Με το παράλογο, άκρη δε βγάζουμε… - Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Συζήτηση με το παράλογο

Έχεις μιλήσει ποτέ σου με άνθρωπο παράλογο;

Εσύ να του λες άσπρο, και αυτός να σου απαντάει μαύρο. 

Εσύ να του εξηγείς, και αυτός να μην θέλει να καταλάβει. 

Να επιμένει στο δικό του. 

Να μην θέλει να ακούσει. 

Να μην μπορείς να τον πιάσεις από πουθενά…

Φαντάζομαι πως ναι.

Πες μου. Έχει νόημα να προσπαθείς να βγάλεις άκρη; 

Έχει νόημα, να συνεχίσεις να προσπαθείς για να τον πείσεις; 

Έχει νόημα να συνεχίσεις να συζητάς μαζί του;

Όχι… Προφανώς και όχι.

Ε λοιπόν, το ίδιο ακριβώς πράγμα συμβαίνει και με τις σκέψεις. Όλες αυτές τις μαύρες, τις παράλογες που έρχονται κάτι βράδια, εκεί πριν κοιμηθείς και σε κρατάνε ξύπνιο. 

Όλες αυτές τις σκέψεις, με τις οποίες ξεκινάς εσωτερικές συζητήσεις μέσα στο μυαλό σου…

Δε θα βγάλεις άκρη. Δε θα καταλήξεις πουθενά. Μη το προσπαθείς άλλο.

Εσύ κάνε τη δουλειά σου και άσε όλες αυτές τις σκέψεις να μπαίνουν από το ένα αυτί και να βγαίνουν από το άλλο…

Με το παράλογο, άκρη δε βγάζουμε…
Με το παράλογο, ποτέ δε συζητάμε…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

psyxologos
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Της Υπαπαντής σήμερα: Αλήθεια τί γιορτάζουμε; (video για παιδιά)

Αν μετρήσουμε τις μέρες που πέρασαν από τα Χριστούγεννα, σήμερα ο μικρός Χριστός σαραντίζει.
Και στις σαράντα μέρες όλες οι μανούλες με τα μωρά τους πηγαίνουν στην Εκκλησία να πάρουν την ευχή.

Όλες τις προηγούμενες μέρες οι ευχές για «καλά σαράντα» δίνουν και παίρνουν, για να είναι καλά η μανούλα και το παιδάκι, να περάσουν οι κίνδυνοι που απειλούν και τους δυο και το νεογέννητο από ζυμαράκι που είναι να «τσουπώσει», να πιάνεται και ταχιά να μεγαλώσει.

Στα σαράντα, που λέτε, κίνησε και η Παναγιά μας με το μικρό Χριστούλη και με τον προστάτη τους τον Ιωσήφ, να πάνε στο Ναό να τους ευλογήσει ο γέροντας Συμεών.
Έτσι έλεγαν τον Ιερέα του Ναού, που ο Θεός του είχε πει πως δε θα φύγει από τη ζωή πριν δει το Λυτρωτή του κόσμου.

Τότε, κατά το συνήθειο οι γονείς αγόραζαν ή ένα αρνάκι για να το προσφέρουν στο Θεό, ή δυο τρυγόνια, αν ήταν φτωχοί.
Ο Ιωσήφ και η Μαρία δυο τρυγόνια πήραν μιας και φτωχοί άνθρωποι ήταν, και με χαρά μεγάλη και συγκίνηση μπήκαν στο Ναό.

youtube

Και τότε ο γέροντας Συμεών, που αμέσως κατάλαβε ότι το μωρό που θα συναντούσε ήταν ο Λυτρωτής του κόσμου, η Αγάπη η ίδια, σηκώθηκε και με όσες δυνάμεις είχε έτρεξε να τον «υπαντήσει», να τον καλωσορίσει (αυτό σημαίνει στη γλώσσα μας, όπως τη μιλούσαν χιλιάδες χρόνια πριν, το ρήμα υπαντώ που με το πέρασμα των χρόνων έγινε υπαπαντώ, υπό+απαντώ), το σήκωσε στα χέρια του και ευτυχισμένος είπε: 

 Τώρα Θεέ μου μπορείς να με πάρεις, αφού με τα γέρικα μάτια μου είδα το Σωτήρα του κόσμου, το Φως το αληθινό...

Την Υπαπαντή λοιπόν του Χριστού μας, το καλωσόρισμα από το γέροντα Συμεών γιορτάζουμε σήμερα, και το σαράντισμα της Παναγιάς και του μικρού Χριστού μας.

Το χαμομηλάκι

πρώτη ανάρτηση

Αγαπώ το παιδί μου για αυτό που είναι...

Γράφει η Δημοσιογράφος Μαρία Σκαμπαρδώνη

Αγαπώ το παιδί μου για αυτό που είναι. 

Όχι επειδή θα αναστήσει τα δικά μου πεθαμένα όνειρα και θα δώσει σάρκα στα δικά μου απωθημένα. 

Όχι επειδή είναι ένας άνθρωπος που μου ανήκει σαν κτήμα, αλλά επειδή γεννήθηκε από εμένα για να ζήσει το δικό του είναι, τη δική του ζωή.

Αγαπώ το παιδί μου για αυτό που είναι. 

Για το δρόμο του που χάραξε, για την ψυχοσύνθεσή του, για το γεγονός πως είναι ένας άνθρωπος με ελαττώματα και προτερήματα. Δεν το εξιδανικεύω, δεν το στήνω σε ένα βάθρο με σκοπό να του πλέκω εγκώμια τελειότητας. 

Αλλά δεν το υποτιμώ, δεν ξεσπώ επάνω του τα δικά μου απωθημένα, τα δικά μου συμπλέγματα κατωτερότητας, τις δικές μου αδυναμίες.

Αγαπώ το παιδί μου, επειδή είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος. 

Μία οντότητα με τις δικές του προτιμήσεις, τις δικές του ανάγκες, τα δικά του σωστά και τα λάθη. Δεν μπορώ να του στερήσω την ευκαιρία και το δικαίωμα να ζήσει τη δική του ζωή. Μπορώ μόνο να είμαι δίπλα του, δείχνοντας πως υπάρχει ένας άνθρωπος που θα το φροντίζει και θα το αγαπάει πάντοτε.

Αγαπώ το παιδί μου για αυτό που είναι. 

Όχι για αυτό που ήθελα να είναι η γιατί βλέπω σε αυτό μία χαμένη εκδοχή του δικού μου εαυτού.

efiveia