π. Λίβυος: «Φρόντισε να ξυρίζεις συχνά το "μουστάκι" του φασίστα που φυτρώνει μέσα σου.»

..............
Ο ιερέας Χαράλαμπος Παπαδόπουλος, ή αλλιώς π. Λίβυος, του χωριού Πύργος στο Ηράκλειο ανήκει σε αυτή την κατηγορία, των ιερέων που μπορούν να εμπνεύσουν.

Και όπως έκανε και πριν λίγους μήνες, όταν μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των πανελλαδικών εξετάσεων, έδινε συγχαρητήρια στον γιο του επειδή, όπως έγραφε, δεν πέρασε πουθενά, υιοθετώντας μια στάση μακριά από τα συνηθισμένα, έτσι και τώρα παίρνει θέση με αφορμή τα όσα συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες με θύμα τον μικρό Αμίρ.

Και όπως και να το κάνουμε με την στάση του και τη θέση που πήρε “τιμά τα ράσα που φοράει”!

Χαρακτηριστικά, γράφει στη σελίδα του στα social media:

«Φρόντισε να ξυρίζεις συχνά το «μουστάκι» του φασίστα που φυτρώνει μέσα σου. Να πλένεις την κουκούλα του ρουφιάνου που διψά να στείλει την ζωή στο απόσπασμα. Κρύψε τις πέτρες που κουβαλάς στις τσέπες σου, γιατί βαραίνουν την ψυχή σου. Τσάκισε τον φασίστα που ζει μέσα σου, το φοβισμένο αυτό ανθρωπάκι που δεν αντέχει το διαφορετικό γιατί τρέμει τον εαυτό του. Και μάθε επιτέλους ότι Χριστός και φασισμός δεν περπάτησαν ποτέ χέρι χέρι, γιατί τους χωρίζει ένας Σταυρός. Ο ένας σταυρώθηκε, ο άλλος σταυρώνει….».

Tromaktiko
madata

Αυτοχειρία... Παράγοντες κινδύνου και πρόληψη

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι αφαιρούν τη ζωή τους ως αυτόχειρες. Πολλές χώρες δεν διαθέτουν αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία. 

Οι απόπειρες συνολικά εκτιμάται ότι είναι 15-20 φορές περισσότερες.

«Αυτοκτονία αποκαλείται κάθε περίπτωση θανάτου που προκύπτει άµεσα ή έµµεσα από µια θετική ή αρνητική πράξη του ίδιου του θύµατος που γνωρίζει ότι θα επιφέρει το αποτέλεσµα αυτό» (Durkheim, E.). Η αυτοκαταστροφική συμπεριφορά είναι μία σύνθετη και πολύπλευρη πράξη, με ψυχιατρικές, ψυχολογικές, φιλοσοφικές και κοινωνικές διαστάσεις.

Ορισμένοι ερμηνεύουν την αυτοκτονία ως μία προσπάθεια του ατόμου να διεκδικήσει την αγάπη των άλλων, ή ως μία προσπάθεια να διορθώσει τα λάθη του, να διαχειριστεί αρνητικά συναισθήματα, ή να απαλλαγεί από τον συναισθηματικό πόνο. Σύμφωνα με τη θεωρία του Shneidman ο ψυχικός πόνος δεν αποτελεί μόνο τον πιο σημαντικό από τους ψυχολογικούς παράγοντες που σχετίζονται με την αυτοκτονία, αλλά συνιστά την προϋπόθεση για την επιδίωξή της.

Παράγοντες Κινδύνου
Στους παράγοντες κινδύνου για αυτοκτονική συμπεριφορά περιλαμβάνονται:
δημογραφικοί παράγοντες (φύλο, οικογενειακή κατάσταση),
ψυχιατρικοί παράγοντες (κατάσταση σωματικής και ψυχικής υγείας, προηγούμενες απόπειρες αυτοκτονίας),
βιολογικοί παράγοντες,
αγχώδεις καταστάσεις,
πολιτιστικά χαρακτηριστικά,
θρησκευτικές πεποιθήσεις. 

Σημάδια Προειδοποίησης
Ένα άτομο που οργανώνει την απόπειρα, μπορεί να εμφανίζει κάποια προειδοποιητικά σημάδια, όπως:

Αναφέρεται συχνά στην αυτοκτονία
Παρουσιάζει δραστικές αλλαγές στη συμπεριφορά του
Απομονώνεται από τον κοινωνικό του περίγυρο
Παρουσιάζει διαταραχές στη διατροφή και τον ύπνο
Παραμελεί την προσωπική του υγιεινή και φροντίδα
Χάνει το ενδιαφέρον του για την εργασία και τα ενδιαφέροντά του
Εκδηλώνει παρακινδυνευμένη συμπεριφορά
Έχει βιώσει πρόσφατα σημαντικές απώλειες στη ζωή του
Παρουσιάζει έντονη ενασχόληση με την ιδέα του θανάτου
Κάνει αυξημένη χρήση αλκοόλ/ναρκωτικών ουσιών
Έχει προηγηθεί άλλη απόπειρα αυτοκτονίας
Υπάρχει ιστορικό βίας και επιθετικότητας
Αρνείται να απευθυνθεί σε κάποιο ειδικό για βοήθεια (Ν. Retterstol, 1993).

Τα σημάδια προειδοποίησης εμφανίζονται σε μεγάλο ποσοστό στη συμπεριφορά των ατόμων που πραγματοποιούν απόπειρα ενώ η έγκαιρη αναγνώρισή τους από την οικογένεια και τους επαγγελματίες υγείας μπορεί να συμβάλλει σημαντικά στην πρόληψη. 

Ακούγοντας προσεκτικά, ενθαρρύνοντας την επικοινωνία και λαμβάνοντας υπόψη τις ανησυχίες του ατόμου που εκφράζει αρνητικές σκέψεις και αυτοκτονικό ιδεασμό, είναι σημαντικό να δηλώσουμε το ενδιαφέρον μας, την πρόθεσή μας για βοήθεια, την επιθυμία μας να παραμένουμε κοντά τους, φροντίζοντας την απομάκρυνση αντικειμένων με τα οποία θα μπορούσαν να βλάψουν τον εαυτό τους. 

Οι θεραπευτικές επιλογές περιλαμβάνουν φαρμακευτικές θεραπείες και ψυχοθεραπείες, μέσω συστηματικής παρακολούθησης από ειδικό.

Έλενα Σάρλη - Κοινωνική Λειτουργός
Δώρα Αναστασίου

«Είχα τον πιο υγιεινό τρόπο ζωής -χωρίς εμβόλια- κι όμως ήμουν άρρωστη όλη την ώρα»

«Είμαι ένα από τα παιδιά της δεκαετίας του ’70 που δεν εμβολιάστηκε ποτέ. Μεγάλωσα ακολουθώντας μια εξαιρετικά υγιεινή διατροφή: καθόλου ζάχαρη μέχρι την ηλικία του ενός έτους, θήλαζα για περισσότερο από ένα χρόνο, τρεφόμουν με βιολογικά λαχανικά...

Η μητέρα μου ήταν οπαδός της ομοιοπαθητικής, της αρωματοθεραπείας, της οστεοπαθητικής, παίρναμε καθημερινά συμπληρώματα βιταμίνης C και μουρουνέλαιου.

Μεγάλωσα στην Αγγλία, δίπλα σε ένα αγρόκτημα, έκανα αθλητισμό, χορό δύο φορές την εβδομάδα, έπινα άφθονο νερό. Τι δεν θα έδινα για λίγο λευκό ψωμί στο ταπεράκι του σχολείου ή μπισκότα αντί για φρούτα, όπως έκαναν όλα τα υπόλοιπα παιδιά.

Όσο υγιεινός κι αν φαίνεται ο τρόπος ζωής μου, πέρασα ιλαρά, παρωτίτιδα, ερυθρά, ένα είδος ιογενούς μηνιγγίτιδας, οστρακιά, κοκίτη, αμυγδαλίτιδα και ανεμοβλογιά. 

Στη δεκαετία των 20 αντιμετώπισα προκαρκινικές βλάβες του τραχήλου της μήτρας και πέρασα έξι μήνες της ζωής μου να αναρωτιέμαι πώς θα έλεγα στα δύο παιδιά μου ότι η μαμά τους μπορεί να έχει καρκίνο. 

Πώς μπορούσα, με την ειδυλλιακή παιδική μου ηλικία και την καταπληκτική διατροφή για την υγεία μου, να αρρωσταίνω τόσο άσχημα όλη την ώρα;
Η μητέρα μου ήταν υπέρ της εναλλακτικής ιατρικής. 

Και ξέρετε τι; Χαίρομαι που μας έδωσε μια τέτοια ανατροφή. Είμαι ευτυχής που φρόντισε για εμάς με αυτόν τον τρόπο. 

Αλλά αυτό δεν με προστάτευσε από το χρειαστεί να αντιμετωπίσω τις ασθένειες της παιδικής ηλικίας.

Τα δύο εμβολιασμένα παιδιά μου, από την άλλη πλευρά, σπάνια αρρωσταίνουν ενώ σε αντίθεση με τη μητέρα τους έχει χρειαστεί να πάρουν αντιβιοτικά μόνο δύο φορές στη ζωή τους. Τα παιδιά μου δεν αντιμετώπισαν άλλες ασθένειες πέρα από την ανεμοβλογιά, ενώ και τα δύο εξακολουθούν να θηλάζουν. Όπως κι εγώ έτσι κι εκείνα μεγαλώνουν ακολουθώντας διατροφή με βιολογικά προϊόντα, όμως δεν είμαι τόσο αυστηρή όσο η μητέρα μου.

Συχνά πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται γιατί μερικοί άνθρωποι θεωρούν ότι οι επιπτώσεις των ασθενειών είναι πολύ λιγότερες από τις επιπτώσεις του εμβολιασμού. 

Έχω φίλο που έχασε την ακοή του από ιλαρά, έναν άλλο με προβλήματα όρασης που προσβλήθηκε από ερυθρά μέσα στη μήτρα, ενώ ο πρώην σύζυγός μου αρρώστησε με πνευμονία από ανεμοβλογιά και ο αδελφός ενός φίλου πέθανε από μηνιγγίτιδα.

Αυτή είναι η προσωπική μου εμπειρία, εκείνη που με παρακίνησε να εμβολιάσω τα παιδιά και τον εαυτό μου. Καταλαβαίνω, μέχρι ένα σημείο, το λόγο που μερικοί γονείς είναι κατά του εμβολιασμού. Πίσω στη δεκαετία του ’90, όταν ήμουν μια 19χρονη μητέρα, φοβόμουν για τον κόσμο στον οποίο θα φέρω το παιδί μου. Είχα αγχωθεί τόσο πολύ που κυριολεκτικά κατέρρευσα. Μόνο όταν κατάφερα να ελέγξω αυτές τις παρανοϊκές σκέψεις και τους φόβους για τον κόσμο γύρω μου, μπόρεσα να σταθώ ξανά στα πόδια μου.

Θα ήθελα να ζητήσω από τους γονείς που στρέφονται κατά των εμβολιασμών να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με ισχυρό το αίσθημα της συμπόνιας και της ευθύνης για τους γύρω τους. Θα ήθελα να τους ζητήσω να διδάξουν τα παιδιά τους να μην φοβούνται τον κόσμο στον οποίο ζουν και να αγαπούν τα παιδιά με διαταραχές του φάσματος του αυτισμού ή οποιασδήποτε άλλης αναπηρίας που υποτίθεται ότι συνδέεται με τα εμβόλια.

Όμως, το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι ότι θέλω αυτοί οι γονείς να γνωρίζουν ότι η έκθεση των παιδιών στις ασθένειες είναι πολύ σκληρή. 

Ακόμη και χωρίς επιπλοκές, οι ασθένειες αυτές δεν είναι ευχάριστες. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ δεν απολαμβάνω να βλέπω τα παιδιά μου να υποφέρουν ακόμη και από ένα απλό κρυολόγημα ή ένα χτύπημα στο γόνατο. Αν δεν έχετε ποτέ περάσει αυτές τις ασθένειες, δεν ξέρετε πόσο επώδυνες είναι. Πόνος, δυσφορία, αδυναμία να αναπνεύσεις, να φας ή να καταπιείς, πυρετός και εφιάλτες, φαγούρα σε όλο το σώμα, απώλεια βάρους, απομόνωση, απουσίες από το σχολείο, ανησυχία, άγρυπνες νύχτες, δάκρυα, επισκέψεις τα μεσάνυχτα στα επείγοντα...
Όσοι από εσάς έχουν αποφύγει τις παιδικές ασθένειες χωρίς εμβόλια είναι τυχεροί. Δεν θα μπορούσατε να τα είχατε καταφέρει χωρίς εμάς. Μόλις τα ποσοστά των εμβολιασμών αρχίσουν να μειώνονται, θα αφήσετε τα παιδιά σας απροστάτευτα. 

Όσο περισσότεροι άνθρωποι τίθενται κατά των εμβολίων, τόσο πιο γρήγορα η τύχη θα πάψει να σας χαμογελά».

*Κείμενο της Amy Parker στο www.voicesforvaccines.org
infokids.gr

«Για τον παππού μου, που δεν θα με ξαναπάρει από το σχολείο»

«Ο παππούς που πήγε μαμά; Δεν θα τον ξαναδώ;»
Αυτή ήταν η ερώτηση του μικρού παιδιού μου όταν ο παππούς έφυγε για πάντα από κοντά μας.«Έγινε αστέρι. Είναι ψηλά στον ουρανό».

«Μα ο ουρανός έχει εκατομμύρια αστέρια. Ποιο από όλα είναι ο παππούς; Πως θα το καταλάβω;» Ερωτήσεις πάνω στις ερωτήσεις. Πως να εξηγήσω τον θάνατο σε ένα τόσο μικρό παιδί;
«Τη νύχτα που λάμπουν τα αστέρια, σήκωσε τα μάτια σου και κοιτά. Στο αστέρι που θα σταματήσει η μάτια σου, στο αστέρι που θα κοιτάξεις επίμονα, το αστέρι που θα μαγνητίσει το βλέμμα σου, αυτός είναι ο παππούς σου. Θα σε κοιτά από ψηλά. Θα σε προσέχει».
«Μα όταν ξημερώνει, τα αστέρια χάνονται. Τότε, την ημέρα, δεν θα μπορώ να τον δω. Ούτε αυτός εμένα».
«Τα αστέρια είναι πάντα στον ουρανό. Απλά ο ήλιος είναι πιο δυνατός και καλύπτει το φως των αστεριών. Γιαυτό δεν τα βλέπεις. Το αστέρι του παππού είναι πάντα εκεί».

«Ναι, όμως ποιος θα μου παίρνει τυρόπιτα το πρωί πριν το σχολείο ; Ποιος θα με πάει βόλτα στο πάρκο τα απογεύματα; Δεν γίνεται. Θέλω τον παππού μου να είναι δω. Δίπλα μου».
«Τυρόπιτα θα σου παίρνω εγώ. Και αργότερα, όταν μεγαλώσεις με την παρέα σου, θα ξεδιπλωνεις τις αναμνήσεις σου μια μια. Και όταν τρως τυρόπιτα θα θυμάσαι τα μοσχομυριστά πρωινά με τον παππού σου. Θα είναι σαν να σου κρατά το χέρι πάλι και να σε πηγαίνει στο φούρνο για να σου πάρει όλα αυτά που λαχταράς Θα δεις ότι η γεύση στο νου σου θα αλλάζει. Θα γίνεται πιο νόστιμη. Και αυτή η απλή, αδιάφορη τυρόπιτα θα γίνεται πιο σημαντική. Πιο σπάνια. Γιατί θα ξέρεις ότι μέσα σου υπάρχει η αγάπη. Υπάρχουν οι αναμνήσεις. Αυτές που έφτιαξε ο παππούς μαζί σου. Αυτές που χτίσατε μαζί χέρι χέρι».

«Θέλω όμως να τον βλέπω. Τι; Θα κοιτώ πάντα τα αστέρια και θα ψάχνω να τον βρω;»
«Όχι. Δεν χρειάζεται. Το αστέρι του παππού σου είναι μέσα στην καρδιά σου. Με τα μάτια της αγάπης θα τον βλέπεις. Όσο τον αγαπάς και τον έχεις κλεισμένο στην καρδιά σου είναι εκεί. Οι άνθρωποι φεύγουν από δίπλα μας όταν τους ξεχνάμε».

Με άκουγε με προσοχή. Είμαι βέβαιη ότι είχε απορίες. Δεν μπορούσε να συλλάβει επακριβώς αυτά που έλεγα. Την περιπλοκότητα του πράγματος. Την πολυδιάστατη έννοια της αγάπης. Η απουσία ήταν αισθητή έτσι κι αλλιώς. Η βροντερή φωνή του έλειπε. Έλειπαν τα αστεία του, οι βόλτες με το αυτοκίνητο, οι κρυμμένες σοκολάτες μέσα στις γλάστρες. Όμως αυτά που προσπαθούσα να τους πω ήταν η παρηγοριά αλλά και η αλήθεια. Τα παιδιά πρώτα από όλα διαβάζουν με την καρδιά. Μετά με τα μάτια. Αποζητούσε να ακούσει λόγια συμπαράστασης για το μεγάλο κενό που ένιωθε. Που ένιωθα…

«Δεν θα έρθει όμως στην αποφοίτηση του δημοτικού, ούτε στους αγώνες μπάσκετ. Δεν θα είναι εκεί όταν θα παίρνω το πτυχίο στο Πανεπιστήμιο. Δεν θα είναι. Ούτε θα με περιμένει έξω από το σχολείο όπως κάθε μεσημέρι…»
«Θα λάμπει πάντα μέσα σου. Και στον αγώνα θα σε χειροκροτά από ψηλά. Θα χαίρεται. Θα το νιώσεις. Μην ανησυχείς. Φεύγουν κάποιοι αγαπημένοι μας από τη ζωή, αλλά είναι πάντα μαζί μας». Για το σχολείο το προσπέρασα, δεν είχα κάτι να απαντήσω… Το κενό αγεφύρωτο…

«Μα, δεν μπορώ να τα καταλάβω όλα αυτά. Ο παππούς πέθανε».
«Δεν χρειάζεται να καταλάβεις. Μέσα σου έχεις κλεισμένα όλα τα χρόνια που έζησες μαζί του. Για σκέψου…τότε στην παραλία που χτίζατε πυργάκια… Τότε που είχε ντυθεί Άι Βασίλης για να φέρει τα δώρα… τότε που…, τότε που…. Θυμάσαι;»

Χαμογέλασε με ένα πλατύ χαμόγελο σαν να έβλεπε άλμπουμ με τις συγκεκριμένες φωτογραφίες. Και άλλες πολλές. Και αυτές που απαθανάτισε η φωτογραφική μηχανή, αλλά και άλλες, που αποθανατίζεις μόνο με τα μάτια της καρδιάς. Στιγμές, άπειρες στιγμές συναισθημάτων, που ξαφνικά γίνονται εικόνες. Και οι εικόνες σε κατακλύζουν. Και η αγάπη είναι εκεί. Τότε, καταλαβαίνεις ποσό αγαπήθηκες και ποσό αγαπάς.

«Τον αγαπώ τον παππού πολύ».
«Βλέπεις; Η αγάπη δεν έχει εικόνα. Αγαπάς από την καρδιά. Αγαπάς, ότι σου χάρισε. Ότι σου έμαθε.
Αγαπάς αυτό ακριβώς που ήταν ο παππούς. Όλα αυτά δεν ξεριζώνονται από την καρδιά σου. Οι αναμνήσεις που σου χάρισε δεν θα μπορέσουν να διαγραφούν ποτέ από την μνήμη σου».

Το βράδυ βγήκε στο μπαλκόνι κι ας έκανε ψύχρα. Σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε τον ουρανό. Παρατηρούσα από μακριά. Έμεινε κάμποσα λεπτά της ώρας έτσι. Σαν να έψαχνε κάτι. Σίγουρα έψαχνε και αυτό που γύρευε το βρήκε. «Καληνύχτα παππού», άκουσα να ψιθυρίζει. Αποτραβήχτηκα απαλά στις μύτες των ποδιών μου για να μην με ακούσει και χώθηκα στην κρεβατοκάμαρα μου. Δεν ήθελα να χαλάσω την μαγική αυτή στιγμή. Το άγγιγμα ψυχής που ένιωσε όταν κοίταξε ψηλά στον ουρανό.
Είχε βρει το δικό του αστέρι.

netakias.com

Στο παιδί σου αξίζει ο καλύτερος εαυτός σου, όχι ό,τι έχει απομείνει από σένα

Γράφει η Αποστολία Καζάζη

Κουρασμένη από τη δουλειά, από μια σκληρή καθημερινότητα, τηλεφωνήματα, μια ζωή στη διεκπεραίωση «τι θα φτιάξω σήμερα για φαγητό;», «τα τζάμια είναι βρώμικα», «πρέπει να πληρώσω τη ΔΕΗ θα μας την κόψουν», «τον ΕΝΦΙΑ», «να περάσω από το σχολείο να ρωτήσω τους δασκάλους, Νοέμβρης μπαίνει και δεν τους έχω δει στο πρόσωπο»…
Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα καθημερινά, σε αυτό τον στίβο ψυχολογικής εξόντωσης κρατάς ένα χώρο για το παιδί. 
 Όπως όταν τρως ένα γεύμα και λες «να κρατήσω λίγο χώρο για το γλυκό». Αυτό το «γλυκό» είναι το παιδί, που στην τρυφερή ηλικία των 3, των 4, των 5 το μυαλό του είναι γεμάτο «μαμά» και «παιχνίδι». 
Τα ζόρια σου, οι αγωνίες σου και όλα αυτά που σε τεντώνουν σαν σκοινί όλο το 24ωρο δεν το αφορούν και ευτυχώς.

Ξέρω, είναι δύσκολο να τα βάλεις στην άκρη, να ξεχορταριάσεις μέσα σε 10 λεπτά τη μέρα και να κρατήσεις ένα μικρό ξέφωτο λουσμένο στον ήλιο μόνο γι αυτό, αλλά πρέπει να το κάνεις. Γιατί στο παιδί σου αξίζει ο καλύτερός σου εαυτός και όχι ό,τι έχει απομείνει από σένα.

Και αν κάθε μέρα που το βλέπεις, αντικρίζει σε σένα την χειρότερη εκδοχή σου, αυτή τη «σκόνη» που άφησε ακόμα μια δύσκολη μέρα πάνω σου, δεν είναι ότι θα σε αγαπάει λιγότερο, αλλά θα νομίζει ότι ίσως εσύ δεν το αγαπάς τόσο πολύ. 
Γιατί μέσα του, το βασικό του ένστικτο του λέει πως δεν γίνεται μια μαμά που αγαπάει, να μην θέλει να παίξει, να μην θέλει να πει παραμύθι, να μην έχει υπομονή επειδή δεν φαγώθηκε ένα φρούτο, λερώθηκε ένα τραπεζομάντιλο ή έσπασε μια κούπα. 

Μια μαμά είναι αγκαλιά, τραγουδάκια, παλαμάκια και χιλιάδες άλλα πράγματα που τελειώνουν μόνο σε –άκι και –ούλι. 

Γιατί αυτό είναι η μαμά. Στον δικό του κόσμο, που τώρα πλάθεται, που τώρα αποκτά χρώματα, εικόνες, λέξεις και συναισθήματα αυτό που θέλει για τα πρώτα χρόνια της ζωής του, είναι να είσαι η μαμά του παραμυθιού, γιατί τα μικρά παιδιά από ένστικτο και μόνο μπορούν να δουν ακόμα και μέσα από τόσες δα χαραμάδες αυτά που προσπαθείς με κόπο να κρύψεις.
Δεν είναι απλό, αλλά πρέπει να το κάνεις. Να το κάνω, να το κάνουμε.
Και δεν θα κρατήσει πολύ.
Τα χρόνια που θα μπορείς να πεις «είμαι κουρασμένη τώρα», «δεν μπορώ αυτή τη στιγμή» και αυτό που θα λαμβάνεις από απέναντι θα είναι κατανόηση, δεν είναι μακριά. 
Και τότε, θα νιώθεις λιγότερες ενοχές που δεν θα «μπορείς» όλες τις φορές. Γιατί ήταν αμέτρητες εκείνες που μπόρεσες, όταν οποιοσδήποτε άλλος στη θέση σου θα τα είχε παρατήσει.

foninaousis