Friday, 26 February 2021

Όταν τα μωράκια σας σάς φέρνουν σε δύσκολη θέση!

Ο πρώτος χρόνος του μωρού είναι μαγευτικός: Τα ροζ μαγουλάκια του, το λαιμουδάκι του που μοσχοβολάει, οι μικροί ήχοι που βγάζει… κάνεις δε μπορεί να του αντισταθεί. Τα μωρά, βέβαια, έχουν και μία λιγότερο «λαχταριστή» πλευρά. 
Είναι ικανά να βγάλουν τρομακτικά δυνατές κραυγές, να εκλύσουν απίθανες ποσότητες υγρών από τον οργανισμό τους, ενώ τα δάχτυλά τους συχνά είναι δυνατά σαν τανάλιες. Χώρια, οι οσμές που σας κάνουν να αναρωτιέστε αν ήταν το μωρό ή κάποιος ασβός εισέβαλε στο σπίτι σας.

Το μυστικό για να περάσει πιο εύκολα για όλους ο πρώτος χρόνος του μωρού είναι να ξέρετε τι πρέπει να κάνετε όταν το μικρό σας αγγελάκι κάνει όλα αυτά τα τρομακτικά πράγματα μπροστά σε κοινό. 

Δείτε πώς το διαχειρίστηκαν κάποιοι γονείς και τι συμβουλεύουν:

Το πρόβλημα: Ουρλιάζει για να φύγει από την αγκαλιά της γιαγιάς του

Η λύση: Αυτό δεν είναι πραγματικό πρόβλημα αλλά έτοιμη λύση στο να σταματήσει η μητέρα ή η πεθερά σας να φορά αυτό το απαίσιο άρωμα. 
Μπορείτε να της πείτε κάτι όπως «ωχ, έτσι έκανε και της προάλλες με την κ. τάδε που φορά το ίδιο άρωμα με εσένα. Μάλλον αυτό είναι που το ενοχλεί. Δεν δοκιμάζεις ένα πιο απαλό άρωμα;». Μέχρι να βρει νέο άρωμα το μωρό σας θα γλυτώσει από πολλές ώρες κλάματος.

Το πρόβλημα: Δεν δείχνει τα κόλπα που του μάθατε

Η λύση: Θέλετε να δείξετε σε όλους όλα αυτά τα φοβερά και μοναδικά πράγματα που μπορεί να κάνει το μωρό σας, όμως αυτό αρνείται να συνεργαστεί. 
Παίρνει τότε εκείνη την αστεία «φάτσα» και εσείς βρίσκετε την ευκαιρία να πείτε «κάνε την αστεία φάτσα!» για να δείξετε ότι το κάνει επειδή σας καταλαβαίνει. 
«Κάνε την αστεία φάτσα», του λέτε, όμως εκείνο συνεχίζει να σας κοιτάζει αποσβολωμένο. Το καλύτερο που έχετε να κάνετε τότε είναι να ζητήσετε από τους φίλους σας να σας χαστουκίσουν για να συνέλθετε και στην συνέχεια να βάλετε τον εαυτό σας τιμωρία για να σκεφτείτε με ποιους τρόπους βλάπτετε το μέλλον αυτού του μωρού.

Το πρόβλημα: Το μωρό σας κάνει εμετό πάνω στον ολόλευκο καναπέ της φίλης σας που δεν έχει παιδιά (και δεν θέλει να αποκτήσει)

Η λύση: Θυμάστε πώς ήταν πριν κάνετε παιδιά; Σίγουρα είχε συμβεί και σε εσάς τότε να θέλετε να πνίξετε κάποιο μωρό επειδή π.χ. έκανε εμετό πάνω σας, λίγο πριν το ρομαντικό ραντεβού. Τι είχατε πει τότε; «Δεν πειράζει! 
Γι αυτό υπάρχουν τα καθαριστήρια!». 
Αν η φίλη σας δεν πει κάτι αντίστοιχο, όταν το μωρό σας της κάνει τον καναπέ μαντάρα,… διαγράψτε την από φίλη σας.

Το πρόβλημα: Έκανε κακά και δεν έχετε πάνες μαζί

Η λύση: Ας πάμε λίγο πίσω, στις σκέψεις σας καθώς ετοιμάζατε την τσάντα πριν φύγετε από το σπίτι. Είπατε «θα λείπουμε όλη την ημέρα –τι θα χρειαστούμε; Το αρκουδάκι, τις πιπίλες, το μπιμπερό, την σαλιάρα, ένα ακόμα φορμάκι, κουβερτάκι, τα παυσίπονά μου… τι άλλο; Τι ξεχνάω; Το κινητό μου!!!». 
Και από την πολλή χαρά σας που θυμηθήκατε το κινητό σας ξεχάσατε το σπουδαιότερο. Αυτό χωρίς το οποίο το μωρό σας δεν αντέχει παρά μερικά δευτερόλεπτα. 
Τώρα θα βράσετε και οι δύο στα ζουμιά σας. Αν είστε σε εξωτερικό χώρο πιθανώς να την γλυτώσετε και να μην κατασπαράξει κανένα ζώο το μωρό σας μόλις το μυρίσει. 
Αν είστε σε ξένο σπίτι ενημερώστε την ομήγυρη, βάλτε αντί για πάνα μερικές πετσέτες στο μωρό και βγείτε να ψάξετε για πάνα. Εν ανάγκη, ζητήστε από την οικοδέσποινα μερικές σερβιέτες για να βάλετε στο μωρό προσωρινά, μέχρι να βρείτε πάνες.

Το πρόβλημα: Δεν λέει να καθίσει στο καθισματάκι του αυτοκινήτου, την στιγμή που άλλοι περιμένουν για την θέση σας

Η λύση: Όλοι έχουμε διαβάσει κατά καιρούς ιστορίες για γονείς που έσφαξαν τα παιδιά τους και μετά τα έψησαν και τα έφαγαν. Μην φτάσετε μέχρι εκεί! Καταρχήν, θυμηθείτε τις αναπνοές που είχατε μάθει πριν γεννήσετε –σκοπός τους δεν ήταν να σας βοηθήσουν με τις διαστολές, αλλά να σας δώσουν κουράγιο για τα επόμενα 18 χρόνια. 
Πάρτε, λοιπόν, το μωρό αγκαλιά και περπατήστε μαζί του ψιθυρίζοντας «η μανούλα δεν προσπαθούσε να σε διπλώσει στα δύο… έπαιζε ένα παιχνίδι… που λέγεται μπες στο ρημάδι το αμάξι!». Και συνεχίστε με τις αναπνοές.

Το πρόβλημα: Κλάματα, κακά, ανάγκη για φαγητό και κατάσταση πανικού στο ταξίδι


Η λύση: Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα μόνο πράγμα για να κάνετε όταν το μωρό παθαίνει υστερία στο ταξίδι (είτε στο αεροπλάνο, είτε στο λεωφορείο, είτε στο αυτοκίνητο) και όχι, αυτό δεν είναι το να προσποιηθείτε ότι δεν είναι δικό σας μωρό, ούτε το να το κλείσετε στο ντουλαπάκι των αποσκευών. 
Αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να αγνοήσετε τα μισητά βλέμματα των γύρω σας, να βγάλετε έξω το στήθος σας και να θηλάσετε το μωρό σας μπροστά σε όλους. Το πιθανότερο είναι ότι έτσι θα είναι όλοι χαρούμενοι.
..............
περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Thursday, 25 February 2021

Το να μεγαλώνεις παιδιά είναι...

... σαν να ταξιδεύεις με αυτοκίνητο και να οδηγείς εσύ.

Πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός. 
Πρέπει τα μάτια σου και η προσοχή σου όλη, να είναι στραμμένη συνεχώς στο δρόμο.
Να μην το πας πολύ αργά –πρέπει άλλωστε κάποια στιγμή να φτάσεις
– και από την άλλη όμως να μην βιάζεσαι.

Πρέπει να προσέχεις να μην πατήσεις τις γραμμές στα δεξιά, ούτε και στα αριστερά, αλλά να προσπαθείς να μένεις πάντοτε στο κέντρο.

Πρέπει να φροντίζεις να γεμίζεις που και που το ρεζερβουάρ. 
Θα ‘ναι κρίμα να μείνεις στου πουθενά τη μέση…

Να σου πω όμως και κάτι;

Σε κανένα ταξίδι, δεν πάνε όλα τέλεια.

Όλο και θα παίξει η ταχύτητα, όλο και θα ξεφύγεις και θα πατήσεις και καμιά γραμμή στην άκρη, όλο και κάποια μικροβλάβη θα σου βγει, όλο και θα φτάνεις στο βενζινάδικο με το λαμπάκι αναμμένο και τη ψυχή στο στόμα.

Για αυτό, με των παιδιών σου το μεγάλωμα, μην μαστιγώνεσαι στο παραμικρό σου λάθος…

Κοίτα να τα αγαπάς, πρόσεχε όσο πιο πολύ μπορείς και φρόντισε τη διαδρομή να απολαύσεις…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

psyxologos
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Αδεξιότητα στο Παιδί από άλλη ματιά (Διαταραχή της Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης)

«Ανησυχούμε για το παιδί μας. Φαίνεται να μη συμβαδίζει με τα παιδιά της ηλικίας του. Έχει δυσκολία να συντονίσει τις κινήσεις του, να τρέξει, να πηδήξει, να χοροπηδήσει. Προσπαθήσαμε ξανά και ξανά να του μάθουμε ποδήλατο ή να πιάνει μια μπάλα, αλλά χωρίς επιτυχία. 
Έχει δυσκολία να φάει νοικοκυρεμένα με ένα κουτάλι ή πιρούνι, να χρησιμοποιήσει ψαλίδι, να κουμπώσει κουμπιά ή να μάθει να δένει τα κορδόνια των παπουτσιών του.

Γυρίζει κλαίγοντας από το σχολείο, επειδή δεν μπορεί να συμμετέχει σε παιχνίδια στην αυλή, όπως κυνηγητό ή ποδόσφαιρο ή γιατί δεν τον έχουν προτιμήσει ή στην καλύτερη περίπτωση τον έχουν επιλέξει τελευταίο στο παιχνίδι. Νιώθει ότι κανένας δε θέλει να τον κάνει παρέα.

Η γραφή του είναι μια επίπονη διαδικασία. Κρατά το μολύβι πολύ σφικτά και γκρινιάζει ότι πονάει το χέρι του. Οι εργασίες του είναι πάντα ακατάστατες και με κάποια σημεία συνήθως μουντζουρωμένα.
Η δασκάλα τον περιγράφει ως φυγόπονο. Μας αναφέρει ότι δεν μπορεί πότε να ολοκληρώσει και να οργανώσει τις γραπτές του εργασίες μέσα στον απαιτούμενο χρόνο. Αν και απαντά σωστά στις προφορικές ερωτήσεις μέσα στην τάξη, η απόδοσή του στα γραπτά είναι μειωμένη.
Ακόμη και εμείς που είμαστε οι γονείς του κάποιες φορές δυσανασχετούμε τόσο πολύ με τη δυσκολία του να μάθει κάτι καινούργιο που του λέμε 
«Καλά τόσο χαζός είσαι;»
«Γιατί είσαι τόσο τεμπέλης;»
«Τι στο καλό σου συμβαίνει;»
Έχουμε απευθυνθεί στο γιατρό που το παρακολουθεί , το έχει εξετάσει και μας έχει αποκλείσει άλλα παθολογικά αίτια τα οποία να δικαιολογούν τις δυσκολίες συντονισμού που εμφανίζει...».

Αυτά είναι λίγα από αυτά που έχουν ειπωθεί στις πρώτες συνεντεύξεις από γονείς στα πλαίσια της Εργοθεραπευτικής αξιολόγησης του παιδιού τους. 
Φυσικό είναι σαν γονείς να ανησυχείτε για την αδεξιότητα του παιδιού σας να εκτελέσει όλες τις πιο πάνω δραστηριότητες. 
Σημαντικότερο ωστόσο είναι, εσείς πρώτα να κατανοήσετε τη φύση των δυσκολιών του και στη συνέχεια να βοηθήσετε και τους άλλους να τις κατανοήσουν. Με τον τρόπο αυτό θα κάνετε το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση της ορθής αντιμετώπισης των δυσκολιών του.

Τι συμβαίνει πραγματικά με το παιδί σας;

Είναι στα αλήθεια απρόσεκτο; 
Τεμπέλης ή απλά βαριέται; 
Μήπως υπάρχει άλλη εξήγηση για τα καθημερινά του προβλήματα; 
Τι μπορεί λοιπόν να σημαίνει η αδεξιότητα αυτή;

Όσα έχουν ειπωθεί πιο πάνω συνηγορούν στην πιθανότητα η αδεξιότητα του παιδιού σας να οφείλετε σε Αναπτυξιακή Διαταραχή του κινητικού Συντονισμού. Έστω και αν πολύς κόσμος δεν έχει ξανά ακούσει για αυτή, είναι από τις πιο συνήθεις αναπτυξιακές διαταραχές κατά την παιδική ηλικία. 
Δεν οφείλεται σε κάποιο παθολογικό, νευρολογικό ή νοητικό αίτιο και επηρεάζει σε ένα μεγάλο βαθμό την καθημερινότητα του παιδιού στο σπίτι και στο σχολείο. 
Εμφανίζεται συνήθως σα δυσκολία στην μάθηση ή στην κατάκτηση δεξιοτήτων που απαιτούν κινητικό συντονισμό και επηρεάζει άμεσα την συμμετοχή του παιδιού σε καθημερινές δραστηριότητες , όπως αυτοεξυπηρέτηση (φαγητό, ντύσιμο κ.ά.), παιχνίδι, και σχολικές δραστηριότητες, όπως γραφή και γυμναστική. 
 Ο Dupre (1925) ήταν ο πρώτος που έκανε αναφορά σε κινητικά ελλείμματα και στη συνέχεια ο ORTON (1937) χρησιμοποίησε τον όρο αδεξιότητα για να περιγράψει μια ομάδα παιδιών με κινητικές δυσκολίες. 
 H Α. Jean Ayres το 1972 την ονόμασε Διαταραχή της Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης.

Από τότε μέχρι σήμερα έχουν χρησιμοποιηθεί απίστευτα πολλοί ορισμοί για να περιγράψουν την κατάσταση. Στη βιβλιογραφία συναντούμε τους όρους αναπτυξιακή απραξία, γνωστική κινητική δυσλειτουργία, κινητική αδεξιότητα με φτωχό συντονισμό, κινητική μαθησιακή διαταραχή, ελλείμματα προσοχής, κίνησης και αντίληψης, νευροαναπτυξιακή - διαταραχή, διαταραχή αισθητηριακής ολοκλήρωσης, μη λεκτική μαθησιακή δυσκολία, ελαφριά εγκεφαλική παράλυση, αναπτυξιακή δυσπραξία.

Η ορολογία που σήμερα είναι ευρέως αποδεκτή και χρησιμοποιείται συχνότερα στη διεθνή βιβλιογραφία είναι αυτή της Αναπτυξιακής Διαταραχής Συντονισμού (Α.Δ.Σ.) (American Phychiatric Association- A.P.A., D.S.M. IV ,1994).

Η Αναπτυξιακή Διαταραχή Συντονισμού μπορεί να παρουσιαστεί από μόνη της;


περισσότερα εδώ: paidiatros

Άμα είναι μίζερος ο άνθρωπος…

Όχι. Δε θα φτιάξουνε τα πράγματα.

Ούτε η σχέση σου θα φτιάξει. Ούτε η δουλειά σου. Ούτε η ζωή σου. Ούτε τίποτα.

Όχι. Δε θα σε καταλάβει κανείς. Δε θα βρεις ανθρώπους να σε νιώσουν. Ούτε θα σε στηρίξουν οι δικοί σου στις δυσκολίες που περνάς.

Δεν υπάρχει ελπίδα. Δεν υπάρχει φως. Δεν υπάρχει τίποτα καλό στη ζωή σου. Στο επιβεβαιώνω.

Αλλά ξέρεις…

Δε φταίει η ζωή σου. Δε φταίνε οι άνθρωποι. Δε φταίνε οι συνθήκες. Δε φταίνε οι καταστάσεις. Δε φταίει ο καιρός.

Αν είσαι μίζερος, φταις εσύ.

Γιατί η μιζέρια γεννά μιζέρια. Και αν είναι μίζερος ο άνθρωπος, μόνο μιζέρια θα θερίζει.

Και πριν βιαστείς, να αντιδράσεις, και να μου πεις για πόνο και προβλήματα, βάλε στο νου σου πως άλλο πράγμα το να κλαις και άλλο το να κλαψουρίζεις.

Αν είναι μίζερος ο άνθρωπος, μόνο μιζέρια θα θερίζει…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc. 

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Wednesday, 24 February 2021

Ο μίζερος άνθρωπος και η εσωτερική του φυλακή

Ξέρουμε ποιοι είναι μίζεροι άνθρωποι, ακόμα και αν αυτοί απλώς προσπαθούν να κρυφτούν. Είναι αυτοί που ποτέ δε κουβαλούν μετρητά μαζί τους, πηγαίνουν στο μπάνιο όταν έρθει η ώρα να πληρώσουν ή πηγαίνουν σε μέρη όπου έχει μόνο προσφορές. Ένας μίζερος άνθρωπος δεν είναι εύκολο να γίνει αντιληπτός από τον έξω κόσμο. Στην πραγματικότητα, αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δείξουν ότι έχουν μία οικονομική άνεση προς τα έξω, αλλά όταν έρχεται η στιγμή της πληρωμής, δειλιάζουν.
Στην ψυχολογία, υπάρχει μεγάλος διάλογος σχετικά με τις παθολογίες της υπερβολής: υπερφαγία, υπερβολική κατανάλωση ποτού, υπερκαταναλωτισμός.  Γενικότερα, αυτό το «υπέρ» δεν είναι σχεδόν ποτέ θετικά.

Παρομοίως, συναντάται και μία παθολογική μορφή της οικονομίας χρημάτων η οποία δεν αφορά μόνο τα χρήματα ή τα υλικά αγαθά, αλλά εκφράζει και κάποιες βαθύτερες πτυχές της προσωπικότητας.

«Όσο πιο πολλά δίνεις, τόσο πιο πολύ το απολαμβάνεις. Η τσιγκουνιά «πνίγει» την ευτυχία και η γενναιοδωρία την εντείνει»
Orison S. Marden

Τα χαρακτηριστικά ενός μίζερου ανθρώπου

Οι μίζεροι – ή αλλιώς παθολογικοί οικονόμοι χρημάτων- προσπαθούν να αποφύγουν οποιοδήποτε είδος πληρωμής. Συνήθως, όμως, έχουν ένα σταθερό εισόδημα και μία μόνιμη θέση εργασίας. Εάν κάποιος τους ρωτήσει, θα πουν ότι τα βγάζουν πέρα οικονομικά επειδή αποταμιεύουν χρήματα και δεν ξοδεύουν αλόγιστα.

Είναι αυτοί που φορούν τα ίδια ρούχα για χρόνια, προκειμένου να μη πάρουν καινούργια. Δεν χρησιμοποιούν τηλέφωνο, κλείνουν τα φώτα και αγοράζουν τα φθηνότερα προϊόντα στο σουπερμάρκετ, ακόμα και χαμηλής ποιότητας.

Στην ακραία περίπτωση, καλούν κάποιον για φαγητό μόνο όταν είναι μεγάλη ανάγκη. Εάν πρόκειται να δώσουν ένα δώρο, αγοράσουν το φτηνότερο. Και μερικές φορές το κρατούν για τον εαυτό τους ή το αποθηκεύουν για να το δώσουν αργότερα σε κάποιον άλλον.

Όλη αυτή η συμπεριφορά δεν σημαίνει ότι δεν έχουν χρήματα, ή ότι κάνουν επενδύσεις για το μέλλον. Απλώς αποταμιεύουν χρήματα για αποταμιεύουν. Ή για να έχουν τις «δύσκολες ημέρες» - όπως λένε.

Τσιγκουνιά στα χρήματα, τσιγκουνιά στα συναισθήματα

Το χειρότερο σε έναν άνθρωπο που είναι μίζερος είναι ότι η έκπτωση δεν αφορά μόνο τα χρήματα. Έχει να κάνει και με τα συναισθήματα, τα αισθήματα και την επένδυση ενέργειας στους ανθρώπους γύρω τους.

Αφού δεν αγοράζουν για οικονομικούς λόγους υλικά αγαθά, με τον ίδιο τρόπο δεν είναι καθόλου γενναιόδωροι με τα συναισθήματά τους προς τους άλλους. Ο μίζερος άνθρωπος κρατά τα πάντα για τον εαυτό του και, γι’ αυτό το σκοπό, ζει μέσα στη δική του εσωτερική φυλακή.

Μιζέρια: ως χαρακτηριστικό προσωπικότητας

Είναι πολύ δύσκολο να ζήσεις ή να διατηρήσεις έναν μεγάλο δεσμό με έναν τσιγκούνη. Αυτό συμβαίνει διότι πρέπει να αποταμιεύσουν χρήματα που θα έδιναν στην αγορά εάν επρόκειτο να συμβιώσουν με κάποιον άλλον και γιατί πιστεύουν ότι οι άλλοι μπορεί να τους καλοπιάσουν ή να τους εκμεταλλευτούν.

Πολλές φορές, αυτά τα άτομα επισκέπτονται μόνο μέρη όπου δε χρειάζεται να πληρώσουν. Εάν χρειαστεί, συνήθως κάνουν τα «στραβά μάτια» όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή της πληρωμής. Συχνά, θυμώνουν και κάνουν σκηνές για «φουσκωμένους» λογαριασμούς σε εστιατόρια, μαγαζιά ή και στο νοικοκυριό. 

Από τη σκοπιά ενός ψυχαναλυτή

Ο τσιγκούνης άνθρωπος είναι στην πραγματικότητα φοβισμένος και οργανώνει τη ζωή του με την φαντασίωση ότι τα ελέγχει όλα. Η ψυχανάλυση θα έβγαζε πόρισμα ότι το θέμα ενός τέτοιου ατόμου έγκειται στην καθήλωση του στο πρωκτικό στάδιο.

Όταν το παιδί βιώνει μία τραυματική ή υπερβολική φάση συγκράτησης και ελέγχου του εντέρου, συχνά αναπτύσσει μία εμμονή με τη φύλαξη και αποφεύγει τη δοτικότητα. Αυτό μεταφράζεται στην ενήλικη ζωή ως μιζέρια ή τσιγκουνιά. Μίζερο θα λέγαμε κάποιον που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εκμεταλλεύεται τη θέση των άλλων για τα δικά του γούστα.

Γι’ αυτό το λόγο δε δίνει τίποτα και οι άλλοι «φορτώνονται» τα δικά του έξοδα, ακόμα και αν έχουν χαμηλότερες οικονομικές απολαβές. Επίσης, ο μίζερος άνθρωπος δε καταλαβαίνει ότι βλάπτει τον εαυτό του με αυτό που κάνει, εφόσον ισοσκελίζει και μεταφράζει τα πάντα με βάση τα χρήματα. Δεν διασκεδάζει, γιατί θεωρεί ότι και η διασκέδαση θα πρέπει να είναι ακριβή για να είναι κατάλληλη. Με λίγα λόγια, είναι ένας φαινομενικά άχαρος άνθρωπος.

Τσιγκουνιά = ένα είδος φυλακής

Ένας τσιγκούνης παγιδεύεται ανάμεσα στους δικούς του φόβους. Είναι κάποιος που βιώνει καταθλιπτικά συμπτώματα και φαντασιώνεται την οικονομική καταστροφή. Συνδέει τα πάντα με τα χρήματα και ρισκάρει χωρίς δισταγμό τις σχέσεις με τους συντρόφους ή τους φίλους του. 

Μπορούμε να πούμε ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, οι τσιγκούνηδες έχουν το ρόλο του «εκμεταλλευτή» στις σχέσεις και γι΄αυτό σχεδόν πάντα καταλήγουν μόνοι τους, με μία περιουσία που έχουν αποταμιεύσει και η οποία τελικά καταλήγει σε χέρια άλλου…

eltherapy.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki