί είναι ο εξάψαλμος που θα ακούσει από τη μαμά του.
Τα παιδιά δεν πρέπει να είναι άριστα, πρέπει να είναι ευτυχισμένα!

Και, αρκετές φορές, μπορεί να δει κανείς στις τάξεις του Δημοτικού αγχωμένα ματάκια, επειδή στην ορθογραφία δεν πήραν «Άριστα», αλλά «Πολύ καλά» και η μαμά θα θυμώσει.

Είναι ιδέα μας ή στις μέρες μας ασκείται φοβερή πίεση στα παιδιά ως προς τις σχολικές τους επιδόσεις; Όλοι θέλουμε να δούμε να καμαρώσουμε τα παιδιά μας να μπαίνουν ως αριστούχοι στο Πανεπιστήμιο -και πολύ καλά κάνουμε αφού η γνώση είναι δύναμη και οι σπουδές «ανοίγουν» το μυαλό. Δεν μιλάμε όμως για την προφανή καθοδήγηση του μέσου γονιού, που προσπαθεί να κάνει το παιδί του υπεύθυνο και επιμελές, τόσο για να μάθει, όσο και για να συνηθίσει ότι πρέπει να είμαστε καλοί στη δουλειά μας -όπου, εν προκειμένω, είναι το σχολείο. 

Ο λόγος γίνεται για τον πιεστικό, αγχωτικό γονιό που ρίχνει το βάρος των φιλοδοξιών του στο παιδί. Που το περιμένει το μεσημέρι για να τριπλοελέγξει τα τετράδιά του. Που ταυτίζει την επιτυχία με ένα βαθμό της κλίμακας 1-20. Που δεν συμβιβάζεται με τη «μετριότητα», γιατί το δικό του παιδί οφείλει να είναι άριστο.

Το αδυσώπητο κυνήγι των βαθμών -κατά την ταπεινή μας γνώμη- δεν έχει καμία απολύτως θέση στη ζωή ενός μαθητή. Ούτε στην ακαδημαϊκή, ούτε στην κοινωνική, ούτε στην οικογενειακή. Γιατί…

Η «αποστολή» είναι δική τους κι όχι δική μας
Είναι σημαντικό για κάθε παιδί να γνωρίζει ποιες είναι οι υποχρεώσεις του και πού τελειώνει η παρέμβαση, αλλά και η βοήθεια της μαμάς και του μπαμπά. Η «αποστολή» σχολείο είναι δική του. Εκείνο θα διαβάσει, εκείνο θα πάρει «μπράβο», εκείνο θα αποτύχει, θα κατσαδιαστεί ή θα επαινεθεί.
Το σχολείο του δίνει την ευκαιρία να αναπτυχθεί, να ανθίσει, να ατσαλωθεί και να διαπρέψει σε ένα νέο, ανεξάρτητο περιβάλλον, ίσων ευκαιριών, στο οποίο οι γονείς πρέπει να έχουν ρόλο υποστηρικτή, όχι προπονητή ή αφεντικού.

Οι βαθμοί είναι το μέσο για την επιτυχία, δεν είναι αυτοσκοπός
Διαβάζουμε για να μάθουμε, γράφουμε διαγωνίσματα για να εμπεδώσουμε όσα μάθαμε, βαθμολογούμαστε για να αξιολογηθεί η προσπάθειά μας. Μπορεί κανείς να μισεί από καρδιάς το εκπαιδευτικό σύστημα ή να επικροτεί κάθε μέθοδο και πρακτική του. Το μόνο βέβαιο όμως είναι ότι βαθμοί, τεστ και εξετάσεις είναι απλώς το μέσο για την επιτυχία και όχι μια πίστα που πρέπει να τερματιστεί με καλό σκορ.

Τι έχει πραγματικά σημασία να σκεφτεί το παιδί;
Τι είναι πιο σημαντικό να σκεφτεί ένα παιδί: «Θα με σκοτώσει η μάνα μου, αν δει τους βαθμούς» ή «Γιατί μόνο 15; Αφού μπορώ και καλύτερα»; 

Ασκώντας πίεση στα παιδιά μας, για να αριστεύσουν, συγκρίνοντάς τα με τον σημαιοφόρο και διαρκώς φορτώνοντάς τα με την προσωπική μας φιλοδοξία για πρωτιά (για την δική τους πρωτιά), δεν επιτυγχάνουμε τη βελτίωση και την ωριμότητά τους.

Μαθαίνεις καλό κολύμπι γιατί θες να γίνεις καλός κολυμβητής.

Αν φοβάσαι μη σε φάει ο καρχαρίας, το πολύ πολύ να μάθεις να κολυμπάς γρήγορα και άτσαλα για να γλιτώσεις.

Ένας γονιός πρέπει να στηρίζει, όχι να στρεσάρει
Ποιος είναι ο ρόλος κάθε γονιού από τη στιγμή που φέρνει ένα παιδί στον κόσμο, αν όχι αυτός του υποστηρικτή; Η υποχρέωση κάθε ανθρώπου που μεγαλώνει παιδιά είναι να τους παρέχει συναισθηματική ασφάλεια και στήριξη σε κάθε τους βήμα, όχι να φορτώνει τις πλάτες τους με άγχη και να κάνει την καρδιά τους να πλημμυρίζει με πανικό και τα μάτια τους με δάκρυα.

Να πιέζουμε ασφυκτικά τα παιδιά να επιτύχουν είναι σχήμα παράδοξο, γιατί…
Η επιτυχία συνδέεται με ψυχολογικές «ικανότητες» όπως η αυτοπεποίθηση, η φιλομάθεια, η αισιοδοξία και η ικανότητα διαχείρισης αρνητικών αισθημάτων. Κι αυτές ακριβώς οι ψυχοσυναισθηματικές δεξιότητες αναπτύσσονται σε ένα πλαίσιο ασφάλειας, ηρεμίας, επικοινωνίας και σεβασμού με τους γονείς.
Δεν είναι λοιπόν παραδοξότητα; Δημιουργούμε ένα ασφυκτικό κλίμα πίεσης, βαθμοθηρίας και στρες στο παιδί για να γίνει πιο επιτυχημένο, όταν η επιτυχία του εξαρτάται ακριβώς από το αντίθετο κλίμα.

Το «Φέρε καλύτερους βαθμούς» μεταφράζεται σε «Δεν είσαι αρκετά καλός»
Σε μια εκπαιδευτική κουλτούρα βασισμένη σε τεστ και βαθμούς από το 1 ως το 20, το Α ως το Γ, που «μετράνε» το πόσο καλός είσαι, και σε ένα σύστημα εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση που ζυγίζει την αξία σου ως μέλλοντα φοιτητή από 5-6 τρίωρα διαγωνίσματα, δεν είναι απορίας άξιο το πώς οι γονείς νιώθουν την ανάγκη να ελέγχουν μανιωδώς την πρόοδο των παιδιών τους. Ταυτόχρονα, στο πλαίσιο αυτής ακριβώς της κουλτούρας, είναι λογικό κι επόμενο, τα παιδιά να αυτοπροσδιορίζονται και να αξιολογούν τον εαυτό τους βάσει του 13 ή του 19 που αναγράφεται στον έλεγχο προόδου τους.
Αν, λοιπόν, κάτι οφείλουμε στα παιδιά μας, αυτό δεν είναι να τα απαλλάξουμε απ’ αυτά τα ανούσια στάνταρτς και να τους παρέχουμε με όσα εργαλεία διαθέτουμε την απαιτούμενη δόση αυτοπεποίθησης που κάθε άνθρωπος χρειάζεται;

Εκτός όλων των άλλων είναι και μια απολύτως αποτυχημένη τακτική…
Εκτός από τις κάθε είδους σοβαρές και μακροπρόθεσμες συνέπειες στην ψυχολογία και την ψυχική υγεία του παιδιού (όπως χρόνιο άγχος, διατροφικές διαταραχές κ.α.), η πίεση για καλύτερους βαθμούς μπορεί να έχει αρνητικά αποτελέσματα στο «εδώ και τώρα». Σύμφωνα με βρετανική έρευνα, οι γονείς που πιέζουν τα παιδιά τους να επιτύχουν, έχοντας μη ρεαλιστικές προσδοκίες απ’ αυτά, είχαν αντίθετα αποτελέσματα ως προς τις επιδόσεις.

Τι έχει πραγματικά σημασία;
Κακά τα ψέματα: ένα παιδί που δεν θέλει να διαβάσει, δεν θα διαβάσει -θα βάλει το Λούκυ Λουκ, πίσω απ’ το βιβλίο της Φυσικής και θα προσποιηθεί ότι μελετάει σκληρά. 

Είναι, οπωσδήποτε, απόλυτα λογικό και θεμιτό για κάθε γονιό να στοχεύει στην εξέλιξη και –γιατί όχι;- στην επιτυχία του παιδιού του. Αυτό, όμως, μπορεί να γίνει μακριά απ’ το κυνήγι του «Άριστα» – ενισχύοντας τη φιλομάθεια, ανοίγοντας το μυαλό και δημιουργώντας τις βάσεις για έναν χαρακτήρα υπεύθυνο και ώριμο.
Και, στο τέλος-τέλος, τι να τον κάνεις έναν αγχωμένο σημαιοφόρο με κλαμένα μάτια;

netakias.com

Χαρίζονται: Ροζ σύννεφα και ένας φασιανός σε καλή κατάσταση!

«Και αν διψάσεις για νερό θα στύψουμε ένα σύννεφο. Και αν πεινάσεις για ψωμί θα σφάξουμε ένα αηδόνι…», 

υπόσχεται ο ποιητής και μονομιάς γεννιέται η απορία! 

Πόσα σύννεφα είσαι διατεθειμένος να στύψεις και πόσα από τα μελωδικά σου πουλιά να θυσιάσεις για την πείνα και τη δίψα κάποιου άλλου; 

Μην βιαστείς να απαντήσεις, οι εποχές έχουν αλλάξει, όλα πλέον «καταγράφονται» και μπορεί να παρεξηγηθείς… Προπάντων μην παρανοήσεις την ερώτηση!

Δεν μιλώ για τα απλά καθημερινά σου συννεφάκια, αυτά τα λίγο αφράτα, που ΄ ναι άλλοτε λευκά και άλλοτε γκρι –ιδίως τα γκρι σου ξέρω ότι έχεις διακαή πόθο να τα στύψεις στο όνομα της «προσφοράς στον συνάνθρωπο-και που σε πλαισιώνουν σε κάθε βήμα σου για χρόνια, τόσο που πια ξεθώριασαν εντελώς στα μάτια σου. 

Δεν μιλώ για τα ταπεινά πουλιά σου, που τα έχεις στοιβαγμένα όλα μαζί σε σιδερένια κλουβιά, που πλέον δεν σε συγκινούν τα τιτιβίσματά τους και ούτε που νοιάζεσαι εάν θα δραπέτευε και κανένα!

Μιλώ για τα άλλα… τα πολύτιμα ροζ σου πουπουλένια συννεφάκια, αυτά τα ζαχαρένια… ξέρεις, που σε ταξιδεύουν σε παραμυθένιες πολιτείες, που τα καβαλάς και νιώθεις βασιλιάς! 

Αυτά που κάθε φορά που τ΄αντικρίζεις σε διαπερνά ρίγος ανείπωτης χαράς και έκστασης, που μακαρίζεις την τύχη σου γιατί σου ανήκουν και γιατί τα κατέκτησες με την «αξία» σου- όσο γι αυτό δεν χωρά αμφιβολία-και νιώθεις τόσο περήφανος!

Μιλώ για τα παραδεισένια σου πουλιά, τα εξωτικά πτηνά σου με τα πλουμιστά φτερά… που τα φυλάς σε χρυσά κλουβιά, που αφήνεσαι συνεπαρμένος να σε μεθούν με την μελωδική φωνή τους, που τα παρουσιάζεις γεμάτος καμάρι μπροστά στο φιλοθεάμον κοινό, πλημμυρισμένος χαρά για τα βλέμματα θαυμασμού που αχόρταγα εξασφαλίζεις!

Αυτά αγαπητέ «αλτρουιστή», θα τα θυσίαζες με την ίδια ευκολία; 

Θα τα έστυβες με όλη την δύναμη σου, έτσι που να τα άφηνες αδειανά πια να κείτονται στην γωνία, λείψανα της αλλοτινής σου αφθονίας; 

Πες μου, θα τα θυσίαζες δίχως δεύτερη σκέψη, δίχως αμφιβολία και δισταγμό στον βωμό της φιλανθρωπίας, που τόσο σθεναρά προασπίζεσαι;

Αν όχι, δεν πειράζει… ένας φιλάνθρωπος λιγότερος στην ιστορία της ανθρωπότητας, δεν θα αποτελούσε δα και τρομερό πλήγμα! 

Αν το σκέφτηκες καλά όμως και η απάντηση είναι ναι και κυρίως αν η καταφατική απάντηση γίνει αδιαμφισβήτητη πράξη, θα σου συνιστούσα να μην έχεις βλέψεις για δακρύβρεχτα ευχαριστώ αναγνώρισης, επαίνους και κολακείες. 

Η φιλανθρωπία βλέπεις, αυτή η γνήσια ανάγκη να προσφέρεις στον συνάνθρωπο, όχι αυτό που χρειάζεται περισσότερο από εσένα, αλλά αυτό που εσύ χρειάζεσαι περισσότερο από εκείνον, ξεκινά από εσένα και τελειώνει σε εσένα.

Όταν εμπλέκονται και θεατές, παύει να είναι φιλανθρωπία, ακούει πια μόνο στο όνομα «φιλαυτία».

Άρθρο της Αλεξάνδρας Προβατίδου

Εναλλακτική Δράση

Μόνο έτσι, δάσκαλο θα σε ονομάσω.

Νομίζεις ότι είναι εύκολο να είσαι δάσκαλος, ότι αρκεί και μόνο ένας παραγεμισμένος εγκέφαλος για να σε κάνει ψυχής αγωγό.

Όσο περνάνε τα χρόνια, όσο πιο πολύ μαθητεύω στη μαθητεία, τόσο πιο πολύ νιώθω ότι ο χαρισματικός δάσκαλος εντέλει γεννιέται. 
Πρέπει να’ χεις όχι μόνο πληθώρα γνώσεων – ειλικρινά είναι το ελάχιστο εφόδιο- μα πληθώρα Αγάπης.

Πριν γίνεις δάσκαλος πρέπει Άνθρωπος να’ σαι.

Πώς να πλάσεις ψυχές αν δεν τρέμεις, αν δε λυγάς στο άγγιγμά τους.

Πώς να φουντώσεις την φλόγα που και ο πιο αδικημένος άνθρωπος κρύβει μέσα του, αν με την ψυχή σου δεν την ανάψεις.
Ναι ξέρω, χρησιμοποιώ συνέχεια τη λέξη ψυχή. 

Μα για μένα χωρίς ψυχή απλά δεν υπάρχεις.
Και ψυχή είναι η φλόγα, το πάθος, η λαχτάρα για δόσιμο, για ζωή, ακόμα και όταν όλα σου λένε ότι είσαι μόνος σου, εσύ μέχρι το τέλος στο παιδί να πιστεύεις. 

Να προφητεύεις το αδιανόητο, το θολό φως να βλέπεις.
Με το φως σου να το αγκαλιάζεις, νέους Ήλιους να πλάθεις.

Όχι δικούς σου, αυτόφωτους, ανεξάρτητους, ελεύθερους.

Το μεγαλύτερο στοίχημα είναι να μην τους συνθλίψεις, όσο πιο μεγάλος ο δάσκαλος τόσο πιο εύκολα πιστά αντίγραφά του πλάθει. Εκεί είναι που θα φανεί η Αντρεία σου -γιατί για μένα η Αντρεία δεν έχει φύλο, μόνο ψυχή- πόσο το ξένο, το διαφορετικό απο εσένα μα μονάδικο θα δεις, θα οσμιστείς, θα αγγίξεις, θα εξυψώσεις.

Μην συνθλίβετε τα παιδιά, ελεύθερα αφήστε τα.
Σπείρτε την φλόγα, το πάθος σας, το έχουν μεγαλύτερη ανάγκη απο τις γνώσεις σας. Η γνώση εξάλλου είναι αυτό που μένει όταν έχουμε ξεχάσει την πηγή της. Η γνώση είναι ήθος, στάση ζωής.
Και η μαθητεία δεν έχει οριο ηλικίας, το παιδί μέσα μας, δεν πεθαίνει ποτέ αρκεί να το αφήνουμε να εκφραστεί, με ενθουσιασμό, με γέλιο, με ορμή για τη ζωή. Τότε μόνο δεν θα γεράσουμε ποτέ, και ας ασπρίζουν τα μαλλιά μας, αρκεί να μην ασπρίσει και η ψυχή μας.

Κράτα ζωντανό το παιδί μέσα σου, αν θες δάσκαλος να ‘σαι.

Μην φοβηθείς να εκτεθείς, οι αδυναμίες σου είναι η δύναμή σου.
Σταμάτα να ταξιδεύεις μόνος μέσα σου, στα βιβλία σου, ταξίδεψε στις ψυχές των άλλων.
Ναι ξέρω, είναι επικίνδυνα αυτά τα ταξίδια, μα αν δεν τολμήσεις να αγγίξεις, να πληγωθείς, να πονέσεις, δάσκαλος δεν είσαι, γιατί ο πραγματικός δάσκαλος ακόμα και αν φοβάται, τολμά.
Γονάτισε, μην προσκυνήσεις ποτέ, μα γονάτισε, στο ύψος του παιδιού φτάσε. Κι ας είναι πιο ψηλό από εσένα τώρα πια, σε θέλει γονατιστό δίπλα του να το αγκαλιάσεις.

.

Αν δεν το αγαπήσεις, αν δεν πιστέψεις σε αυτό, αν δεν δεις το αύριο στα μάτια του, κόψε τα χέρια, τη γλώσσα σου, αφανίσου.

Θέλει φλέγουσα ψυχή να χεις, για να αγγίξεις τον Άνθρωπο.Να καίγεσαι, αν τον κόσμο δεν αλλάξεις.

Μόνο έτσι, δάσκαλο θα σε ονομάσω.
Έγραψε η Ελένη Σ. Αράπη
( Ανεμόεσσα Σκέψη)

αναπνοέςΜόνο έτσι, δάσκαλο θα σε ονομάσω. - iPaideia.gr