Τραχανάς: Η αρχαιότερη πρόχειρη και πιο υγιεινή τροφή είναι ελληνική

Ο τραχανάς ανήκει στις παιδικές μας αναμνήσεις, αλλά όχι μόνο εκεί• μπορεί να μας τον μαγείρευε η γιαγιά μας και για εκείνη να αποτελούσε το γιατρικό για ό,τι μας ενοχλούσε, αλλά ο τραχανάς είναι κάτι πολύ παραπάνω: αποτελεί την αρχαιότερη πρόχειρη, αλλά πλήρως υγιεινή τροφή.

Είναι ένα είδος ζυμαρικού και απαντάται σε διάφορα είδη: γλυκός ή ξινός, χοντρός η ψιλός, νηστίσιμος ή μη. Τον μαγειρεύουμε κυρίως σαν σούπα, αλλά και σε πιο πηχτή μορφή. Το περίεργο είναι ότι αν και αποτελεί κατεξοχήν ελληνικό παραδοσιακό πιάτο, δεν σερβίρεται στις ελληνικές ταβέρνες, αλλά τον βρίσκουμε στα πιο γκουρμέ εστιατόρια.

Ο τραχανάς είναι φτιαγμένος από αλεύρι και γάλα και ουσιαστικά τον έφτιαχναν για να μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα το γάλα χωρίς να χαλάσει. Το αλεύρι μουσκευόταν με γάλα και ύστερα αποξεραινόταν στον ήλιο. Φτιάχνεται κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών, όπου η υψηλή θερμοκρασία προκαλεί ευκολότερα ζύμωση στο γάλα και στεγνώνει γρήγορα στη συνέχεια το μείγμα.

Ποια είναι τα οφέλη του τραχανά στην υγεία μας

Η τροφή αυτή έπαιζε πολύ σημαντικό ρόλο στην διατροφή και την επιβίωση των προγόνων μας• μάλιστα, σε αρκετές περιοχές της χώρας αποτελούσε τη βασική τροφή σε περιόδους πολέμων και οικονομικής δυσχέρειας.

Όμως, ο τραχανάς έχει ισχυρή θρεπτική αξία και γι’ αυτό καταναλώνεται σήμερα. Είναι πλούσιος σε υδατάνθρακες, πρωτεΐνη, φυτικές ίνες και συγκεκριμένα βήτα-γλυκάνη που παρέχει ενέργεια, αυξάνει τον κορεσμό και βοηθά στη διατήρηση των χαμηλών επιπέδων χοληστερίνης. Το ξινόγαλα επίσης περιέχει γαλακτοβάκιλλους που ενισχύουν την διαδικασία της πέψης και την πεπτική υγεία.

Επιπλέον, ο τραχανάς είναι καλή πηγή βιταμινών, όπως βιταμίνη Α, Β1 και ριβοφλαβίνης (Β2), η οποία έχει αντιγηραντικές, αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες και τονώνει τον μεταβολισμό και την εγκεφαλική λειτουργία. Τέλος, είναι πλούσιος σε καροτενοειδή, ουσίες με ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες που δρουν ενάντια στις ελεύθερες ρίζες. Δεν αποτελεί έκπληξη λοιπόν το γεγονός ότι ο Ιπποκράτης «συνταγογραφούσε» τον τραχανά, καθώς θα λέγαμε ότι μπορεί επάξια να λάβει την ιδιότητα της υπερτροφής.

Φωτογραφία: Wikipedia
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δασκάλα στις Φιλιππίνες περνά μέσα από ποτάμια και περπατά 2 ώρες για να φτάσει στους μαθητές της

Μία δασκάλα από τις Φιλιππίνες, η Elizabeth Miranda, περπατά δύο ώρες καθημερινά και περνά μέσα από 5 ποτάμια απλά και μόνο για να φτάσει στο σχολείο, στο οποίο διδάσκει. Παρά την καθημερινή κουραστική και επικίνδυνη αυτή διαδρομή προς την εργασία της, παραμένει αισιόδοξη ότι όλες της οι θυσίες θα επιδράσουν θετικά στους μαθητές της, γιατί η ίδια θεωρεί ότι θα δημιουργήσει μια αλυσίδα αλλαγών στην κοινότητά της.

Η ηρωίδα δασκάλα αναφέρει ότι το σώμα της έχει ήδη συνηθίσει σε αυτή τη δυσκολία• δυσκολεύεται μόνο όταν βρέχει επειδή τα ρεύματα γίνονται ισχυρότερα με τέτοιο καιρό. Αν και υπάρχουν ποτάμια που μπορεί εύκολα να περάσει, υπάρχουν ορισμένα στα οποία δεν μπορεί να μπει με τα πόδια, οπότε και ανεβαίνει πάνω σε ένα ειδικό σωσίβιο, που στα φιλιππινέζικη γλώσσα λέγεται salbabida. Η δασκάλα όμως είναι ευγνώμων αφού υπάρχουν κάτοικοι της κοινότητας που της δίνουν ένα χέρι βοηθείας, ώστε να περάσει τα ισχυρά ρεύματα κάθε πρωί.
Το σχολείο στο οποίο διδάσκει η Miranda βρίσκεται σε μια μικρή κοινότητα που δεν διαθέτει τις ανέσεις και τα εκπαιδευτικά εργαλεία που έχουν τα σχολεία της πόλης ή των μεγαλύτερων χωριών. Μάλιστα, η δασκάλα ανέφερε ότι πολλές φορές τα παιδιά δεν έχουν καν φαγητό. Παρά αυτές τις ελλείψεις, οι μαθητές είναι και πάλι δραστήριοι και χαρούμενοι που μαθαίνουν και που έχουν δασκάλα στη γειτονιά τους.
Υπάρχουν στιγμές που η Miranda θέλει να τα παρατήσει και αμφιβάλλει για το αν μπορεί να δημιουργήσει αλλαγή προς το καλύτερο. Παρά αυτές τις στιγμές αβεβαιότητας, εκείνη στρέφεται στους μαθητές της για να βρει την χαμένη της ελπίδα. Καθώς βλέπει συνέχεια το αυξανόμενο ενδιαφέρον των μαθητών της, μένει θετική ότι καταφέρνει να πείσει τα παιδιά να ερωτευτούν τη γνώση.

Η Miranda, τέλος, ελπίζει ότι οι άνθρωποι θα αρχίσουν να προσέχουν τις υπεράνθρωπες προσπάθειές της και θα τη βοηθήσουν στην αποστολή της να διδάξει τα παιδιά στο Sitio Barogante.

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εμείς μεγαλώνουμε τα θύματα, εμείς και τους θύτες. Τα παιδιά είναι καθρέφτες μας

Τα παιδιά είναι καθρέφτες μας

 Τα παιδιά μιμούνται στο σχολείο και στη συνέχεια στη ζωή τους αυτά που βλέπουν στο σπίτι τους. Το φαινόμενο του bullying δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί στα παιδιά αλλά πρωτίστως μέσα στην οικογένειά τους και στα σχολεία τους. Η αιτία του προβλήματος είναι η οικογένεια, το σύμπτωμα είναι το συμπεριφορά του παιδιού. Αντί λοιπόν να ασχολούμαστε με το σύμπτωμα ας κοιτάξουμε πως μπορούμε να βοηθήσουμε στη θεραπεία της αιτίας.

Εξάλλου το bullying είναι μόνο ένα από τα συμπτώματα που παράγεται από την προβληματική κατάσταση της οικογένειας.
Σας παραθέτουμε ένα παλαιότερο σχετικό βίντεο που είχε κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο και ακολουθεί ένα όμορφο άρθρο από το www.eyedoll.gr

Ο Γιώργος γύρισε από το σχολείο με μια σάκα γεμάτη ντροπή και οδυρμό. Τα ρούχα του μύριζαν εξευτελισμό.
Τα μάτια του κατακόκκινα και οι σκέψεις στο κεφάλι του ένα κουβάρι. Η μάνα του ήταν απασχολημένη στο τηλέφωνο, συζητούσε για τα ξενοπορτίσματα του άντρα της και ο πατέρας του απών, σε κάποιο συνέδριο ή κάποια ”παράνομη” συνάντηση.
Πήρε τον πόνο του αγκαλιά και κουλουριάστηκε μαζί του στο κρεβάτι, σε στάση εμβρυακή. Ο Γιώργος ενοχλεί τους συμμαθητές του -είναι που δεν τα πάει καλά στα ομαδικά αθλήματα ως υπέρβαρος και δυσκίνητος. Όχι, ο Γιώργος είναι χοντρός. Πρέπει να τιμωρηθεί.
Η Μαρία γύρισε σπίτι με ένα χαιρέκακο χαμόγελο και μια ικανοποίηση δίχως προηγούμενο, γεμάτη έξαψη, τα μάτια της άστραφταν. Έκανε τη Στελλίτσα να κλάψει για τη στραβή της μύτη, μπροστά σε όλο το τμήμα.
Ο καθηγητής δεν έδωσε σημασία, παιδιά είναι θα τα βρούνε κι εκείνος ενήλικας με αληθινά προβλήματα, ησυχία είπε μόνο για να επαναφέρει την τάξη και να αρχίσει το μάθημά του. Η Μαρία συνέχισε σαρκαστικά: “Που μας ήθελε και έρωτες, να, κοιτάξτε το όνομα του Πέτρου στα τετράδιά της!”.
Κρατούσε το εύρημα ψηλά, με το χέρι τεντωμένο, φουσκωμένη από υπερηφάνεια για τη σπουδαία της ανακάλυψη και φυσικά για την υπεροχή της έναντι της συμμαθήτριάς της. Ο Πέτρος ξέσπασε σε γέλια.
Η Στελλίτσα ήταν άσχημη.’Επρεπε να μάθει τη θέση της.
Ο Νίκος επέστρεψε σπίτι ως άλλος τροπαιοφόρος κατακτητής, τα μάτια του γυάλιζαν. “Κοίτα με μπαμπά, τα κατάφερα, έγινα σαν και σενα. Δυνατός και σκληρός με τους αδύναμους. Άρπαξα τα γυαλιά του Βασίλη και μετά τον χτύπησα που τόλμησε να διαμαρτυρηθεί. Το ίδιο δεν θα έκανες κι εσύ; Θυμάμαι τότε που στεναχωρήθηκα επειδή έσπασε το παιχνίδι μου και με τιμώρησες που έκλαιγα σαν να ήμουν κανένα κοριτσάκι. Ήμουν αδύναμος, είχες δίκιο μπαμπά. Μπαμπά, κοίτα με!”. Ο Νίκος ήταν κάποτε παιδί. Έπρεπε να μεγαλώσει.
Ο Βαγγέλης, δεν γύρισε σπίτι. Και ο Γιάννης, ο Κώστας, η Πόπη, το σκέφτονται κι αυτοί σοβαρά, κάποια στιγμή να μη γυρίσουν. Σχεδιάζουν κρυφά την απόδρασή τους, κάνουν σχέδια για τη μέρα που θα καταφέρουν να απαλλαχτούν από τους δυνάστες τους. Δεν ονειρεύονται ταξίδια και εκδρομές, ονειρεύονται τη φυγή, τη λύτρωση.
Η Λίτσα, ο Τάκης, ο Παύλος το γνωρίζουν, αλλά δεν μιλάνε. Θέλουν να επέμβουν, να στηρίξουν τους φίλους τους, αλλά φοβούνται. Είναι σκληρός ο κόσμος τους και δεν θα επιβιώσουν αν προβάλλουν αντίσταση. Άλλωστε, ποιος θα τους ακούσει, οι παιδικές φωνές δεν φτάνουν στα ενήλικα αυτιά. Οι μεγάλοι έχουν τις δικές τους έννοιες και δεν καταλαβαίνουν.
Κι όμως, κάποια στιγμή πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τα δικά μας προβλήματα και να ακούσουμε επιτέλους τις κραυγές της απόγνωσης πίσω από τη σιωπή. Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι. Καμιά ανοχή, καμιά δικαιολογία για την ντροπή που μαστίζει τα σπίτια και τα σχολεία μας, τις ζωές των ανθρώπων που γεννήθηκαν με την κατάρα να ζουν στον σάπιο κόσμο μας. Πρέπει να απαλλάξουμε επιτέλους την κοινωνία μας από την ασχήμια της και να καταλάβουμε -για όσους έχουμε μείνει ”πίσω” στα δικά μας παιδικά χρόνια-, πως δεν έχουμε να κάνουμε πια με παιδιά που πουλάνε αθώο τσαμπουκά και παίζουν πετροπόλεμο στις αλάνες.
Πλέον μιλάμε για βεντέτες, συμμορίες και πλήρη, αρρωστημένο εξευτελισμό, για ακραίες συμπεριφορές δίχως κανένα μέτρο και πολλές φορές, με την αποδοχή και το σιγοντάρισμα των γονιών. Επιβάλλεται να αλλάξουμε, ξεκινώντας πρωτίστως από εμάς τους ίδιους. Διότι το φαινόμενο της βίας και του τραμπουκισμού / μπούλινγκ, δεν πρόκειται να σταματήσει όσο εκτός από έλλειψη ενδιαφέροντος από τη μεριά των γονέων και των εκπαιδευτικών, υπάρχει και έλλειψη παιδείας στο κάθε σπίτι.
Αναφορές στους συνανθρώπους μας με χαρακτηρισμούς τύπου ο τάδε ο χοντρός, ο έτσι η αδερφή, συνιστούν ρατσισμό και καλλιεργούν ενδόμυχα τη βία. Τα παιδιά μας είναι ο καθρέφτης μας. Εμείς μεγαλώνουμε τα θύματα, εμείς και τους θύτες.

ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com
newsitamea.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς αντιμετωπίζεται ο πόνος στο αυτί ενός παιδιού

Η ξεκούραση και η φροντίδα στο σπίτι είναι συχνά ό,τι χρειάζονται τα παιδιά ηλικίας 2 ετών και άνω, όταν έχουν μια μόλυνση στο αυτί. Οι περισσότερες μολύνσεις αυτιών μπορούν να περάσουν χωρίς ιδιαίτερη θεραπεία.

Ο πόνος στο αυτί είναι κάτι που μπορεί να οφείλεται σε διάφορες αιτίες, αλλά συνήθως περνάει μετά από λίγο.

Εάν, ωστόσο, το πρόβλημα είναι πιο σοβαρό, τότε υπάρχουν ορισμένες κινήσεις που μπορείτε να κάνετε:

• Χρησιμοποιήστε παυσίπονα: Αναλγητικά που είναι μη-στεροειδή και αντιφλεγμονώδη αλλά και η ακεταμινοφαίνη θα βοηθήσουν το παιδί σας να αισθανθεί καλύτερα. Δίνοντας κάτι στο παιδί σας για τον πόνο πριν τον ύπνο είναι ιδιαίτερα σημαντικό.
• Εφαρμόστε θερμότητα στο αυτί, επειδή μπορεί να βοηθήσει με τον πόνο.
• Χρησιμοποιήστε μια ζεστή πετσέτα.
• Ενθαρρύνετε την ξεκούραση: Η ανάπαυση θα βοηθήσει τον οργανισμό του παιδιού να καταπολεμήσει την λοίμωξη.
• Χρησιμοποιήστε σταγόνες για τα αυτιά, αλλά προσοχή: Μην χρησιμοποιείτε σταγόνες χωρίς την πρότερη συμβουλή ενός γιατρού.

Εάν το παιδί σας δεν είναι καλύτερα μετά από μερικές ημέρες θεραπείας στο σπίτι, καλέστε τον γιατρό σας.

Πόνος στο αυτί: Φροντίδα κατά τη διάρκεια αεροπορικού ταξιδιού

Εάν το παιδί σας έχει μόλυνση στο αυτί πρέπει να κάνετε ταξίδι με αεροπλάνο, μιλήστε με το γιατρό σας σχετικά με το πώς να το βοηθήσετε να αντιμετωπίσει τον πόνο στο αυτί κατά τη διάρκεια του ταξιδιού.

Πηγή: iatropedia.gr

dailythess.gr

Γιατί μπαμπά; Ερωτήσεις παίδων... παιδεύουσι γονείς

Ο γενικός κανόνας είναι να λέμε την αλήθεια, αλλά να φροντίζουμε τον τρόπο που θα πούμε το οτιδήποτε. Να μην είναι τραυματικός ή τρομακτικός, αλλά ήπιος και αληθινός.

Οι ερωτήσεις των παιδιών είναι αμείλικτες και περιμένουν απαντήσεις. Ο μπαμπάς και η μαμά πρέπει να τα ξέρουν όλα και να τα ανακοινώνουν με βεβαιότητα και ειλικρίνεια. Ο πανικός, τα ψέματα, η αμηχανία και το άγχος δεν είναι καλοί σύμβουλοι. Υπάρχουν όμως δύσκολα και ευαίσθητα θέματα που χρειάζονται ειδική μεταχείριση. Όπως το θέμα του θανάτου.

-Μαμά, πότε θα ξαναδούμε τον παππού τώρα;

Στην περίπτωση του τετράχρονου Σπύρου, οι ιστορίες για τα οστά των δεινοσαύρων, που βρίσκονται δισεκατομμύρια χρόνια μετά θαμμένα στη γη, βοήθησαν καθοριστικά στο να κατανοήσει εύκολα κι ανώδυνα την εθιμοτυπία της ταφής των ανθρώπων. Όμως, όταν περνά από τη σκέψη του ότι αυτό θα συμβεί στη μαμά του, η συζήτηση κλείνει με κλάματα.

«Υπάρχει πάντα η αγωνία του γονιού να μην πληγώσει το παιδί. Ο γενικός κανόνας είναι να λέμε την αλήθεια αλλά να φροντίζουμε τον τρόπο που θα πούμε το οτιδήποτε. Να μην είναι τραυματικός ή τρομακτικός, αλλά ήπιος και αληθινός. Ειδικά για τον θάνατο, ένας πολύ καλός τρόπος προσέγγισης είναι τα παραμύθια», μας είπε ο Βασίλης Μαλαπέτσας, ψυχολόγος, που ασχολείται με τη συμβουλευτική γονέων.

Ακόμα κι αν έχουν εξοικειωθεί όμως με την έννοια του θανάτου, συχνά ο χωρισμός τα δυσκολεύει λίγο παραπάνω. Ο Κωνσταντίνος, 3 ετών, παρακολουθώντας τη συζήτηση μεταξύ της μαμάς του και της προσφάτως διαζευγμένης θείας του, αποφάσισε να παρέμβει.

-Θεία δεν είχες έναν άντρα;

-Είχα..

-Πέθανε;

«Σε ό,τι έχουμε να επικοινωνήσουμε στα παιδιά, το πρωταρχικό είναι να αισθανόμαστε εμείς άνετα. Στην περίπτωση ενός χωρισμού, που αφορά δύο, πρέπει όταν αποφασίσουν να μιλήσουν στο παιδί να είναι και οι δύο καλά με αυτό, να ξέρουν γιατί έχει γίνει και να το έχουν αποδεχτεί. Οταν η αλήθεια μεταφέρεται με απλά λόγια, όλα είναι εύκολα. Είναι σημαντικό να μην υπάρχει θυμός και εκδικητικότητα και να υπάρχει κοινός κώδικας επικοινωνίας», μας εξηγεί ο κ. Μαλαπέτσας που έχει έρθει αρκετές φορές καθημερινά αντιμέτωπος με παρόμοιες καταστάσεις.

Οι νέοι γονείς σήμερα εργάζονται πυρετωδώς, πριν καν γεννηθεί το παιδί, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν τα πιο δύσκολα σενάρια ερωτήσεων. Στην πράξη όμως τα παιδιά, τους πιάνουν σχεδόν πάντα απροετοίμαστους. Ο 6χρονος Κωνσταντίνος, ενώ έπαιζε στο χαλί του σπιτιού με τη μαμά του, κυριολεκτικά την αιφνιδίασε.

-Μαμά, μπορούν να παντρευτούν δύο άντρες;

H μαμά του, Λίνα Π., 37 ετών αναρωτιέται: «Να ενημερώνω το παιδί μου για τη νομοθεσία που εξελίσσεται; Μήπως είναι νωρίς να ειπωθεί κάτι που αφορά τη σεξουαλικότητα ή μήπως θα κατηγορηθώ ότι είπα ψέματα σε περίπτωση που το παιδί μου αναζητήσει άλλη πηγή πληροφόρησης;». Και συμπληρώνει: «Τα δικά μου παιδιά, λόγω του ότι τα γέννησα με καισαρική, γνωρίζουν ότι γεννήθηκαν από μια τομή στην κοιλιά μου. Εφόσον δεν έχουν ρωτήσει κάτι παραπάνω, δεν τους έχω μιλήσει για τον φυσιολογικό τοκετό και τη διαδικασία σύλληψης. Με προβληματίζει όμως αν πρέπει να τους λέω περισσότερα κι από όσα με ρωτούν». Τη λύση στο πότε και το πώς τη δίνουν οι ειδικοί.

«Συνήθως, όταν ένα παιδί σού κάνει μια ερώτηση, είναι έτοιμο να ακούσει την απάντηση. Από εκεί και πέρα όμως, οι γονείς βάζουν τους κανόνες και οριοθετούν την έκβαση της συζήτησης και την ποσότητα της πληροφορίας που θα αποκαλύψουν κάθε φορά», διευκρινίζει ο κ. Μαλαπέτσας.

Φαντασία και πραγματικότητα

Στο μυαλό των μικρών παιδιών οι σκέψεις και οι επιθυμίες δεν υπόκεινται σε κοινωνικές συμβάσεις και νόρμες. Η γραμμή μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας είναι λεπτή. Βλέποντας, για παράδειγμα, το αγαπημένο τους καρτούν να πραγματοποιεί ένα άλμα στο κενό και να πρωταγωνιστεί στην επόμενη σκηνή σαν να μη μεσολάβησε η πτώση, ίσως μπερδευτούν και πιστέψουν ότι η ζωή είναι παιχνίδι.

Ο Γιώργος, 4 ετών, γυρνώντας από τον παιδικό σταθμό ζωγράφιζε γαλήνιος, ενώ ο πατέρας του προετοίμαζε το μεσημεριανό φαγητό.

-Μπαμπά, από πού μπορώ να αγοράσω ένα όπλο;

-Τι το θες Γιώργο το όπλο;

-Να σκοτώσω τη δασκάλα μου που μου λέει συνέχεια τι να κάνω.

Στη συγκέντρωση Γονέων και Κηδεμόνων, λίγες μέρες μετά, ο πατέρας του Γιώργου πληροφόρησε τις δασκάλες για τις προθέσεις του μικρού. Εκείνες γέλασαν μεν, αλλά όχι με την καρδιά τους. Μια ερώτηση μπορεί να είναι μια έκκληση για βοήθεια, οπότε απαντώντας με ερώτηση μπορεί ένας γονιός να εξετάσει το κίνητρο.

«Η φαντασία παίζει κομβικό ρόλο στη διαδικασία ανάπτυξης του παιδιού. Από τη στιγμή που υπάρχει σωστή πλαισίωση και ο γονιός εξηγεί συχνά στο παιδί ποια είναι η πραγματικότητα, πολύ δύσκολα το παιδί θα κάνει κάποια ακραία πράξη. Όταν λέει κάτι ακραίο, το πιθανότερο είναι ότι θέλει να τραβήξει την προσοχή για κάποιον λόγο, να αναδείξει μια προβληματική κατάσταση ή να προκαλέσει, για παράδειγμα, τον μπαμπά του να έρθει στο σχολείο γιατί δυσκολεύεται να διαχειριστεί κάτι μόνο του», μας είπε ο κ. Μαλαπέτσας, σχολιάζοντας τη συγκεκριμένη ερώτηση του μικρού Γιώργου. «Συνήθως όλες αυτές οι αντιδράσεις κρύβουν από πίσω ότι το παιδί πιέζεται με την πραγματικότητα που βιώνει και αναγκάζεται να καταφύγει στη σφαίρα του φανταστικού για να την αντέξει».

Tα παραμύθια

Η μυθοπλασία και τα παραμύθια προτείνονται από τους ειδικούς για την εμπέδωση σκληρών πλευρών της πραγματικότητας. Η Λίζα Βάρβογλη, ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια, έχει γράψει παραμύθια με συμβουλές γύρω από θέματα που απασχολούν το παιδικό μυαλό αλλά και βιβλία για γονείς που θέλουν να νιώθουν έτοιμοι απέναντι σε κάθε απρόοπτη ερώτηση. Η καλή επικοινωνία, μας λέει η κα Βάρβογλη, κρύβεται σε μερικά μυστικά: «Ξεκινήστε κοιτώντας το παιδί σας στα μάτια και απευθυνθείτε του με το όνομά του, κάθε συζήτηση μαζί του πρέπει να γίνεται απρόσκοπτα, ακούστε με αγάπη, προσοχή και ευγένεια (περιμένετε πρώτα να ολοκληρώσει αυτό που λέει), αν έχετε θυμώσει μην ξεκινήσετε τη συζήτηση με το παιδί πριν ηρεμήσετε και αποφύγετε να συζητήσετε όταν είστε κουρασμένοι».

Αναφορικά με τον σχολικό εκφοβισμό, που δυστυχώς αντιμετωπίζουν πολλοί νέοι γονείς, η κα Βάρβογλη συμβουλεύει πώς να χειριστεί ένας γονιός μια ερώτηση όπως, «μαμά, γιατί δεν με παίζουν τα παιδιά στο διάλειμμα;».

«Τα ποσοστά του σχολικού εκφοβισμού ανεβαίνουν σταθερά και στη χώρα μας» περιγράφει η κα Βάρβογλη στο βιβλίο της «Καταπληκτική μαμά», που περιέχει πρακτικές συμβουλές για γονείς με παιδιά 6-9 ετών. «Τα περισσότερα παιδιά δεν λένε στους γονείς τους ότι έχουν γίνει στόχος εκφοβισμού. Μάθετέ του να λέει όταν χρειάζεται: ''Τώρα είναι η σειρά μου'', ''Δεν μου αρέσει αυτό που κάνεις'' ή ''Δεν μου αρέσει να μου μιλάς έτσι''. Εξηγήστε στο παιδί ότι δεν είναι ντροπή να του συμβεί κάποιο περιστατικό εκφοβισμού και ότι μπορεί να φύγει και να ζητήσει τη βοήθεια ενός ενήλικα».

Της Μαρίας Μουρελάτου

liberal.gr