Μιλήστε στο μωρό μωρουδίστικα / Speaking 'baby talk' to infants...

     Νέα έρευνα αποκαλύπτει ότι, όταν οι γονείς μιλούν μωρουδίστικα στα μωρά, είναι πολύ πιθανό να τα βοηθούν να εξελιχθούν ώστε να μιλήσουν και να παράγουν λόγο. 

     Ο τρόπος με τον οποίο μιλάμε ενστικτωδώς στα μωρά, υψηλότερος τόνος, χαμηλότερη ταχύτητα, υπερβολική προφορά, όχι μόνο τους αρέσει, αλλά πιθανότατα τα βοηθά να μάθουν να καταλαβαίνουν τι λέμε.

Speaking 'baby talk' to infants isn’t just cute: It could help them learn to make words

     Νέα έρευνα από το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα υποδηλώνει ότι η παιδική ομιλία, το να μιλάμε δηλαδή μωρουδίστικα, μπορεί να έχει ένα άλλο, άγνωστο μέχρι στιγμής όφελος: να βοηθήσει τα μωρά να μάθουν να μιλάνε και να χρησιμοποιούν τις λέξεις.

Πώς βοηθάμε τα μωρά, όταν μιλάμε μωρουδίστικα;
     Μιμούμενοι τον ήχο μιας μικρότερης φωνητικής οδού, οι ερευνητές πιστεύουν ότι υποδεικνύουμε στα μωρά πώς πρέπει να ακούγονται οι λέξεις που βγαίνουν από το στόμα τους. 

Φαίνεται να διεγείρει την κινητική παραγωγή του λόγου, όχι μόνο την αντίληψη της ομιλίας, λένε οι ειδικοί. 

Στη μελέτη, οι ερευνητές άλλαξαν τους ήχους συχνότητας για να μιμηθούν τη φωνητική οδό είτε ενός βρέφους είτε ενός ενήλικα και στη συνέχεια εξέτασαν πώς αντιδρούσαν τα βρέφη.
     Τα μωρά ηλικίας έξι έως οκτώ μηνών έδειξαν μια ισχυρή και ξεχωριστή προτίμηση για την ομιλία με αντηχήσεις που καθορίζουν μια φωνητική οδό που είναι παρόμοια σε μέγεθος και μήκος με τη δική τους. Τα μωρά τεσσάρων έως έξι μηνών δεν είχαν αυτή την προτίμηση, γεγονός που υποδηλώνει ότι η ικανότητα των μεγαλύτερων να ελέγχουν τη φωνή τους και να διακρίνουν μεταξύ της φλυαρίας και των ήχων που μοιάζουν πιο ελκυστικοί.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πίσω από τα ναρκωτικά βρίσκεται συνήθως μια δυσλειτουργική οικογένεια

Ναρκωτικά: Στις ημέρες μας ένα από τα πιο επώδυνα αγκάθια της δυτικής κοινωνίας, φυλακίζοντας στα δίχτυά τους τα νεότερα και σίγουρα πιο ευάλωτα μέλη – τους εφήβους.

Ποια είναι αυτά τα χαρακτηριστικά;

1. Η οικογένεια λειτουργεί με ελάχιστους και ασαφείς κανόνες και όρια.
2. Η επικοινωνία ανάμεσα στα μέλη της είναι στερεοτυπική και δύσκαμπτη. (Τα μέλη της δεν συζητάνε δημιουργικά μεταξύ τους, δεν αλληλοστηρίζονται).
3. Συχνά διαπιστώνεται η ύπαρξη ενδοοικογενειακών συγκρούσεων, χωρισμών, έλλειψη συζυγικής συμμαχίας, σωματική και λεκτική βία.
4. Χρήση ψυχοτρόπων ουσιών και αλκοόλ.
5. Σχέσεις εξάρτησης με τυχερά παιχνίδια ( τζόγος ).
6. Ο πατέρας είναι συνήθως απών, συναισθηματικά αδιάφορος και αναποτελεσματικός και συχνά χειραγωγείται από την μητέρα.
7. Η μητέρα είναι υπερλειτουργική – είναι υπερπροστατευτική (ελέγχει τα πάντα – τα προσωπικά αντικείμενα του εφήβου, τη συμπεριφορά του κ.λπ.). συμπεριφέρεται στον έφηβο σαν να είναι παιδί που χρειάζεται προστασία και καθοδήγηση.
8. Παρατηρούνται παθολογικές συμμαχίες μεταξύ γονιών και παιδιών ( συνήθως του αντίθετου φύλου – μητέρα/γιος – πατέρα/κόρη).
9. Ο υποψήφιος έφηβος τοξικομανής είναι συνήθως άτομο με κλονισμένη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.

Φαίνεται πως, τελικά, κανείς δεν γίνεται τυχαία τοξικομανής, έστω και αν ισχυρίζεται ότι στράφηκε στις ουσίες από περιέργεια. Πίσω από αυτή την κίνηση βρίσκεται η προσωπική του κρίση ως άτομο και η κρίση της οικογένειας του, που (δυσλειτουργεί ως καθρέφτης της κοινωνίας.

Κάνοντας χρήση ουσιών, ο έφηβος προσπαθεί να σταματήσει τη ροή του χρόνου, που τον ωθεί να κάνει βήματα προς τα εμπρός, να απελευθερωθεί, να ενηλικιωθεί. Όμως με αυτό τον τρόπο εγκλωβίζεται και άλλο μέσα στις ανασφάλειες και τις φοβίες του και γίνεται όλο και πιο ευάλωτος και ανίκανος να αυτονομηθεί.

Η ουσία έρχεται να καλύψει την αίσθηση της αδυναμίας του και να του δώσει την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας της, την απόκτηση ενός ανύπαρκτου κοινωνικού status. Με αυτό τον τρόπο νομίζει πως έχει αποκτήσει το πλαίσιο που του λείπει για να ζήσει ως ενήλικας.

Υιοθετώντας την τοξικομανία ως τρόπο ζωής, ο έφηβος δεσμεύει τους δικούς του διανοητικούς και συναισθηματικούς πόρους. Είναι το ζωντανό παράδειγμα μιας μορφής κοινωνικής αλλοτρίωσης. είναι η έκφραση μιας βαθιάς κοινωνικής και οικονομικής κρίσης που διαπερνά την οικογένεια, αφήνοντας συντρίμμια ψυχής στο πέρασμα της.

πηγή

sxeseis-kai-sunaisthimata.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι πιο χαρακτηριστικές φράσεις που λένε συχνά τα παιδιά

Οι φράσεις που λένε συχνά τα παιδιά στους γονείς τους!

Γιατί;
Το ερώτημα «γιατί;» είναι μια λέξη που κάθε μικρό λέει τουλάχιστον μία φορά … αν όχι 10 χιλιάδες φορές! Αν και σε ορισμένες περιπτώσεις είναι αρκετά επίμονο, η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά πρέπει να μάθουν για όλα όσα τα περιβάλλουν.

Βαριέμαι
Ακόμα κι αν παίζουν με τα νέα τους παιχνίδια και περνούν υπέροχα, το «βαριέμαι» είναι πάντα μέρος του ρεπερτορίου ενός παιδιού. 

Η ενέργεια των παιδιών είναι τεράστια επομένως θέλουν να κάνουν συνεχώς νέα πράγματα.

Πρέπει πάντα να τα κάνω όλα μόνος μου
Τα μικρά μιμούνται τέλεια κάθε μια από τις συμπεριφορές που βλέπουν στους γονείς τους, ακόμη και όταν παραπονιούνται ότι κάνουν τα πάντα μόνοι τους και ότι δεν έχουν ποτέ βοήθεια. Επομένως, μην εκπλαγείτε εάν, αφού τους πείτε να στρώσουν το τραπέζι, να μαζέψουν τα παιχνίδια τους ή να κάνουν άλλες εργασίες κατάλληλες για την ηλικία τους, επαναλάβουν αυτή τη φράση.

Δεν ήμουν εγώ
Σύμφωνα με την έρευνα του Institute of Child Study , υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους ένα παιδί λέει ψέματα:
Η ανάγκη να γίνει αποδεκτό στον κύκλο των φίλων του
Η έλλειψη αυτοεκτίμησης
Ο στόχος να κρύψει κάτι κακό που έχει κάνει ή που θεωρεί ότι είναι λάθος ή ενοχλητικό.
Το «δεν ήμουν εγώ» αντικατοπτρίζει το φόβο της τιμωρίας ή την έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους γονείς.

Ακόμα εδώ είμαστε;
Είναι μάλλον απίθανο να πάτε ένα ταξίδι με αυτοκίνητο και να μην ακούσετε αυτή τη φράση ξανά και ξανά από το παιδί σας. 

Ακόμα κι αν απασχολείται μέσα στο αυτοκίνητο η ερώτηση αυτή θα τεθεί ουκ ολίγες φορές μέχρι να φτάσετε στον τελικό σας προορισμό.

Πεινάω
Αυτή η λέξη αντηχεί στα αυτιά σας όλη την ώρα που είναι το παιδί σας στο σπίτι. Ακόμα κι αν έχει φάει, μετά από μία ώρα ( ίσως και λιγότερο), ζητά ξανά κάτι για φαγητό.

Δεν μου αρέσουν τα λαχανικά
Τα περισσότερα παιδιά έχουν μια άρνηση για τα λαχανικά και τα φρούτα. Ωστόσο, είναι σημαντικό να μην εγκαταλείψετε την προσπάθεια και να φροντίσετε το παιδί σας να αποκτήσει σωστές διατροφικές συνήθειες από νωρίς.

Δεν θέλω να πάω σχολείο
Εντάξει, μπορεί να μην είναι από τις φράσεις που λένε κάθε μέρα τα παιδιά, τις ακούτε όμως σίγουρα αρκετά συχνά. Θα πρέπει ωστόσο να ανησυχήσετε αν τα παιδί σας επαναλαμβάνει συνεχώς αυτή τη φράση και θα πρέπει να αναζητήσετε τα πιθανά αίτια της άρνησής του.

Όταν μεγαλώσω θα…
Τα μικρά παιδιά θέλουν να μεγαλώσουν το συντομότερο δυνατό. Πολλές φορές δεν χάνουν την ευκαιρία να δηλώνουν τι θα κάνουν όταν μεγαλώσουν και κυρίως όταν δεν θα είναι υπό τον έλεγχό σας.

Κοίτα, μαμά!
Πόσο περήφανα είναι τα παιδιά όταν τελειώνουν οποιοδήποτε έργο και τρέχουν να το δείξουν στη μαμά (και τον μπαμπά!) Εξ ου και αυτή η δήλωση που σας κάνει να λιώνετε κάθε φορά που την ακούτε.

περισσότερα στην πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Δεν είμαι κακό παιδί. Είμαι μόνο 2 ετών!»: Τι θα μας έλεγαν τα παιδιά μας αν μπορούσαν να εκφραστούν

Η Mary Katherine Backstrom τράβηξε μια φωτογραφία της 2χρονης κόρης της την ώρα που την έπιασε μία κρίση υστερίας, για να τη στείλει στον άντρα της. Το πρόσωπο του κοριτσιού είχε κοκκινίσει, έκλαιγε και ήταν φανερό πως βίωνε μία πολύ δύσκολη στιγμή.

Λίγο αργότερα, η 33χρονη μητέρα διάβασε στο ίντερνετ ένα ανώνυμο κείμενο που τη βοήθησε να καταλάβει πώς αισθάνεται η κόρη της όταν αντιδρά έτσι. Στη συνέχεια, το κοινοποίησε στη σελίδα της στο Facebook μαζί με τη φωτογραφία που είχε τραβήξει. Το κείμενο που θα διαβάσετε θα σας συγκινήσει και θα σας κάνει να καταλάβετε τι πραγματικά νιώθουν τα παιδιά μας όταν αντιδρούν υπερβολικά.

«Από το ημερολόγιο ενός δίχρονου παιδιού:
Σήμερα ξύπνησα και ήθελα να ντυθώ μόνη μου αλλά μου είπαν: “Όχι, δεν προλαβαίνουμε, άσε με να το κάνω εγώ.”

Αυτό με στενοχώρησε.
Ήθελα να φάω μόνη μου το πρωινό μου αλλά μου είπαν: “Όχι, θα λερωθείς, άσε να σε ταΐσω εγώ.”

Αυτό μ’ έκανε να θυμώσω.
Ήθελα να περπατήσω μέχρι το αυτοκίνητο και να μπω μόνη μου μέσα αλλά μου είπαν: “Όχι, πρέπει να πηγαίνουμε, δεν έχουμε χρόνο. Άσε με να το κάνω εγώ.”

Αυτό μ’ έκανε να κλάψω.
Ήθελα να βγω απ’ το αυτοκίνητο μόνη μου αλλά μου είπαν: “Όχι, δεν έχουμε χρόνο, άσε με να το κάνω εγώ.”

Αυτό μ’ έκανε να θέλω να φύγω μακριά.
Αργότερα, ήθελα να παίξω με τα τουβλάκια μου αλλά μου είπαν: “Όχι, δεν το κάνεις σωστά, καν’ το όπως στο δείχνω.”

Αποφάσισα ότι δεν ήθελα να παίξω άλλο με τα τουβλάκια. Ήθελα να παίξω με την κούκλα που είχε ένα άλλο παιδάκι κι έτσι την πήρα. Αλλά μου είπαν: “Όχι, δεν είναι σωστό αυτό! Πρέπει να μάθεις να μοιράζεσαι.”

Δεν είμαι σίγουρη ποια ήταν η αντίδρασή μου, αλλά στενοχωρήθηκα. Κι έκλαψα. Ήθελα μια αγκαλιά αλλά μου είπαν: “Είσαι μια χαρά, πήγαινε να παίξεις.”

Μου λένε πότε πρέπει να μαζέψω τα παιχνίδια μου. Το ξέρω γιατί κάποιος επαναλαμβάνει συνέχεια: “Πήγαινε να μαζέψεις τα παιχνίδια σου.”

Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω, περιμένω ότι κάποιος θα μου δείξει.
“Τι κάνεις; Γιατί στέκεσαι έτσι; Μάζεψε τα παιχνίδια σου, τώρα!”

Δεν με άφηναν να ντυθώ, να πάω μόνη μου εκεί που ήθελα αλλά τώρα μου ζητάνε να μαζέψω όλα αυτά τα πράγματα.

Δεν είμαι σίγουρη για το τι θέλω να κάνω. Κάποιος δεν πρέπει να μου δείξει τον τρόπο; Από πού αρχίζω; Πού πάνε όλα αυτά τα πράγματα; Ακούω πολλές λέξεις αλλά δεν καταλαβαίνω τι μου ζητάνε να κάνω. Φοβάμαι και δεν κουνιέμαι.

Ξαπλώνω στο πάτωμα και κλαίω.
Όταν ήρθε η ώρα του φαγητού, ήθελα να βάλω μόνη μου το φαγητό στο πιάτο αλλά μου είπαν: “Όχι, είσαι πολύ μικρή. Άσε με να το κάνω εγώ.”

Αυτό με έκανε να νιώσω ασήμαντη. Προσπάθησα να φάω από το πιάτο που είχα μπροστά μου αλλά κάποιος μου έλεγε συνέχεια: “Πάρε απ’ αυτό, δοκίμασε απ’ το άλλο” και με τάιζε όλη την  ώρα.

Δεν ήθελα να φάω άλλο. Αυτό με έκανε να πετάξω κάτω τα πράγματα και ν’ αρχίσω να κλαίω.

Δεν μπορώ να φύγω απ’ το τραπέζι γιατί κανείς δεν μ’ αφήνει επειδή είμαι πολύ μικρή και δεν μπορώ. Μου λένε ότι πρέπει να φάω κι άλλο. Αυτό με έκανε να κλάψω ακόμα περισσότερο. Πεινάω, είμαι θυμωμένη και λυπημένη. Είμαι κουρασμένη και χρειάζομαι κάποιον να με πάρει αγκαλιά. Δεν νιώθω ασφαλής. Φοβάμαι. Κλαίω κι άλλο.

Είμαι 2 ετών. Κανείς δεν μ’ αφήνει να ντυθώ μόνη μου, κανείς δεν μ’ αφήνει να πάω εκεί που θέλω, κανείς δεν μ’ αφήνει να φροντίσω τον εαυτό μου.

Όμως, περιμένουν από μένα να ξέρω πώς να μοιράζομαι, να “ακούω”, να “περιμένω ένα λεπτό”. Περιμένουν από μένα να ξέρω τι πρέπει να πω και πώς να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου. Περιμένουν από μένα να μένω ακίνητη και να ξέρω πως αν πετάξω κάτι κάτω, μπορεί να σπάσει... Αλλά δεν τα ξέρω όλα αυτά.

Δεν με αφήνουν να κάνω όσα ξέρω: να περπατήσω, να σπρώξω, να κουμπώσω το μπουφάν μου, να φορέσω τη μπλούζα μου, να βάλω το φαγητό μου, να σκαρφαλώσω, να τρέξω, να πετάω πράγματα και να κάνω όλα όσα έχω μάθει. Όλα όσα με ενδιαφέρουν και μου εξάπτουν την περιέργεια απαγορεύεται να τα κάνω.

Είμαι 2 ετών... Δεν είμαι κακό παιδί... Είμαι θυμωμένη. Είμαι νευρική, αγχωμένη και μπερδεμένη. Χρειάζομαι μια αγκαλιά.»

Πηγή: mamamia.com.au

mama365.gr

Τα παζλ μας βοηθούν να διατηρήσουμε ένα υγιές μυαλό / Puzzles Are Good for Your Brain

Τα παζλ είναι διαδραστικά παιχνίδια που μας προκαλούν να σκεφτούμε έξω από το κουτί. Αυτός είναι ο λόγος που μπορεί να μας βοηθήσουν να διατηρήσουμε το μυαλό μας σε φόρμα. 

Παρόλο που χρειάζεται περισσότερη έρευνα, εμείς ανακαλύψαμε ορισμένα οφέλη που μπορεί να έχετε από την επίλυση γρίφων.

7 Surprising Ways Puzzles Are Good for Your Brain

Η απόδοση του εγκεφάλου μας μπορεί να βελτιωθεί.
Παρόλο που δεν είναι μαγικό, τα παιχνίδια εγκεφάλου μπορούν να μας βοηθήσουν να βελτιώσουμε τον εγκέφαλό μας. 

Παίζοντας ένα συγκεκριμένο παιχνίδι περισσότερες από μία φορές μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που λειτουργεί το μυαλό μας. 

Παίζοντας αυτά τα είδη παιχνιδιών, ο εγκέφαλος έχει περισσότερες πιθανότητες να ανανεώσει τη χημεία, τη δομή και τη λειτουργία του όταν ανταποκρίνεται στις προκλήσεις. 

Καθώς παίζουμε, το μυαλό μας προσαρμόζεται και βελτιώνει την απόδοσή του.

Βοηθάει τον εγκέφαλό μας να παραμείνει νεότερος.
Η ψυχική παρακμή, τις περισσότερες φορές, έρχεται με την ηλικία και τα παιχνίδια που μπορούν να εκπαιδεύσουν τον εγκέφαλο μπορούν να έχουν θετική επίδραση. 

Κάποιες έρευνες έδειξαν ότι οι συμμετέχοντες που επιδόθηκαν σε γρίφους είχαν οφέλη, όπως αυξημένη ταχύτητα επεξεργασίας και καλύτερο συλλογισμό.

Μπορούν να ασκήσουν τον εγκέφαλό σας.
Τα παιχνίδια εγκεφάλου μπορεί να είναι ο σωστός τρόπος για να προκαλέσετε και να κεντρίσετε τον εγκέφαλό σας. 

Κάθε είδος παιχνιδιού που σας κάνει να χρησιμοποιείτε το μυαλό σας μπορεί να αυξήσει την ταχύτητα του εγκεφάλου σας και τη μνήμη σας. 

Αυτό συμβαίνει επειδή τα περισσότερα παζλ βασίζονται στις δεξιότητες μαθηματικών και λέξεων, καθώς και στη λογική. Αυτό που είναι ακόμα πιο ωφέλιμο είναι ότι είναι ευχάριστα.
Να θυμάστε ότι αυτά τα παιχνίδια πρέπει να παίζονται περίπου 15 λεπτά την ημέρα, όχι ώρες.

Μας βοηθούν να χαλαρώσουμε.
Η επίλυση γρίφων... είναι ένα είδος εστιασμένης εργασίας που βοηθά το μυαλό να χαλαρώσει. 

Σε γενικές γραμμές, μερικοί άνθρωποι έχουν αναφέρει ότι είναι σαν την ενσυνείδητη προπόνηση που τους βοηθά να χαλαρώσουν, κάτι που είναι πολύ σημαντικό για την ψυχολογική μας υγεία.

Ίσως αρχίσουμε να νιώθουμε πιο ευτυχισμένοι.
Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι ο ενθουσιασμός που βιώνουμε μετά την επίλυση ενός προβλήματος παράγει ντοπαμίνη. 

Αυτή η ορμόνη είναι υπεύθυνη για να μας δίνει το αίσθημα της ευτυχίας και της ανακούφισης. Εφόσον κυκλοφορεί μετά από μια διαδικασία επιβράβευσης, η χαρά που παίρνουμε από την επίλυση ενός παζλ θα μπορούσε να το ενεργοποιήσει.

Ίσως γίνουμε πιο περίεργοι.
Εκτός από το ότι η ντοπαμίνη είναι υπεύθυνη για την ευτυχία μας, συνδέεται επίσης με την περιέργειά μας και την προθυμία μας να μάθουμε. 

Τη στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι βρήκαμε τη λύση σε ένα παζλ, οι περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με την εγρήγορση, τη μνήμη και την επεξεργασία της γλώσσας ενεργοποιούνται.


https://www.juniorsclub.gr/6-tropoi-me-toys-opoioys-ta-pazl-mporoyn-na-sas-voithisoyn-na-diatirisete-ena-ygies-myalo/
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι