Εγκυκλο-παιδικά: Παρθενώνας - Μέτρο και Τελειότητα

Ένα διαχρονικό μνημείο,
ένα σύμβολο του παγκόσμιου Πολιτισμού

Η κλασική τέχνη (ιδίως η κλασική αρχιτεκτονική και γλυπτική) εκφράστηκε στην κορυ­φαία της στιγμή με την κατασκευή του Παρθενώνα. 

Στην ταινία που ακολουθεί ο πρω­ταγωνιστής περπατά στον χώρο της Ακρόπολης και έρχεται σε επαφή με αξίες που εί­χε ξεχάσει...

το βρήκαμε στο αγαπημένο μας podilato98

Πόλεμος vs Ανθρωπιά

"Ο πρώτος νεκρός κάθε πολέμου είναι η ανθρωπιά.

Και ίσως το χειρότερο δεν είναι ότι αλληλοσκοτωνόμαστε, αλλά ότι είμαστε ήδη νεκροί από τη στιγμή που χάνουμε την ανθρωπιά μας"

από  το fb

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ηλίας Βενέζης - «Έτσι είναι ο πόλεμος»

που... «πήρε τον πατέρα του και τον έστειλε να σκοτώνει ανθρώπους»

«Ρωτούσε το γερο-παππού του, για να μάθει σαν τι πράμα να ήταν αυτό, «ο πόλεμος». Εκείνος του αποκρινόταν:

- Θυμάσαι τότε που έπεσε πολύ νερό και πήρε τα πρόβατά μας και τα έπνιξε και πήρε μαζί του και ανθρώπους;
Ναι, το θυμόταν καλά.

- Έτσι είναι ο πόλεμος. Κάθε τόσα χρόνια έρχεται το κακό, παίρνει νιους ανθρώπους και κανένας δεν ξέρει αν θα γυρίσουν…..

- Και πούθε, παππούλη έρχεται το κακό αυτό; Απ’ τον ουρανό πάνω;
-Όχι, παιδί μου. Απ’ τους ανθρώπους.

Και ο μικρός βοσκός δεν καταλάβαινε πια τίποτα. Ήξερε για τη νεροποντή, πως, σαν έρθει απ’ τα σύννεφα, οι άνθρωποι τρέχουνε να φυλαχτούνε. Τι κάνουνε λοιπόν γι’ αυτή την άλλη, τη μεγάλη νεροποντή, και πώς γίνεται να τη φέρνουν οι ίδιοι στη γη και τίποτα να μην κάνουν, για να φυλαχτούν;»!..

Ηλίας Βενέζης

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η πρώτη Ελληνική Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: «Ο Ντούτσε αφηγείται…» - First Greek animated feature (1942-1945)

Η πρώτη ελληνική ταινία κινουμένων σχεδίων γυρίστηκε από τον σκιτσογράφο Σταμάτη Πολενάκη (1908-1997) με τίτλο «Ο Ντούτσε αφηγείται…»

Η επτάλεπτη ταινία «τύπου Μίκυ-Μάους», όπως αναφέρει στο ζενερίκ ο δημιουργός της, σατιρίζει την εισβολή των Ιταλών στην Ελλάδα στις 28 Οκτωβρίου 1940 και ειδικά τον Μουσολίνι, ο οποίος αφηγείται τα κατορθώματά του, αλλά η πραγματικότητα συνεχώς τον διαψεύδει.

Ο Σταμάτης Πολενάκης, από τους κορυφαίους έλληνες σκιτσογράφους του 20ου αιώνα και πρωτοπόρος του κινούμενου σχεδίου στη χώρα μας, ξεκίνησε να σχεδιάζει τα σκίτσα της ταινίας το 1942 στην πατρίδα του, τη Σίφνο, όπου είχε καταφύγει κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Δούλευε κάτω από την μπότα του Ιταλού κατακτητή, με κίνδυνο να συλληφθεί.

Μετά την απελευθέρωση, με τη βοήθεια των κινηματογραφιστών Πρόδρομου Μεραβίδη και Θανάση Παπαδούκα, ολοκλήρωσε την ταινία, που έγραψε ιστορία, καθώς ήταν η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων, που γυρίστηκε στη χώρα μας. 

Τη μουσική της επιμελήθηκε ο μουσικοσυνθέτης Ανδρέας Πόγγης, ενώ την ορχήστρα διηύθυνε ο μαέστρος Μηνάς Πορτοκάλης.

Η ταινία χάθηκε κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου και μόλις το 1980 βρέθηκε ένα αρνητικό της και αποκαταστάθηκε.

sansimera

«Οκτώβρης 1940», του Γιάννη Ρίτσου

28η Οκτωβρίου 1940, ένα πρωινό σαν τόσα άλλα… Κι όμως αυτό το πρωινό αποτελεί την αρχή ενός έπους, του έπους 1940-1944. Μία ημέρα, που γράφτηκε στην ιστορία για το ηρωικό «ΟΧΙ» της Ελλάδας στον Μουσολίνι. Η ιταλική κυβέρνηση απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο με το οποίο και απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία της Ελλάδος. Η απάντηση της κυβέρνησης Μεταξά στο τελεσίγραφο ήταν αρνητική. Λίγο μετά τη ραδιοφωνική μετάδοση για την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου το κέντρο της Αθήνας πλημμυρίζει από πλήθη κόσμου που διαδηλώνουν με κάθε τρόπο την πίστη τους για νίκη.

Να πως αποδίδει  ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος την ατμόσφαιρα αυτών των ημερών στο ποίημα.Λίγες μόνο μέρες μετά τη φασιστική εισβολή ο μεγάλος ποιητής, Γιάννης Ρίτσος, περιέγραφε την κατάσταση που επικρατούσε στην Ελλάδα. Ήταν σαν να ‘γραφε όλος ο λαός…

 

ΟΚΤΩΒΡΗΣ 1940

Ανοίγουν τα παράθυρα

κι όσοι μένουν χαιρετούν αυτούς που φεύγουνκαι φεύγουν όλοι.

Γέμισαν οι πόλεις με τύμπανα και σημαίες.

Ορθή η αυγή σημαιοστολίζει τα όνειρα μας.

Κι η Ελλάδα λάμπει μεσ’ στα φώτα των ονείρων μας.

Ο ήλιος πλυμένος

με το καθαρό πρόσωπο στραμμένο στον άνθρωπο

χαιρετάει τους δρόμους που κρατούν στη μάχη.

Αυτοκίνητα περνούν γεμάτα πλήθος.

Αποχαιρετιούνται στις πόρτες και γελάνε

κι ύστερα ακούγονται τ’ άρβυλα στην άσφαλτο

το μεγάλο τραγούδι των αντρίκειων βημάτων

που μακραίνει και σβήνει στο μάκρος του δρόμου

ως το βραδινό σταθμό με τα χαμηλωμένα φώτα.

Εκεί τρένα περιμένουν

σφυρίζουν λίγο έξω απ’ την πόλη

ακούγονται αποχαιρετιστήριοι πυροβολισμοί

κι ύστερα όλα σωπαίνουν και περιμένουν.

Διαβάζουμε τα τελευταία παραρτήματα:

Νικούμε. Νικούμε.

Πάντα νικάει το δίκιο.

Μια μέρα θα νικήσει ο άνθρωπος.

Μια μέρα η λευτεριά θα νικήσει τον πόλεμο.

Αδέρφια μου. Αδέρφια μου,

μια μέρα θα νικήσουμε για πάντα.

Μ΄ αυτούς του υπέροχους στίχους ο μεγάλος ποιητής μας , μας μεταφέρει στον Οκτώβρη του  40… Στην εποχή του μεγάλου και ιστορικού ΟΧΙ που είπαμε μ΄ ένα στόμα, μια ψυχή στον εχθρό…

Διαβάζοντας το ποίημα εντυπωσιαζόμαστε από το κλίμα που επικρατούσε στην Ελλάδα την ημέρα που κηρύχτηκε  ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος. Οι Έλληνες όχι μόνο δεν φοβήθηκαν και δεν ένιωσαν πανικό αλλά βγήκαν στους δρόμους κρατώντας σημαίες και πήγαιναν να καταταγούν στο στρατό. Αποχαιρετούσαν με χαμόγελα αυτούς που έμεναν πίσω δείχνοντας θάρρος ,υψηλό φρόνημα και πίστη στο δίκαιο αγώνα τους. Η ατμόσφαιρα θύμιζε περισσότερο γιορτή παρά πόλεμο και αυτό  είναι σίγουρα κάτι πρωτόγνωρο και προκαλεί το θαυμασμό μας.

«Μια μέρα η  λευτεριά θα νικήσει τον πόλεμο»: Όταν όλοι οι άνθρωποι σ’όλο τον κόσμο θα ζουν ελεύθεροι, τότε θα σταματήσουν οι πόλεμοι και οι λαοί θα προοδεύσουν και θα δημιουργούν νέους πολιτισμούς, είναι το μήνυμα που περνάει ο ποιητής με το στίχο αυτό.

Και η λευτεριά εδώ ως λέξη μπορεί να αντικατασταθεί από την ειρήνη, την αγάπη, τη συνεργασία, το δίκιο, την ανθρωπιά, τη δημοκρατία, την ελπίδα, την ομόνοια.

«Πάντα νικάει το δίκιο… »

Γράφει η Δωροθέα Πέρπερα

perpera.online
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι