Σιωπή!

Μέρες τώρα διαβάζω και βλέπω και νιώθω τόσα πολλά… και σωπαίνω γιατί τι να πω μέσα σε όλα τα απίστευτα που ακούγονται κάθε μέρα…

Μουδιασμένη νιώθω. Θυμωμένη, αηδιασμένη κι ώρες ώρες αγριεμένη και μέσα μου πονάω! Πονάω γιατί ξέρω από θύματα…κι από θύτες. Έχω δει άντρες και γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί ως παιδιά, με κάθε λογής κακοποίηση. Έχω δει γυναίκες να παλεύουν χρόνια με την λεκτική και την σωματική βία. Έχω δει ανθρώπους να θυμούνται  ενώ προσπαθούν να ξεχάσουν. Έχω δει ανθρώπους να καταρρέουν, διαλυμένοι από μνήμες και συνειδητοποιήσεις. Είχα την τιμή να έχω γίνει μάρτυρας συγκλονιστικών στιγμών ανθρώπινου πόνου… Έχω δει μεταμορφώσεις. Έχω δει κι έχω νιώσει τι σημαίνει να παλεύεις με τις σκιές και τα φαντάσματα χρόνων και όλες αυτές τις ημέρες σαν να μην βρίσκω τις σωστές λέξεις.
 

Σβήνω γράφω και ύστερα τα αφήνω και λέω αύριο. Διαβάζω μηνύματα που κάποιοι μου στέλνετε και με ρωτάτε ποια είναι η γνώμη μου  και με ρωτάτε αν έχω κάτι να πω, ώσπου ήρθε ένα μήνυμα … και  ξύπνησαν οι μνήμες…

Πριν χρόνια είδα ένα όνειρο... Είδα πως στεκόμουν όρθια σε ένα μεγάλο μπαλκόνι. Είχα πανοραμική θέα κι είδα από μακριά να έρχονται καβαλάρηδες. Θυμάμαι την αγωνία και τον τρόμο. Την αίσθηση του άγριου φόβου στο όνειρο μου, πως με πλησιάζει μια μεγάλη απειλή. Έβλεπα πως ήταν ντυμένοι με σιδερένιες πανοπλίες. Το ίδιο και τα άλογα.  Τεράστιοι και τρομακτικοί. Έβλεπα τη σκόνη που σήκωναν στο διάβα τους. Έβλεπα τα άλογα να καλπάζουν κι εκείνοι απειλητικοί να πλησιάζουν κι εγώ στο κέντρο του μπαλκονιού να τρέμω.

Στάθηκαν απέναντι μου κι ήταν θεόρατοι. Με κοίταξαν και ήξερα πως με περίμεναν. Το βλέμμα τους ήταν διαταγή. Ήθελα να κρυφτώ, να χαθώ μα  σαν υπνωτισμένη κατέβηκα τα σκαλοπάτια και στάθηκα απέναντι  τους, μικρή μια σταλιά. Θυμάμαι το δέος στο όνειρο μου. Την αίσθηση του τρόμου για το μέγεθος τους... Θα με συνέθλιβαν με μια τους κίνηση.

 
Μισή ντουζίνα πολεμιστές άγριοι, παντοδύναμοι, απρόσωποι, πίσω στις σιδερένιες τους πανοπλίες... Κι ύστερα με μια κίνηση που με έκανε να κοκαλώσω, ένας από αυτούς κατέβηκε από το άλογο του και προχώρησε προς τα εμένα και  στάθηκε μπροστά μου άσχημος, άγριος, φρικτός, με όψη σιδερένια! Στάθηκε θαρρείς πάνω μου και παρόλο τον πανικό στο όνειρο παρατήρησα κάτι.

Εκεί που έδενε η πανοπλία του, υπήρχαν κενά και μπορούσα να δω τα σώμα πίσω από όλο αυτό το σίδερο. Ξαφνιάστηκα! Φάνταζε πελώριος μα από μέσα είδα τη σάρκα του γυμνή και παρατήρησα πως όλη αυτή η πανοπλία ήταν κούφια. Πως το σώμα  που κρυβόταν μέσα ήταν μικρό, ζαρωμένο και λεπτεπίλεπτο και κάτι ακόμη ...πως τα γεννητικά του όργανα ήταν μικρού παιδιού!

Από τα πιο συγκλονιστικά και συμβολικά όνειρα που είδα ποτέ μου σε μια περίοδο της ζωής μου πολύ πολύ δύσκολη...που δεν ήξερα πώς να αντιμετωπίσω  αυτό που ζούσα και με σκέπαζαν η ανασφάλεια κι ο φόβος.

 
Δεν θα γράψω τίποτε περισσότερο για τότε…παρά μόνο αυτό.

Οι καβαλάρηδες ήταν τρομακτικοί…μα κούφιοι κι εκείνος που στάθηκε μπροστά μου, ένα τελικά γελοίο ανδρείκελο! Μίλησα!  Τίποτα δεν άλλαξε επί της ουσίας, παρά μόνο ένα, το πιο σπουδαίο! Ο τρόπος με τον οποίο εγώ έβλεπα πια τον εαυτό μου. Εγώ άλλαξα!

Αγαπημένοι, έγινε ένας σεισμός… και σηκώθηκε επιτέλους τσουνάμι γιατί το έχουμε ξαναπεί, όλοι μαζί είμαστε ωκεανός.
Δεν έχει να κάνει με την σεξουαλική κακοποίηση, με την λεκτική κακοποίηση και την κάθε μορφής βία. Δεν έχει να κάνει με την κατάχρηση εξουσίας, την δύναμη και την επίδειξη της. Δεν έχει να κάνει με τα παιδιά και τις γυναίκες, με τους ευάλωτους πληθυσμούς, τους ανήμπορους και τους αδύναμους αυτού του κόσμου. Δεν έχει να κάνει με τα κοινωνικά στρώματα, την εξαθλίωση και τον οικονομικό έλεγχο… - σαφώς κι έχει αλλά ο παρονομαστής είναι κοινός - έχει να κάνει με το φόβο. 

 

Τον φόβο που σε κάνει να νιώθεις μικρός. Ασήμαντος. Ανήμπορος… Τον φόβο σου μυρίζονται τα αρπακτικά τούτου του κόσμου. Στον φόβο σου πατούν για να νιώσουν παντοδύναμοι. Τον φόβο σου χρειάζονται για να υπάρξουν! Τον φόβο σου και την μοναξιά σου! Κι  όταν ο φόβος σου καταρρέει, καταρρέουν κι εκείνοι. Ο βασιλιάς είναι γυμνός!

Για όλους όσους έχουν υποστεί ή βιώνουν αυτή τη στιγμή βία κάθε μορφής ένα έχω να πω, κάτω από την βαριά πανοπλία είναι κούφιοι και μωροί. Θα ‘ρθει η μέρα! Δεν είναι ποτέ, ποτέ, ποτέ αργά. Υποσχέσου το στον εαυτό σου πως θα ‘ρθει η μέρα και προχώρα! 

Για όσους σκέφτονται να ανέβουν στα άλογα και να γίνουν καβαλάρηδες σε ξένα σώματα και ξένα όνειρα σκεφτείτε το διπλά κι έχετε το νου σας…φτάνει κάποτε η ώρα που ο φόβος που έσπειρες θα σε θερίσει!

Και για εσάς τους υπόλοιπους που χρόνια τώρα πάτε καβάλα στ’ άλογο... Αλληλούια!!! Ήρθε επιτέλους η ώρα να χάσετε τον ύπνο σας. Ξεκαβαλικέψτε!

… Και αδειάστε μας τη γωνιά!

Εκτεθείτε. Ζητήστε συχώρεση. Ζητήστε βοήθεια και ευχηθείτε να έχει η ζωή για εσάς, μια ακόμη ευκαιρία.

Ζούμε μέρες πελώριες. Κάποιοι μιλούν για υπερβολές και ανθρωποφαγία. Κάποιοι πως τσουβαλιάζονται άνθρωποι και καταστάσεις. Κάποιοι πως αποδυναμώνονται ουσιαστικές φωνές με παιχνίδια στα social media. Εγώ λέω πως φτάσαμε εδώ που φτάσαμε μέσα από πολλές κατεστραμμένες ζωές κι ο μόνος τρόπος τελικά για να εκθέσεις είναι να εκτεθείς! Κι η γύμνια σου πονάει πρώτα εσένα!  Είναι υπέροχο αυτό που συμβαίνει. Θλιβερό μα υπέροχο. Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις πως  θα καθαρίσουν τόσο εύκολα οι κόπροι του Αυγεία, μα κάποιοι χάσανε τον ύπνο τους γιατί κάποιοι άλλοι, απέκτησαν φωνή! Κι αυτό είναι κατάκτηση!…Αδιανόητα σπουδαία κατάκτηση γαμώτο κι ίσως όλοι εμείς που κάνουμε τόσο θόρυβο με το να συμφωνούμε, να διαφωνούμε και να κρίνουμε, καλό θα ήταν απλά να σιωπάσουμε κι επιτέλους να τους ακούσουμε! Αυτό να είναι το δώρο μας στην γενναιότητα τους. Η σιωπή μας!

Δεν χρειάζεται τίποτε να πεις σε ένα πλάσμα που έχει τρομάξει, πονέσει, απειληθεί, εξευτελιστεί, εκτεθεί ... παρά μόνο να σταθείς δίπλα του. Στωικά. Υπομονετικά. Γενναιόδωρα. Σιωπηλά. 

Στάσου δίπλα του! Μπορείς;

Καλημέρα αγαπημένοι!
Δεν είσαι σταγόνα, είμαστε ωκεανός.
Ναι! #metoo

Κατερίνα

 

kapaworld.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο Ερωτικός Άνθρωπος

Ερωτικός δεν γίνεσαι, επειδή είδες κάποιον ή κάποια και σε γοήτευσε. 

Ερωτικός δεν γίνεσαι, επειδή αισθάνθηκες ακαταμάχητο πόθο να κάνεις σεξ μαζί του. 

Ερωτικός δεν γίνεσαι, γιατί πονάς στη σκέψη του. 

Ερωτικός δεν γίνεσαι, επειδή τον σκέφτεσαι και δεν έχεις την δύναμη να ασχοληθείς με κάτι άλλο. 

Ερωτικός δεν είσαι, όταν γράφεις στιχάκια για τον πόνο σου.

Ερωτικός είσαι, πριν να γνωρίσεις το πρόσωπο που θα ερωτευθείς.
Ερωτικός είσαι, ως προς τον τρόπο που ζεις την καθημερινότητα, στην επαγγελματική και στην προσωπική ζωή
Ερωτικός στις αποφάσεις σου. 

Στους στόχους σου. 

Στον πόνο σου. 

Στον τρόπο που αντιμετωπίζεις τις αποτυχίες σου. 

Ερωτικός είσαι στις υπερβάσεις σου. 

Στην άντληση χαράς από αυτά που πάλεψες, από αυτά που δεν υποχώρησες, από αυτά που δεν συμβιβάστηκες.

Η ερωτικότητα ως στοιχείο της προσωπικότητας είναι το ζητούμενο κάθε ανθρώπου, ανεξάρτητα ηλικίας και οικογενειακής κατάστασης. Η ερωτικότητα μπορεί να έχει ισχύ στη σεξουαλικότητα, αλλά δεν περικλείεται στα στενά όριά της. 

Δεν εκκινεί με την σεξουαλική συγκίνηση, ούτε εξαφανίζεται μαζί της. 

Είναι τρόπος να υπάρχεις. 

Είναι απόφαση ζωής. 

Δεν καθορίζεται από εξωτερικά ερεθίσματα και δεν ζητά ανταλλάγματα.

Η ερωτικότητα είναι στοιχείο κάθε δημιουργού, που το βλέμμα του αναδεικνύει το αντικείμενό του. 

Είναι η επεξεργασμένη απλότητα που έχει αποβάλλει κάθε περιττό. 

Είναι η αυθεντικότητα που δεν ασχολείται με πιστοποιητικά γνησιότητας, γιατί δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα. Είναι η αθωότητα που δεν είναι επιτηδευμένη άγνοια, αλλά συνειδητή επιλογή. 

Είναι η γοητεία που δεν αναζητά οπαδούς, αλλά που εκφέρεται με τρόπο που κάθε τι που αγγίζει, γίνεται μοναδικό.

Η ερωτική στάση απέναντι στη ζωή στηρίζεται στο ξεπέρασμα των δυσκολιών της.
Κτίζεται στις απαιτητικές διεργασίες της μοναξιάς, εμπνέεται από το κάλεσμα της αθέατης ομορφιάς και δομείται στις αποφάσεις που έχουν στόχους μακρινούς. 

Καλλιεργείται στις επιλογές φίλων και συντροφιών που προάγουν τη δημιουργία σ' όλες της τις εκφάνσεις.
Αυτοπροστατεύεται από τις βαριεστημένες παρέες της ισοπεδωτικής καλοπέρασης. 

Αναζητά διαχρονικές αξίες που δεν αγοράζονται, αλλά που ανοίγουν τα πολύτιμα χρηματοκιβώτια της σοφίας.
Αξιοποιεί την λογική για να δίνει χώρο στην ψυχή...

Η ερωτική στάση προς τη ζωή τελικά αναζητά να ενωθεί με το άπειρο και, για την πορεία αυτή, ο άνθρωπος επιλέγει σύντροφο ζωής που θα τον συνοδεύει, θα τον υποστηρίζει, Θα τον εμπνέει.

Ο ερωτικός άνθρωπος είναι αυτός που δεν του έχει χαριστεί η ζωή. 

Δεν μπορεί να είναι ερωτικό, παρά μόνο ερωτεύσιμο, το κοριτσάκι που η μαμά του δεν το έχει αφήσει ποτέ από το χέρι της και δεν αυτονομήθηκε ποτέ. 

Δεν μπορεί να είναι ερωτικός, παρά μόνο ερωτεύσιμος για κάποιους, εκείνος ο νεαρός που έχει ασχοληθεί μόνο με την εξωτερική εικόνα του και δεν έχει επεξεργαστεί τη ζωή του.

Οι ερωτικοί άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν δυσκολευτεί στην προσωπική ζωή τους, αλλά που δεν παραιτούνται. 

Έχουν πονέσει, αλλά δεν κράτησαν τον πόνο ούτε ως φυλακτό, ούτε ως μέτρο στη ζωή τους.
Οι ερωτικοί άνθρωποι συνειδητοποιούν τις ελλείψεις και τις ανεπάρκειές τους, αλλά δίχως να τους καταθλίβουν. 

Ορκίστηκαν να τις υπερβούν.
Οι ερωτικοί άνθρωποι δεν περίμεναν να συναντήσουν τον αγαπημένο τους για να παθιαστούν. 

Παθιάζονται με τους στόχους της ζωής τους, με τις επιθυμίες τους, με την ανακάλυψη των ανθρώπων και της ανθρωπιάς. Γι' αυτό και η ερωτικότητά τους έχει δοκιμαστεί στον χρόνο.
Κι ένας τέτοιος ερωτικός άνθρωπος δεν θα χάσει τον έρωτά του με τις πρώτες δυσκολίες στη σχέση...
Ο ερωτικός εαυτός δεν είναι ο δοσμένος από τη μοίρα τις συνθήκες και το Dna. 

Eίναι ο εαυτός της υπέρβασης που διαψεύδει το πεπρωμένο.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Δρ. Καραγιάννη: " Έρωτας ή Τίποτα" 

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Του Αγίου Βαλεντίνου !

Δεν είμαι εγώ ρομαντική που του χάραξα καρδούλες με το κλειδί πάνω στο αμάξι;

— Του Αγίου Βαλεντίνου τι θα κάνεις;

— Τί μέρα πέφτει;
— Παρασκευή
— Φακές!

— Μωράκι μου, τί να βάλω του Αγίου Βαλεντίνου;

— Μυαλό!

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η ζωγραφική και ο γραφικός χαρακτήρας των παιδιών της εποχής Covid-19 και του lockdown

Ως διαγνωστικό εργαλείο για τις επιπτώσεις των περιοριστικών μέτρων στην υγεία των παιδιών και των οικογενειών

Αρκετοί εκπαιδευτικοί, ψυχολόγοι και πολλοί γονείς έχουν εκφράσει την πολύ μεγάλη ανησυχία τους για την επίδραση που θα έχουν τα μακροχρόνια περιοριστικά μέτρα λόγω πανδημίας Covid-19 στην σωματική και ψυχική υγεία παιδιών και γονέων.

Μια επαγγελματική μου συνεργάτης πολλών ετών, μητέρα ενός κοριτσιού ηλικίας 8 περίπου ετών, μου μίλησε πρόσφατα με ανησυχία για το ζήτημα της ψυχολογίας του παιδιού της κατά την περίοδο των αυξημένων περιοριστικών μέτρων που περιλαμβάνουν και το κλείσιμο του σχολείου. 

Έδειξα αμέσως ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο ζήτημα διότι η συνεργάτιδα μου αυτή είναι άτομο ευφυές, αξιόπιστο, ψύχραιμο και εξαιρετικά παρατηρητικό. 

Άρα αυτά που είχε να μου πει θα ήταν σίγουρα σημαντικά.

Μου ανέφερε ότι τελευταία έχει παρατηρήσει ότι η ζωγραφική της κόρης της εμφανίζει ορισμένες αλλαγές ύφους οι οποίες την προβληματίζουν ιδιαίτερα. Το κορίτσι, μοναδικό παιδί της οικογένειας, είναι μάλιστα μαθήτρια του δημοτικού σχολείου σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο της πόλης των Αθηνών. 

Επίσης μου ανέφερε ότι το παιδί παρουσιάζει αλλαγές στον γραφικό χαρακτήρα των ασκήσεων του σχολείου, εννοείται βέβαια ότι όλες οι σχολικές δραστηριότητες αυτή την περίοδο (πριν από το πολύ πρόσφατο άνοιγμα των σχολείων) έλαβαν χώρα μέσω της on-line τηλε-εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Της ζήτησα στη συνέχεια να δω την ζωγραφική του παιδιού αυτής της περιόδου σε σχέση με προηγούμενα ζωγραφικά έργα και σχέδια του παιδιού όταν πήγαινε κανονικά στο σχολείο της (με φυσική παρουσία). Πραγματικά όταν μου προσκόμισε τα ζωγραφικά μπλοκ και τα τετράδια του παιδιού διαπίστωσα αμέσως τις αξιοσημείωτες διαφορές στο ύφος των δύο περιόδων για τις οποίες μου είχε ήδη μιλήσει η μητέρα.

Παρατήρησα ότι η ζωγραφική της περιόδου του κλειστού σχολείου (περίοδος on line εκπαίδευσης) ήταν ασπρόμαυρη, μόνον μολύβι ή μαύρος μαρκαδόρος χωρίς καθόλου χρώματα. 

Σε αντίθεση με την περίοδο της φυσικής παρουσίας στο σχολείο που ήταν εξαιρετικά πλούσια σε χρώματα, ότι δηλαδή συναντάει κανείς στα έργα των περισσότερων παιδιών υπό κανονικές συνθήκες. 

Εκτός από την έλλειψη χρωμάτων παρατήρησα μια τάση του παιδιού να γράφει πολύ μεγαλύτερα και έντονα γράμματα, όταν περιλάμβανε κάποιο κείμενο πάνω στις ζωγραφιές της.

Επίσης ο γραφικός της χαρακτήρας στις γραμματικές-γλωσσικές ασκήσεις κατά τη διάρκεια της περιόδου κλειστού σχολείου έμοιαζε περισσότερο άτακτος και αποδομημένος σε σχέση με τον αρκετά δομημένο, χωρίς σημαντικές αποκλίσεις ύφους, χαρακτήρα της περιόδου ανοιχτού σχολείου. 

Επιπλέον η απεικόνιση του χώρου του σπιτιού όσον αφορά την διαίρεση σε δωμάτια και περιεχόμενα αντικείμενα ήταν περισσότερο πυκνή κατά την περίοδο του κλειστού σχολείου σε σχέση με μια αραιότερη πυκνότητα και μεγαλύτερη απόσταση αντικειμένων (και των οικείων προσώπων του παιδιού) κατά την περίοδο που το παιδί πήγαινε καθημερινά στο σχολείο της. 

Η απεικόνιση της θέσης αντικειμένων και προσώπων στο οικείο της χώρο οφείλω να σημειώσω ότι μου μετέφερε ένα αίσθημα στενότητας και ασφυξίας.

Η μητέρα του παιδιού μου μετέφερε την άποψη της, ότι δηλαδή και η συμπεριφορά του παιδιού όλη αυτή την περίοδο της διαδικτυακής εκπαίδευσης είχε στοιχεία εκνευρισμού, κόπωσης και απώλειας μιας φυσικής ανεμελιάς προς την οποία έχουν συνήθως ροπή τα παιδιά αυτής της ηλικίας. 

Σημειωτέον ότι και οι δύο γονείς εργάζονται, έτσι το κορίτσι φροντίζουν οι δύο μεγάλοι σε ηλικία γονείς της μητέρας. 

Κατά την διάρκεια των περιοριστικών μέτρων μια περίοδο κοντά στην μικρή ήταν επίσης και η μητέρα της στα πλαίσια της περίφημης άδειας ειδικού σκοπού.
...............
περισσότερα εδώ: athensvoice

Τι πρέπει να κάνουμε αν το παιδί μας χαθεί μέσα στο πλήθος;

Μια μητέρα έγινε viral παραδίδοντας πολύτιμα μαθήματα 

που θα μπορούσαν να σώσουν τις ζωές μικρών παιδιών

Viral έχει γίνει το βίντεο μιας μητέρας ονόματι Τζέσικα Κακμάκλι, στο οποίο εξηγεί το τι πρέπει να κάνουμε αν ένα παιδί χαθεί σε χώρο με πολύ κόσμο, όπως για παράδειγμα ένα πολυκατάστημα ή έναν ζωολογικό κήπο.

Όταν ένα παιδί χαθεί, συχνά τα μέλη της οικογένειας αρχίζουν να το αναζητούν ή να φωνάζουν το όνομά του.

Στο βίντεό της η Κακμάκλι τονίζει ότι από το πρώτο το δευτερόλεπτο που κάποιος συνειδητοποιήσει ότι το παιδί του έχει φύγει, θα πρέπει να αρχίσει να φωνάζει δυνατά περιγράφοντας τα χαρακτηριστικά του.

«Πρέπει να ακουστείτε. Και αυτό που εννοώ, είναι να αρχίζετε να φωνάζετε την περιγραφή του, ενώ το ψάχνετε», λέει στο βίντεο. «Θα ακούγεται κάπως έτσι: 

«Ψάχνω για ένα 5χρονο αγόρι, με κοντά καστανά μαλλιά, καστανά μάτια, με κόκκινο μπλουζάκι, μαύρο σορτς».

Σύμφωνα με την Κακμάκλι, αυτό λειτουργεί για αρκετούς λόγους.

Πρώτον, ειδοποιεί όλους ότι ένα παιδί χάθηκε και εμπλέκει περισσότερους ανθρώπους στην αναζήτηση, κάτι που μπορεί να οδηγήσει στην ταχύτερη εύρεση του παιδιού.

Σε ένα χειρότερο σενάριο όπου το παιδί έχει απαχθεί, οι φωνές και μια ομάδα ανθρώπων που ψάχνει δημιουργούν αναταραχή, κάτι που οι απαγωγείς προσπαθούν να αποφύγουν.

in.gr