«Ένα δέντρο για κάθε παιδί που γεννιέται»

Το να φυτεύει ένας γονιός ένα δέντρο είναι ο καλύτερος τρόπος για να γιορτάσει τον «ερχομό» ενός παιδιού. Είναι μία πράξη που συμβολίζει ένα νέο ξεκίνημα, μία νέα αρχή.
Τα παιδιά γίνονται ανάδοχοι αυτών των δέντρων που φύτεψαν οι γονείς κατά τη γέννησή τους, μέσα από μια διαδικασία που τονίζει την αλληλένδετη πορεία τους.
Επίσης οι δενδροφυτεύσεις αποτελούν μέτρο βελτίωσης της ποιότητας του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής μας.

Ανακοίνωση του Γραφείου της Επιτρόπου Περιβάλλοντος αναφορικά με την εκστρατεία: «Ένα δέντρο για κάθε παιδί που γεννιέται»

Όσοι ευτυχούν... / Καλημέρα σας...

... πρέπει πάντοτε πρόθυμα να βοηθούν τους δυστυχείς, 

γιατί κανένας δεν μπορεί να ξέρει τι του επιφυλάσσει το μέλλον.

Δημοσθένης

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η αγάπη και ο σεβασμός προς τους γονείς / «Ο χώρος των ευσεβών»

Λυκούργου «Κατὰ Λεωκράτους» 95-96

 

Το Αρχαίο Κείμενο

Λέγεται γοῦν ἐν Σικελίᾳ (εἰ γὰρ καὶ μυθωδέστερόν ἐστιν, ἀλλ’ ἁρμόσει καὶ ὑμῖν ἅπασι τοῖς νεωτέροις ἀκοῦσαι) ἐκ τῆς Αἴτνης ῥύακα πυρὸς γενέσθαι∙ τοῦτον δὲ ῥεῖν φασιν ἐπί τε τὴν ἄλλην χώραν, καὶ δὴ καὶ πρὸς πόλιν τινὰ τῶν ἐκεῖ κατοικουμένων. 

Τοὺς μὲν οὖν ἄλλους ὁρμῆσαι πρὸς φυγήν, τὴν αὑτῶν σωτηρίαν ζητοῦντας, ἕνα δέ τινα τῶν νεωτέρων, ὁρῶντα τὸν πατέρα πρεσβύτερον ὄντα καὶ οὐχὶ δυνάμενον ἀποχωρεῖν, ἀλλὰ ἐγκαταλαμβανόμενον ὑπὸ τοῦ πυρός, ἀράμενον φέρειν. Φορτίου δ’ οἶμαι προσγενομένου καὶ αὐτὸς ἐγκατελήφθη. 

Ὅθεν δὴ καὶ ἄξιον θεωρῆσαι τὸ θεῖον, ὅτι τοῖς ἀνδράσιν τοῖς ἀγαθοῖς εὐμενῶς ἔχει. Λέγεται γὰρ κύκλῳ τὸν τόπον ἐκεῖνον περιρρυῆναι τὸ πῦρ καὶ σωθῆναι τούτους μόνους, ἀφ’ ὧν καὶ τὸ χωρίον ἔτι καὶ νῦν προσαγορεύεσθαι τῶν εὐσεβῶν χῶρον∙ τοὺς δὲ ταχεῖαν τὴν ἀποχώρησιν ποιησαμένους καὶ τοὺς ἑαυτῶν γονέας ἐγκαταλιπόντας ἅπαντας ἀπολέσθαι.

.

Μετάφραση 

Λέγεται λοιπόν ότι στη Σικελία (γιατί αν και μοιάζει με μύθο, ταιριάζει όμως να την ακούσετε και εσείς όλοι οι νεότεροι) ξεχύθηκε πύρινο ποτάμι από την Αίτνα• αυτό λοιπόν λένε ότι έρεε προς την υπόλοιπη χώρα, και μάλιστα προς κάποια πόλη από αυτές που βρίσκονταν εκεί.
[Λένε ακόμη], ότι οι άλλοι όρμησαν να φύγουν ζητώντας τη σωτηρία τους, ένας όμως από τους νεότερους, επειδή έβλεπε ότι ο πατέρας του ήταν γέρος και δεν μπορούσε να φύγει, και ότι μένει αποκλεισμένος, αφού τον σήκωσε στους ώμους του, τον μετέφερε.

Επειδή όμως, όπως νομίζω, προστέθηκε φορτίο, αποκλείσθηκε και ο ίδιος.

Από αυτό το γεγονός αξίζει να προσέξουμε ότι το θείο δείχνει συμπάθεια στους αγαθούς (ενάρετους) ανθρώπους.

Γιατί, λέγεται ότι κυκλικά στον τόπο εκείνο έτρεξε η λάβα και σώθηκαν μόνο αυτοί, από τους οποίους και η τοποθεσία ακόμη και σήμερα ονομάζεται «χώρος των ευσεβών»• αντίθετα εκείνοι που έφυγαν γρήγορα εγκαταλείποντας τους γονείς τους, χάθηκαν όλοι.

Μια ιστορία για τη Γαλήνη της Ψυχής

"Ποιος καλός άνεμος σε φέρνει εδώ;" ρώτησε ο σοφός δάσκαλος τον οδοιπόρο που ζητούσε απεγνωσμένα να τον συναντήσει. 

"Εγώ θέλω γαλήνη" απάντησε μελαγχολικά εκείνος.

Ο δάσκαλος πήρε ένα ξύλο κι έγραψε στο χώμα :

Εγώ θέλω γαλήνη

"Κοίταξε τώρα πόσο απλό είναι" είπε στον οδοιπόρο και διέγραψε με μια κίνηση το «Εγώ».

"Σβήνεις πρώτα το εγώ. Είναι αδύνατον να βρει γαλήνη αυτός που

πιστεύει ότι είναι αποκομμένος από τον Θεό και τους συνανθρώπους του. 

Το εγώ πάντα νιώθει ότι απειλείται κι έτσι φοβάται και αντιστέκεται."

Με μια δεύτερη κίνηση διέγραψε το «θέλω»

"Το θέλω δηλώνει επιθυμία, ανάγκη και προσκόλληση.

Όταν τρέχεις πίσω από τις επιθυμίες σου ποτέ δε θα γίνεις

ευτυχισμένος. Είναι η γνωστή «επίδραση του κουνουπιού».

Αν σε ένα δωμάτιο υπάρχουν δέκα κουνούπια κι εσύ σκοτώσεις τα εννιά, 

το δέκατο κουνούπι δε θα σε αφήσει να κοιμηθείς.

Έτσι είναι και οι επιθυμίες. Όσες και να ικανοποιήσεις πάντα θα

υπάρχει κάποια που δε θα σε αφήνει να κοιμηθείς."

Ο οδοιπόρος κοιτώντας την δυνατή εικόνα στο χώμα λένε πως βίωσε την 

πρώτη του αφύπνιση.

Είχαν σβηστεί το «Εγώ» και το «θέλω» και

είχε μείνει η... Γαλήνη.

Αναρτήθηκε από Κλαυδία

Άγνων ο Πεπαρήθιος (Σκοπελίτης) Σταδιονίκης 53η Ολυμπιάδα (569 π.Χ.)

Μιας και οι Ολυμπιακοί αγώνες είναι στο φουλ, ας θυμηθούμε ότι σύμφωνα με την παράδοση, ο γνωστός κολπίσκος της Σκοπέλου, Αγνώντας, ονομάστηκε προς τιμή του Άγνωντα, νικητή του αγωνίσματος του σταδίου στην 53 Ολυμπιάδα του 569 π.Χ.

Η πληροφορία ότι ο Άγνων ήταν ολυμπιονίκης έρχεται από τον εκκλησιαστικό πατέρα Ευσέβιο εκ Καισαρείας, ο οποίος στο έργο του Παντοδαπή Ιστορία κατέγραψε ένα μακροσκελέστατο κατάλογο ολυμπιονικών από την 1η Ολυμπιάδα (776 π.Χ.) έως την 247η (217 μ.Χ.) [1].

Ο Άγνων ήταν ο πρώτος ολυμπιονίκης από νησί του Αιγαίου και ο μοναδικός της Πεπαρήθου (Σκοπέλου).

Υπάρχει και η υπόδειξη ότι ένα νόμισμα της Πεπαρήθου που παρουσιάζει μια μορφή φτερωτού δρομέως που κρατάει ένα στεφάνι αντιστοιχεί στον Άγνωντα...

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι