Διαχειριστείτε τη σύντομη παραμονή του παιδιού στο νοσοκομείο

Μην ξεχνάτε ποτέ τη φροντίδα του εαυτού σας!

Όσο το παιδί μένει στο νοσοκομείο, είτε είναι για κάτι απλό είτε για κάτι πιο πολύπλοκο, έρχεστε σε επαφή με νοσοκόμους και γιατρούς και ίσως ακούσετε ορολογίες με τις οποίες δεν είστε εξοικειωμένη. Είναι λοιπόν σημαντικό να μην έχετε απορίες και να ρωτάτε για όσα δεν καταλαβαίνετε. Ταυτόχρονα, πρέπει να βοηθήσετε το παιδί να μην νιώθει έξω από τα νερά του και να ακολουθεί τις κλασικές του ρουτίνες.

Αν το παιδί βαρεθεί, εκνευριστεί ή νιώσει αγωνία στο νοσοκομείο, είναι απολύτως φυσιολογικό. Να έχετε στο μυαλό σας κάποιες δραστηριότητες που το κρατούν συνδεδεμένο με το σχολείο αλλά και την υπόλοιπη οικογένεια. Κρατήστε επαφή με το σχολείο και το διάβασμα στο σπίτι, φέρτε το λάπτοπ από το σπίτι για να μπορεί να τα παρακολουθεί ηλεκτρονικά επιτρέψτε στο παιδί να επικοινωνεί έτσι με τους φίλους ή τη δασκάλα του. Ψυχαγωγήστε το με επιτραπέζια παιχνίδια, διάβασμα βιβλίων και μουσική με ακουστικά και ο,τιδήποτε ξέρετε ότι του δίνει χαρά.

Μην ξεχνάτε όμως ποτέ τη φροντίδα του εαυτού σας. Κάντε διαλείμματα για καφέ, φροντίστε να τρώτε σωστά και ισορροπημένα για να διατηρήσετε την ενέργειά σας, κοιμηθείτε όταν κοιμάται το παιδί και αν χρειαστεί, ζητήστε βοήθεια από φίλους ή συγγενείς.

Πηγή
cretalive.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς ξέρω εάν μεγαλώνω ένα ψυχικά υγιές παιδί;

Όλοι οι γονείς αναρωτιόμαστε εάν αυτό που κάνουμε για τα παιδιά μας είναι το καλύτερο δυνατό και αν καλύπτονται όλες τους οι ανάγκες. Σχετικά με τη σωματική τους ανάπτυξη, λίγο πολύ μπορούμε να είμαστε σίγουροι αφού τα σημάδια της είναι εμφανή. Τι γίνεται, όμως, με την συναισθηματική τους υγεία; Πώς ξέρουμε ότι αυτό που κάνουμε είναι αρκετό;

Κι όμως, υπάρχουν αρκετά σημάδια που, εάν ξέρουμε να τα «διαβάζουμε», μπορούμε να αντιληφθούμε τις πραγματικές ανάγκες των παιδιών μας και να καταλάβουμε αν καλύπτονται.
Εάν ζητάει συνέχεια την προσοχή σας, τότε έχει ανάγκη από αγάπη και ασφάλεια
Ένα παιδί έχει την ανάγκη να νιώθει αποδεκτό και αγαπητό. Είναι σημαντικό να εισπράττει ενδιαφέρον από τους γονείς και το περιβάλλον του. Εάν κάνει τα πάντα για να τραβήξει την προσοχή – και μάλιστα φτάνει σε σημείο να σας εκνευρίζει– τότε κάτι δεν πάει καλά. Ίσως η αγάπη σας, που σίγουρα είναι πολλή, δεν εκφράζεται με τον σωστό τρόπο.

Τι κάνουμε λάθος
Πολλές φορές είμαστε πολύ αυστηροί με στόχο να μεγαλώσουμε παιδιά που θα υπακούν σε κανόνες και θα είναι υπεύθυνα. Η υπερβολική αυστηρότητα, όμως, περνάει το μήνυμα πως δεν είναι αποδεκτά και πως τα κάνουν όλα λάθος. Νιώθουν απόρριψη, προσπαθούν να μας τραβήξουν το ενδιαφέρον με κάθε τρόπο και διεκδικούν λίγο από τον χρόνο μας.
Η υπερβολική ανέχεια, από την άλλη, έχει τα ίδια αποτελέσματα. Εάν δείχνετε στο παιδί την αγάπη σας κάνοντας όλα του τα χατίρια, νιώθει πως δεν το φροντίζετε επαρκώς, δεν το προστατεύετε και κάνει ό,τι μπορεί να σας το πει. Ο τρόπος του για να διεκδικήσει την προσοχή σας είναι λανθασμένος, αλλά μόνο αυτόν γνωρίζει! Δώστε προσοχή στα σημάδια που σας στέλνει και δείξτε του την αγάπη σας με τον σωστό τρόπο.

Τι χρειάζονται πραγματικά
Η αγάπη και η αποδοχή πρέπει να εκδηλώνεται σε ένα ήρεμο και ασφαλές περιβάλλον, όπου το παιδί ναι μεν ακούγεται και γίνεται μέρος της οικογενειακής ζωής, αλλά έχει ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις με τα υπόλοιπα μέλη, κι ανάλογα, φυσικά, της ηλικίας του. Οι ευθύνες που θα αναλάβει, οι κανόνες στους οποίους πρέπει να υπακούσει αλλά και η αγκαλιά και ο χρόνος με τους γονείς, είναι μοιρασμένα και σεβαστά απ’ όλους. Εξάλλου, όταν αγαπάς κάποιον πραγματικά το δέχεσαι ακριβώς όπως είναι, ενθαρρύνεις τα προτερήματα του και διορθώνεις τα μειονεκτήματά του. Όλοι το ξέρουν αυτό, και ειδικά τα παιδιά.
Εάν συμπεριφέρεται σαν «κακομαθημένο», τότε έχει ανάγκη από όρια και υπευθυνότητα
Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε χαρακτηρίσει κάποια παιδιά, με απίστευτη ευκολία, ως κακομαθημένα; «Μα καλά, δεν το βλέπουν οι γονείς τους να κάνουν κάτι;» αναρωτιόμαστε με υπεροψία. Όταν, όμως, οι συμπεριφορές του «κακομαθημένου» χτυπήσουν τη δική μας πόρτα, χάνουμε τη γη κάτω από τα πόδια μας. Ωστόσο, συμπεριφορές όπως το κλάμα όταν δεν του γίνεται το χατίρι ή φωνές και βία όταν αντιμετωπίζει μία δυσκολία, είναι ξεκάθαρα σημάδια πως χρειάζεται όρια και ασφάλεια.

Τι κάνουμε λάθος
Το λάθος είναι ένα, βασικό και πολύ πολύ συνηθισμένο: ξεχνάμε να βάλουμε κανόνες και να τους ακολουθούμε. Όλοι μέσα στο σπίτι υπακούν σε άγραφους καθημερινούς κανόνες για αρμονική συμβίωση, εκτός από το παιδί. Ξεγελιόμαστε επειδή είναι μικρό και χαριτωμένο και το αφήνουμε να κάνει ό,τι θέλει κι όπως το θέλει. Αδυνατούμε να του πούμε «όχι» και το παιδί αποκτά την πεποίθηση ότι ο κόσμος θα κάνει τα πάντα για τη δική του ευχαρίστηση. Σύντομα συμπεριφέρεται με εγωκεντρισμό, έχει ξεσπάσματα θυμού, δεν βοηθάει, δεν ικανοποιείται με τίποτα, προσπαθεί να χειραγωγεί τους γονείς του και αγνοεί τις εντολές και τους κανόνες.

Τι χρειάζονται πραγματικά
Όσο περίεργο κι ακούγεται, οι συμπεριφορές αυτές δεν είναι τίποτε άλλο από μία φωνή αγωνίας. Το παιδί μας είναι δυστυχισμένο και μας ζητάει απεγνωσμένα να του βάλουμε όρια και κανόνες. Θέλει να ακούσει το «όχι» εκεί που χρειάζεται και να βάλουμε φρένο στις παράλογες απαιτήσεις και συμπεριφορές του. Τα όρια είναι δικαίωμα κάθε παιδιού και με τον τρόπο του, τα διεκδικεί. Ορίστε τους κανόνες, εξηγήστε γιατί υπάρχουν, ακούστε τα συναισθήματά του, σταθείτε δίπλα τους αλλά μην υποκύπτετε. Με λίγα λόγια, βάλτε όρια.

Εάν θέλει να τα κάνει όλα τέλεια, έχει ανάγκη για αναγνώριση και αποδοχή
Πολλά παιδιά ξεσπούν άσχημα στο ενδεχόμενο μιας ήττας. Θέλουν να μην τα μαλώνει κανείς, να μην κάνουν ποτέ λάθη και να ολοκληρώνουν τα σχέδιά τους έτσι ακριβώς όπως τα έχουν οραματιστεί. Οτιδήποτε άλλο τα καταρρακώνει και οι αντιδράσεις τους είναι απρόβλεπτες. Μπορεί εμείς οι γονείς να χαιρόμαστε που έχουμε ένα τέλειο παιδί που δεν δίνει δικαιώματα, αλλά κατά βάθος γνωρίζουμε πως η τελειομανία του το κάνει δυστυχισμένο. Αυτό που λείπει από το παιδί είναι η αναγνώριση και αποδοχή που νομίζει πως θα αποκτήσει μόνο εάν τα κάνει όλα τέλεια.

Τι κάνουμε λάθος
Η έλλειψη επιβράβευσης και αναγνώρισης στην προσπάθειά του, επιδρά αρνητικά στο παιδί και το αγχώνει. Νιώθει πως ό,τι κι αν κάνει δεν είναι αρκετό, οπότε προσπαθεί όλο και πιο πολύ. Εάν δεν τα καταφέρει, μπορεί να αντιδράσει βίαια ή να κλειστεί στον εαυτό του. Τα ίδια αποτελέσματα μπορεί να έχει και η συνεχής επιβράβευση για όλα. Όταν τα «μπράβο» πέφτουν βροχή για όλες του τις συμπεριφορές, νιώθει πως του χαρίζεστε και κάνει ό,τι μπορεί για να κάνει την διαφορά.

Τι χρειάζονται πραγματικά
Το μόνο που χρειάζονται είναι αποδοχή και αναγνώριση. Δείξτε τους ότι τα αποδέχεστε και τα αγαπάτε ακόμα κι αν όταν κάνουν λάθη. Αναγνωρίστε την προσπάθειά τους και εστιάστε σε αυτήν. Σε αυτές τις ηλικίες είναι πιο σημαντική από το αποτέλεσμα! Το παιδί σας είναι, έτσι κι αλλιώς, τέλειο, ακόμα κι αν δεν τα κάνει όλα τέλεια.

Πηγή: mama365.gr

altsantiri.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι «Δεκαέξι Συνήθειες του Μυαλού»

Διττῆς δὴ τῆς ἀρετῆς οὔσης, τῆς μὲν διανοητικῆς τῆς δὲ ἠθικῆς, ἡ μὲν διανοητικὴ τὸ πλεῖον ἐκ διδασκαλίας ἔχει καὶ τὴν γένεσιν καὶ τὴν αὔξησιν, διόπερ ἐμπειρίας δεῖται καὶ χρόνου, ἡ δ' ἠθικὴ ἐξ ἔθους περιγίνεται, ὅθεν καὶ τοὔνομα ἔσχηκε μικρὸν παρεκκλῖνον ἀπὸ τοῦ ἔθους. Ἐξ οὗ καὶ δῆλον ὅτι οὐδεμία τῶν ἠθικῶν ἀρετῶν φύσει ἡμῖν ἐγγίνεται· οὐθὲν γὰρ τῶν φύσει ὄντων ἄλλως ἐθίζεται, οἷον ὁ λίθος φύσει κάτω φερόμενος οὐκ ἂν ἐθισθείη ἄνω φέρεσθαι, οὐδ' ἂν μυριάκις αὐτὸν ἐθίζῃ τις ἄνω ῥιπτῶν, οὐδὲ τὸ πῦρ κάτω, οὐδ' ἄλλο οὐδὲν τῶν ἄλλως πεφυκότων ἄλλως ἂν ἐθισθείη. Οὔτ' ἄρα φύσει οὔτε παρὰ φύσιν ἐγγίνονται αἱ ἀρεταί, ἀλλὰ πεφυκόσι μὲν ἡμῖν δέξασθαι αὐτάς, τελειουμένοις δὲ διὰ τοῦ ἔθους.

μετάφραση

Αριστοτέλης 

Η συνήθεια είναι ένα καλώδιο, υφαίνουμε ένα κομμάτι της κλωστής της κάθε μέρα και στο τέλος δεν μπορούμε να την κόψουμε. 

Σοφία Αντερά, Ουρανία Μπούγα. 

Horace Mann American Educator 1796-1859

Οι «Συνήθειες του Μυαλού» είναι 16 συμπεριφορές, που χαρακτηρίζουν έξυπνους και διακεκριμένους ανθρώπους. Εκπαιδευτικοί ερευνητές, υπό την καθοδήγηση του Arthur L. Costa, όρισαν τις «Συνήθειες του Μυαλού» ως δεξιότητες που σχετίζονται άμεσα με τη ζωή και είναι απαραίτητες για την επίλυση προβλημάτων και την αποτελεσματική συμμετοχή στην κοινωνία.

Προάγουν το στρατηγικό συλλογισμό, την οξυδέρκεια και διορατικότητα, την επιμονή και αποφασιστικότητα, τη δημιουργικότητα και την ανάπτυξη ποικίλων δεξιοτήτων. 

Η κατανόηση και η εφαρμογή των 16 «Συνηθειών του Μυαλού» παρέχουν στα άτομα ικανότητες για να αντιμετωπίσουν καθημερινές καταστάσεις της ζωής, να ανταποκριθούν σε κοινωνικές περιστάσεις και να κινηθούν με τρόπο που θα φέρει θετικά αποτελέσματα σε κάθε προσπάθεια τους (Arthur L. Costa and Bena Kallick, 2000).

Στο σχολείο της Gottsunda (στη Σουηδία) οι Συνήθειες του Μυαλού είναι μια προσφιλής μέθοδος στους μαθητές/τριες. Τα παιδιά, όπως και κάθε άνθρωπος, δοκιμάζοντας τις διάφορες συνήθειες, εντοπίζουν εκείνη που είτε υποσυνείδητα εφάρμοζαν ως τώρα, είτε ταιριάζει στον τρόπο σκέψης και λήψης αποφάσεών τους.

Επιπροσθέτως, γνωρίζοντας 16 συνήθειες αναπτύσσουν εφεδρικές στρατηγικές επίλυσης προβλημάτων, για να αντιμετωπίζουν προβλήματα, διλήμματα και καταστάσεις που απαιτούν αποφάσεις.

Μέσα από τις 16 «Συνήθειες του Μυαλού» και τη διδασκαλία τους στο σχολείο της Gottsunda οι εκπαιδευτικοί προσδοκούν να εφοδιάσουν τους μαθητές/τριες με στρατηγικές που έχουν αποδειχθεί βοηθητικές και να ενισχύσουν την ανάπτυξη ικανοτήτων που θα τους θα επιφέρουν θετικά αποτελέσματα στην προσαρμογή τους στο κοινωνικό σύνολο.
Συνοπτικά οι 16 «Συνήθειες του Μυαλού» είναι οι εξής:

1. Επιμονή: 

Η έννοια της επιμονής προσεγγίζεται ως την ικανότητα παραμονής σε μια προβληματική κατάσταση και την εφαρμογή διαφόρων στρατηγικών μέχρι την επίτευξη της επίλυσης της. Συχνά οι μαθητές/τριες σταματούν την προσπάθεια καθώς θεωρούν ότι «δεν μπορούν να το κάνουν». Η επιμονή επιφέρει την δοκιμαστική εφαρμογή και άλλων στρατηγικών μέχρι την επίλυση. Επίσης, ενισχύει την ικανότητα ανάλυσης μια κατάστασης και την ανάπτυξη μιας δομής για την αντιμετώπιση της.

2. Διαχείριση παρορμητικότητας: 

Είναι με άλλα λόγια η σκέψη πριν τη δράση, η κατανόηση του προβλήματος, των δεδομένων και των κατευθύνσεων που αυτό μπορεί να πάρει. Η συλλογή πληροφοριών και η δημιουργία πλάνου δράσης είναι τα πλεονεκτήματα που προσφέρει αυτή η συνήθεια. Όσο αφορά τους μαθητές/τριες τους δίνει το χρόνο να προσεγγίσουν τις εναλλακτικές επιλογές, να κρίνουν και να οργανωθούν. Προάγει την κατανόηση της κατάστασης πριν την αναζήτηση της λύσης της.

3. Ακρόαση με κατανόηση και ενσυναίσθηση: 

Πολλοί ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι η ακρόαση με κατανόηση και ενσυναίσθηση αποτελεί χαρακτηριστικό των πολύ έξυπνων ανθρώπων. Η συγκεκριμένη συνήθεια συνδυάζει την ακρόαση των όσων ο ομιλητής λέει και την κατανόηση των αιτίων, για τα οποία αυτά ειπώθηκαν, καθώς και των ιδεών που συνειδητά ή υποσυνείδητα ο ομιλητής προσπαθεί να μεταδώσει.

Είναι αυτό που ο Piaget ονομάζει «ξεπέρασμα του εγωκεντρισμού» (overcoming ego-centrism) και αναπτύσσει στα παιδιά την κριτική σκέψη, μειώνει την επίδραση των προκαταλήψεων και στερεοτύπων, ενισχύει την βαθύτερη και πληρέστερη γνώση του υπό συζήτηση θέματος και δίνει σαφή εικόνα των απόψεων και του τρόπου σκέψης του ομιλητή. 
Η συνήθεια αυτή μπορεί να καταστήσει οποιαδήποτε συζήτηση εκπαιδευτική διαδικασία και την εκπαιδευτική διαδικασία πολύ πιο αποτελεσματική.

4. Ευέλικτη σκέψη: 

Η προσαρμοστικότητα της σκέψης και η πλαστικότητα του ανθρώπινου μυαλού είναι ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του είδους μας. Στη συνήθεια αυτή ανήκει και η ταυτόχρονη επεξεργασία πληροφοριών αλλά και η αλλαγή της πορείας της σκέψης, όταν προκύπτουν νέα δεδομένα. 
Δυστυχώς, πολλοί μαθητές/τριες δυσκολεύονται να προσεγγίσουν ένα θέμα από διαφορετική προοπτική ή να κατανοήσουν και να δεχτούν την ύπαρξη και χρησιμότητα μιας εναλλακτικής.
Παρόλα αυτά η ικανότητα να αφήνουμε την υποκειμενικότητα μας και να βλέπουμε τα πράγματα από διαφορετική οπτική, αυτό που ο Piaget ονομάζει allocentrism, είναι απαραίτητη για την καθημερινή μας ζωή και αυξάνει τις πιθανότητες κατάληξης σε θετικό αποτέλεσμα

5. Σκέψη για τη σκέψη (μεταγνώση): 

Πρόκειται για μια εσωτερική συζήτηση, μια ανασκόπηση της πορείας μέσω της οποίας έφτασε κάποιος σε κάποιο συμπέρασμα, έλυσε ένα πρόβλημα ή πήρε μια απόφαση. 
Η ανασκόπηση αυτή συνήθως συνοδεύεται από κριτική αξιολόγηση και επαναπροσδιορισμό της διαδικασίας που ακολουθήθηκε ώστε να χρησιμοποιηθεί ανανεωμένη και πιο αποτελεσματική την επόμενη φορά. 
Η συνήθεια αυτή συμπεριλαμβάνει την γνώση των συναισθημάτων και των ιδεών αλλά και την πρόβλεψη των επιπτώσεων αυτών σε μια κατάσταση ή απόφαση.
Ο σχεδιασμός και η αξιολόγηση μια στρατηγικής, ο καθορισμός των βημάτων και των στοιχείων που αυτός χρειάζεται για αν είναι αποτελεσματικός φαίνεται πως είναι μια διαδικασία που ακόμα και ενήλικες δεν έχουν πετύχει (Whimbey, A. and Whimbey L. S. (1975). New York: Lawrence Erlbaum, Associates). Για τους μαθητές/τριες όμως οι μεταγνωστική σκέψη είναι απαραίτητη καθώς ενισχύουν την ανάπτυξη της αυτογνωσίας και εφαρμογής της κατάλληλης στρατηγικής και αντιστρόφως.

6. Προσπάθεια για ακρίβεια: 
Η προσπάθεια για ακρίβεια και τελειότητα συχνά ωθεί τους ανθρώπους σε έλεγχο, αξιολόγηση και αλλαγή προς το καλύτερο. 
Για αυτό το λόγο και είναι σημαντική ικανότητα για τους μαθητές/τριες. 
Μεταφέρει το ενδιαφέρον από την εκτέλεση μιας εργασίας στην δημιουργία κάτι ολοκληρωμένου και συντελεί σε καλύτερα αποτελέσματα και πιο επίμονους ανθρώπους, με υψηλότερους στόχους.

7. Διερώτηση: 
Η επιλογή του κατάλληλου ερωτήματος αποτελεί συνήθη δυσκολία τόσο σε ενήλικες όσο και σε παιδιά. Ο διαχωρισμός των δεδομένων και των στοιχείων που λείπουν και η διατύπωση του σωστού ερωτήματος που θα οδηγήσει στα στοιχεία αυτά είναι ο ορισμός της συνήθειας της διερώτησης. 
Τα παιδιά σπανίως μπαίνουν στη διαδικασία αυτή και για αυτό καταλήγουν να αναζητούν στοιχεία που δεν χρειάζονται. 
Η κατάκτηση της συνήθειας αυτής είναι η αρχή για το σχεδιασμό πορείας προς την επίλυση ενός προβλήματος.

8. Εφαρμογή προϋπάρχουσας γνώση σε νέες καταστάσεις: 
Η συνήθεια αυτή περιλαμβάνει την αναζήτηση προηγούμενης γνώσης, την αξιολόγηση της ως χρήσιμη ή μη στη συγκεκριμένη περίσταση και έπειτα την εφαρμογή της. 
Δυστυχώς πολλοί μαθητές/τριες συχνά αντιμετωπίζουν προβλήματα και καταστάσεις σαν να είναι η πρώτη φορά αν και προσφάτους έχουν ασχοληθεί με σχεδόν ίδια. 
Η ικανότητα να μάθουν από προηγούμενες εμπειρίες και να ξαναχρησιμοποιήσουν τη γνώση αυτή είναι βασική μέθοδος ανάπτυξης τόσο στη σχολείο όσο και στην καθημερινότητα.

9. Σκέψη και επικοινωνία με σαφήνεια και ακρίβεια: 
Πρόκειται για την ικανότητα να εκφράζεται κάποιος με σαφήνεια, χρησιμοποιώντας δόκιμους όρους, παραδείγματα και δίνοντας εξηγήσεις όπου αυτό χρειάζεται. 
Τόσο στο γραπτό όσο και στον προφορικό λόγο η αποφυγή γενικεύσεων, διαστρεβλώσεων και παραλείψεων χαρακτηρίζει μια καθαρή σκέψη η οποία είναι αποτέλεσμα ολοκληρωμένης άποψης, που έχει υποστεί κριτική επεξεργασία. 
Η απουσία ακρίβειας στο λόγο των μαθητών/τριών είναι ένδειξη επιφανειακής κατανόησης και απόψεων χωρίς βάσεις.

10. Συλλογή δεδομένων με όλες τις αισθήσεις: 
Οι περισσότερες πληροφορίες που συλλέγουμε προέρχονται από τις αισθήσεις και είναι αυτές που κινητοποιούν τη λειτουργία του εγκεφάλου. 
Δυστυχώς πολλοί μαθητές/τριες αρκούνται σε περιγραφές και δεν τολμούν να «δοκιμάσουν με τις αισθήσεις», να συμμετάσχουν σε καταστάσεις, γεγονός που περιορίζει κατά πολύ τα ερεθίσματα τους.

11. Δημιουργία, φαντασία, καινοτομία: 
Η δημιουργικότητα δεν βρίσκεται στα γονίδια. Είναι μια διαρκής προσπάθεια για βελτίωση, εύρεση εναλλακτικής και μια άρνηση συμβιβασμού με την αποτυχία. 
Οι δημιουργικοί άνθρωποι συνήθως έχουν εσωτερικά κίνητρα και ανοιχτούς ορίζοντες, καθώς αφήνουν τα έργα τους ανοιχτά σε κριτικές των άλλων.

12. Αντιμετωπίζοντας καταστάσεις με δέος και ενδιαφέρον: 
Το ενδιαφέρον για τον κόσμο γύρω μας αποτελεί το αρχικό κίνητρο για την γνώση και το «κυνήγι» της. Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι στις μέρες μας είναι «κλειστοί» στο ζήτημα της περαιτέρω μάθησης και θεωρούν συχνά τη γνώση άχρηστη. 
Η πιο χρήσιμη όμως γνώση προέρχεται με προσωπική αναζήτηση σε θέματα που προκαλούν δέος και ενδιαφέρον και η αναζήτηση αυτή συνοδεύεται από ευχαρίστηση. Το δέος αυτό μπορεί να αποτελέσει βασικό κίνητρο στην εκπαιδευτική διαδικασία.

13. Αναλαμβάνοντας ρίσκα με υπευθυνότητα: 
Πρόκειται για εκείνη την πλευρά του ανθρώπινου χαρακτήρα που δύσκολα συμβιβάζεται και επιθυμεί να αλλάξει τις καταστάσεις χωρίς να φοβάται την αποτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος. 
Σαφώς τα ρίσκα αυτά πρέπει να αξίζουν και να μην γίνονται χωρίς προηγούμενη σκέψη, ενώ και η εκτίμηση των εμποδίων είναι απαραίτητη. 
Η ανάπτυξη μιας τέτοιας συνήθειας από πλευράς των μαθητών/τριών είναι ευεργετικής σημασίας τόσο για την κριτική τους σκέψης όσο και για τη δημιουργικότητα και τη γενικότερη επιτυχία τους.

14. Αίσθηση χιούμορ: 
Η αίσθηση του χιούμορ είναι γνωστή ένδειξη εξυπνάδας. Δείχνει ανθρώπους που έχουν δυνατότητα να κάνουν συσχετίσεις, προβλέψεις και να αλλάζουν τις αναλογίες για αν προκαλέσουν γέλιο. 
Το χιούμορ έχει θετικές επιδράσεις στην ψυχολογία των ανθρώπων, απελευθερώνει τη δημιουργικότητα και αποτελεί μέσο κοινωνικοποίησης αλλά και επικοινωνίας. 
Η δυνατότητα να κατανοούμε ποτέ μια κατάσταση είναι πραγματικά αστεία είναι σημαντική, ειδικά για τα παιδιά που συχνά κάνουν χιούμορ με στοιχεία όπως η διαφορετικότητα και οι δυσκολίες των άλλων. Το δημιουργικό χιούμορ αντιθέτως βοηθά να αναγνωρίζουμε τις εναλλακτικές.

15. Αμοιβαία σκέψη: 
Πρόκειται για την εργασία σε ομάδες, την ανάπτυξη της συνεργατικότητας και του αισθήματος της αμοιβαιότητας. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό και λειτουργεί καλύτερα και αποτελεσματικότερα, όταν συνεργάζεται με τους υπολοίπους, καθώς κανείς δεν έχει πάντα όλες εκείνες τις πληροφορίες για να κρίνει μια κατάσταση. 
Η συνεργασία απαιτεί δικαιολόγηση των απόψεων, εναλλαγή των οπτικών γωνιών, κατανόηση και ενσυναίσθηση, ενώ και η αποδοχή μιας απόφασης με την οποία κάποιο μέλος δεν είναι σύμφωνο αποτελεί ένα δύσκολο στοιχείο της διαδικασίας αυτής.
Παρόλα αυτά, οι μαθητές/τριες σε καταστάσεις ομαδικής εργασίας αναπτύσσουν την κοινωνικότητα τους και τον αλτρουισμό, ανταλλάσουν απόψεις, μαθαίνουν να ακούν τους άλλους και να υποχωρούν για το καλό του συνόλου, συμμορφώνονται με κανόνες και τέλος ενισχύουν τις διοικητικές τους ικανότητες. 
Τα παιδιά πρέπει να μυούνται στην ομαδική εργασία, διότι μια τέτοια κατάσταση έχει ποικίλα οφέλη για αυτά και είναι πολύ κοντά σε αρκετά ρεαλιστικά περιβάλλοντα εργασίας.

16. Με ανοιχτούς ορίζοντες προς τη συνεχιζόμενη μάθηση: 
Η συνήθεια αυτή αναδεικνύει την αξία της συνεχιζόμενης δια βίου μάθησης. Οι άνθρωποι, που την κατέχουν, είναι ανοικτοί σε νέα γνώση, περήφανοι και ταπεινοί ταυτόχρονα να παραδεχθούν ότι δεν ξέρουν κάτι. 
Η επιλογή νέων στόχων και η επεξεργασία ποικίλων πληροφοριών ή η εφαρμογή διαφόρων στρατηγικών χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους αυτούς. 
Οι μαθητές/τριες μας πρέπει να αναγνωρίζουν την αξία της συνεχιζόμενης μάθησης, η οποία θα τους καθιστά ικανούς να παραμένουν ενεργά και παραγωγικά μέλη της κοινωνίας, ειδικά στις συνεχώς αναπτυσσόμενες κοινωνίες, που ζούμε σήμερα.

(απόσπασμα από τη μελέτη περίπτωσης δύο δημοτικών σχολείων στην Σουηδία, Πτυχιακή Εργασία για το ΑΠΘ/ΠΤΔΕ)
Ο σύνδεσμος του σχολείου είναι εδώ

Πηγή: tvxs.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μήπως το παιδί σας έχει «τεμπέλικο» μάτι;

Με τον όρο αμβλυωπία (τεμπελιά του ματιού) εννοούμε την κατάσταση εκείνη κατά την οποία το μάτι αν και είναι ανατομικά άρτιο υπολείπεται του άλλου ματιού σε οπτική οξύτητα…

Η αμβλυωπία εγκαθίσταται στην παιδική ηλικία και οφείλεται είτε σε μεγάλη διαφορά στην διάθλαση μεταξύ των δύο ματιών (συνήθως μεγάλη υπερμετρωπία με ή χωρίς αστιγματισμό) ή σε αποστέρηση της εικόνας λόγω συγγενών ανωμαλιών (συγγενής καταρράκτης, πτώση βλεφάρου κλπ.).
Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να εξηγήσουμε με απλά λόγια την πολύπλοκη διαδικασία της όρασης…

Στην παιδική ηλικία και μετά το πρώτο έτος όταν κοιτάμε ένα αντικείμενο το κάθε μάτι σχηματίζει την εικόνα του αντικειμένου και την αποστέλλει στον εγκεφαλικό φλοιό όπου είναι το κέντρο της όρασης.

Ο εγκέφαλος αναγνωρίζει ταυτόχρονα την εικόνα από το κάθε μάτι τις ταυτίζει την μία επάνω στην άλλη, τις συνθέτει και τις προβάλλει σαν μία εικόνα.

Στην περίπτωση κατά την οποία τα μάτια παρουσιάζουν διαφορετικού βαθμού διαθλαστική ανωμαλία συνήθως υπερμετρωπία με ή χωρίς αστιγματισμό, οι εικόνες που φθάνουν στον εγκέφαλο από κάθε μάτι διαφέρουν στην ευκρίνεια και στο μέγεθος με αποτέλεσμα ο εγκέφαλος να μην μπορεί να τις συνθέσει.

Στην περίπτωση αυτή…
παρατηρείται απόρριψη της εικόνας που προέρχεται από το μάτι με το μεγαλύτερο πρόβλημα με αποτέλεσμα το μάτι αυτό να περιέλθει σε μια λειτουργική αδράνεια. Η αμβλυωπία είναι τόσο μεγαλύτερη, όσο μεγαλύτερη η διαφορά διάθλασης που παρουσιάζεται στα δύο μάτια.

Για την θεραπεία της αμβλυωπίας επικρατεί η μέθοδος του αποκλεισμού του «καλού ματιού» για ορισμένες ώρες της ημέρας ώστε να δοθεί η δυνατότητα στο «τεμπέλικο μάτι» να δραστηριοποιηθεί.

Η θεραπεία αυτή δεν έχει νόημα να συνεχιστεί μετά την ηλικία των επτά (7) ετών δεδομένου ότι τότε ολοκληρώνεται η ωρίμανση του εγκεφαλικού φλοιού.

Πολλές φορές η διάγνωση της αμβλυωπίας γίνεται σε μεγάλη ηλικία όπου ο ασθενής έχει αποδεχθεί ότι το ένα μάτι υπολείπεται του άλλου σε οπτική οξύτητα. Αυτό συμβαίνει γιατί στην παιδική ηλικία όπου είναι η κρίσιμη περίοδος δεν έτυχε να εξεταστεί και να αντιμετωπιστεί ανάλογα.

Συμπερασματικά είναι απαραίτητο όλα τα παιδιά στην ηλικία των τεσσάρων (4) ετών να εξετάζονται από Οφθαλμίατρο για την πρόληψη και σωστή αντιμετώπιση της αμβλυωπίας.

Το άρθρο υπογράφει ο Κωνσταντίνος Ισμυρίδης – χειρουργός οφθαλμίατρος.
.........
protothema.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σταμάτα Ρεβύθη, η πρώτη γυναίκα Μαραθωνοδρόμος

Στις 10 Απριλίου του 1896, ο Σπύρος Λούης έγραψε ιστορία κερδίζοντας τον πρώτο ολυμπιακό μαραθώνιο αγώνα. Τερμάτισε σε 2 ώρες, 58 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα, ενώ σύσσωμο το Παναθηναϊκό στάδιο ζητωκραύγαζε. Την επόμενη μέρα, στη 1.30 το μεσημέρι, μία γυναίκα τερμάτισε έξω από το Παναθηναϊκό στάδιο, καθώς δεν της επιτράπηκε η είσοδος. Κανείς δεν την περίμενε για να πανηγυρίσει, εκτός από κάποιους αστυνομικούς, απ’ τους οποίους ζήτησε να υπογράψουν υπεύθυνη δήλωση ότι την είδαν να τερματίζει 5,5 ώρες μετά την εκκίνηση στον Μαραθώνα. Το όνομά της ήταν Σταμάτα Ρεβύθη και ήταν η πρώτη γυναίκα που έτρεξε Μαραθώνιο.

Η Σταμάτα Ρεβύθη καταγόταν από τη Σύρο. Ήταν 30 χρόνων και ζούσε φτωχικά στον Πειραιά, αλλά αναγκαζόταν συχνά να περπατά 9 χιλιόμετρα για να δουλέψει στην Αθήνα. Ο πρώτος της γιος πέθανε όταν ήταν 7 χρονών και το δεύτερο παιδί της ήταν μόλις 17 μηνών. Ήταν ξανθιά, με μεγάλα ματιά και πολύ αδύνατο σώμα. Οι εφημερίδες σχολίασαν ότι έμοιαζε μεγαλύτερη από την ηλικία της, λόγω των κακουχιών. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Αθανάσιο Ταρασουλέα που συνέλεξε στοιχεία για την άγνωστη μαραθωνοδρόμο, η Ρεβύθη αποφάσισε να συμμετάσχει στον αγώνα καθ’ οδόν προς την Αθήνα.
Κρατούσε στην αγκαλιά το παιδί της, όταν συνάντησε έναν δρομέα, ο οποίος της πρότεινε να τρέξει στον αγώνα και έτσι θα κέρδιζε χρήματα και δόξα. Ο βασιλιάς θα τη βράβευε, της είπε, και της έδωσε λίγα χρήματα για να τη βοηθήσει. Η Ρεβύθη αγαπούσε το τρέξιμο από μικρή και ήταν σίγουρη πως θα κατάφερνε να τρέξει τα 40 χιλιόμετρα από τον Μαραθώνα μέχρι το Παναθηναϊκό στάδιο.
Την παραμονή του αγώνα, στις 9 Απριλίου, έφτασε στον Μαραθώνα, ενώ η φήμη της είχε διαδοθεί και ο κόσμος περίμενε να τη γνωρίσει. Ο δήμαρχος προσφέρθηκε να τη φιλοξενήσει, ενώ οι δημοσιογράφοι έκαναν ουρά για να καταγράψουν τις δηλώσεις της.
Ήταν περήφανη γυναίκα και δεν δίστασε να απαντήσει στις κοροϊδίες ορισμένων αντρών. Όταν ένας δρομέας απ’ το Χαλάνδρι της είπε ότι το στάδιο θα ήταν άδειο όταν πια θα έφτανε, η Ρεβύθη τον συμβούλευσε να μην προσβάλει τις γυναίκες, γιατί και οι άνδρες είχαν ρεζιλευτεί απ’ τους Αμερικάνους, που τους κέρδιζαν σε όλα τα άλλα αθλήματα των Ολυμπιακών Αγώνων. Ένας δημοσιογράφος τη ρώτησε αν θα άντεχε να τρέξει χωρίς φαγητό και εκείνη δήλωσε πως είχε πεινάσει ξανά στη ζωή της. Όταν θήλαζε το παιδί της, δεν είχε ούτε ψωμί να φάει. Δεν ήταν συνηθισμένη περίπτωση γυναίκας, που εκείνη την εποχή δέχονταν τις προσβολές χωρίς να απαντούν.
Το επόμενο πρωί, ζήτησε την ευλογία του παπά της ενορίας, όπως και οι υπόλοιποι δρομείς. Ο παπάς αρνήθηκε όμως να την ευλογήσει με τη  δικαιολογία ότι η Ρεβύθη, επισήμως δεν ήταν εγγεγραμμένη στον αγώνα. Ούτε οι υπόλοιποι διοργανωτές δέχτηκαν να συμμετέχει. Την καθησύχασαν, λέγοντάς της πως θα τρέξει με άλλες γυναίκες, σε έναν αγώνα που θα διοργανωνόταν άλλη ημερομηνία. Ο αγώνας φυσικά δεν έγινε ποτέ και η Ρεβύθη έμεινε πίσω στον Μαραθώνα, όπου έμαθε για τον θρυλικό τερματισμό του Σπύρου Λούη και τα δώρα που θέλησε να του προσφέρει ο βασιλιάς. Η απόφαση να μη συμμετέχουν γυναίκες στους Ολυμπιακούς Αγώνες ανήκε στον αναβιωτή του θεσμού, Πιερ ντε Κουμπερτέν, που θέλησε να ακολουθήσει την παράδοση των αρχαίων διοργανώσεων, όπου στους αγώνες η συμμετοχή ήταν αποκλειστικά ανδρικό προνόμιο. Ο Κουμπερτέν ήταν επηρεασμένος από την αντίληψη της εποχής, η οποία παρουσίαζε τις γυναίκες ως το αδύναμο φύλο, που δεν θα άντεχαν τη σκληρή προπόνηση των αγώνων.

«Θα πάω στον Φιλήμονα για να βρει δουλειά στο παιδί μου»
Η Ρεβύθη δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια και έτρεξε τη μαραθώνια διαδρομή, αλλά την επομένη της διοργάνωσης. Ξεκίνησε μόνη της από τον Μαραθώνα, στις 8 το πρωί.
Για να κατοχυρώσει τον προσωπικό της αγώνα ζήτησε να της υπογράψουν μια δήλωση οι επίσημοι της περιοχής, που έλεγε ότι ξεκίνησε τον αγώνα. Συνέχισε με σταθερό ρυθμό και έφτασε στα Παραπήγματα, στο σημείο που σήμερα βρίσκεται το νοσοκομείο του Ευαγγελισμού. Στη συνέχεια οι αστυνομικοί έξω από το Παναθηναϊκό στάδιο δεν της επέτρεψαν να εισέλθει. Κουρασμένη, η Ρεβύθη τους ζήτησε μόνο άλλη μία υπεύθυνη δήλωση, που αποδείκνυε ότι είχε ολοκληρώσει τον αγώνα σε 5,5 ώρες. Στη συνέχεια τους είπε ότι θα πήγαινε κατευθείαν στον Τιμολέοντα Φιλήμονα, τον δημοσιογράφο και διανοούμενο που ήταν μέλος της οργανωτικής επιτροπής των αγώνων. Ήθελε να του εξιστορήσει το κατόρθωμά της και να ζητήσει δουλειά για την ίδια ή να εξασφαλίσουν με κάποιο τρόπο το παιδί της. Πήγε τρέχοντας μέχρι το γραφείο του, βγάζοντας τα παπούτσια της που είχαν διαλυθεί κατά τη διαδρομή.
Είναι άγνωστο αν η Ρεβύθη κατάφερε ποτέ να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον για το παιδί της. Όπως έγραψε και ο Αθανάσιος Ταρασουλέας, η πρώτη γυναίκα μαραθωνοδρόμος «χάθηκε στη σκόνη της ιστορίας».

Μελπομένη...
Ξένες εφημερίδες είχαν γράψει και μία άλλη γυναίκα που έτρεξε τον Μαραθώνιο, στην οποία έδωσαν το όνομα Μελπομένη. Το επίθετό της παραμένει άγνωστο, όπως και οποιοδήποτε άλλο στοιχείο για τη ζωή της. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα των εφημερίδων, έτρεξε πριν από τον επίσημο αγώνα, στα τέλη Φεβρουαρίου ή στις αρχές Μαρτίου.
Διήνυσε την απόσταση σε 4,4 ώρες, κάνοντας ένα μικρό διάλειμμα για να φάει κάτι πορτοκάλια. Δεν έχει εξακριβωθεί η εγκυρότητα των στοιχείων και πολλοί μελετητές θεωρούν ότι ήταν το ίδιο άτομο με τη Σταμάτα Ρεβύθη. Τη μάνα από τον Πειραιά που έτρεξε μόνη της για να κερδίσει τις προκαταλήψεις, το δικαίωμα στη ζωή και στον αθλητισμό. Το μεγάλο της έπαθλο ήταν ο τερματισμός, αν και τότε θα προτιμούσε και ένα σίγουρο μεροκάματο....

Πηγή: Μηχανή του Χρόνου
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι