Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (MoMA) προσφέρει δωρεάν online μαθήματα...

... και εικονικές επισκέψεις
Αν, αυτό τον καιρό, έχετε κουραστεί να κάνετε τα ίδια πράγματα κάθε μέρα, έχετε βαρεθεί να βλέπετε ταινίες και σειρές και θέλετε να κάνετε κάτι διαφορετικό και ενδιαφέρον αλλά, και να μάθετε κάτι καινούργιο, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στα δωρεάν online μαθήματα του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (ΜοΜΑ) μέσα από την πλατφόρμα Coursera και να αδράξε την ευκαιρία που σας προσφέρεται.

Μπορείτε να δείτε όλα τα μαθήματα εδώ
Πλούσιοι και όχι μόνο, συμπολίτες μας, προσφέρουν χρήματα για να αγοραστεί ιατρικός εξοπλισμός για τα νοσοκομεία, άλλοι προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, άλλοι τρόφιμα, άλλοι τα ενοικιαζόμενα δωμάτια και τα ξενοδοχεία τους και άλλοι την τέχνη τους, προκειμένου να ανακουφίσουν με όποιο τρόπο μπορούν, τους συνανθρώπους τους που υποφέρουν αυτή την περίοδο. Όλοι δίνουν από αυτό που έχουν!

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, το οποίο παραμένει κλειστό όπως και τα περισσότερα μουσεία στον κόσμο, αποφάσισε να διαθέσει στους online επισκέπτες του εικονικές περιηγήσεις στους χώρους του, να τους δώσει πρόσβαση στη βιβλιοθήκη του αλλά και να τους προσφέρει δωρεάν online μαθήματα.

Τα μαθήματα αυτά που είναι εννέα στον αριθμό, ολοκληρώνονται μέσα σε 12 – 38 ώρες και οι ενδιαφερόμενοι έχουν τη δυνατότητα να τα παρακολουθήσουν με τον δικό τους ρυθμό, είναι τα παρακάτω:

• Fashion as Design
• In the Studio: Postwar Abstract Paining
• What is Contemporary Art?
• Art & Ideas: Teaching with Themes
• Art & Inquiry: Museum Teaching Strategies For Your Classroom
• Seeing Through Photographs
• Art & Activity: Interactive Strategies for Engaging with Art Modern
• Art & Ideas Sheying (taught in Chinese)

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ανάμεσα στην Αγάπη και τον Φόβο...

... σκέψου ποια είναι η επιλογή σου!

Ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον 

( Α΄ Ἰωαν. 4,18)

Πολλές οι σειρήνες που θέλουν να πάρουν τα αυτιά μας.
Μεγάλη η πλάνη που πλανιέται στον αέρα, μα αν είσαι καθαρός φεύγεις μακριά απ’ το δύσοσμο άρωμά της.
Πολλοί οι φωστήρες μα γέμισαν τον κόσμο με σκοτάδι βαθύ.

Αν δεν ξύπνησες στην ώρα σου, τώρα είναι η ώρα.
Αν σου δημιουργούν δυσκαμψία τα σχοινιά στα πόδια και στα χέρια σου, τώρα είναι η ώρα να τα κόψεις.
Αν θες να αναπνεύσεις καθαρό αέρα, πέτα τις μάσκες του οξυγόνου· έτσι κι αλλιώς έχουν ημερομηνία λήξης.
Αν θες να λέγεσαι άνθρωπος με το Α κεφαλαίο, τότε γύρνα τη ματιά σου προς τα μέσα και προς τα πάνω· εκεί βρίσκεται η Αλήθεια!
Αν δεν το συνειδητοποίησες, δύο βασικά συναισθήματα υπάρχουν, η αγάπη και ο φόβος.

Αν επιλέξεις τον φόβο, τα σχοινιά θα γίνουν θηλιά που θα σε πνίξει.

Μα αν επιλέξεις την αγάπη, πες μου ποιο σχοινί θα έχει τη δύναμη να κρατήσει τη θεϊκή ορμή σου, την ψυχική σου δύναμη, την ακλόνητη πίστη σου, το υψηλό σου φρόνημα;

Μας δόθηκε χρόνος αγαπημένε μου άνθρωπε, φρόντισε αυτή τη φορά να τον αξιοποιήσεις σωστά!

Άρχισαν να βαράνε τα ξυπνητήρια εντός.
Τ’ ακούς;
Μα κοίτα να πεταχτείς επάνω αυτή τη φορά, έτοιμος για δράση και να μην το κλείσεις, όπως έχεις κάνει τόσες και τόσες φορές, το ξυπνητήρι.
Η ευκαιρία είναι εδώ, άπλωσε το χέρι σου και άδραξέ την!
Η επιλογή είναι δική σου Άνθρωπε!

Λίνα Παυλοπούλου

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο άνθρωπος που δεν έχει επαφή με τα συναισθήματά του, δεν μπορεί να έχει επαφή με κανέναν

Ακηδία, για κάποιους άγνωστη λέξη, βιωματικά όμως γνωστή για πολλούς. 

Σε απλή εξήγηση σημαίνει τη μη φροντίδα του εαυτού.
Ένας μη φροντισμένος άνθρωπος, ένας άνθρωπος που δεν έχει ουσιαστικά επαφή με τα συναισθήματά του, με τις ανάγκες του, με αυτό που ζητά η ψυχή του, πώς μπορεί να έρθει σε αληθινή επαφή με τον συνάνθρωπο;

All The Lonely People

Το δυσκολότερο σήμερα, είναι να νιώσουμε. Δε νιώθουμε, προσπερνάμε. 
Δεν συνδεόμαστε με το συναίσθημα. Φοβόμαστε να το βιώσουμε.

Άραγε όταν ακούς μια θλιβερή είδηση, τι νιώθεις; 

Όταν ακούς ένας συνάνθρωπος βιάστηκε, κακοποιήθηκε, αρρώστησε, κινδυνεύει η ζωή του, πέθανε, τι νιώθεις;
Όταν ακούς μια ευχάριστη είδηση, τι νιώθεις; 

Όταν ακούς ότι κάποιος προχώρησε στη ζωή του, τα κατάφερε με κάτι δύσκολο, ξεπέρασε μια ασθένεια, τι νιώθεις;

Οι άνθρωποι έχουν τις δικές τους ζωές, είναι κλεισμένοι στον μικρόκοσμό τους και με αυτόν προσπαθούν να επικοινωνήσουν. 

Όσο καλά ή όχι μπορούν εκεί να συνδιαλέγονται, το ίδιο καλά ή όχι μπορούν να έρχονται σε επαφή και με το ευρύτερο περιβάλλον.

Είναι πολύ καταστροφική αυτή η τάση του ανθρώπου να κουκουλώνει τα συναισθήματά του και να μη μπορεί να επικοινωνήσει με τους γύρω του. Βρίσκει ένα σωρό τρόπους για να το κάνει αυτό. Ας σκεφτεί ο καθένας για τον εαυτό του, πώς το πράττει.
Όμως εκεί δεν βρίσκεται ποτέ η λύση, ούτε στο κακής ποιότητας ή πολλής ποσότητας φαγητό που θα καταναλώσεις, ούτε στις εφήμερες σχέσεις, ούτε στο αλκοόλ και γενικά σε καμία κατάχρηση ή εξάρτηση.

Σίγουρα κάνοντας αυτά, αυτόν που πρώτα προσπερνάς, είναι τον εαυτό σου. Παλεύει να σε κάνει να νιώσεις κι εσύ συνεχίζεις με το εγώ σου να σκεπάζεις τη φωνή του κάνοντας τα ίδια και τα ίδια, συνθλίβοντάς τον με χίλια δυο, μην τυχόν και σταθείς να τον ακούσεις.
Ναι, να τον ακούσεις. Τρέμεις και μόνο στην ιδέα από αυτά που έχει να σου πει και τρέχεις μονίμως για να αποφύγεις την αλήθεια.

Αγαπημένε μου άνθρωπε, όσο και να τρέχεις, όσο και να κρύβεσαι, η αλήθεια είναι εκεί, μέσα σου, και όσο “καλά” επιλέγεις να τη φιμώνεις, η αλήθεια από τη φύση της έχει την τάση να λάμπει πάντα.

Η επιλογή είναι δική σου. Για πόσο θα επιλέγεις να κρύβεσαι στη σπηλιά σου και να προσπερνάς τα συναισθήματά σου, όταν η αλήθεια είναι μόνο μία και σου φωνάζει: Νιώσε!

Λίνα Παυλοπούλου
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς εκφράζονται τα Παιδιά σε αυτή τη Δύσκολη Περίοδο της Πανδημίας.

Γράφει η Λουκία Αποστολίδη, Ψυχολόγος, Επιστ. Συνεργάτης του Τμήματος Πρόληψης Παιδικής & Εφηβικής Παχυσαρκίας, Παιδιατρικό Κέντρο Αθηνών.
.............
Το Οικογενειακό Σύστημα αντιμετωπίζει ένα παιχνίδι σχέσεων με μέτρα περιορισμού που δοκιμάζουν τις εσωτερικές σχέσεις, πολλοί γονείς αναρωτιούνται για το πώς η παγκόσμια αυτή κρίση θα επηρεάσει τα παιδιά τους στο τώρα και στην ζωή τους μελλοντικά.
............

Όλοι μας, όπως και τα παιδιά μας βιώνουμε την απώλεια της παλιάς πραγματικότητας μας, της καθημερινότητάς μας. Τα παιδιά υποφέρουν από την απώλεια της έως τώρα γνώριμης ύπαρξής τους, των φίλων τους και της καθημερινής τους ρουτίνας.

Όταν τα παιδιά είναι σε δυσκολεμένη ψυχική κατάσταση, δεν έχουν μάθει να εκφράζονται λεκτικά και να επικοινωνούν τη δυσκολία τους και το συναισθηματικό τους βάρος, συνήθως τα παραπάνω εκφράζονται έμμεσα στο σώμα τους και σε συμπεριφορές έμμεσες.

Οι διάφορες συνθήκες στις οποίες μπορεί να βρεθούν τα παιδιά είναι οι εξής:

Παλινδρόμηση: 

Συμπεριφορές που πιστεύατε ότι το παιδί σας είχε αφήσει πίσω αναπτυξιακά, μπορεί ξαφνικά να επανεμφανιστούν. 

Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει το πιπίλισμα του δαχτύλου, την ανάγκη ενός συμβολικού αντικειμένου-παιχνιδιού για συναισθηματική ανακούφιση, βρέξιμο του κρεβατιού κλπ. 

Η παλινδρόμηση είναι φυσιολογική κατά τη διάρκεια περιόδων άγχους και αβεβαιότητας.

Διαταραχή στην όρεξη: 

Όταν τα πράγματα δεν είναι καλά, τα πρώτα που μπορεί να επηρεαστούν είναι η όρεξη για φαγητό και ο ύπνος. 

Οι γονείς πρέπει να παρακολουθούν τις αλλαγές στις διατροφικές συνήθειες του παιδιού, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας όρεξης ή της επιπλέον ανάγκης για φαγητό. Αυτό είναι σύνηθες σε μεγαλύτερα παιδιά και εφήβους.

Θέματα στον ύπνο: 

Οι διαταραχές του ύπνου είναι συχνές σε δύσκολες περιόδους, επομένως τα παιδιά μπορεί να παρουσιάσουν αϋπνία, εφιάλτες, ξύπνημα τη νύχτα ή άλλες νέες συνήθειες.

Αλλαγές στη διάθεση: 

Οι συμπεριφορές που χρειάζεται να παρατηρήσετε περιλαμβάνουν εκρήξεις θυμού, ξαφνικές στιγμές κλάματος, ευερεθιστότητα για πράγματα που πριν δεν ήταν σημαντικά, απώλεια ενδιαφέροντος για αγαπημένες δραστηριότητες και απομόνωση από άλλους. 

Αναζητήστε αλλαγές στη φυσιολογική ιδιοσυγκρασία ή τη διάθεσή τους και λάβετε υπόψη ότι το άγχος αναδεικνύει ακόμη περισσότερο ό,τι συμβαίνει εσωτερικά μας.

Εκδραμάτιση: 

Οι γονείς μπορεί να παρατηρήσουν μια αύξηση στη διαταραχή της διάθεσης, τις συναισθηματικές εκρήξεις λόγω του άγχους της κατάστασης. 

Τα παιδιά μπορεί να αρχίσουν να πιέζουν τα όρια, να εμφανίζουν υψηλότερα επίπεδα επιθετικότητας, να μην υπακούσουν σε οδηγίες ή να μπαίνουν σε μεγαλύτερη αντιμαχία με τα μέλη της οικογένειας.

Ανάγκη για επιβεβαίωση-καθησυχασμό: 

Τα παιδιά μπορεί να εκφράσουν ανησυχία για την υγεία τους ή για τους άλλους, το μέλλον ή ακόμη και το θάνατο. 

Η αύξηση των ερωτήσεων που αναζητούν καθησυχασμό συχνά αποτελεί ένδειξη εσωτερικού άγχους, επομένως είναι σημαντικό οι γονείς να είναι παρόντες για να προσφέρουν αυτή τη διαβεβαίωση και μια αίσθηση σταθερότητας.

Τάση για προσκόλληση: 

Ίσως να παρατηρήσετε αύξηση της προσκολλημένης συμπεριφοράς. Μπορείτε να παρατηρήσετε εάν το παιδί σας σας ακολουθεί από δωμάτιο σε δωμάτιο και δυσκολεύεται εάν δεν έχετε οπτική επαφή. Αυτές οι αλλαγές στη συμπεριφορά προσκόλλησης μπορεί να είναι συχνές σε δύσκολες και αβέβαιες καταστάσεις.

Απόσυρση: 

Μερικά παιδιά μπορεί να μην αντέχουν να έχουν επαφή με αυτή την άσχημη πραγματικότητα και να επιλέξουν (ασυνείδητα) να αγνοούν τα μέλη της οικογένειας στο σπίτι τους ή να επιλέξουν να απορρίψουν την ευκαιρία να συνδεθούν με τους αγαπημένους τους ουσιαστικά. 

Μπορεί να αποσυρθούν και να υποχωρήσουν στα δωμάτιά τους για να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο σε ατομικό παιχνίδι και τεχνολογία.

Δυσκολία στην εστίαση: 

Είναι αναμενόμενο τα μεγαλύτερα παιδιά και οι έφηβοι μπορεί να δυσκολευτούν να επικεντρωθούν σε εκπαιδευτικά καθήκοντα ή να αναβάλλουν πράγματα καθώς αποσπώνται εύκολα. 

Μπορεί να αντιμετωπίσουν προβλήματα με την προσοχή, τη συγκέντρωση και την εκμάθηση, αφού το μυαλό τους βρίσκεται σε υπερλειτουργία λόγω της στρεσσογόνας περιόδου.

Παράπονα για σωματικά συμπτώματα: 

Τα παιδιά μπορεί να έχουν περισσότερα παράπονα για πονοκεφάλους, στομαχικούς πόνους και λιγότερη ενέργεια. 

Αυτά είναι πραγματικά, αλλά πιθανότατα δεν οφείλονται σε κανένα ιατρικό λόγο αλλά σε ψυχοσωματικές αντιδράσεις.

Αυτή είναι η πραγματικότητα μας αυτή τη στιγμή, και σαν γονείς πρέπει να είμαστε εκεί με αλληλεγγύη και εγγύτητα να στηρίξουμε αυτό που συμβαίνει και στα παιδιά μας, τα οποία μπορεί να πλήττονται περισσότερο τελικά, αφού δεν έχουν καθιερώσει ήδη σαν ώριμα ενήλικα άτομα τους δικούς τους μηχανισμούς αντιμετώπισης των δυσκολιών. 

Ενδεχομένως να μην έχουν μάθει ακόμη τι τους κάνει καλό, ποια συνθήκη τα χαλαρώνει και τους αποφορτίζει, πώς εμπνέονται και τι τα ηρεμεί, ώστε να τα χρησιμοποιήσουν σαν εργαλεία αυτορρύθμισης.

Οι κρίσεις μας επιτρέπουν να ανακαλύψουμε ικανότητες για ανθεκτικότητα, προσαρμοστικότητα και αλλαγή. 

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που μας επιτρέπει να εξερευνήσουμε μέσα στην οικογένεια όχι μόνο δυσκολίες που υπήρχαν ήδη, αλλά και πολλές ανθεκτικές ικανότητες που δημιουργούν νέες σχέσεις.

iatriko
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η παιδική Ανεμελιά και τα Μαθητικά Χρόνια το μεγαλύτερο Θύμα του Covid-19

Γράφει η Ελένη Καραγιάννη*

Διαβάζουμε πολλές φορές ιστορίες σχετικά με τα μαθητικά χρόνια των δεκαετιών που περάσανε. Κάθε δεκαετία έχει και τις δικές της μνήμες.

Πειράγματα, παιχνίδια, παιδικοί έρωτες, αγωνία στα θρανία για το μάθημα, ανταγωνισμοί, εξετάσεις, αναμνήσεις με τους συμμαθητές, δασκάλους και καθηγητές μας. 

Το καθημερινό μας άγχος για το πώς θα πάει η μέρα μας, το φροντιστήριο. Ακόμα και η αγωνία της παρέλασης, οι μαθητικοί αγώνες και η προσμονή για τις διακοπές του Πάσχα.

Αυτά όλα τα ζούσαμε, μας συντρόφευαν στο μεγάλωμά μας και γίναμε αυτοί οι άνθρωποι που είμαστε σήμερα. Ιστορίες και εμπειρίες των σχολικών και μαθητικών μας χρόνων μας συντροφεύουν μέχρι και σήμερα και τις διηγούμαστε με γέλια και δάκρυα στα μάτια.

Άλλωστε τα παιδικά βιώματα λειτουργούν και ως μαθήματα ζωής για τα μετέπειτα χρόνια μας. 

Τα βιώματα είναι το όχημα της μάθησης. 

Τα παιδιά στο σχολείο μαθαίνουν να λειτουργούν μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο εκτός από τις γνώσεις που αποκομίζουν από την εκπαίδευση. Το κάθε παιδί άλλωστε προέρχεται από διαφορετική οικογένεια.

Στις σχολικές τάξεις γίνεται όλη η δουλειά αναδόμησης και διαμόρφωσης χαρακτήρων.

Τα παιδιά εντάσσονται σε μικρές κοινωνίες και προσπαθούν να προσαρμοστούν και να συνυπάρξουν μέσα στις τάξεις ανεξάρτητα από το βαθμό διαφορετικότητας, με τη βοήθεια των δασκάλων και καθηγητών τους. 

Η τάξη λειτουργεί σαν μία μικρή ορχήστρα με διαφορετικά μουσικά όργανα και μαέστρο τον δάσκαλο. Ο δάσκαλος θα πρέπει να αναδείξει τα καλά χαρακτηριστικά του κάθε παιδιού, οδηγώντας τα παιδιά στα μονοπάτια της γνώσης.

Τα κοινωνικά πρότυπα και στερεότυπα της κοινωνίας μας υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Στο σχολείο τα παιδιά βιώνουν τα κοινωνικά στερεότυπα και τις κοινωνικές ανισότητες και εκτός των άλλων μαθαίνουν ν’ αντιμετωπίζουν καταστάσεις που συνδέονται με όλα αυτά και διδάσκονται την ενσυναίσθηση. 

Αναπτύσσονται συναισθηματικά και κοινωνικά μέσα παράλληλα μέσα από την κοινωνική επαφή και τη δια ζώσης παρουσία τους στις τάξεις.

Κατά τη διάρκεια της Καραντίνας, οι μαθητές τήρησαν τα μέτρα και βίωσαν για ένα δημιουργικό εξάμηνο της ζωής τους την Κοινωνική Απομόνωση. Γιατί το εξάμηνο ή τετράμηνο δεν είναι μόνο ο ένας μήνας της Καραντίνας αλλά το πριν και το μετά. Αυτό ήταν πρωτόγνωρο.

Είμαστε μία κοινωνία που απότομα αφαίρεσε την παιδική ξεγνοιασιά από τα παιδιά. Τα έφερε αντιμέτωπα με την νέα κοινωνική πραγματικότητα. 

Αναρωτιόμαστε αν προετοιμάζονται οι επόμενες γενιές για κάτι νέο που θ’ ακολουθήσει… ή απλώς πρόκειται για μια μικρή παρένθεση αναγκαία για την επιβίωσή μας. Όπως και να χει τα πράγματα δεν θα είναι ποτέ τα ίδια.

Κι ενώ για χρόνια συζητάμε τους κινδύνους από τον κοινωνικό αποκλεισμό ή ακόμα και την ψηφιακή εποχή και τον εθισμό στο διαδίκτυο, συμμορφωθήκαμε για λόγους επιβίωσης σε Κοινωνική Απομόνωση και Καραντίνα εξαιτίας του Κορωνοϊού ή άλλως Covid-19. 

Μεταφέραμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την τάξη και το μάθημα στο Η/Υ των παιδιών στα σπίτια τους. Η μάθηση από διά ζώσης έγινε εξ αποστάσεως και μέσω διαδικτύου. Μοιάζει όχι σαν να είδαμε το είδωλο της κοινωνίας μας σ’ έναν καθρέπτη αλλά σαν να γίναμε εμείς ο καθρέπτης της κοινωνίας μας.

Το παρόν, όταν θα γίνει παρελθόν, θα βρει τα παιδιά στην ενήλικη ζωή τους ν’ αφηγούνται τις μνήμες από την κοινωνική απομόνωση και το χειρότερο είναι πως το άγχος ν’ αποφύγουν τις συναναστροφές με τους συμμαθητές τους, τους συναθλητές τους, ακόμα και τους οικείους τους συγγενείς παππούδες αλλά και με κάθε συνάνθρωπό τους θα τους έχει γίνει συνήθεια.

Ίσως μία ανάπαυλα να «ξεκούρασε» λίγο τα παιδιά από τις δραστηριότητές τους, αλλά τα περιόρισε μακριά από τα σχολεία τους, τους συμμαθητές και δασκάλους τους δηλαδή τη ζωή τους. 

Τρομάζω να σκεφτώ τις συνέπειες στην ψυχοσύνθεση των παιδιών που ζουν σε οικογένειες με κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Αυτά έχουν το σχολείο φωτεινό δρόμο για ελπίδα και για τη ζωή.

Συγχωρέστε με, δεν είμαι ειδική παιδαγωγός ούτε ψυχολόγος. Είμαι μητέρα και μέσα από το μεγάλωμα του παιδιού μου ξαναζώ μνήμες δικές μου. 

Συγκρίνω σαν ταξιδιώτης μέσα στο χρόνο και προσπαθώ να συντελέσω κατά τρόπο σωστό στην ανατροφή του παιδιού μου διορθώνοντας δικά μου λάθη. 

Άλλωστε οι γονείς είμαστε και κηδεμόνες και αδέρφια σύμφωνα με τη Χριστιανική Ορθόδοξη θρησκεία μας και οφείλουμε ν’ αφήσουμε μια κοινωνία παρακαταθήκη στα παιδιά μας. 

Είμαστε ένα πέρασμα στη ζωή στη δύσκολη αυτή συγκυρία που βιώνουμε όλοι κι αναλωνόμαστε πολλές φορές σε πράγματα μικρά χάνοντας την ουσία.

Αν είχαν μορφή η παιδική ηλικία, τα παιδικά και σχολικά μας χρόνια πώς θα ήταν άραγε; Αν βλέπαμε την εικόνα ή μήπως η εικόνα είμαστε εμείς και τι εικόνα δώσαμε στους επόμενους μέσα απ’ αυτή τη συγκυρία; Θεωρώ ότι έχουμε ευθύνη για το παρόν και το μέλλον των παιδιών μας. 

Το δίδαγμα ίσως του φετινού «Χριστός Ανέστη», ίσως να είναι αυτό ακριβώς. Νικήσαμε τον θάνατο και τον Κορωνοϊό μέσα από τη στάση μας και την Κοινωνική Απομόνωση... 

Ίσως όμως ήρθε η ώρα ν’ αναστηθούμε κι εμείς σαν κοινωνία και να προχωρήσουμε για το καλό των παιδιών μας και του μέλλοντός μας, χωρίς να χαθούν οι αξίες και οι παραδόσεις μας.

* Αθλήτρια Τριάθλου, Απόφοιτη Τμ. Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Απόφοιτη ΑΣΠΑΙΤΕ παρ. Ρόδου

rodiaki
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι