Η Δασκάλα: Το σχολείο έγινε η ψυχή της...

 ... η καθημερινή της έγνοια και φροντίδα.     

     Πάντα λάτρευε το σχολείο. Ποτέ δεν κατάλαβε πότε και πώς ακριβώς συνέβη. Από τότε που κατάλαβε τον εαυτό της, το σχολείο έγινε το παράξενο όνειρό της. Ίσως επειδή ήλθε απ’ εκεί και ο πρώτος της, ο μοναδικός της έρωτας και τα πάντα έγιναν μαγικά.

Του Νίκου Τσούλια 

     Και σαν έχασε τη μαγεία εκείνου του έρωτα, χωρίς ποτέ να το καταλάβει το πώς έκανε ένα τόσο καθοριστικό για τη ζωή της λάθος, δόθηκε στο σχολείο. Έγινε καθηγήτρια σε επαρχιακό γυμνάσιο – εκεί που οι εκπαιδευτικοί κατακτούν μια άλλη σχέση με τους μαθητές μακριά από τη στενή επαγγελματική λειτουργία. 

     Το σχολείο έγινε η ψυχή της, η καθημερινή της έγνοια και φροντίδα.  Ακόμα και όταν δεν πήγαινε για να διδάξει, το μυαλό της ήταν εκεί. Σχεδίαζε πρωτοβουλίες, προγραμμάτιζε νέες μεθόδους, αναζητούσε τρόπους ανανέωσης της διδασκαλίας της, το απόγευμα σκεπτόταν τι καινούργιο θα εισαγάγει στο σχολείο, στο πως θα αγκιστρώνει στα λόγια της τις σκέψεις των μαθητών της, πως θα τους …ταξιδεύει με τον στοχασμό της. 

     Αγαπούσε τα παιδιά και καθένα απ’ αυτά έπλαθε τη δική του φαντασίωση, ότι του έχει ιδιαίτερη αδυναμία και δεν είναι το ίδιο με τα άλλα παιδιά. Την σταματούσαν στο δρόμο. Σαν σμάρι κολλούσαν γύρω της και τιτίβιζαν ακόμα χωρίς να έχουν κάτι να της πουν – μόνο και μόνο για να τα κοιτάξει, να της κλέψουν το όμορφο βλέμμα της, να χαμογελάσει για χάρη τους. 

    Μέχρι και τα θρανία την αγαπούν, έλεγε ένας συνάδελφός της που δεν μπορούσε να ερμηνεύσει το πάθος των παιδιών για αυτή. Είχε δει τα εβδομαδιαία προγράμματά τους και οι περισσότεροι μαθητές είχαν το δικό της μάθημα γραμμένο με κάποιο ζωηρό χρώμα. 

     Έκανε φροντιστήρια είτε στο σχολείο, αν ήταν ομάδα, είτε στο σπίτι τους, όταν επρόκειτο να δώσουν εξετάσεις πιστοποίησης στο μάθημά της, στα Γαλλικά. Χρήματα ούτε κατά διάνοια, δωρεάν και με πολλή χαρά. Έκανε συλλογή τα μικροδωράκια, που ήταν τόσο περιποιημένα… Ένιωθε ότι κάθονταν με τις ώρες για να τα ετοιμάζουν. Είχε βρει έναν τρόπο να σημειώνει και τα στοιχεία τους, γιατί έβλεπε ότι δεν θα έχει σταματημό αυτή η τελετουργία. 

     Ήθελε όλο κάτι περισσότερο να δίνει στους μαθητές της. Να τους καλλιεργεί το πνεύμα και την ψυχή. Να τους γεμίζει με αυτοπεποίθηση και να τους κάνει να ονειρεύονται με πίστη στον εαυτό τους. Κάθε χρόνο είχε Θεατρική Ομάδα. Την έκανε μόνιμο θεσμό του σχολείου της. Την βοηθούσαν και οι γονείς που έβλεπαν τον ζήλο της – που κάθε χρονιά γινόταν όλο και πιο ζωηρός – και δεν μπορούσαν να το πιστέψουν. Πόσο καμαρώνουμε τα παιδιά μας, της έλεγαν ξανά και ξανά, τα έχετε κάνει τόσο πρόθυμα για το σχολείο, γίνονται τόσο ευγενικά. Και φούντωνε το πάθος της, να ενθαρρύνει τα παιδιά στο παιχνίδι της μάθησης, και κυρίως στο να λατρέψουν τη γνώση και τη μόρφωση. Είχε βρει μια άκρη και ήθελε να μάθει σκηνοθεσία, να κάνει κάτι ακόμα πιο επαγγελματικό, ακόμα πιο όμορφο. 

     Μα και οι σχολικές γιορτές ήταν μια άλλη χαρά της. Ενέπνεε τα παιδιά με μια γενική αντίληψή της και τα ενθάρρυνε να τις οργανώνουν κυρίως αυτά, με τις δικές τους μικροέρευνες στο εκάστοτε περιεχόμενο των Γιορτών με τις δικές τους ιδέες, να αναζητούν, να πρωτοτυπούν. 

     Ούτε που σκεπτόταν τι θα κάνει, όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου και φύγει από την εκπαίδευση. «Δεν θέλω να το σκέφτομαι. Θέλω να γεμίζω τη ζωή μου κάθε ημέρα με σχολείο. Νιώθω τόσο όμορφα, τόσο ονειρεμένα…», έλεγε στις φίλες της που απορούσαν με το πρωτόγνωρο πάθος της!

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μήπως το παιδί σας τρώει πολύ αλάτι; / Does Your Child Eat Too Much Salt?

Η υπερβολική κατανάλωση τροφών που περιέχουν αλάτι, ακόμη και σε νεαρή ηλικία μπορεί να έχει μακροχρόνιες επιπτώσεις στην υγεία του παιδιού.

Does Your Child Eat Too Much Salt? 

Για να καθοριστεί η φυσιολογική ποσότητα αλατιού που είναι απαραίτητη για τα παιδιά, η παιδίατρος και καθηγήτρια του Στάνφορντ με έδρα τη Βόρεια Καλιφόρνια, May Loo, MD, λέει ότι είναι σημαντικό να κατανοήσουμε και να διακρίνουμε τη διαφορά μεταξύ του στοιχείου νατρίου (Na) και αλατιού. «Το επιτραπέζιο αλάτι είναι NaCl, χλωριούχο νάτριο, το οποίο περιέχει 40 % νάτριο, ενώ τα συσκευασμένα τρόφιμα συνήθως αναφέρουν περιεκτικότητα σε αλάτι ως νάτριο σε mg (χιλιοστόγραμμα) ανά μερίδα», εξηγεί η Δρ Loo.

Η πραγματική περιεκτικότητα σε αλάτι θα ήταν 2,5 φορές η ποσότητα αυτή (εάν η περιεκτικότητα σε νάτριο είναι 100mg, η περιεκτικότητα σε αλάτι θα ήταν 250 mg. Με άλλα λόγια, η ποσότητα νατρίου σε ένα φαγητό μεταφράζεται πραγματικά σε διπλάσια ποσότητα αλατιού.

Φυσικά, εναπόκειται στους γονείς να περιορίσουν την ποσότητα αλατιού στο φαγητό των παιδιών τους – και οι ειδικοί λένε ότι είναι καλύτερο να το κάνουμε από πολύ νωρίς. 

Δεν είστε σίγουροι για το αν το παιδί σας υπερβάλλει ή όχι στα αλμυρά; Εδώ, οι ειδικοί αποκαλύπτουν τα πιο κοινά σημάδια – και τι πρέπει να κάνετε για να περιορίσετε την πρόσληψή τους.

Υπερβολική δίψα
«Δεδομένου ότι το νάτριο συγκρατεί το νερό, περισσότερο νάτριο στο σώμα σημαίνει ότι χρειάζεται περισσότερο νερό», εξηγεί η Δρ Loo. Εάν παρατηρήσετε ότι το παιδί σας διψάει ασυνήθιστα και δεν υπάρχουν προφανείς λόγοι, όπως ζεστός καιρός ή άσκηση, σκεφτείτε να αξιολογήσετε την ποσότητα νατρίου στη διατροφή του, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα τρόφιμα – γεύματα στο σπίτι και στο σχολείο, επεξεργασμένα τρόφιμα, σνακ , και ποτά. Η Δρ Loo προσθέτει επίσης ότι πολλά αναψυκτικά που πίνουν τα παιδιά και οι έφηβοι περιέχουν υψηλές ποσότητες νατρίου.

Όρεξη για αλμυρά τρόφιμα
Ας το παραδεχτούμε, το αλάτι κάνει τη γεύση των τροφίμων πολύ καλύτερη, οπότε δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το παιδί σας είναι πιο πιθανό να θέλει να φάει μια σακούλα πατατάκια παρά ένα καρότο. 

Εάν παρατηρήσετε ότι το παιδί σας αρνείται να φάει οτιδήποτε έχει χαμηλή περιεκτικότητα σε αλάτι, η Δρ Loo προτείνει να προσθέσετε διάφορα βότανα και μπαχαρικά στο μαγείρεμα, όπως να προσθέσετε μαϊντανό ή πιπέρι αντί για αλάτι σε ομελέτα.

Υψηλή πίεση του αίματος
Σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο American Family Physician 7% των παιδιών ηλικίας 3 έως 18 ετών έχουν είτε προ-υπέρταση είτε υπέρταση.
«Όπως και στους ενήλικες, η υπέρταση στα παιδιά είναι συχνά σιωπηλή, πράγμα που σημαίνει ότι το παιδί μπορεί να μην αισθάνεται κανένα σύμπτωμα και οι γονείς δεν μπορούν να εντοπίσουν κανένα σημάδι, ωστόσο, καθώς αυξάνεται η αρτηριακή πίεση, τα αρτηριακά αγγεία αυξάνονται σε πάχος, προδιαθέτοντας το παιδί σε καρδιαγγειακές παθήσεις», εξηγεί η Δρ. Λου. Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής προτείνει συχνούς ελέγχους της αρτηριακής πίεσης με τακτικές ετήσιες εξετάσεις για παιδιά που ξεκινούν από την ηλικία των 3 ετών.

Σκούρα, πολύ κίτρινα ούρα
Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που μπορεί να επηρεάσουν το χρώμα των ούρων του παιδιού. Ένας από αυτούς είναι και η υπερβολική πρόσληψη νατρίου. 

Τα σκούρα, κίτρινα ούρα με έντονη μυρωδιά είναι πολύ συνηθισμένα σε άτομα όλων των ηλικιών με υψηλή πρόσληψη νατρίου, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών. Για να βεβαιωθείτε, μπορείτε να ζητήσετε από τον παιδίατρο μια εξέταση ούρων για διπλό έλεγχο.

Απότομη αύξηση βάρους
Οι γονείς συχνά δίνουν μεγάλη προσοχή στα γλυκά και τα λίπη στη διατροφή του παιδιού αλλά μελέτες έχουν δείξει ότι η αύξηση βάρους μπορεί να σχετίζεται και με αυξημένη πρόσληψη αλατιού . 

«Η παχυσαρκία είναι ένας πρόσθετος παράγοντας κινδύνου για την ανάπτυξη υψηλής αρτηριακής πίεσης και καρδιακών παθήσεων», λέει η Δρ Loo. 

Εκτός από τον έλεγχο της ζάχαρης και των λιπαρών τροφών, συνιστά στους γονείς να παρακολουθούν τα επεξεργασμένα αλμυρά τρόφιμα που καταναλώνουν τα παιδιά και όσα έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε νάτριο, προκειμένου να διατηρήσουν την πρόσληψη νατρίου εντός του συνιστώμενου ορίου για την ηλικία τους.

Πηγή: parents.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ντρεπόμαστε... - Καληνύχτα σας...

... οι άνθρωποι για πράγματα που δεν πρέπει και έτσι κάνουμε μαρτύριο τη ζωή μας …

Ντρεπόμαστε για τα κιλά μας. 

Ντρεπόμαστε για την εμφάνιση. 

Ντρεπόμαστε για το τι άποψη θα σχηματίσει ο κόσμος για εμάς.

Ντρεπόμαστε για τα πράγματα που δεν γνωρίζουμε. 

Ντρεπόμαστε για το αμάξι ή τα ρούχα που παλιώνουν. 

Ντρεπόμαστε που δεν είμαστε οι πρώτοι, οι πιο δυναμικοί, διάσημοι, πλούσιοι και εγώ δεν ξέρω τι…

Ντρεπόμαστε για την αρρώστια μας. Για την κατάθλιψη. Για τις κρίσεις πανικού. 

Ντρεπόμαστε για το πένθος μας –λες και δεν είναι αρκετός ο σταυρός που ήδη κουβαλάμε–.

Ντρεπόμαστε για χίλια δυο πράγματα οι άνθρωποι.
Για πράγματα, για τα οποία θα έπρεπε.

Μόνο για ένα πράγμα πρέπει να ντρέπεται κανείς…
Για την αμετανόητη αμαρτία.
Για ό,τι δηλαδή, μας χωρίζει απ’ το Θεό και απ’ τον συνάνθρωπό μας.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εκπαιδευτικοί: οι «Αποδιοπομπαίοι Τράγοι» της Σχολικής Αποτυχίας!

Για ό,τι «καλό» ή «κακό» γίνεται στα σχολεία την ευθύνη την έχει αποκλειστικά ο εκπαιδευτικός!!!!
Ετοιμάζονται να ρίξουν στους εκπαιδευτικούς την ευθύνη για τις επιδόσεις των μαθητών (!!)

Το ΥΠΑΙΘ θεωρεί κατάλληλο το χρόνο να προβάλει συστηματικά μια, έτσι κι αλλιώς, διαδεδομένη αντίληψη σύμφωνα με την οποία για ό,τι «καλό» ή «κακό» γίνεται στα σχολεία την ευθύνη την έχει ο εκπαιδευτικός.

Αμέσως μετά την ανακοίνωση των βαθμολογικών επιδόσεων των υποψηφίων από το ΥΠΑΙΘ, σε άρθρο του στην ΕΣΤΙΑ (15 Ιουλίου 2021) με τίτλο «Η κατάρρευσις των βαθμών δείχνει την αποτυχία των εκπαιδευτικών» ο διευθυντής της Εστίας Μανώλης Κοττάκης, σημείωνε:

«Τί μας δείχνουν λοιπόν τα στατιστικά; Πώς όλο το οικοδόμημα πάσχει. Πως το εκπαιδευτικό μας σύστημα στηρίζεται σέ γυάλινα πόδια. Πως οι αντιδράσεις των συνδικαλιστών για την τράπεζα θεμάτων στις προαγωγικές που θα αποκάλυπταν την πραγματική εικόνα του μορφωτικού επιπέδου των μαθητών δεν ήταν αθώες. .. Πώς η αξιολόγηση είναι μονόδρομος… Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ανέτως ότι αρνούνται την αξιολόγηση, όπως ο διάβολος το λιβάνι, γιατί γνωρίζουν ότι θα δείξει αυτό που κρύβουν επί έτη και αποκαλύπτεται μόνον όταν γίνεται η βαθμολόγηση των γραπτών στις πανελλαδικές εξετάσεις: Πώς μορφώνουν πλημμελώς τούς μαθητές... Ο εκπαιδευτικός είναι σαν τον κόουτς: Αν θέλει μπορεί να μεταμορφώσει έναν παίκτη και να τον οδηγήσει στο να κάνει θαύματα ακόμη και αν τον παραλάβει απροπόνητο. Αρκεί να αγαπά την δουλειά του».

Χέρι χέρι με την εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας οι μόνιμοι «τελάληδες» της κυρίαρχης πολιτικής, δημοσιογράφοι, τεχνοκράτες και «ειδικοί», εγχαράσσουν στο «σκληρό δίσκο» της κοινής γνώμης, ως αυτονόητο, ότι «η κακοδαιμονία του Ελληνικού σχολείου είναι αποτέλεσμα της έλλειψης αξιολόγησης-ελέγχου των εκπαιδευτικών».

Το έδαφος, βεβαίως, είναι εύφορο για την υποδοχή του «αυτονόητου», κοντολογίς, για την άκριτη υιοθέτηση, ως φυσικής και εύλογης, της απαίτησης «να ξεκαθαρίσει επιτέλους το εκπαιδευτικό τοπίο από την κόπρο του Αυγεία».

Η αυξανόμενη δυσαρέσκεια των γονέων, που αναγκάζονται να «τραυματίζουν» τους οικογενειακούς τους προϋπολογισμούς πληρώνοντας ακριβά -σε καθεστώς «Δημόσιας και Δωρεάν εκπαίδευσης»- το κόστος του εισιτηρίου για την πολυπόθητη είσοδο των παιδιών τους στην Πανεπιστημιακή εκπαίδευση, σε συνδυασμό με την κατακόρυφη πτώση της αποδοτικότητας της «επένδυσης», πριμοδοτεί την οικοδόμηση πεποιθήσεων σύμφωνα με τις οποίες, αν ένας μαθητής δεν μαθαίνει γράμματα στο σχολείο, ή αναγκάζεται να πληρώνει φροντιστήριο ή το απολυτήριό του δεν του εξασφαλίζει μια θέση στην αγορά εργασίας, για όλα αυτά και γι΄ άλλα πολλά ευθύνεται ο εκπαιδευτικός, ο οποίος είναι «αναποτελεσματικός ή άπειρος ή τεμπέλης ή ανίκανος» τόσο όσο και ένας υδραυλικός που δεν μπορεί να επισκευάσει μια βρύση ή ένας γιατρός που δεν είναι ικανός να θεραπεύσει μια γρίπη !

Με την «Ελληνική PISA” επιχειρούν να ρίξουν την ευθύνη για τις επιδόσεις των μαθητών στους εκπαιδευτικούς
Στο νόμο 4823/2021 «Αναβάθμιση του σχολείου, ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών και άλλες διατάξεις», που ψηφίστηκε τον Αύγουστο που μας πέρασε στη Βουλή σημειώνεται, ανάμεσα σε άλλα:

«Κάθε σχολικό έτος διενεργούνται σε εθνικό επίπεδο εξετάσεις διαγνωστικού χαρακτήρα για τους μαθητές της ΣΤ’ Τάξης των δημοτικών σχολείων και τους μαθητές της Γ’ Τάξης των γυμνασίων σε θέματα ευρύτερων/γενικών γνώσεων των γνωστικών αντικειμένων της Νεοελληνικής Γλώσσας και των Μαθηματικών. Σκοπός των ως άνω εξετάσεων είναι η εξαγωγή πορισμάτων σχετικά με την πορεία υλοποίησης των προγραμμάτων σπουδών και τον βαθμό επίτευξης των προσδοκώμενων μαθησιακών αποτελεσμάτων σε εθνικό επίπεδο, περιφερειακό επίπεδο και σε επίπεδο σχολικής μονάδας».

Η θέσπιση της «ελληνικής PISA», όπως ονομάστηκε, δεν πρόκειται για έναν αθώο σχεδιασμό του ΥΠΑΙΘ.
Πρώτον είναι φανερό ότι όλη η υπόθεση μπορεί να εξελιχθεί σε ένα μηχανισμό «παρακυβέρνησης» της εκπαιδευτικής διαδικασίας καθώς τα δοκίμια αξιολόγησης θα προωθούν μια συγκεκριμένη αντίληψη για τη σχολική γνώση, τη διδασκαλία, τη μάθηση, τη σχολική επιτυχία, το μαθητή, κ.ά., που προβάλλουν (και ως ένα βαθμό επιβάλλουν) αντίστοιχες αρχές στην οργάνωση της ίδιας της εκπαιδευτικής δια­δικασίας.
Δεύτερον τα αποτελέσματα αυτών των τεστ θα αξιοποιηθούν ως εργαλείο για την κατηγοριοποίηση των σχολείων και θα χρησιμοποιηθούν και ως «κριτήρια» για την αξιολόγηση των ίδιων των εκπαιδευτικών. Είναι φανερό ότι το νέο καθεστώς που θα επιβάλλει η «ελληνική PISA», με τον κύκλο των τεστ, μπορεί να βλάψει τους πιο αδύνατους μαθητές και να αποδυναμώσει τις σχολικές τάξεις καθώς αναπόφευκτα συνεπάγεται όλο και περισσότερα τεστ πολλαπλής επιλογής, περισσότερα λεπτομερώς προσχεδιασμένα μαθήματα από «προμηθευτές» που βρίσκονται πάνω και έξω από το σχολείο – και μεγάλο άγχος για τους εκπαιδευτικούς.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι εκπαιδευτικοί «χρεώνονται» την επιτυχία ή αποτυχία των μαθητών τους και η διοίκηση του σχολείου «χρεώνεται» με τη σειρά της την επιτυχία και την αποτυχία όλων.

Δεν είναι, βέβαια, τυχαίο ότι από αυτού του τύπου την αξιολόγηση ουσιαστικά «αγνοούνται» ή καταγράφονται τυπικά οι αμέτρητοι κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί παράγοντες που επηρεάζουν και συνδιαμορφώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και το εκπαιδευτικό έργο.

Κοινωνική προέλευση, οικογενειακή κατάσταση, συνθήκες διαβίωσης και κατοικίας, υλικοτεχνική υποδομή σχολείου, τύπος εξετάσεων, σχολικά βιβλία, εκπαιδευτικό κλίμα, παιδαγωγικές μέθοδοι, τα πάντα γίνονται καπνός.

«Αγνοούνται» οι κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες που διαμορφώνουν αντίξοες συνθήκες για την εκπαίδευση των μαθητών από τα ασθενέστερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα.

Παραλείπονται όλοι εκείνοι οι παράγοντες που οδηγούν στον Καιάδα της εγκατάλειψης του σχολείου και του αναλφαβητισμού.

Η αντίληψη αυτή «επιβλέπει» τη σχολική επιτυχία/αποτυχία μέσα από την «κλειδαρότρυπα» της αίθουσας διδασκαλίας, όπου όλα εξαφανίζονται εκτός από το δάσκαλο και το μαθητή. Δεν είναι, ωστόσο, λίγοι αυτοί που κατανοούν ή διαισθάνονται ότι το σχολείο δεν είναι «θερμοκήπιο» όπου τα παιδιά αναπτύσσονται ομαλά και απρόσκοπτα με καλό πότισμα και συστηματική φροντίδα!

Πολύχρονες και πολυάριθμες έρευνες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αλλά και οι επίσημες κρατικές στατιστικές έχουν τεκμηριώσει με αδιάσειστα στοιχεία ότι στο «πατρόν» της σχολικής επιτυχίας/αποτυχίας παρεμβαίνουν μια σειρά εξωσχολικοί και εσωσχολικοί παραγόντες που δραστηριοποιούνται στο έδαφος των κοινωνικών ανισοτήτων.

Η γνωστική αυτή κατάκτηση, που στοιχειοθετείται στο «δάσος» των πορισμάτων εκατοντάδων ερευνών, αίφνης, τα τελευταία χρόνια «ξεχνιέται» όλο και πιο συχνά.

«Πώς γίνεται» ρωτούν με επιτηδευμένη αφέλεια κάποιοι «Λύκεια που εδρεύουν στις ίδιες περιοχές, όπου δεν υπάρχει ούτε διαφορά στην κοινωνική προέλευση ούτε στη δυνατότητα φοίτησης σε φροντιστήρια, να παρουσιάζουν τόσο τρομακτικές ανισότητες στην επίδοση των μαθητών τους;».

Και συνεχίζουν: «Εφόσον», λένε, «υπάρχουν οι ίδιες δημόσιες χρηματοδοτήσεις, το ίδιο πρόγραμμα και οι ίδιες πάνω κάτω μέθοδοι, οι διαφορές οφείλονται στην έλλειψη αξιολόγησης των εκπαιδευτικών γεγονός που σηματοδοτεί την ανάγκη για άμεση και αντικειμενική αξιολόγηση όλων των σχολείων στην Ελλάδα».

Η πραγματικότητα που κρύβεται με επιμέλεια
Η τολμηρή πρόταση του Θαλή δεν μπορεί να χρησιμεύσει για την κοινωνική μέτρηση της σχολικής πυραμίδας, όσο οι σκιές της σχολικής στατιστικής δε φωτίζονται και με τη θεμελιώδη μεταβλητή της κοινωνικο-επαγγελματικής προέλευσης των μαθητών.

– Αγνοούν το Υπουργείο Παιδείας και οι «ειδικοί μας» ότι σε κάθε γεωγραφική περιοχή υπάρχει κοινωνική, οικονομική, μορφωτική, δηλαδή ταξική διαφοροποίηση;

– Αγνοούν ότι υπάρχουν σχολεία σε κάθε πόλη, ακόμη και στη μικροκλίμακα μιας περιοχής, που παραδοσιακά «στρατολογούν» και «στρατολογούνται» από παιδιά ευπόρων και μορφωμένων οικογενειών;

Εκπαιδευτικοί: οι «αποδιοπομπαίοι τράγοι» της σχολικής αποτυχίας!
Είναι προφανές ότι ακόμη και αν οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης αγνοούν, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας γνωρίζει πολύ καλά τις κοινωνικές παραμέτρους της σχολικής επίδοσης. Η στόχευση είναι αλλού και «φωτογραφίζει» κατευθείαν τον εκπαιδευτικό.

Το ΥΠΑΙΘ θεωρεί κατάλληλο το χρόνο να προβάλει συστηματικά μια, έτσι κι αλλιώς, διαδεδομένη αντίληψη σύμφωνα με την οποία για ό,τι «καλό» ή «κακό» γίνεται στα σχολεία την ευθύνη την έχει ο εκπαιδευτικός. «Το παν εξαρτάται από το δάσκαλο» θα αναφωνήσει σε λίγο με βικτοριανή υποκρισία

Μια τέτοια αντίληψη, όπως γίνεται φανερό, εναποθέτει μεγάλο φορτίο ευθύνης στους ώμους του δασκάλου και συνήθως, όταν τίθεται θέμα σχολικής αποτυχίας ή εκπαιδευτικής κρίσης, ο δάσκαλος είναι ο «αποδιοπομπαίος τράγος». Με αυτό τον τρόπο γίνεται ευκολότερη υπόθεση η επιβολή αυταρχικών μέτρων αξιολόγησης, εντατικοποίησης και διοικητικού ελέγχου.

Δεν αμφισβητούμε, βεβαίως, σε καμιά περίπτωση ότι η παρέμβαση του εκπαιδευτικού μπορεί να έχει θετικές ή αρνητικές συνέπειες, που μερικές φορές μάλιστα ξεπερνούν την παιδική και εφηβική ηλικία του μαθητικού πληθυσμού και προεκτείνονται σε ολόκληρη τη ζωή του.

Όμως, τα «συμβαλλόμενα υποκείμενα» της σχολικής επίδοσης δεν εξαντλούνται σε καμιά περίπτωση στη «θέληση» του μαθητή ή στο «ταλέντο» και την «αποδοτικότητα» του δασκάλου. Το «μαύρο κουτί» της αίθουσας διδασκαλίας περιλαμβάνει, όπως υπαινιχθήκαμε παραπάνω, αρκετούς «καταλύτες».

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Απόλαυσε το Κραυγαλέο Σύνθημα (slogan)

Απόλαυσε την... κραυγή

του Τρύφωνα Λιώτα
Ορισμός σλόγκαν: σύντομη φράση σε διαφήμιση ή πολιτική προπαγάνδα, διατυπωμένη έτσι ώστε να τραβά την προσοχή και να αποτυπώνεται εύκολα στη μνήμη του κοινού που στοχεύει.
Ήδη από τον ορισμό μπορούμε να απομονώσουμε κάποια σημαντικά στοιχεία: κοινό, προσοχή, μνήμη και προπαγάνδα. 

Το σλόγκαν λοιπόν απευθύνεται σε μια μάζα ανθρώπων, της οποίας θέλει να τραβήξει την προσοχή για να αποτυπώσει κάτι που απομνημονεύεται εύκολα στη μνήμη της και με το οποίο θέλει να προπαγανδίσει.

Στην εποχή της καταιγιστικής πληροφόρησης που ζούμε το σλόγκαν αποτελεί τον πιο εύκολο τρόπο για προπαγάνδα και χειραγώγηση των μαζών. 

Το χρησιμοποιούμε όλοι μας πλέον και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ειδικά σε αυτά που υπάρχει ο περιορισμός χαρακτήρων και το μήνυμα είναι σύντομο. Όμως η δύναμή του μετριέται από το κοινό στο οποίο καταφέρνει να φτάσει και συνεπώς να επηρεάσει. Όπως καταλαβαίνετε όσο πιο μεγάλο το κοινό τόσο πιο μεγάλη η δύναμη του. 

Φυσικά πρέπει και το κοινό να μην μπορεί να διαβάσει πέρα από τις λέξεις και να είναι πειθήνιο και υπάκουο λειτουργώντας και αυτό με τη σειρά του σαν μέσο διαφήμισης πιστεύοντας και επαναλαμβάνοντας το σλόγκαν, όπου βρεθεί και όπου σταθεί.

Το σλόγκαν συνήθως αποτελείται από ένα επίθετο και ένα ουσιαστικό μαζί με ένα ρήμα. Το επίθετο προσδίδει στο ουσιαστικό μια "καλή" ιδιότητα, ενώ το ρήμα μας προτρέπει στη κίνηση - δράση προς αυτό που στοχεύει αυτός που το δημιουργεί. 

Φυσικά υπάρχει μια ολόκληρη επιστήμη πίσω από τη δημιουργία του που μετρά τάσεις, αντιδράσεις, συναισθήματα του κοινού και όπου τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη του. 

Και δεν αφήνεται τίποτα στην τύχη γιατί ο στόχος παραμένει πάντα ο ίδιος: η προπαγάνδα. Στην ουσία επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα (συνήθως παρουσιάζοντας μια μονοδιάστατη άποψη λόγω του σύντομου χαρακτήρα του) με συνέπεια να οδηγεί σε μαζικές κοινές συμπεριφορές (που χαρακτηρίζουν την κοινωνία των "ζόμπι" που έχουμε καταντήσει). 

Είτε πρόκειται για διαφήμιση, είτε για πολιτικό σλόγκαν κάποιος προσπαθεί να μας πείσει για κάτι το οποίο δεν ισχύει. 

Αυτό και μόνο λογικά θα έπρεπε να προειδοποιεί τον δέκτη στο να είναι πιο προσεκτικός στο να πιστέψει το μήνυμα αλλά εδώ λειτουργεί η επανάληψη και η εύκολη απομνημόνευση, η μειωμένη αντίληψη και γνώση του δέκτη καθώς και μερικές φορές κάποια στοιχεία που το κάνουν συνήθως χιουμοριστικό, ώστε να μειώνονται οι άμυνες με την χαλάρωση που προκαλεί το "αστείο". 

Βέβαια το αστείο είναι άλλο στην προκειμένη: σε πρώτο επίπεδο το γεγονός ότι δεν υπάρχει ειλικρινές σλόγκαν και σε ένα βαθύτερο ότι το σλόγκαν είναι κάτι στατικό που μιλάει για τη ζωή λες και αυτή είναι κάτι στατικό (σημειωτέον ότι αυτό το τελευταίο είναι ένας ορισμός του κωμικού σύμφωνα με τον Ανρί Μπεργκσόν - "Το γέλιο").

Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

- "Σώστε τη γη.": Το κωμικό; Ποιος είσαι εσύ που θα σώσεις τη γη; είναι σα να λες το μυρμήγκι: σώσε το δάσος. Η γη δεν χρειάζεται τη βοήθεια από πλασματάκια που βρίσκονται διαρκώς στο έλεός της. Μια μεγάλη έκρηξη ηφαιστείου, ένας μετεωρίτης, ένας μεγάλος σεισμός μαζί με ένα παλιρροϊκό κύμα, ένας ανθεκτικός ιός και ο κύριος υπαίτιος της καταστροφής της γης έχει βγει από τη μέση.

- Το νούμερο ένα άχρηστο ποτό στη γη χρησιμοποιεί ένα συνδυασμό όσων αναφέραμε πιο πάνω: "Πιες κόκα κόλα και απόλαυσε, Η κόκα κόλα αναζωογονεί και διατηρεί, Απόλαυσε ζωή, Η ζωή έχει ωραία γεύση, Άνοιξε την ευτυχία" (Drink Coca-Cola and enjoy it, Coca-Cola revives and sustains, Enjoy life, Life tastes good, Open Happiness) είναι μερικά από τα σλόγκαν στο πέρασμα των χρόνων. 

Ρήματα: Πιες, απόλαυσε, αναζωογονώ, διατηρώ, άνοιξε. 

Επίθετα: ωραία 

Ουσιαστικά: Ευτυχία. 

Όσο για το κωμικό από που να πρωταρχίσεις; 

Ότι η ευτυχία είναι η κόκα κόλα; ότι η ζωή είναι ωραία επειδή μπορείς να πιείς κόκα κόλα; ότι αναζωογονεί και διατηρεί όταν όλοι ξέρουμε ότι άνθρωποι δεν έχουν να πιούν νερό σε περιοχές του πλανήτη εξαιτίας της δράσης αυτής της εταιρίας; 

Όταν η ζάχαρη, το ανθρακικό σου καταστρέφουν την υγεία και τα δόντια ενώ τα συντηρητικά το μόνο που διατηρούν είναι το σώμα σου ανέπαφο στο τάφο; 

Ότι η γεύση της ζωής συγκρίνεται με αυτήν του αναψυκτικού; Θα μου πείτε γνωστά όλα αυτά. Τότε τι, αν όχι η δύναμη του σλόγκαν, κάνει το αναψυκτικό αυτό να έχει τις μεγαλύτερες πωλήσεις σε όλη τη γη όταν -όπως έλεγε ένας γνωστός- δεν είναι παρά μια "αμερικάνικη πουστιά"; 

Δεν είναι τυχαίο που ο Τζίμης Πανούσης έλεγε ότι άκουγε το διαβολάκι να του λέει μέσα στο σουπερμάρκετ: "πάρε κόκα κόλα, πάρε κόκα κόλα."

- Πολιτικά σλόγκαν δε θα αναφέρω γιατί θα το ρίξουμε στην πλάκα και δεν είναι αυτός ο σκοπός αυτού του άρθρου. Απλά σκεφτείτε πόσα απ' αυτά έπαψαν να ισχύουν και φανέρωσαν το ψέμα τους την επομένη των εκλογών.

Θα κλείσω με την επίσημη ετυμολογία της λέξης από το εκπληκτικό βιβλίο του Ελία Κανέτι "Μάζα και εξουσία".
Μερικοί λαοί φαντάζονται τους νεκρούς τους, ή έναν ορισμένο αριθμό απ' αυτούς, σαν πολεμικό στράτευμα. Οι Κέλτες των σκωτσέζικων υψιπέδων έχουν μια ιδιαίτερη λέξη για την στρατιά των νεκρών: Sluagh. Αυτή η λέξη αποδίδεται στα αγγλικά ως "spirit-multitude", δηλαδή ποικιλία πνευμάτων. 

Το στράτευμα των πνευμάτων πετάει σε μεγάλα σύννεφα πέρα δώθε - όπως τα ψαρόνια πάνω από τη γη. Με τα αλάθητα δηλητηριασμένα βέλη τους σκοτώνουν τις γάτες, τους σκύλους, τα πρόβατα και τα μοσχάρια των ανθρώπων. Δίνουν μάχες στον ουρανό, όπως οι άνθρωποι στη γη. Τις διαυγείς παγερές νύχτες μπορεί κανείς να τους ακούσει και να τους δει, πως τα στρατεύματά τους επιτίθενται το ένα ενάντια στο άλλο και αποσύρονται, αποσύρονται και επιτίθενται ξανά. Μετά από κάθε μάχη το αίμα τους χρωματίζει κόκκινα τα βράχια και τις πέτρες. Η λέξη ghairm σημαίνει "κραυγή - ιαχή", και το sluagh - ghairm ήταν η πολεμική ιαχή των νεκρών. Από αυτές τις λέξεις βγήκε αργότερα η λέξη "σλόγκαν": ο χαρακτηρισμός των πολεμικών ιαχών των δικών μας, σύγχρονων μαζών προέρχεται από τα στρατεύματα των νεκρών του Χάιλαντ.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι