Thursday, 21 January 2021

«Τα παιδιά δεν είναι καμωμένα για εγκλεισμό»

Τις τρυφερές ηλικίες, τα παιδιά και τους εφήβους, πλήττει η κρίση που επέφερε η πανδημία και τα αυστηρά περιοριστικά μέτρα που τη συντροφεύουν. 
«Τα παιδιά δεν είναι καμωμένα για να είναι έγκλειστα στο σπίτι», 
υπογράμμισε η κλινική ψυχολόγος και υπεύθυνη Κλινικής Εκπαίδευσης Σχολικής Ψυχολογίας στο Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου, Ανθή Λούτσιου.
Όπως σημειώνει, τα παιδιά γίνονται ακόμη πιο ευάλωτα, ενώ οι έφηβοι διατρέχουν τον κίνδυνο να στερηθούν δεσμούς και φιλίες ζωής. 
Η υποστήριξη, η ενδυνάμωση και η ανάπτυξη για τα παιδιά μπορούν να έρθουν από μια ουσιαστική σύνδεση με τους γονείς αλλά κυρίως από το σχολείο. Ωστόσο, διαπιστώνει η κ. Λούτσιου, ο θεσμός του σχολείου τείνει να επικεντρώνεται μόνο στο μαθησιακό κομμάτι και να δρα, μέχρι σήμερα, πυροσβεστικά.   

«Τα παιδιά δεν είναι καμωμένα για να είναι έγκλειστα στο σπίτι. Η φύση τους και η ανάγκη για τη σφαιρική τους ανάπτυξη απαιτούν να έχουν πολλαπλά ερεθίσματα στην καθημερινότητά τους. Συνεπώς, λόγω των μέτρων υπάρχουν πολυεπίπεδες επιπτώσεις σε διάφορους τομείς στην ανάπτυξή τους», 

τόνισε η κ. Λούτσιου και πρόσθεσε: 

«Ανησυχώ περισσότερο για τους εφήβους. Σε εκείνη την ηλικία το σημείο αναφοράς είναι οι συνομήλικοί τους και όχι, τόσο, οι γονείς. Έτσι, υπάρχει μια πιο ουσιαστική παρέμβαση στις κοινωνικές τους σχέσεις που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα φτωχότερο κοινωνικό δίκτυο. Είναι πιθανό, δηλαδή, να στερηθούν φιλίες ζωής. Βέβαια, οι έφηβοι συνεχίζουν να έχουν επαφές, όμως αυτές είναι διαδικτυακές. Αυτό ενδέχεται να κάνει τις σχέσεις τους πιο επιπόλαιες και λιγότερο βιώσιμες στον χρόνο. Τους κλέψαμε την ευκαιρία να εδραιώσουν φιλίες με διάρκεια. Επηρεάστηκε η ποιότητα των σχέσεων».

Τα σχολεία, υπογράμμισε, είναι το σημαντικό πλαίσιο ανάπτυξης των παιδιών. 

«Στην παρούσα φάση, είναι άδεια από παιδιά, όμως δεν είναι κλειστά. Αυτό δίνει την ευκαιρία να επαναπροσδιοριστεί ο ρόλος τους σε μια περίοδο που δεν μπορούν να υποδεχτούν παιδιά. Τόσο τα σχολεία όσο και οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται αυτή τη στιγμή πάρα πολλή υποστήριξη, ώστε να βρουν τον ρόλο που θα διαδραματίζουν σε περιόδους κρίσης. Δεν πρέπει ο θεσμός να συνεχίζει απλά να παρέχει μαθησιακά. Αυτό είναι το ελάχιστο που θα έπρεπε να μπορεί να κάνει το σχολείο και που συνεχίζει να γίνεται. Θεωρώ ότι η κρίση που βιώνουμε έχει ένα σφαιρικό αντίκτυπο στην ανάπτυξή τους, κινητικά, κοινωνικά, συναισθηματικά. Με άλλα λόγια τα παιδιά δεν πάνε σχολείο μόνο για τις γνώσεις. Πάνε, επίσης, για να έχουν την ευκαιρία να αλληλεπιδράσουν με άλλα παιδιά, να βρουν πρότυπα, να μάθουν να εκφράζονται, να δημιουργούν φιλίες, να έχουν ευκαιρίες για παιχνίδι, ιδίως στην αυλή». 

Θεωρώ, συνέχισε, ότι το μεγάλο αντίκτυπο της κρίσης στα παιδιά βρίσκεται στο γεγονός ότι η παρέμβαση του σχολείου τείνει να επικεντρώνεται μόνο στο μαθησιακό κομμάτι. 

«Είναι ένα περιορισμένο σχολείο. Στέκεται, κυρίως, στην ανάπτυξη της γνώσης υπό μια στενή έννοια». Όπως διευκρινίζει, οτιδήποτε συμβαίνει στο σχολείο είναι παιδαγωγικό και υποβοηθάει στην ανάπτυξη των παιδιών. 

«Ακόμη και το διάλειμμα έχει τη σημασία του στην κοινωνική και την κινητική ανάπτυξη. Δεν είναι απλώς μια διακοπή από τη διδασκαλία. Ότι μεταφέραμε την εκπαίδευση στο διαδίκτυο ίσως να σημαίνει ότι διατηρήσαμε τη μάθηση, όμως διερωτώμαι πού πήγαν όλα τα άλλα». 

Εισήγηση της κ. Λούτσιου είναι το σχολείο να αναλάβει έναν πιο εμπλουτισμένο ρόλο. Να εντοπίζει παιδιά που είναι περισσότερο ευάλωτα, να βλέπει τις ανάγκες τους, να είναι κοντά τους. Να λειτουργεί ως καταλύτης ώστε να μπορούν να αναπτύσσονται σε πολλαπλούς τομείς. 

«Στο πρώτο κύμα της πανδημίας, όλα λειτούργησαν υπό συνθήκες άμεσης κρίσης. Δόθηκε βαρύτητα σε βασικούς μηχανισμούς και τεχνολογική υποστήριξη. Όμως, στους μήνες που πέρασαν, είχαμε μια ευκαιρία για μια πιο σφαιρική προσέγγιση. Τα παιδιά έχουν τεράστια αποθέματα προσαρμογής και ανθεκτικότητας, συχνά μεγαλύτερα από τους ενήλικες. Το σχολείο και η Πολιτεία θα μπορούσαν να τα βοηθήσουν αν αξιοποιήσουν αυτές τους τις δυνατότητες».

Να μη μένουν στα διαβάσματα οι γονείς

Είναι ευκαιρία για πιο χαλαρές αλληλεπιδράσεις με τα παιδιά τους

Να φροντίζουν τους εαυτούς τους, να είναι καλά και παράλληλα να αναπτύσσουν μια πιο παιδοκεντρική προσέγγιση προς το παιδί τους, συμβουλεύει η κ. Λούτσιου τους γονείς. 

«Να πάρουν λίγο χρόνο για πιο χαλαρές αλληλεπιδράσεις με τα παιδιά τους. Όπου μπορούν, να βγαίνουν μαζί τους στο φυσικό περιβάλλον. Να αντιμετωπίσουν ως μια ευκαιρία τον εγκλεισμό για σύνδεση με τα παιδιά τους, που δεν θα κινείται γύρω από τα μαθήματα και το διάβασμα. Λόγω του μικρού μεγέθους της Κύπρου και του ήπιου καιρού, έχουμε παραπάνω ευκαιρίες και εμείς ως γονείς να περνάμε λίγο παραπάνω χρόνο με τα παιδιά, έξω από το σπίτι. Είναι και ένας τρόπος να τα βοηθήσουμε να αναπτυχθούν και κινητικά. Να τρέξουν, να σκαρφαλώσουν, να πιάσουν χώματα».

Παράλληλα, η κ. Λούτσιου εξέφρασε τον προβληματισμό της σχετικά με τη διαπίστωση ότι εκδηλώνεται συλλογικά στρες από γονείς. 

«Αυτό, μεταξύ άλλων, διότι έχουμε μεταφέρει την ευθύνη της μάθησης στους γονείς, την ίδια στιγμή που πρέπει να αντιμετωπίσουν επαγγελματικά αδιέξοδα ή να εργαστούν από το σπίτι στην παρουσία μικρών παιδιών. Είναι πολύ στρεσαρισμένοι. Θα έπρεπε να βρούμε λύσεις για αυτές τις περιπτώσεις». 

Πέρα από την οργάνωση και συγκέντρωση εφιστάμενων προγραμμάτων στήριξης, την επαναπροσέγγιση του εξ αποστάσεως σχολείου για να προσφέρει πολύπλευρη ανάπτυξη και ερεθίσματα, η κ. Λούτσιου σημείωσε ακόμη ότι «χρειάζονται μέτρα που να χτυπούν έμμεσα στο παιδί. Δηλαδή, στηρίγματα για τους ενήλικες και τα συστήματα που περιβάλλουν τα παιδιά, όπως οι γονείς οι εκπαιδευτικοί και τα σχολεία. Αν στηρίξουμε εκείνους θα υπάρχουν σταθερά και θεμέλια για τα παιδιά».

Δεν είναι η πρώτη φορά, καταλήγει, που η χώρα περνά μέσα από μια κρίση. «Γενικά πιστεύω ότι υπάρχει στην Κύπρο η κουλτούρα και οι μηχανισμοί, για να βγούμε αλώβητοι. Προτρέπω, όμως, να στραφούμε σε πιο οργανωμένες δράσεις στήριξης, πιο επιστημονικά ενημερωμένες και πιο σφαιρικές, ειδικά σε αυτό το δεύτερο κύμα όπου δεν χρειάζεται να λειτουργούμε πυροσβεστικά».  

Τα παιδιά σε δυσμενέστερη θέση

Σε μια περίοδο παρατεταμένης κοινωνικής κρίσης, όπως αυτή που προκάλεσε η πανδημία, οι ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού δέχονται μεγαλύτερο πλήγμα, υπογράμμισε η κ. Λούτσιου. «Τα παιδιά που ως εξαρτώμενα μέλη θεωρούνται ευάλωτη ομάδα, βρίσκονται σε δυσμενέστερη θέση». Βέβαια, εξήγησε, υπάρχουν και εκείνα τα παιδιά που έχρηζαν επιπρόσθετης στήριξης και πριν την πανδημία. 

«Μπορεί να είναι παιδιά που έχουν πρόσθετες ανάγκες λόγω φτώχειας, συνθηκών μέσα στην οικογένεια, που χρήζουν προστασίας υπηρεσιών. Μπορεί ακόμη να έχουν άλλες ανάγκες, μαθησιακές ή κοινωνικές. Να βιώνουν στρεσογόνες συνθήκες στο σπίτι τους ή κάποια απώλεια. Επομένως για όλα αυτά τα παιδιά, που έτσι κι αλλιώς θα χαρακτηρίζονταν από ένα βαθμό ευαλωτότητας, πρέπει να δημιουργηθούν μηχανισμοί για να εντοπιστούν και να λάβουν περισσότερα στηρίγματα».

Δέσποινα Ψύλλου
philenews.com 

Αυτή η εικόνα στοιχειώνει ...

Αυτή η εικόνα στοιχειώνει,
φέρνει δάκρυα στα μάτια.......
και τι ήθελε ;;;;

Ειρήνη
Τ' όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη.
Τ' όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη.
Τα λόγια της αγάπης κάτω απ' τα δέντρα
είναι η ειρήνη.
Ο πατέρας που γυρνάει τ' απόβραδο μ' ένα φαρδύ χαμόγελο στα
μάτια
μ' ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα
κι οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπο του
είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού που παγώνει το νερό στο παράθυρο,
είναι η ειρήνη.
Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κι ένα βιβλίο μπροστά στο
παιδί που ξυπνάει.
Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων
είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου
είναι το χαμόγελο της μάνας.
Μονάχα αυτό.
Τίποτ' άλλο δεν είναι η ειρήνη.
 
Γιάννης Ρίτσος
 
facebook 
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Watashi no kokoro wa itai -Πονάει η καρδιά μου- 私の心は痛い

Και δώσω αυτώ ψήφον λευκήν
και επί ψήφον όνομα καινόν γεγραμένον
ο ουδείς οίδε ει μη ο λαμβάνων
(Αποκάλυψη Ιωάννη)
私の心は痛い
Watashi no kokoro wa itai
Πονάει καρδιά μου
 
Στις 6/9/1922 στο λιμάνι της Σμύρνης, μαζί με τα «συμμαχικά» και τα ελληνικά πλοία, είναι αγκυροβολημένο ένα φορτηγό ιαπωνικό. Εμπορικός ο σκοπός του! 
Ήρθε να μεταφέρει μετάξι και δαντέλες !
Ο Ιάπωνας Πλοίαρχος έκπληκτος βλέπει τους «συμμάχους» να ρίχνουν στη θάλασσα ξανά τους κυνηγημένους από φωτιά και μαχαίρι Έλληνες.
 
私の心は痛い 
Watashi no kokoro wa itai, φωνάζει 
Πονάει η καρδιά μου! 
Watashi no kokoro wa itai 
Πονάει η καρδιά μου!
 
Και δίνει εντολή να πετάξουν στη θάλασσα το άχρηστο μετάξι, τις άχρηστες δαντέλες για να αδειάσει ο χώρος να μπουν οι πολύτιμοι άνθρωποι! 
Δεν ζητάει διαβατήριο, 
あなたは行く
Anata wa iku 
Ελάτε !
 
825 Έλληνες και Αρμένιοι χώρεσαν !
Τους πέρασε στα νησιά, στα ίδια νησιά που τώρα έρχονται άλλοι πρόσφυγες, στο Πειραιά.
 
Δεν ξέρουμε το όνομα του ! 
Δεν ξέρουμε πως «πλήρωσε» τη κραυγή του 
Watashi no kokoro wa itai 
Πονάει η καρδιά μου! 
Ξέρουμε μόνο ότι τον λένε Άνθρωπο! 
Ξέρουμε ότι δεν πρόδωσε την Ιερότητα που του Δώρισε Εκείνος που τον Έπλασε!

Υ.Γ.
Αυτή η άγνωστη ιστορία, ήρθε στο φως από μια διδακτορική διατριβή. 
Την άκουσα εχθές 18/6/2018 από το πατέρα Νεκτάριο στο σταθμό της Πειραϊκής εκκλησίας στην εκπομπή «Ραδιοφωνική Παραμυθία» με τη Σ .Χατζή. 
Ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας !
Για μένα ο κόσμος θα σωθεί μόνο όταν κάνουμε πράξη αυτή τη κραυγή : 
Πονάει η καρδιά μου!

Μας το έστειλε η Ευαγγελία
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Wednesday, 20 January 2021

Τι μπορεί να προκαλέσει τον Φόβο Εγκατάλειψης στο Παιδί;

Πώς μπορείτε να το αποφύγετε…

Η σύγκρουση μεταξύ διαζευγμένων ή χωρισμένων γονέων αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης προβλημάτων σωματικής και ψυχικής υγείας στο παιδί, σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη και για αυτό θα ήταν καλό να την αποφεύγετε, σύμφωνα με τους ερευνητές.
Πώς επηρεάζει η σύγκρουση το παιδί

Μια νέα μελέτη από το Ινστιτούτο Έρευνας και Εκπαίδευσης για την Υγεία των Παιδιών του Κρατικού Πανεπιστημίου της Αριζόνα (REACH) διαπίστωσε ότι τα παιδιά αντιμετωπίζουν φόβο εγκατάλειψης όταν οι διαζευγμένοι ή χωρισμένοι γονείς τους εμπλέκονται σε συγκρούσεις.
Ο φόβος της εγκατάλειψης, σύμφωνα με τους ερευνητές, μπορεί να προκαλέσει μελλοντικά ζητήματα που σχετίζονται με την ψυχική υγεία των παιδιών.
«Η σύγκρουση είναι ένα έντονο άγχος για τα παιδιά και η σύνδεση μεταξύ της έκθεσης σε συγκρούσεις των γονιών και στα ψυχική προβλήματα είναι καθιερωμένη σε κάθε τύπο οικογένειας, ακόμα και αν οι γονείς είναι παντρεμένοι, αν συγκατοικούν, αν είναι χωρισμένοι ή και διαζευγμένοι» δήλωσε η Karey O’Hara, βοηθός καθηγήτρια ψυχολογίας.

Σωτήριες οι ποιοτικές σχέσεις

Σύμφωνα με τα ερευνητικά δεδομένα, ο φόβος εγκατάλειψης εμφανιζόταν περίπου τρεις μήνες μετά την έκθεση του παιδιού σε κάποια σύγκρουση ενώ τα προβλήματα ψυχικής υγείας φαίνεται να εκδηλώνονται περίπου δέκα μήνες αργότερα.
Επειδή οι ποιοτικές σχέσεις γονέα-παιδιού είναι γνωστό ότι προστατεύουν τα παιδιά από το άγχος, οι ερευνητές περίμεναν τα παιδιά που είχαν ισχυρές σχέσεις με τον ένα γονέα να βιώνουν λιγότερο φόβο εγκατάλειψης. Όμως, η ομάδα δεν διαπίστωσε κάτι τέτοιο.
Η ποιοτική σχέση γονέα – παιδιού είναι πραγματικά προστατευτική, αλλά δεν είναι αρκετά για να αντισταθμίσει τις συνέπειες της σύγκρουσης, καταλήγουν οι ερευνητές, επισημαίνοντας την σημαντικότητα του γόνιμου διαλόγου ανάμεσα στους γονείς και της υγιούς διαφωνίας.

imommy

Γαλλία: Χιλιάδες θύματα αιμομιξίας εξομολογούνται #metoo

Κίνημα #metoo κατά της παιδοφιλίας

Οι μαρτυρίες ανεβαίνουν στο Twitter κατά κύματα. «Ήμουν 15 ετών … ο αδελφός μου -ο παππούς μου», «ο θείος μου»… Μετά την υπόθεση του παιδόφιλου διάσημου αναλυτή και πολιτικού Ολιβιέ Ντιαμέλ, χιλιάδες θύματα αιμομιξίας, άνδρες και γυναίκες, γράφουν ανοιχτά για το δικό τους μαρτύριο στο hashtag #Metooinceste.
Οι περισσότεροι εξομολογούνται σχεδόν την ίδια τραυματική εμπειρία: την σεξουαλική κακοποίηση από κάποιον ενήλικα του οικογενειακού περιβάλλοντος, στην παιδική ή εφηβική τους ηλικίας. 

«Ήμουν 5 ετών. Σε ένα βράδυ, ο αδελφός της μητέρας μου σταμάτησε την παιδική μου ηλικία. Σε ένα δευτερόλεπτο έγινα 100 ετών», γράφει μια χρήστης. 
«Συνέβη πολλές φορές στην ηλικία μεταξύ 6 και 8 ετών. Κατάλαβα ότι ήμουν θύμα μόνο όταν έγινα 40», διηγείται μια άλλη. 
«Έγινε από τα 11 ως τα 14 μου. Ήταν ο αδελφός μου. Σήμερα είμαι 57 ετών και παραμένω θύμα αυτού του παρελθόντος», γράφει κάποια άλλη.

Τρία χρόνια μετά το κίνημα #Metoo, οι μαρτυρίες πλημμυρίζουν το Twitter και επιβεβαιώνουν αυτό που επαναλαμβάνουν εδώ και χρόνια οι ειδικοί για την προστασία της παιδικής ηλικίας: ότι δηλαδή τα άτομα που προβαίνουν σε αιμομιξία προέρχονται από όλα τα κοινωνικά στρώματα και ότι τα σημάδια που στέλνουν τα θύματα δεν ακούγονται ή δεν γίνονται αντιληπτά.
[Tώρα μπορούμε στα σταματήσουμε να λέμε ότι πρόκειται για τέρατα, άρρωστους ή τρελούς... βλέπουμε με το #metooinceste ότι όχι. Είναι αδέλφια, πατεράδες, παππούδες, θείοι, ξαδέλφια... η οικογένεια. Ήμουν 7 ετών, μετά 9 περίπου και 12... τόλμησα να μιλήσω μόνο για το τελευταίο]
https://twitter.com/LaFouineuseBlog/status/1350441039283281921

Το κύμα μαρτυριών για τις υποθέσεις αιμομιξίας ξεκίνησε με το βιβλίο της δικαστικού Καμίγ Κουσνέρ (κόρης του Μπερνάρ Κουσνέρ), La Familia grande, το οποίο κυκλοφόρησε στις 7 Ιανουαρίου 2021. Σε αυτό, η Καμίγ Κουσνέρ περιγράφει ότι ο δίδυμος αδελφός της έπεσε θύμα βιασμού, σε ηλικία 14 ετών, επί 2-3 χρόνια, από τον πατριό τους, τον διάσημο αναλυτή Ολιβιέ Ντιαμέλ. Αυτές οι αποκαλύψεις οδήγησαν σε εισαγγελική έρευνα για «βιασμό και σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου κάτω των 15 ετών». Ταυτόχρονα, προκάλεσαν σοκ στον πολιτικό και ακαδημαϊκό κόσμο στον οποίο ζούσε ο Ολιβιέ Ντιαμέλ, ισχυρή προσωπικότητα της γαλλικής κοινωνίας και πολιτικής, ο οποίος παραιτήθηκε από όλες τις θέσεις του, παρασύροντας και άλλα διάσημα πρόσωπα που τον είχαν στηρίξει.
Παρότι το θέμα είναι ταμπού και οι έρευνες βρίσκονται σε αρχικό στάδιο, εκτιμάται ότι το 5%-10% των Γάλλων πέφτουν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης κατά τη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής τους ηλικίας. Αυτές οι επιθέσεις γίνονται στο 80% των περιπτώσεων, στο οικογενειακό τους περιβάλλον. Πρόκειται για ένα φαινόμενο μαζικό και καταστροφικό για τα θύματα, αλλά μάλλον αρχίζει να βγαίνει στην επιφάνεια.

Πηγή: iefimerida.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki