Για να γνωρίσεις έναν άνθρωπο ..

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μήπως δεν επιτρέπουμε στα παιδιά μας να έχουν ελεύθερο χρόνο;

«Τα τρία δυσκολότερα πράγματα είναι να κρατήσει κανείς ένα μυστικό, να λησμονήσει μια ύβρη και να διαθέσει καλώς τις ώρες της σχόλης του.»

Χίλων

Εσείς δεν έχετε ελεύθερο χρόνο.
Τρέχετε όλη μέρα, στο γραφείο και τις υποχρεώσεις σας, και το βράδυ πέφτετε εξουθενωμένοι στο κρεβάτι…

Ή μήπως την ώρα που διαβάζετε την εφημερίδα σας, που περιηγείστε στο internet, που βλέπετε την ταινία που κυκλοφόρησε πρόσφατα δεν τη θεωρείτε ελεύθερο χρόνο;

Ας ορίσουμε όμως τι ακριβώς είναι αυτός ο ελεύθερος χρόνος:

Ο ελεύθερος χρόνος είναι ο προσωπικός μας χρόνος. Aυτός που αφιερώνουμε, όταν σχολάσουμε από τη δουλειά και τελειώσουμε τις καθημερινές μας υποχρεώσεις στο σπίτι, στα ψώνια, στον κήπο κ.α., σε ευχάριστες ασχολίες.

Ας σκεφτούμε όμως αν επιτρέπουμε και στα παιδιά μας να έχουν αυτό το πλεονέκτημα που αξιωματικά θεωρούμε δικαίωμα των ενηλίκων.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν μ’ αυτή τη βάση: 

ελεύθερος χρόνος και για το παιδί είναι αυτός που θα αφιερώσει σε κάτι που το ευχαριστεί. 
Δεν είναι ούτε το διάβασμα για το σχολείο, ούτε οι ξένες γλώσσες, ούτε το πιάνο, ούτε οι δραστηριότητες που επιλέγουμε εμείς, επειδή έτσι πρέπει ή από κάποιο παιδικό μας απωθημένο.

Όπως εμείς έχουμε το δικαίωμα να επιλέξουμε αν απόψε θα δούμε το τάδε σίριαλ και την επομένη να πιούμε μια μπύρα με τους φίλους μας, έτσι και τα παιδιά πρέπει να έχουν την ευχέρεια να επιλέξουν (μετά από συζήτηση με τους γονείς) πού και πώς θα αφιερώσουν το χρόνο που απομένει μετά την ολοκλήρωση των υποχρεώσεών τους (σχολείο, εξωσχολικές δραστηριότητες, τακτοποίηση δωματίου τους κ.λπ.).
Είναι στο χέρι του γονιού να οργανώσει σωστά το χρόνο αυτό ώστε να είναι παράλληλα και δημιουργικός ελεύθερος χρόνος και να μάθουν στα παιδιά τους ότι μετά τη μελέτη των μαθημάτων τους θα έχουν τη δυνατότητα να ασχοληθούν μ’ αυτό που πραγματικά τα ευχαριστεί και τους δίνει τη δυνατότητα να εκτονώσουν την ενεργητικότητά τους.

Μη θεωρήσετε ότι το παιχνίδι είναι χαμένος χρόνος. Τα παιδιά τον έχουν ανάγκη. Πιέστε τα να παίζουν.

Βοηθήστε όμως και ενισχύστε την επιλογή τους, «εμποδίζοντάς» τα, με τον τρόπο σας, να μένουν καθηλωμένα στο tablet ή στην τηλεόραση.
Επιλέξτε διάφορες δραστηριότητες και αφήστε τα να δοκιμάσουν, να εκτονωθούν, να κοινωνικοποιηθούν και να εκφραστούν ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία τους.
Παραθέτω ενδεικτικά ορισμένες από αυτές με τη βεβαιότητα πως θα βρείτε πολύ περισσότερες που θα ταιριάζουν στο παιδί σας και στο χρόνο και τα χρήματα που προτίθεστε να διαθέσετε:
👦👧 Ομαδικές δραστηριότητες που αποσκοπούν στην φυσική εκτόνωση και την κοινωνικοποίησή τους όπως: 
Ομαδικά αθλήματα (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, χορός, στίβος κ.ά.)
👦👧 Δραστηριότητες που αποσκοπούν στην ενίσχυση συγκέντρωσης όπως: 
Σκάκι, σκράμπλ, μπαλέτο, πολεμικές τέχνες (τα δύο τελευταία απαιτούν και σωματική δραστηριότητα)
👦👧 Δραστηριότητες που αποσκοπούν στην έκφραση συναισθημάτων όπως: 
Μουσική, θεατρικό παιχνίδι.

Μην πιέσετε όμως το παιδί σας να λαμβάνει μέρος στις δραστηριότητες που εσείς επιλέξατε χωρίς να το επιθυμεί. 
Κάθε παιδί είναι διαφορετικό και επιβάλλεται να σεβόμαστε την ιδιοσυγκρασία του, τις κλίσεις του και τα φυσικά του προσόντα. 
Το παιδί πρέπει να επιθυμεί να συμμετάσχει, να μην απογοητεύεται επειδή δεν τα καταφέρνει και περνάει καλά εκεί. 
Είναι παραλογισμός να πιέζετε ένα παιδάκι που σιχαίνεται για παράδειγμα το νερό, να είναι κάθε απόγευμα στην πισίνα.

Να έχετε κατά νου επίσης πως άλλο δραστηριότητες και ελεύθερος χρόνος και άλλο υπερφορτωμένο πρόγραμμα δραστηριοτήτων. 

Είναι εξουθενωτικό για ένα παιδί να τρέχει από τη μια δραστηριότητα στην άλλη, όσο ευχάριστη κι αν είναι, χωρίς να προλαβαίνει να χαλαρώσει λεπτό.

Αποφύγετε τις υπερβολές και δώστε στο παιδί σας το χρόνο να ξεκουραστεί.

Στόχος μας δεν είναι να εξουθενώσουμε το παιδί μας, αλλά να υποστηρίξουμε τη σωστή διαχείριση του ελεύθερου χρόνου του και να ενισχύσουμε τις ικανότητές του ώστε να εξελιχθεί σε μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα και σ’ έναν ευτυχισμένο ενήλικα.
***
της Στεφανίας Σταματελοπούλου
socialsecurity

antikleidi

Όταν σπέρνουμε ατομικισμό στα παιδιά θερίζουμε «εαυτούληδες»

Η αλήθεια είναι ότι μπορείς να πετύχεις πολλά στον κόσμο αυτό, άμα μάθεις να λειτουργείς σαν μια ψυχρή υπολογιστική μηχανή χωρίς συναίσθημα, αλλά το τίμημα είναι απίστευτα βαρύ: θα είσαι συναισθηματικά νεκρός ή ακρωτηριασμένος

Σπάνια σήμερα τα παιδιά μας ακούν προτροπές και συμβουλές του τύπου: νοιάξου, σεβάσου, μοιράσου, μπες στη θέση του άλλου, βοήθησε, δέξου το διαφορετικό, κάνε το σωστό, υπερασπίσου τον αδύναμο, μίλα, όλοι οι άνθρωποι έχουν αξία, όλοι μαζί, κάνε ουσιαστικές σχέσεις, φρόντισε, καλλιεργήσου, αγάπησε. Αντιθέτως μοιάζει σαν να έχουμε συγκεντρώσει όλες τις κουβέντες που έχουμε να πούμε στα παιδιά μας σε μία: «Καλή Επιτυχία» που όμως στα αυτιά των παιδιών ακούγεται σαν: «Φα’ τους όλους». 
Μετά όμως δεν θα πρέπει να αναρωτιόμαστε για ποιο λόγο σήμερα τα παιδιά και οι νέοι μας απομακρύνονται όλο και περισσότερο από αξίες και θεσμούς όπως η οικογένεια, η κοινωνία, η πολιτική, το μέλλον της χώρας. Μοιάζει να τους απασχολεί μόνο η επίτευξη προσωπικών στόχων μέσω μιας ατομικής διαδρομής όπου θεωρούν τον ατομικισμό καύσιμο και τα συναισθήματα τροχοπέδη.  Οι σημερινοί νέοι είναι εγκλωβισμένοι στον στενό κύκλο των δικών τους ενδιαφερόντων. Δυσκολεύονται δηλαδή να ενδιαφερθούν για κάποιον ή κάτι αν δεν αφορά τον εαυτό τους. Ο ορίζοντας των γεγονότων τους είναι τα προσωπικά τους ενδιαφέροντα-συμφέροντα.  

Το κείμενο αυτό δεν είναι κριτική για την συμπεριφορά των νέων μας τη σύγχρονη εποχή. Αν θέλουμε όμως να κατανοήσουμε, να παρέμβουμε και όχι απλά να στιγματίσουμε τους νέους μας οφείλουμε να αντικρίσουμε το πρόβλημα κατάματα και να ψάξουμε τις αιτίες, αλλιώς θα πρόκειται για άλλη μια επανάληψη του απαράδεκτου στερεότυπου ότι «οι παλαιότερες γενιές ήταν καλύτερες από τις νεότερες».

Όταν η οικογένεια θρέφει τον ατομικισμό των παιδιών

Στην ελληνική κοινωνία βιώνουμε όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια ένα απόλυτα παράδοξο γεγονός όσον αφορά την οικογένεια. Ενώ πολλοί γονείς ηθελημένα ή αθέλητα με τη στάση τους καλλιεργούν τον ατομικισμό στα παιδιά τους, όταν ο ατομικισμός αυτός των παιδιών μοιραία κάποια στιγμή γυρίζει μπούμερανγκ και εναντίον των γονέων, εκείνοι κατηγορούν τα παιδιά πως έχουν γίνει αναίσθητα και πως δεν νοιάζονται παρά μόνο για τον εαυτό τους. Τι διαφορετικό περίμεναν δηλαδή;
Σήμερα λοιπόν βιώνουμε το εξής απόλυτα σουρεαλιστικό φαινόμενο: ενώ η ελληνική οικογένεια είναι εντελώς παιδοκεντρική, τα παιδιά παρόλα αυτά δεν αισθάνονται καθόλου αυτό που κάποτε θα λέγαμε «παιδιά της οικογένειας». Τις παλαιότερες εποχές  αν ρώταγες ένα παιδί τι ήταν αυτό που φοβόταν περισσότερο στη ζωή του θα απαντούσε πρώτα από όλα να μην πάθουν τίποτα τα μέλη της οικογένειά του. Σήμερα τα παιδιά φοβούνται περισσότερο την ανεργία, τη μοναξιά, τη μη πραγματοποίηση ονείρων, για τη δική τους υγεία. Ελάχιστα από αυτά αναφέρουν κάτι για τα άλλα μέλη της οικογένεια τους και γενικά για άλλους ανθρώπους. Ο ατομικισμός στο μεγαλείο του δηλαδή.

ΛΟΓΙΑ ΓΟΝΕΩΝ ΠΟΥ ΘΡΕΦΟΥΝ ΤΟΝ ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ
 Παρακάτω αναφέρονται παραδείγματα από πολύ συνηθισμένα λόγια γονέων που τρέφουν τον ατομικισμό και υποβαθμίζουν την αξία των συναισθημάτων των παιδιών για τους άλλους, χωρίς ενδεχομένως οι γονείς να έχουν τέτοια πρόθεση:

• Εσύ να κοιτάς τα μαθήματά σου και άσε τους φίλους. Αύριο που δεν θα έχεις δουλειά να δούμε αν οι φίλοι θα σου δώσουνε να φας.
• Αν δεις να πλακώνουν στο ξύλο κάποιο φίλο σου εσύ δεν θα πεις κουβέντα και κοίτα να απομακρυνθείς γιατί μπορεί να την πληρώσεις εσύ.
• Θα σου πάρω το smartphone που θέλεις αν πάρεις αριστείο στο σχολείο.
• Να μάθεις να στηρίζεσαι στα δικά σου πόδια γιατί κανείς δεν δίνει δεκάρα για σένα σε αυτόν τον κόσμο.
• Η ζωή είναι ένας σκληρός αγώνας και στο τέλος κερδίζει ο πιο δυνατός.
• Μερικές φορές πρέπει να πατήσεις επί πτωμάτων για να επιβιώσεις.
• Μην επιτρέπεις τίποτα και σε κανέναν να σε αποπροσανατολίζει από τους στόχους σου.
• Σταμάτα να στεναχωριέσαι με την αρρώστια της μαμάς. Εσύ να κοιτάς τα μαθήματά σου μην έχουμε και άλλα.
• Να μην έχεις εμπιστοσύνη σε κανέναν εκεί έξω. Μόνο η οικογένεια σου σε αγαπάει πραγματικά.
• Δεν γίνεται ο Γιωργάκης να παίρνει μεγαλύτερο βαθμό από σένα ενώ εσύ είσαι δέκα φορές πιο έξυπνος.
• Κανόνισε με τους βαθμούς που θα πάρεις να μην έχω μούτρα να κυκλοφορήσω.
• Τι άγχος και σαχλαμάρες. Όποιος έχει διαβάσει δεν έχει άγχος.
• Σήμερα για να βρεις καλή δουλειά πρέπει να έχεις πολύ περισσότερα προσόντα από τους ανταγωνιστές σου.
• Τίποτα δεν αξίζει για να στεναχωριέσαι σε αυτή τη ζωή.

Όταν το σχολείο θρέφει τον ατομικισμό των παιδιών
Όταν το εκπαιδευτικό σύστημα περνάει στο παιδί από τα πολύ μικρά του και με κάθε τρόπο το μήνυμα ότι η εκπαίδευση είναι ένας άκρως ανταγωνιστικός διαγωνισμός που ο συμμαθητής θεωρείται αντίπαλος, ο δάσκαλος κριτής, οι γονείς μάνατζερ και βαρίδι οτιδήποτε άλλο αποσπά την προσοχή του από την τελική επικράτηση, μετά φταίει το παιδί που εσωτερικεύει τον ατομικισμό ως γενικότερη στάση απέναντι στο σχολείο; Το κάθε παιδί διάγει έναν ατομικό σχολικό βίο: διαβάζει, εξετάζεται, βαθμολογείται, συλλέγει προσόντα και δίνει εξετάσεις ατομικά. Οι βαθμοί, τα βραβεία, η διάκριση σε διαγωνισμούς, τα αριστεία, τα μόρια εισαγωγής τρέφουν την ατομιστική και ανταγωνιστική πλευρά των μαθητών. Το σχολείο, έτσι όπως είναι δομημένο σήμερα, δεν γίνεται να καλλιεργήσει την συλλογική συνείδηση. Η αλληλεγγύη, η συνεργατικότητα, η ομαδικότητα, η ενσυναίσθηση μοιάζουν παράταιρα και περιττά σε αυτόν τον αμείλικτο αγώνα που τα παιδιά πρέπει να αποδείξουν ότι είναι καλύτερα από τα άλλα.    

Παραδείγματα ατομικισμού σε παιδιά και νέους
Ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά των παιδιών ή των νέων που έχουν αποκτήσει έντονα ατομικιστικά στοιχεία είναι ότι θεωρούν πως έχουν πάντα δίκιο, ότι πάντα για όλα φταίνε οι άλλοι και ότι όλοι τους αδικούν αφού δεν αναγνωρίζουν την αξία τους. 
Επί παραδείγματι οι μαθητές όταν έχουν χαμηλή επίδοση στο σχολείο ρίχνουν την ευθύνη στους εκπαιδευτικούς.

Επίσης ως παράδειγμα μπορούμε να πάρουμε ένα γεγονός που έχει πάρει τη μορφή μάστιγας: πάρα πολλοί από τους νέους μας μεταναστεύουν στο εξωτερικό για την ανεύρεση εργασίας. Για αρκετούς από αυτούς η αιτία είναι η ανεργία η οποία πράγματι έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις στη χώρα μας. Ένα όμως καθόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό των νέων μας μεταναστεύει γιατί θεωρεί ότι ο τόπος δεν χωράει το μέγεθός του. Οι νέοι αυτοί είναι επικριτικοί απέναντι στην ελληνική κοινωνία γενικά. Δεν έχουν κανένα πρόβλημα προκειμένου να αναγνωριστεί άμεσα η αξία τους να απαρνηθούν την οικογένειά τους, τους φίλους τους και τη χώρα τους για πάντα. Και έχει μεγάλη διαφορά με τους νέους που μετανάστευαν τα παλαιότερα χρόνια. Τότε το έκαναν λόγω της οικονομικής ανέχειας αλλά σχεδόν όλοι είχαν στο μυαλό τους την στιγμή του γυρισμού. Σήμερα πολλοί νέοι σκεφτόμενοι ατομιστικά μεταναστεύουν με σκοπό «να διαπρέψουν εκεί που ξέρουν να εκτιμούν» και δυστυχώς ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους. Ο αντίλογος εδώ μπορεί να ισχυριστεί ότι οι νέοι σήμερα τολμάνε να είναι πιο ανεξάρτητοι και πιο ελεύθεροι. Προσωπικά όμως θεωρώ ότι η πραγματική ανεξαρτησία και ελευθερία συνοδεύεται από την ύπαρξη δυνατών δεσμών και ριζών και όχι από τον πλήρη ξεριζωμό από τα πάντα και τους πάντες.          

Είναι απίστευτο το γεγονός ότι όλο και πιο πολύ οι νέοι δεν ενδιαφέρονται να αλλάξουν το σύστημα αλλά να πάρουν μια εξέχουσα θέση μέσα σε αυτό. Θα μου πείτε επαναστατικότητα και ατομικισμός γίνονται να συμβαδίζουν; Δεν γίνεται, αφού η επαναστατικότητα αναφέρεται σε συλλογικές αξίες και όχι ατομιστικές.

Όταν ένας νέος από παιδί βλέπει σχεδόν όλους να του επαναλαμβάνουν με όλους τους τρόπους να μην νοιάζεται για τίποτα και για κανέναν και απλά να είναι προσηλωμένος στους στόχους του, γιατί μετά μένουμε έκπληκτοι όταν κάποια στιγμή κόβει κάθε δεσμό με οικογένεια, φίλους και πατρίδα και φεύγει για πάντα για μια νέα Γη της Επαγγελίας;  Όταν όλοι του φουσκώνουν τα μυαλά πως του ανήκει απευθείας η κορυφή γιατί μετά περιμένουμε ότι θα ανέχεται να ξεκινήσει από τα χαμηλά και θα αντέχει τις δυσκολίες και τις τυχόν απογοητεύσεις της επαγγελματικής πορείας; Στο φινάλε, γιατί απορούμε που πήγαν τα συναισθήματά του προς τους άλλους αφού εμείς είμαστε οι πρώτοι που του ζητήσαμε να μην τα νιώθει;

Τα παιδιά πρέπει να φεύγουν όταν μεγαλώνουν, όχι να εξαφανίζονται
Τα συναισθήματα, κακά τα ψέματα, αν ο στόχος είναι μόνο η ατομική διάκριση, όντως μπορεί να σε αποπροσανατολίσουν. Ο λόγος είναι ότι με τα συναισθήματα η ψυχρή λογική που είναι απαραίτητη για την επίτευξη στόχου αδυνατίζει. Τα συναισθήματα προβάλουν το «εγώ» στο «εμείς» και τη μονάδα στο σύνολο. Δεν θα αφήσουν λοιπόν ένα παιδί να είναι αρκετά killer ώστε να νοιάζεται μόνο για την αυτοεκπλήρωσή του. Θα το σπρώξουν να μοιράσει μέρος της ενέργειάς του σε άλλους ανθρώπους, γεγονός που σίγουρα θα το κάνει να παρεκκλίνει του αρχικού σχεδίου της σίγουρης επιτυχίας.

Δείτε πόσοι άνθρωποι στον κόσμο μας έχουν αναρριχηθεί στα υψηλότερα κοινωνικά και επαγγελματικά κλιμάκια επειδή ακριβώς έχουν μια εντελώς ατομιστική στάση ζωής και έχουν παγώσει κάθε συναίσθημα μέσα τους. Η αλήθεια είναι ότι μπορείς να πετύχεις πολλά στον κόσμο αυτό άμα μάθεις να λειτουργείς σαν μια ψυχρή υπολογιστική μηχανή χωρίς συναίσθημα, αλλά το τίμημα είναι απίστευτα βαρύ: θα είσαι συναισθηματικά νεκρός ή ακρωτηριασμένος.

Αν δεν θέλουμε να συμβεί κάτι παρόμοιο και στα παιδιά μας πρέπει άμεσα να αναλογιστούμε μήπως κάτι τους λέμε λάθος. Αν πάλι δεν μας πειράζει και το μόνο που επιθυμούμε είναι να καμαρώνουμε από μακριά με τα επιτεύγματά τους τότε ας το χωνέψουμε ότι απλά μια μέρα δεν θα δίνουν δεκάρα ούτε και για εμάς. Και δεν θα φύγουν από κοντά μας όταν μεγαλώσουν, το οποίο είναι και το σωστό, αλλά θα εξαφανιστούν. Ίσως και πριν μεγαλώσουν.  

Δημήτρης Τσιριγώτης, Φυσικός

alfavita.gr

Όσο κι αν μεγαλώνουμε, έχουμε ανάγκη τη μαμά μας

Μπορείς να της πεις τα πάντα
Είναι ο καλύτερος εξομολογητής. Όταν η ζωή σου δίνει το ένα χαστούκι μετά το άλλο και νομίζεις ότι οι μέρες της ευτυχίας σου είναι μετρημένες, υπάρχει ένα πανίσχυρο γιατρικό: πάρε τηλέφωνο τη μαμά σου. Πες της τι έγινε, ομολόγησε τις πιο κρυφές και σκοτεινές σου σκέψεις, βάλε τα κλάματα (προαιρετικά) και αφέσου να νιώσεις όπως όταν ήσουν 7 χρονών και έτρεχες να χωθείς στην αγκαλιά της επειδή το κακό παιδάκι σε πείραξε. 

Όλα τα γιατρεύει η μαμά. Ξέρει αυτή.

9 Reasons Your Mom Is The Greatest Human Ever

Όταν αρρωσταίνεις σε φροντίζει. όπως όταν ήσουν μωρό
Όταν ήμασταν μικροί, κάθε πράξη φροντίδας της μαμάς μας σε περίοδο ασθένειας μας φαινόταν υπερβολική κι εκνευριστική. 

"Να σου φτιάξω μια σουπίτσα;"

"Να σου φτιάξω ένα τσαγάκι;"

"Έχεις πυρετό; Κάτσε να δω!" (με το ανάλογο κεφαλοκλείδωμα για φιλί-θερμόμετρο στο μέτωπο)

"Σίγουρα δεν θες να φας κάτι;". 

Θέλω, μαμά. Θέλω και σουπίτσες και χάδια και την "υστερική" σου φροντίδα. Άλλα τώρα που θέλω, εσύ δεν μένεις πια μαζί μου.

Το καλό με τις μαμάδες είναι, ότι όσο μακριά κι αν βρίσκονται, σε περίπτωση ανάγκης, θα πάρουν τρένα, πλοία, αεροπλάνα και διαστημόπλοια για να έρθουν κοντά σου και να μπορέσουν να σου δώσουν την αντιβίωσή σου στη σωστή ώρα.

Δεν υπάρχει καλύτερος άνθρωπος να πας για ψώνια
Η μαμά μας είναι ξεκάθαρα ο καλύτερος άνθρωπος να πας για ψώνια μαζί του. 

Ξέρει το νούμερο, το γούστο, τις ανάγκες και τις ελλείψεις της ντουλάπας μας και, ταυτόχρονα, έχει κάπου κρυμμένο έναν πανίσχυρο ανιχνευτή εκπτώσεων και προσφορών. Θα γίνει εκνευριστική (και κοινωνικά αλλόκοτη!) προσπαθώντας να σε πείσει να δοκιμάσεις επί τόπου μια μπλούζα, πάνω απ' την μπλούζα σου (Τι κι αν περιβάλλεστε από 345 ανθρώπους, σε ένα μαγαζί 100 τ.μ.; "Ποιος θα μας δει, μωρέ;"), αλλά για κάποιο λόγο, αυτή η μπλούζα θα είναι πράγματι, μακράν η καλύτερη που δοκίμασες!

Έχει τις καλύτερες συμβουλές για το νοικοκυριό
Καλές κι άγιες οι συναισθηματικές ανάγκες που καλύπτουν οι μαμάδες, αλλά η ζωή -και το κουμάντο ενός σπιτιού- έχουν δεκάδες πρακτικές δυσκολίες. 

Μπαίνουν τα μαξιλάρια στο πλυντήριο; 

Πώς βγαίνει το κόκκινο κρασί από το χαλί; 

Στους πόσους βαθμούς ψήνεται το κατσικάκι; 

Για να βρει κανείς απαντήσεις στα του νοικοκυριού μπορεί να ρωτήσει το Google ή τη μαμά του. Το Google έχει πιο πολλές λύσεις, όμως οι λύσεις της μαμάς είναι δοκιμασμένες.

Έχει μια πρακτική λύση για κάθε σου πρόβλημα
Ένα απ' τα σημαντικότερα καθήκοντα μιας μαμάς είναι να επινοεί λύσεις εκεί που όλοι σηκώνουν τα χέρια ψηλά. 

Μπορεί να χωρέσει ρούχα 20 ημερών σε μια μικροσκοπική βαλίτσα ή να κλείσει ραντεβού με έναν γιατρό που επί μήνες προσπαθείς να βρεις στο τηλέφωνο. 

Η μαμά μας είναι μια μηχανή που παράγει λύσεις, και μια τέτοια μηχανή δεν μπορεί παρά να είναι για πάντα χρήσιμη.

Ξέρει ακριβώς πώς να σε παρηγορήσει
Σε ξέρει από τότε που είχες μέγεθος φασολιού κι αυτό της δίνει, μεταξύ άλλων, μία υπέρ-δύναμη: ξέρει ακριβώς τι πρέπει να κάνει όταν δεν είσαι καλά. 

Ξέρει πότε χρειάζεσαι χρόνο για να σκεφτείς και πότε χρειάζεσαι μια μεγάλης διάρκειας αγκαλιά. Η μαμά μας ξέρει τι πρέπει να πει, πώς πρέπει να φερθεί και πώς να μην φερθεί όταν μαύρα σύννεφα σκιάζουν τις μέρες μας.

Θα σε μαλώσει, όταν σου χρειάζεται
Όταν περνάμε στην ενηλικίωση νομίζουμε ότι κερδίζουμε το δικαίωμα στη "μη κατσάδα". Τώρα γίναμε μεγάλοι, βγάζουμε μόνοι μας το ψωμί μας, σκηνοθετούμε, όπως θέλουμε τη ζωή μας (και μεγαλώνουμε τα δικά μας παιδιά). Δεν είναι πια η μαμά ο αρχηγός μας -εμείς είμαστε οι αρχηγοί μας. 

Όμως ακόμα και οι αρχηγοί -ή, μάλλον, κυρίως οι αρχηγοί- χρειάζονται πού και πού μια γερή κατσάδα. Η μαμά μας δεν πτοείται από αρχηγιλίκια και ενηλικίωση και τέτοια. Είμαστε σίγουροι ότι ακόμη και ο Πάπας ή ο Πρόεδρος των Η.Π.Α., "τ' ακούει" όταν του χρειάζεται απ' τη μαμά του.

Είναι μια δεύτερη μαμά για τα παιδιά σου
Γιαγιά ίσον μαμά μεγάλης ηλικίας. 

Είτε έκανες παιδιά, είτε απέκτησες σκυλιά, γατιά ή παπαγάλους ένα είναι σίγουρο: δεν είσαι μόνη/ος. 

Η μαμά σου θα έρθει ως από μηχανής Θεός την κατάλληλη ώρα για να κάνει baby sitting και να μπορέσεις να βγεις για δυο-τρεις ώρες απ' το σπίτι χωρίς άγχος. 

Θα τους πάρει παγωτά (ενώ τα έχεις απαγορέψει), θα τα χαρτζιλικώσει γενναία, θα τα ταΐσει με κάθε λογής φαγητό (λες και είναι δύο μήνες νηστικά), θα λαχανιάσει παίζοντας μαζί τους και θα τα αγαπάει όσο και όπως εσένα. Άπειρα και άνευ όρων.

Η αγάπη της είναι άνευ όρων και η αγκαλιά της θεραπευτική
Η μαμά μας δεν μας αγαπάει επειδή είμαστε καλοί μαζί της ή επειδή της κάνουμε καλή παρέα. 

Μας αγαπάει επειδή είναι μαμά μας. Αν δεν είστε έμποροι ναρκωτικών ή κατά συρροή δολοφόνοι, ξέρετε πως ό,τι κι αν έχει συμβεί, όσα μικρά ή τραγικά λάθη κι αν κάνατε, η μαμά σας είναι πάντοτε εκεί να πει ένα από καρδίας "Μην ανησυχείς!", να δώσει την θεραπευτική της αγκαλιά, να υπογραμμίσει στυγερά ότι είναι απόλυτα λογικό να αρρωσταίνουμε, αφού κυκλοφορούμε γυμνοί και να μας μπουκώσει με ό,τι υπάρχει στο ψυγείο της σαν να μην υπάρχει αύριο.

περισσότερα στην πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Λέων Τολστόι: «Ας συγχωρήσουμε ο ένας τον άλλον....

Μόνο τότε θα ζήσουμε ειρηνικά»

Ο Λέων Τολστόι είναι ένας από τους κορυφαίους συγγραφείς της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Κυρίως γνωστός για τα έργα του «Πόλεμος και Ειρήνη» και «Άννα Καρένινα» μελετάται ως ένας από τους κλασικούς Ρώσους λογοτέχνες.

    Ο κόμης Λεβ Νικολάγεβιτς Τολστόι γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1828 σε πόλη της Ρώσιας και ανήκε σε αριστοκρατική οικογένεια. Σπούδασε ανατολικές γλώσσες και νομική, μα ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να λάβει το πτυχίο του.
    Ήταν αθεράπευτα ντροπαλός μα είχε φύση ανήσυχη. Παρά το γεγονός ότι προερχόταν από αριστοκρατική οικογένεια, έχασε και τους δύο του γονείς πολύ νωρίς στη ζωή του. Έτσι δεν θα χαρακτήριζε κανείς την παιδική του ηλικία ως πολυτελή, αλλά περισσότερο ως επώδυνη.
    Και αυτό διότι δεν έχασε μόνο τους γονείς του, αλλά και την επομένη κηδεμόνα του, όπου τελικά μετακόμισε σε σπίτι θείου του. Παρά το γεγονός ότι περιβαλλόταν από το θάνατο των αγαπημένων του, ο Λέων προσπάθησε να διατηρήσει στη μνήμη του τις πιο ευτυχισμένες στιγμές εκείνων των χρόνων.
    Ο Τολστόι αποτέλεσε έμπνευση για τον Γκάντι, ο οποίος επηρεάστηκε από δοκίμια του πρώτου για την ειρήνη, πάνω στα οποία θεμελίωσε στη συνέχεια τη θεωρία του περί μη βίαιης αντίστασης στην αδικία. Αλλά και ο Martin Luther King λέγεται πως εμπνεύστηκε από τις ιδέες του μεγάλου αυτού συγγραφέα.

16 αποφθέγματα του Λέοντα Τολστόι που εξερευνούν όλες τις πλευρές της ζωής

1. «Ευτυχία δεν είναι να κάνεις πάντα αυτό που θέλεις, αλλά να θέλεις πάντα αυτό που κάνεις»
2. «Όλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανένας δεν θέλει να αλλάξει τον εαυτό του»
3. «Είναι εκπληκτικό πόσο πλήρης είναι η αυταπάτη ότι η ομορφιά είναι καλοσύνη»
4. «Το λάθος δεν παύει να είναι λάθος επειδή εγκρίνεται από την πλειοψηφία»
5. «Όλη η ποικιλία, όλη η γοητεία, όλη η ομορφιά της ζωής αποτελείται από το φως και τη σκιά»
6. «Ο σεβασμός εφευρέθηκε για να καλύψει την άδεια θέση η οποία έπρεπε να ανήκει στην αγάπη»
7. «Αν αναζητάτε την τελειότητα, δεν θα είστε ποτέ ευχαριστημένοι»
8. «Ένας από τους πιο κοινούς πειρασμούς, ο οποίος όμως οδηγεί στις μεγάλες συμφορές είναι ο πειρασμός των λέξεων: «Όλοι έτσι κάνουν»
9. «Μην ακούτε ποτέ αυτούς που κακολογούν τους άλλους και λένε καλά λόγια για εσάς»
10. «Δεν υπάρχει μεγαλείο εκεί που δεν υπάρχει απλότητα, καλοσύνη και αλήθεια»
11. «Πλήξη: η επιθυμία για επιθυμίες»
12. «Ας συγχωρήσουμε ο ένας τον άλλον. Μόνο τότε θα ζήσουμε ειρηνικά»
13. «Να έχεις ένα στόχο για όλη σου τη ζωή, ένα στόχο για ένα μέρος της ζωής σου και ένα στόχο για κάθε χρόνο. Ένα στόχο για κάθε μήνα, ένα στόχο για κάθε εβδομάδα, ένα στόχο για κάθε μέρα, ένα στόχο για κάθε ώρα και κάθε λεπτό. Και να θυσιάζεις το μικρότερο στόχο για το μεγαλύτερο»
14. «Σε αγάπησα από πάντα και αν κάποιος αγαπάει κάποιον, αγαπά ολόκληρο τον άνθρωπο, ακριβώς όπως είναι και όχι όπως κάποιος θα ήθελε να είναι»
15. «Οι δύο πιο ισχυροί πολεμιστές είναι η υπομονή και ο χρόνος. Αυτοί καταφέρνουν τα πάντα»
16. «Ελεύθερα πνεύματα είναι εκείνοι που είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν το μυαλό τους χωρίς προκατάληψη και χωρίς να φοβούνται να καταλάβουν πράγματα που έρχονται σε σύγκρουση με τα δικά τους έθιμα, προνόμια ή πεποιθήσεις. Αυτή η κατάσταση του νου δεν είναι συνηθισμένη, αλλά είναι απαραίτητη για σωστή σκέψη …»

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι