Πώς δεν θα χάσω την ψυχραιμία μου με το παιδί;

Μικρά τρικ που θα σας βοηθήσουν να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας με το παιδί, ακόμα και αν εκείνο «τεστάρει» την υπομονή και τα όριά σας.

Σε κανέναν άνθρωπο δεν αρέσει όταν χάνει την ψυχραιμία του, πόσο μάλλον σε έναν γονιό και ειδικά μπροστά στο παιδί του. Μια άσχημη μέρα στην δουλειά σε συνδυασμό με την άσχημη διάθεση του μικρού σας μπορεί να σας βγάλει εκτός ορίων μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα κι αυτό είναι κάτι που σίγουρα δεν συμβαίνει μόνο σε εσάς. Παράλληλα, ακόμα και αν έχετε την καλύτερη διάθεση, μια άσχημη συμπεριφορά από το μικρό σας είναι αρκετή για να σας επηρεάσει και να σας προκαλέσει ένταση, πράγμα εξίσου φυσιολογικό.
Αυτό που μπορείτε να κάνετε, είναι να προχωρήσετε από τέτοιου είδους περιστατικά, αφού πρώτα ζητήσετε συγγνώμη από το παιδί, αφού όχι μόνο θα αισθανθείτε καλύτερα αλλά θα μάθει και από πρώτο χέρι ότι μερικές φορές ξεπερνάμε τα όρια αλλά έπειτα οφείλουμε να επανορθώσουμε. Μερικές στρατηγικές που θα σας βοηθούσαν να αποτρέψετε τέτοια περιστατικά από το να συμβούν είναι οι εξής:

• Σκεφθείτε τα όριά σας

Συχνά δεν είναι η γκρίνια του παιδιού, που θα σας βγάλει εκτός ορίων αλλά ο συνδυασμός αυτού και άλλων υποχρεώσεων που πρέπει να πραγματοποιήσετε. Αυτά μπορεί να είναι οι προθεσμίες στην εργασία σας, οι εξωτερικές δουλειές, μια παρεξήγηση με ένα φιλικό πρόσωπο, που θέλετε να λύσετε αλλά δεν μπορείτε και άλλα πολλά. Είναι σημαντικό να βρείτε τι είναι αυτό που πυροδοτεί την ανησυχία σας και να το θέσετε σε προτεραιότητα. Αν αυτό δεν μπορεί να γίνει, τότε θα ήταν καλό να αναβάλλετε οποιαδήποτε υποχρέωση που δεν σας πιέζει για λίγο αργότερα, αφήνοντας στον εαυτό σας λίγο χρόνο για να αποφορτιστείτε.

• Διαλέξτε τις «μάχες» σας

Ο ορισμός των ορίων γίνεται για να διασφαλίσετε την ασφάλεια του παιδιού αλλά και για να το βοηθήσετε να μάθει πώς να ελέγχει τις παρορμήσεις, τα συναισθήματα και την συμπεριφορά του. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει να λέτε όχι σε όλα. Αποφασίστε ποιοι κανόνες είναι πιο σημαντικοί και μείνετε συνεπείς μόνο για αυτούς. Για όλα τα υπόλοιπα δοκιμάστε να συζητήσετε με το μικρό σας και να κάνετε αυτό που λειτουργεί καλύτερα και για εκείνο αλλά και για εσάς.

• Δώστε χρόνο στον εαυτό σας

Εάν νιώσετε ότι είστε έτοιμοι να χάσετε την ψυχραιμία σας, θα ήταν καλό να πάρετε μερικές βαθιές ανάσες σε ένα χώρο όπου θα βρίσκεστε μόνοι σας. Πιείτε λίγο νερό ή ένα ζεστό ρόφημα που απολαμβάνετε ώστε να βοηθήσετε τον εαυτό σας να αποφορτιστεί και να ηρεμήσετε. Αφιερώστε μερικές στιγμές στον εαυτό σας και κλείστε τα μάτια σας ή κοιτάξτε έξω από το παράθυρο. Μιλήστε με στοργή εκείνη την στιγμή στον εαυτό σας, καθώς την χρειάζεστε περισσότερο.


imommy.gr

«Η μόνη αληθινή σοφία είναι η γνώση ότι δε ξέρεις τίποτα»

Μια από τις μεγαλύτερες ενσαρκώσεις, ή φυσιογνωμίες αν θες που έχουν περπατήσει πάνω στον πλανήτη είναι εκείνη του μεγάλου Σωκράτη, γνωστός σε μεγάλο βαθμό από το “Εν οίδα ότι ουδέν οίδα”. Το συγκεκριμένο φαίνεται ότι τελικά είναι ελεύθερη νεότερη μετάφραση από το σημείο 21d στην απολογία του, ευρέως γνωστό και ως: “Η μόνη αληθινή σοφία είναι η γνώση ότι δε ξέρεις τίποτα”.

Ο Σωκράτης έζησε τον 4ο π.Χ. Αιώνα και είναι από τους λίγους φιλοσόφους που δεν άφησε κάποιο δικό του σύγγραμμα. Παρόλα αυτά το όνομα, η σοφία και η συνειδητότητά του αντηχούν και θα αντηχούν στην Ύπαρξη στα βάθη της αιωνιότητας.
Υπάρχει λοιπόν ένα παράδοξο σε αυτό το γνωμικό. Υπάρχει ένα εσωτερικό σημείο σε κάθε άνθρωπο, ένα κλικ. Ανάλογα και με την προσωπικότητά του ασφαλώς, φαίνεται πως μέχρι αυτό το σημείο “μηδέν”, όση γνώση ή εμπειρίες συγκεντρώνει, τόσο πιο αλαζονικός γίνεται. Τόσο πιο θορυβώδης, όπως ο ήχος από τα άδεια τενεκεδάκια που σέρνονται πίσω από το “μόλις νιόπαντροι”.

Νιώθεις δηλαδή, πως είσαι κάτι ανώτερο, πως τα ξέρεις όλα, πως εσύ έχεις δίκιο. Είτε το εκπέμπεις, είτε το κρατάς μέσα σου κι αυτό ξετρυπώνει σε περίεργες και μη κατάλληλες στιγμές, που ίσως δε θα έπρεπε. Σε αρκετά νεότερα χρόνια μπορώ να το επιβεβαιώσω υποκειμενικά και ως προσωπικό εξελικτικό στάδιο. Σε νεοελληνική μετάφραση όπως είχε πει κι ο φιλόσοφος: “Τα άδεια σακιά τα φουσκώνει ο αέρας και τους ανόητους η έπαρση”.
Κάποια στιγμή λοιπόν, έρχεται αυτό το σημείο “μηδέν”, το οποίο κατά ένα τρόπο είναι απροσδιόριστο χρονικά. Μπορεί να μην έρθει και ποτέ σε κάποιους. Αν όμως έρθει, εκεί πραγματικά βλέπεις πως όσα περισσότερα βιώνεις, όσα περισσότερα μαθαίνεις, αντιλαμβάνεσαι και γνωρίζεις, δουλεύει ανάποδα. Δηλαδή τόσο πιο μικρός νιώθεις.
Αρχίζεις και αντιλαμβάνεσαι εκθετικά πλέον αλλά και προβάλλεις πιθανά (απίθανα) αντιληπτικά όρια που μπορεί μια συνειδητότητα να φτάσει, κι εκεί, όσα και να ξέρεις αρχίζεις και νιώθεις μικρός απέναντι στην απεραντοσύνη. Το δεύτερο παράδοξο εν τω μεταξύ, επειδή ξεχνάς, είναι πως παρατηρώντας κάποιον που ακόμα βρίσκεται πριν από αυτό το συνειδησιακό κλικ συγκριτικά, λες “μα πως είναι δυνατόν αυτός/ ή που γνωρίζει τόσα λιγότερα να έχει τόση έπαρση και σιγουριά;!”.
Συμπληρώνει πως η πραγματική σοφία μας επισκέπτεται, όταν συνειδητοποιήσουμε πόσο λίγα γνωρίζουμε τελικά για τη ζωή, τον εαυτό μας αλλά τελικά και τον κόσμο γύρω μας. Ο άνθρωπος λοιπόν που φτάνει αυτό το “κλικ”, και όσο πορεύεται από εκεί και ύστερα, είναι ήσυχος, παρατηρεί, αφουγκράζεται, βιώνει με ένα διαφορετικά ποιοτικό τρόπο, αλλά και σταδιακά κυριαρχεί πάνω στα πάθη και τους κατώτερους αυτοματισμούς του. Και πάνω απ’ όλα, το κλάσμα “Εγώ” προς “Επίγνωση” όλο και μικραίνει, μέχρι ίσως, κάποτε, να πλησιάσει την ελάχιστη τιμή του.
Το “Γνώθι σ’ αυτόν” λοιπόν σε συνδυασμό με το μυστικό της αλλαγής κατά τον Σωκράτη, δεν είναι να πολεμήσεις το οποιοδήποτε παλιό, γιατί έτσι του δίνεις δύναμη και ενέργεια να κρυσταλλώσει ακόμα περισσότερο. Απεναντίας, η ουσία είναι στο να επικεντρώσεις όλη σου την ενέργειά σου, στην κατασκευή του νέου. Άρα, το ταξίδι της αναβάθμισης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αφορά όχι στην καταπολέμηση των όποιων ελαττωμάτων μας, αλλά στην αντιστάθμισή τους με τις ανάλογες αρετές με το ανάλογο μέτρο (…) . Πάνω σε αυτή ακριβώς την αρχή βασίζεται και η Θετική Ψυχολογία του Πανεπιστημίου της Πενσιλβανίας που δίνει μια μάχη για την αναξιοπιστία του DSM (Διαγνωστικά Κριτήρια Ψυχιατρικής).
Στους περισσότερους είναι ξεκάθαρο (με λίγο ψάξιμο) πως οι περισσότερες επιστήμες συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που ασχολούνται με την ψυχή ή αλλιώς τα ψυχολογικά ζητήματα, έχουν όλες την πηγή τους στους αρχαίους φιλοσόφους μας. Αλλά και σε άλλες αρχαίες διδασκαλίες. Κι ενδεχομένως κι αυτοί να έλαβαν τέτοιες γνώσεις και επιγνώσεις από ακόμα παλαιότερους πολιτισμούς.
Μπορούμε να μιλήσουμε για πάρα πολλά γύρω από το Σωκράτη, αλλά σε αυτή τη φάση, ας κλείσουμε με το νόημα στην ζωή όπως το απέδωσε εκείνος: “Δεν είναι η διαρκής αναζήτηση ευτυχίας, αλλά ο υψηλός σκοπός και το ηθικό ανάστημα”.
Ομιλεί δηλαδή για την αυτογνωσία και την αυτοπραγμάτωση (τελευταίο επίπεδο της γνωστής πυραμίδας Μάσλοου), καθώς και την ποιότητα, βάθος και πλάτος της ηθικής. Είτε αυτή προέρχεται από τις Δέκα Εντολές, από τα Δελφικά Παραγγέλματα, τις Αρχές του Βουδισμού ή άλλων Διδασκαλιών. Και όσο για το ανάστημα που της αντιστοιχεί, “το ύψος του ανθρώπου ξεκινά από τα πόδια, και φτάνει μέχρι το κεφάλι.
Από εκεί και πάνω ξεκινάει το ανάστημά του”, όπως άριστα διατύπωσε ο Αργύρης Χιόνης. Το κλειδί λοιπόν βρίσκεται στο συνεχές ταξίδι τόσο της αυτογνωσίας όσο και της αυτοβελτίωσης μέσω επίγνωσης και αρετής, που είναι ο μόνος (πρακτικά) ουσιαστικός δρόμος για ένα καλύτερο, πιο δίκαιο αλλά συλλογικότερο αύριο.

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Στη Γιορτή σου, σήμερα, Μανούλα, μερικά λογάκια θέλω να σου πω ...

... και, σε παρακαλώ, προσεκτικά να τα ακούσεις.

Η Μάνα με το παιδί - Έργον Θεόφιλου

— Ποτέ, ποτέ να μην ξεχνάς ότι σε αγαπάω
πολύ, πάρα πολύ...

— Να μην το ξεχνάς και όταν ακόμα κάνω φασαρία,
και όταν σε κουράζω με τα καμώματά μου...
— Να μην ξεχνάς, όταν με μαλώνεις,
τις ημέρες εκείνες και τους μήνες
που ήμουνα μωράκι αδύναμο
και πόσο τρυφερά με κρατούσες...

— Να μην ξεχνάς ότι γέννησες έναν ΑΝΘΡΩΠΟ,
διαφορετικό από σένα
— Να μην ξεχνάς ότι έφερες στον κόσμο
μια μοναδική και ανεπανάληπτη ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ,
ότι έχω το δικό μου κόσμο, τη δική μου ψυχολογία,
ότι δεν μπορώ να μπω στον κόσμο σου,
ότι ΕΣΥ πρέπει να μπεις με ΑΓΑΠΗ 
στον δικό μου κόσμο,
να τον καταλάβεις,
μάλλον, να τον ξαναθυμηθείς...
το έχω ανάγκη αυτό, μεγάλη ανάγκη...

— Να μην ξεχνάς ότι δεν είμαι στο σπίτι μας
για να το διακοσμώ, 
δεν είμαι για τον καναπέ εγώ.

— Δεν είναι καλό, Μανούλα, όταν κάνω αταξίες,
να λες ότι μοιάζω του Μπαμπάκα...
— Δεν είναι καλό να με χτυπάς, να μου φωνάζεις δυνατά,
να λες ότι είμαι παλιόπαιδο, ότι δε με ανέχεσαι πια...

— Φοβάμαι, Μανούλα, όταν τα κάνεις αυτά,
φοβάμαι ότι δεν με αγαπάς, και
ότι θα με εγκαταλείψεις... .

— Να μην ξεχνάς, αν αποφάσισες να με φέρεις στον κόσμο
και μόνη σου να με μεγαλώσεις, ότι πρέπει να τιμήσεις
την επιλογή σου αυτή,
ότι δε φταίω εγώ
που διπλά και τρίδιπλα κουράζεσαι.

— ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ ΜΑΝΟΥΛΑ, ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ

Το παιδί σου

πρώτη ανάρτηση: Χαμομηλάκι

«Ποτέ δεν είχα δει τη μητέρα μου να γελάει. Χαμογελούσε μόνο»

Οι ώρες που περνούσα με τη μητέρα μου ήταν γεμάτες μυστήριο· καθόμασταν ο ένας αντίκρα στον άλλο, εκείνη σε καρέκλα πλάι στο παράθυρο, εγώ στο σκαμνάκι μου, κι ένιωθα, μέσα στη σιωπή, το στήθος μου να γεμίζει και να χορταίνει, σα να ‘ταν ο αγέρας ανάμεσά μας γάλα και βύζαινα.

1905. Ο Νίκος Καζαντζάκης με τη μητέρα του Μαρία,
ανάμεσα στις αδελφές του Αναστασία και Ελένη, στο Ηράκλειο.

Από πάνω μας ήταν η γαζία, κι όταν ήταν ανθισμένη, η αυλή μοσκομύριζε. Αγαπούσε πολύ τα ευωδάτα κίτρινα λουλούδια της, τα ‘βαζε η μητέρα μου στις κασέλες και τα σώρουχά μας, τα σεντόνια μας, όλη μου η παιδική ηλικία μύριζε γαζία.

Μιλούσαμε, πολλές ήσυχες κουβέντες, πότε η μητέρα μου δηγόταν για τον πατέρα της, για το χωριό που γεννήθηκε, και πότε εγώ της στορούσα τους βίους των αγίων που είχα διαβάσει, και ξόμπλιαζα τη ζωή τους με τη φαντασία μου· δε μ’ έφταναν τα μαρτύριά τους, έβαζα κι από δικού μου, ωσότου έπαιρναν τη μητέρα μου τα κλάματα, τη λυπόμουν, κάθιζα στα γόνατά της, της χάδευα τα μαλλιά και την παρηγορούσα:
— Μπήκαν στον Παράδεισο, μητέρα, μη στενοχωριέσαι, σεριανίζουν κάτω από ανθισμένα δέντρα, κουβεντιάζουν με τους αγγέλους και ξέχασαν τα βάσανά τους. Και κάθε Κυριακή βάζουν χρυσά ρούχα, κόκκινα κασκέτα με φούντες και πάνε να κάμουν βίζιτα στο Θεό.

Κι η μητέρα σφούγγιζε τα δάκρυά της, με κοίταζε σα να μου έλεγε: “Αλήθεια λες;” και χαμογελούσε.

Και το καναρίνι, μέσα από το κλουβί του, μας άκουγε, σήκωνε το λαιμό και κελαηδούσε μεθυσμένο, ευχαριστημένο, σα να ‘χε κατέβει από τον Παράδεισο, σα να ‘χε αφήσει μια στιγμή τους αγίους κι ήρθε στη γης να καλοκαρδίσει τους ανθρώπους.

Η μητέρα μου, η γαζία, το καναρίνι, έχουν σμίξει αχώριστα, αθάνατα μέσα στο μυαλό μου· δεν μπορώ πια να μυρίσω γαζία, ν’ ακούσω καναρίνι, χωρίς ν’ ανέβει από το μνήμα της –από το σπλάχνο μου– η μητέρα μου και να σμίξει με τη μυρωδιά τούτη και με το κελάηδημα του καναρινιού.

Ποτέ δεν είχα δει τη μητέρα μου να γελάει· χαμογελούσε μόνο, και τα βαθουλά μαύρα μάτια της κοίταζαν τους ανθρώπους γεμάτα υπομονή και καλοσύνη. Πηγαινόρχουνταν σαν πνέμα αγαθό μέσα στο σπίτι, κι όλα τα πρόφταινε ανέκοπα κι αθόρυβα, σα να ‘χαν τα χέρια της μιαν καλοπροαίρετη μαγική δύναμη, που κυβερνούσε με καλοσύνη την καθημερινήν ανάγκη.

Νίκος Καζαντζάκης ( «Αναφορά στον Γκρέκο», απόσπασμα)

palmografos.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Α ρε Μαμά... / La mamma - Charles Aznavour

Τις πόρτες άνοιγες στο φως
να μπει ο ήλιος κι ο Θεός
να μας φυλάει

ΜΟΥΣΙΚΗ Charles Aznavour
ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
ΣΤΙΧΟΙ ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
VIDEO MONTAZ IOCASTIS

youtube

Έβαζες ψεύτικες φωνές,
γελούσες κι έκανες πως κλαις
κι εγώ παιδί
Α ρε μαμά
Πίσω μου τρέχεις μια ζωή
με ένα πιάτο και μια ευχή
Τότε με κράταγες σφιχτά
τώρα κοιτάς από μακριά
Μέσα απ'τα δόντια να μιλάς,
σ'ακούω σαν τώρα
"μη με σκας, δε θα σε ανεχτεί κανείς,
θα πας χαμένος, θα το δεις"
Α ρε μαμά, α ρε μαμά

Ύστερα λόγια στο χαρτί
"συγνώμη, σ'αγαπώ πολύ, είμαι εδώ"
Α ρε μαμά
Ζωγράφιζες και μια καρδιά,
με νίκαγες με ζαβολιά
κι έβαζες πάντα στο πικάπ
το δίσκο με το Ave Maria
Ave Maria
Χανόσουνα στη μουσική,
εσύ γινόσουν το παιδί
κι εγώ ένας άγγελος στη γη
να σε προσέχω μια ζωή

Τις πόρτες άνοιγες στο φως
να μπει ο ήλιος κι ο Θεός
να μας φυλάει
Α ρε μαμά
Τα βράδια ήσουν μια αγκαλιά
κι ανάμεσα απ' τα φιλιά
έκανες τη φωνή λαγού,
το λύκο και την αλεπού
Και όταν γύριζα αργά
"θα σου τα πάρω τα κλειδιά,
θα βρεις τις πόρτες πια κλειστές,
θα με πεθάνεις, αυτό θες;"
Α ρε μαμά, α ρε μαμά

Ύστερα λόγια στο χαρτί
"συγνώμη,σ'αγαπώ πολύ,είμαι εδώ"
Α ρε μαμά
Ζωγράφιζες και μια καρδιά,
με νίκαγες με ζαβολιά
κι έβαζες πάντα στο πικάπ
το δίσκο με το Ave Maria
Ave Maria
Χανόσουνα στη μουσική,
εσύ γινόσουν το παιδί
κι εγώ ένας άγγελος στη γη
να σε προσέχω μια ζωή

Μαμά
Πού πας
Πού πας
Μαμά,μαμά
Πού πας

youtube

Ils sont venus,
Il sont tous là,
Dès qu'ils ont entendu ce cri,
Elle va mourir la mamma,
Ils sont venus,
Ils sont tous là,
Y'a même Georgio,
Le fils maudit,
Avec des présents plein les bras.

Lyrics to La Mamma
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι