Wednesday, 9 August 2023

Όλοι έχουμε τις "τρύπες στις κάλτσες" μας...

Η γυναίκα που κυκλοφορεί με ένα μαντήλι στο κεφάλι μόνιμα, μπορεί να κάνει χημειοθεραπεία.
Η κοπέλα που δεν αποχωρίζεται το μακρύ παρεό της στην παραλία, και κάθεται απομονωμένη, μπορεί να μην νιώθει άνετα με το σώμα της.

Ο φίλος που ξαφνικά έκοψε το να "βγαίνει" μαζί μας για φαγητό η για ποτό, μπορεί να μην έχει πλέον τα χρήματα που είχε και να περνάει πραγματικά δύσκολα.

Η φίλη που είναι συχνά "άκεφη" και "αντικοινωνική", μπορεί να κρύβει ένα βαθύτερο ψυχολογικό πρόβλημα, και να χρειάζεται βοήθεια.

Κάποιοι φίλοι που είναι έντονα "ενεργοί" στα κοινωνικά δίκτυα, ίσως δεν είναι απαραίτητα "εθισμένοι" όπως είθισται να πιστεύουμε. Ίσως είναι μόνοι, ίσως έχουν κάποια ασθένεια, ίσως πενθούν κάποια απώλεια και θέλουν να "ξεχαστούν". Ίσως πάλι τους αρέσει να διαχειρίζονται έτσι τον χρόνο τους.

Η κοπέλα που ντύνεται "χάλια" προκαλώντας μας άφθονο γέλιο, ίσως και να μην την ενδιαφέρει καθόλου η μόδα, η να μην μπορεί να την ακολουθήσει γιατί έχει άλλες προτεραιότητες.

Οι άνθρωποι έχουμε όλοι "τρύπες στις κάλτσες" μας. Φοβίες, ανασφάλειες, τραύματα που δεν φαίνονται  (μικρά η μεγάλα).

Μια ιστορία πίσω από κάθε συμπεριφορά μας, αλλά... ποιος νοιάζεται... "δεν είμαι ΕΓΩ"....
Κάποια στιγμή πρέπει να ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ να "κρίνουμε" τους άλλους με τόση ευκολία.!!!! 
Έτσι απλά!!!!!

- Iliada Evangelia Kothra
-----------------------
fractalart
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Mario de Andrade: Δεν έχω πια χρόνο για να ...

Ο πολύτιμος χρόνος των ώριμων ανθρώπων
Ένα απόσπασμα από έργο του 
Mario de Andrade «Οι τελευταίες καραμέλες», Βραζιλιάνου Ποιητή, Συγγραφέα, δοκιμιογράφου, φωτογράφου και μουσικολόγου.

⌛⌛⌛⌛
σχετικό:

⌛⌛⌛⌛

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται… Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απʼόσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…»


enallaktikidrasi

Tuesday, 8 August 2023

Θα μείνω με τους Βέγγους

"Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους.
Που έλεγε πως δεν είχε χρόνο να μισεί αυτούς που τον μισούν γιατί ήταν απασχολημένος να αγαπά αυτούς που τον αγαπούν.
Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους.
Που έλεγε: «Για δύο πράγματα δεν θα ντραπώ ποτέ. Για τις αλήθειες που είπα, και για τα συναισθήματα που ένιωσα».

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους.
Που έλεγε πως ευτυχία είναι μόνο δυο χέρια που σε αγκαλιάζουν, που σε κρατούν, που σε κοιμίζουν και σε περιποιούνται.

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους.
Που τη μέρα του μεγάλου χαμού, τη μαύρη μέρα που μπήκαν στην πόλη οι οχτροί κι οι ερπύστριες έσπειραν το θάνατο, τη μέρα του Πολυτεχνείου, εκείνος πέρασε μέσα από τα μαύρα κοράκια με το αυτοκίνητό του, έριξε τα καθίσματα και έβαλε μέσα τον εξεγερμένο λαό. Για να τον σώσει.

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους.
Που μέσα στην εξορία έστηνε αντίσκηνα και πήγαινε φαγητό κρυφά σε εκείνους που αυτοεξορίστηκαν.

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους.
Που έκανε τους ανθρώπους να γελούν, να χαίρονται, να συγκινούνται.

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους.
Που ήταν χάδι και τρυφεράδα για τους ανθρώπους.
Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους.
Που στη γαλέρα της ζωής τους τράβηξαν άγριο κουπί. Κι όλο έτρεχαν...

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους.
Που έλεγε ο Κούνδουρος "Έμεινε μαζί μου όλα τα χρόνια της Μακρονήσου. Είχα χρεωθεί την κατασκευή ενός θεάτρου -ήμουν τριτοετής της αρχιτεκτονικής τότε. Πήγα στη διοίκηση και λέω: «Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε». Κι έτσι βρέθηκα να φτιάχνω το θέατρο με το Θανάση βοηθό. Στήσαμε τη σκηνή, ανεβάσαμε το πρώτο έργο, και να ο Βέγγος ηθοποιός και να ο Βέγγος πρωταγωνιστής και να ο Βέγγος αγαπημένος ολόκληρου του τάγματος, και να ο Βέγγος η ανακούφισή μας, η λύτρωση μας και το χαμόγελό μας".
Επειδή έρχεται μια στιγμή στη ζωή που πρέπει να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις.

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους.
Αυτούς, αυτούς τους μεταξωτούς ανθρώπους. Την ανακούφιση, τη λύτρωση και το χαμόγελό μας.
«Λυπάμαι τους ανθρώπους που ενώ μπήκαν στην καρδιά μου, ξεφτιλίστηκαν στα μάτια μου». Θανάσης Βέγγος...

(Gianna Kouka)
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Αξιοπρέπεια είναι προσωπική υπόθεση

Η αξιοπρέπεια ορίζεται ως η αίσθηση που έχει ο άνθρωπος, ότι οι άλλοι τον σέβονται κι ο ίδιος νιώθει ότι έχει αξία.

Ο αυτοσεβασμός και η ανωτερότητα, όχι ο καθωσπρεπισμός, ούτε ο εγωισμός. Αυτές οι δύο έννοιες πολλές φορές συγχέονται με την αξιοπρέπεια και της προσδίδουν έναν αρνητικό χαρακτήρα.

Το να είναι κάποιος αξιοπρεπής, δε σημαίνει ούτε ότι είναι εγωιστής, ούτε «καθώσπρέπει» για τα μάτια του κόσμου. Ο αξιοπρεπής άνθρωπος διαλέγει τη στάση ζωής του πρώτα για τον εαυτό του και για τη συνείδηση του και μετά για οποιονδήποτε άλλο λόγο.

Λένε πως η αξιοπρέπεια σπανίζει στις μέρες μας. Μπορεί και να ισχύει, αλλά δε θέλω να το πιστέψω. Ίσως μπορώ να δεχτώ ότι υπάρχει κάπου καλά κρυμμένη και απλά τώρα λόγω δύσκολων συνθηκών εκλείπει.

Όπως λέει και ο Μοχάμεντ Μπουαζίζι «Η αξιοπρέπεια είναι μια πολυτέλεια που τη χαίρεται κανείς όταν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έχει ξεπεράσει την ανάγκη». Όταν ο άνθρωπος έχει αυξημένες πρώτες ανάγκες, δε λογαριάζει την αξιοπρέπεια του. Πρωτίστως πρέπει να καλύψει την επιβίωση του και μετά όλα τα υπόλοιπα.

Τι θέλω να πω; Όταν μια μάνα δεν έχει φαγητό για τα παιδιά της, θα κάνει τα πάντα για να βρει κι ας ταπεινωθεί. 

Όταν ένας άνθρωπος έχει κάποιον δικό του άρρωστο και δεν έχει χρήματα για νοσήλια, φάρμακα και γιατρούς θα προσπαθήσει να τα βρει με κάθε δυνατό τρόπο κι ας αναγκαστεί να «ζητιανέψει».

Το τι θεωρεί ο καθένας αξιοπρεπές διαφέρει από άτομο σε άτομο. Ο καθένας έχει τους κανόνες και τα όρια του. Για παράδειγμα, αν μιλάμε για τον ερωτικό τομέα, για ‘μένα αξιοπρέπεια είναι ένας χωρισμός, όσο κι αν πονάει, όσο κακός κι αν είναι και προκαλεί βαθύ πόνο, όσο κι αν στιγματίζει, να μην ξεφτιλίζει και υποβιβάζει την προσωπικότητα κανενός απ’ τους δύο.

Ναι, μπορεί να παρασυρθώ και να πάρω ένα λάθος τηλέφωνο και να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία, ενώ ξέρω το αποτέλεσμα, αλλά θα σταματήσω εκεί. Μέχρι εκεί είναι τα όρια της δικής μου αξιοπρέπειας. Μετά τη χάνω.

Για κάποιον άλλον, ίσως και η όγδοη ευκαιρία να θεωρείται αξιοπρεπής στάση. Δικαίωμα του, δε θα κρίνω, δεν είμαι αρμόδια γι’ αυτό, άλλωστε.

Φυσικά, δεν είναι μόνο το ερωτικό κομμάτι. 

Η αξιοπρέπεια υπάρχει σε όλους τους τομείς της ζωής. Αξιοπρέπεια όπως την ορίζει η κοινωνία, η θρησκεία, ο πολιτισμός. Υπάρχουν, όπως ανέφερα και παραπάνω, οι προσωπικοί άγραφοι κανόνες του καθένα, υπάρχει, όμως, και νομοθεσία περί αξιοπρέπειας και αξιοπρεπούς συμπεριφοράς. Ποικίλλει, βέβαια από χώρα σε χώρα.

Μια άλλη άποψη, που εκφράστηκε από τη Σκάρλετ Ο Χάρα, είναι πως είμαστε αξιοπρεπείς από δειλία. Η αδυναμία μας να φτάσουμε τις καταστάσεις στο τέρμα και να αποδεχθούμε τις συνέπειές τους, μας κάνει δειλούς και ταυτόχρονα αξιοπρεπείς. Ο φόβος μην εκτεθούμε ανεπανόρθωτα λοιπόν, είναι υπεύθυνος γι’αυτή.

Ενδιαφέρουσα άποψη. Η έννοια της αξιοπρέπειας έχει άπειρες προεκτάσεις και για να μη μακρηγορώ, θα προσπαθήσω να την ορίσω, όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ. Αν με ρωτήσει, λοιπόν κανείς, τι είναι για μένα η αξιοπρέπεια, θα του πω ότι αρχικά είναι η αγάπη που έχουμε για τον εαυτό μας.

Ο σεβασμός που του δείχνουμε όταν είμαστε μόνοι μαζί του. Όλα αυτά που κάνουμε χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση και μπράβο. Είμαστε αξιοπρεπείς γιατί ό,τι κάνουμε, το κάνουμε για την ψυχή μας.

Είναι η περηφάνια μας, με όλη τη θετική της σημασία, όχι με έπαρση και δήθεν συμπεριφορές. Το να περπατάς στο δρόμο με το κεφάλι ψηλά και να ξέρεις ότι έκανες το καλύτερο. Να σε θυμούνται όλοι με χαμόγελο, από πρώην ερωτικές σχέσεις μέχρι κάποιον που συνάντησες δυο φορές.

Να νιώθεις ότι δεν ξόδεψες τον εαυτό σου για κάτι που δεν έπρεπε. Δεν τον ξεφτίλισες. Αξιοπρέπεια είναι η καθαρή συνείδηση.

Κι όπως, πολύ εύστοχα έγραψε ο Κ.Π. Καβάφης:

«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, 
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ” εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών

την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική».

Αν τύχει να τη χάσουμε και καμιά φορά. Κάπου θα βρίσκεται και θα μας περιμένει.

Σταυρούλα Φωτιάδου

Πηγή: pillowfights.gr

Thessaloniki Arts and Culture,

thessalonikiartsandculture.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Monday, 7 August 2023

Όσα κι αν έχετε απ'αυτά, ποτέ δεν είναι αρκετά!

Όταν είσαι γονιός, αγοράζεις ένα σωρό πράγματα για να καλύψεις τις ανάγκες των παιδιών σου. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια αντικείμενα που, όσα κι αν έχεις, δεν είναι ποτέ αρκετά. 
 
Ας δούμε μερικά από αυτά:
  • Αυτοκόλλητα επιθέματα: Γιατί όλα τα πιτσιρίκια πέφτουν, χτυπούν, γδέρνουν τα γόνατά τους, κόβονται κλπ. Αν μάλιστα το επίθεμα έχει πάνω του και κάποιον αγαπημένο ήρωα του παιδιού, τότε σίγουρα δε θα το προλαβαίνετε.
  • Μπαταρίες: Όλα τα παιχνίδια, κυρίως της βρεφικής ηλικίας, χρειάζονται μπαταρίες. Και μπορεί συχνά να μπαίνετε στον πειρασμό να εξαφανίσετε όλες τις μπαταρίες από το σπίτι για να γλιτώσετε από τα εκνευριστικά τραγουδάκια, όμως η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά τα λατρεύουν. Γι'αυτό φροντίστε να μην ξεμείνετε από μπαταρίες.
  • Αντηλιακό: Ειδικά κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών και των μπάνιων στη θάλασσα, δεν θα πρέπει να τσιγκουνεύεστε το αντηλιακό. Συνεπώς, προμηθευτείτε αρκετές συσκευασίες.
  • Snacks: Μπισκοτάκια, γιαουρτάκια, μπάρες δημητριακών και κάθε είδους snack γεμίζουν τα ντουλάπια σας και πάλι δε φτάνουν. Φροντίστε τουλάχιστον να είναι όσο το δυνατόν πιο υγιεινά και αποφύγετε τα σοκολατοειδή και τα πατατάκια.
  • Μικρά πραγματάκια που χάνονται εύκολα: Λαστιχάκια για τα μαλλιά, τσιμπιδάκια, πιπίλες, γόμες και γενικά μικροαντικείμενα που έχουν την τάση να εξαφανίζονται μαγικά, ακριβώς τη στιγμή που τα χρειάζεστε περισσότερο, είναι καλό να υπάρχουν σε αφθονία.
mother

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki