Τους Ανθρώπους με το Καθαρό Βλέμμα μην τους φοβάσαι!

    Πολλές φορές, όταν ο κόσμος με βαραίνει, όταν τα λόγια γίνονται ανυπόφορα και η καθημερινότητα κάνει τη σκέψη μου να ασφυκτιά, αποζητώ ένα ταξίδι μέσα σε μια καθαρή ματιά μ’ ένα χάρτινο βαρκάκι γεμάτο ειλικρίνεια και με άνεμο γλυκό που νανουρίζει και γαληνεύει την ψυχή.

Καθαρή ματιά, βλέμματα από εκείνα που μένουν στη μνήμη ισόβια. 

    Είναι εκείνοι οι λίγο πιο φωτεινοί άνθρωποι που, όταν βρεθείς κοντά τους, γυρίζεις να τους κοιτάξεις ασυναίσθητα και για μια στιγμή μαγνητίζουν τη ματιά και τη σκέψη σου. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, πιάνεις τον εαυτό σου να τους θαυμάζει. 

Έχουν κάτι το διαφορετικό, όχι τόσο στην εικόνα τους, αλλά στο φως που εκπέμπουν. Είναι δυνατότερο από των υπολοίπων.

Σκεφτείτε το βλέμμα ενός παιδιού. 

Υπάρχει πιο καθαρό, ευαίσθητο, ζεστό, ειλικρινές βλέμμα; 

Γι’ αυτά τα βλέμματα μιλάμε. 

    Για εκείνους τους ενήλικους που μεγαλώνοντας δεν έχασαν την παιδικότητά τους. Σπάνιος συνδυασμός από δύναμη και αδυναμία. Δύναμη να φανερώνουν τον εαυτό τους και αδυναμία να μην μπορούν να κρύψουν την αλήθεια. Γίνονται σκληρά κάποιες φορές ή τρυφερά κάποιες άλλες, μα πάντα είναι αληθινά.

Μέσα από τα μάτια τους, βλέπεις έναν ολόκληρο κόσμο.

    Ξεγυμνώνουν την ψυχή και κοιτάς ακριβώς την αλήθεια τους. Τους εμπιστεύεσαι χωρίς περισπασμούς. Έχουν διαπεραστική ματιά και σφικτή χειραψία. Βλέπεις ατόφιο το θυμό και αληθινή τη χαρά τους. Διακρίνεις την απογοήτευση, την πίκρα ή την ευγνωμοσύνη. Θα δεις μέσα τους την αγάπη ή την αδιαφορία. Κι επειδή αντιπαθούν τις φλυαρίες, μέσα από τα μάτια τους, ακούς σκέψεις, συναισθήματα και πράξεις. Διαφανείς άνθρωποι, γνήσιοι.

Πιστεύω ότι οι άνθρωποι με το καθαρό βλέμμα γεννήθηκαν με αυτό το χάρισμα. 

    Είναι κάτι στο χαμόγελό τους, στο είναι τους που δεν μπορούν να το ελέγξουν. Είναι η αύρα τους που θυμίζει φιλόξενη αυλή, σκιερό κήπο. Ίσως, ακόμη, έχουν έμφυτο το ταλέντο να βλέπουν τη ζωή με μια πιο καθαρή ματιά. 

    Μια ματιά που δείχνει πως ευγνωμονούν για όλα όσα η ζωή τους δώρισε και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά σε κάθε μέρα, στα χρώματα των λουλουδιών, σε μια βόλτα στη θάλασσα, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία. Ζουν για τη μαγεία της στιγμής που, δεν μπορεί, κάποτε θα 'ρθει κι ύστερα θα αφεθούν σ’ αυτήν και θα βιώσουν την ευτυχία.

Δεν έχεις να φοβάσαι. Έχεις μόνο να πάρεις τα πιο όμορφα μαθήματα ζωής. 

Αν σε συμπαθήσουν, θα το διαβάσεις. 

Αν σ’ ερωτευτούν, θα το δεις. 

Αν πάλι δεν τους κάνεις, θα σε απομακρύνουν χωρίς βερμπαλισμούς ή βαρύγδουπες εκφράσεις. 

Μισούν το παραμύθι, τις πλεκτάνες, τα σενάρια εντυπωσιασμού, την αυτοπροβολή. 

Οι άνθρωποι που τους ενδιαφέρουν και οι ψυχές. Εκείνες που φορούν πάντα τα καλά τους.

    Σήμερα που οι καιροί είναι περισσότερο εντυπωσιακοί σε εμφάνιση, αλλά τραγικά κενοί και άγευστοι σε περιεχόμενο και ουσία, ένα καθάριο βλέμμα έχουμε ανάγκη να μας γνέψει να πλησιάσουμε, να κατακλύσει τη ζωή και τη σκέψη μας και να γεμίσει ο αέρας χρώματα.

Μαρία Πράπα

enallaktikidrasi

Κάντε τα παιδιά σας να αγαπήσουν τα βιβλία! - Τα δικαιώματα του μικρού αναγνώστη

Το καλοκαίρι, ο ελεύθερος χρόνος των παιδιών είναι άπλετος με αποτέλεσμα συχνά να παραπονιούνται ότι βαριούνται και ότι δεν έχουν να κάνουν καμία απολύτως δραστηριότητα. 
.

το βιβλίο είναι
το «πολυτιμότερο φθηνό αγαθό»

Η περίοδος αυτή είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να να ενθαρρύνετε τα παιδιά να διαβάσουν ένα ή και περισσότερα εξωσχολικά βιβλία. 
 Η φιλαναγνωσία είναι μια αρετή που τα τελευταία χρόνια έχει εκπέσει καθώς τα παιδιά προτιμούν την συντροφιά της παγερής οθόνης του υπολογιστή ή της παιχνιδομηχανής αντί ενός βιβλίου που θα τους ταξιδέψει νοερά σε κόσμους φανταστικούς μακριά από τους μπελάδες και τις σκοτούρες της καθημερινότητας. 
Μην ξεχνάτε άλλωστε ότι το βιβλίο θεωρείται από πολλούς ως το «πολυτιμότερο φθηνό αγαθό». Πώς όμως θα ωθήσετε ένα παιδί να διαβάσει ένα βιβλίο χωρίς να καταντήσετε πιεστικοί και φορτικοί;

Για να γίνει το διάβασμα ελκυστικό, ακολουθήστε τις παρακάτω συμβουλές

1. Αφήστε το παιδί να έχει άμεση πρόσβαση στα βιβλία ούτως ώστε να τα αναζητά το ίδιο στον ελεύθερο χρόνο του και να μην του επιβάλλεται εσείς.

2. Στην αρχή καλό θα ήταν να του διαβάζετε εσείς το ανάγνωσμα που έχει επιλέξει.

3. Μην τον φορτώνετε συνεχώς με ερωτήσεις για το περιεχόμενο και την πλοκή του βιβλίου αλλά αφήστε το να σας μιλήσει εκείνο πρώτο για τις εντυπώσεις που αποκόμισε από το βιβλίο όταν το θελήσει.

4. Μην το πιέζετε και μην του θέτετε όρια στο πόσες σελίδες θα διαβάσει κάθε μέρα. Είναι σίγουρο ότι το διαβασμα θα γίνει καταναγκαστικό και το παιδί θα νιώσει άβολα και φορτικά.

5. Μην πιέζετε το παιδί να τελειώνει πάντα τα βιβλία του.

6. Αφηγηθείτε του ιστορίες που έχετε διαβάσει. Η δραστηριότητα αυτή θα αναπτύξει ακόμα περισσότερο την φαντασία του παιδιού και θα το ωθήσει να διαβάσει βιβλία που τον ενδιαφέρουν.

7. Το διάβασμα των βιβλίων είναι μια ευχάριστη δραστηριότητα αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να το αποθαρρύνετε από το να διαβάσει και κάποιο αγαπημένο κόμιξ ή ένα περιοδικό που του αρέσει.

8. Διαβάστε μπροστά στο παιδί σας το δικό σας ανάγνωσμα. Η κίνηση αυτή θα παρακινήσει το παιδί να διαβάσει ένα δικό του βιβλίο θέλοντας να σας μιμηθεί.

9. Πηγαίνετε μαζί με τα παιδιά να αγοράσετε τα βιβλία που εκείνα θα επιλέξουν. Μια βόλτα στα βιβλιοπωλεία της πόλης σίγουρα θα τα ενθουσιάσει και θα τους δείξει ότι οι λιλιπούτειοι αναγνώστες δεν είναι μια μικρή ομάδα ανθρώπων αλλά αντιθέτως είναι ένας ζωντανός πυρήνας ανθρώπων που διευρύνει το πνεύμα και τις εμπειρίες του.

Τα δικαιώματα του μικρού  αναγνώστη

Μαμάδες και μπαμπάδες, να ξέρετε ότι και οι λιλιπούτειοι αναγνώστες έχουν τα δικαιώματά τους τα όποια θα πρέπει να σέβεστε και τηρείτε. Γιατί το διάβασμα είναι πάνω απ΄όλα ευχαρίστηση!

1. Να μην διαβάζεις εάν δεν θέλεις!

2. Να ξεφυλλίζεις απλώς ένα βιβλίο!

3. Να αφήνεις ένα βιβλίο στη μέση!

4. Να διαβάζεις όσες φορές θέλεις το ίδιο βιβλίο!

5. Να διαβάζεις ό,τι σου αρέσει.

6. Να μπαίνεις στη θέση του ήρωα του βιβλίου.

7. Να διαβάζεις οπουδήποτε!

8. Να ψάχνεις πληροφορίες στα βιβλία που διαβάζεις.

9. Να διαβάζεις δυνατά χωρίς να ενοχλείς.

10. Να απαιτείς ησυχία όταν διαβάζεις.

Συγγραφέας άρθρου: Κωνσταντίνα Ντουντούμη

«Δεν ανοίγεις και κανένα βιβλίο;» - Διάβασμα και καλοκαιρινές διακοπές

Η διαχρονική καλοκαιρινή διαμάχη γονέων – παιδιών για άλλη μία φορά έρχεται στο προσκήνιο με τη φράση «άνοιξε παιδί μου και κανένα βιβλίο». Οι καλοκαιρινές διακοπές για τα παιδιά αποτελούν μία ανάσα από τη σχολική καθημερινότητα και μία ευκαιρία να διώξουν το άγχος της χρονιάς.
Γράμμα σ’ ένα παιδί για τη Φιλαναγνωσία

Από την άλλη πλευρά για αρκετούς γονείς πρόκειται για σπατάλη χρόνου, αφού πιστεύουν πως μερικές ώρες την ημέρα ή την εβδομάδα μπορεί να αφιερώνονται στο διάβασμα ή την επίλυση ασκήσεων.
Τι λένε όμως οι ειδικοί;
«Μετά από μία δύσκολη χρονιά με φροντιστήρια, μαθήματα και άλλες δραστηριότητες, είναι φυσικό για τα παιδιά να περιμένουν το καλοκαίρι προκειμένου να παίξουν, να ξεκουραστούν, να χαλαρώσουν και να αφήσουν για τα καλά πίσω τους βιβλία και διάβασμα. 

Τα παιδιά χρειάζονται χρόνο προκειμένου να αποφορτιστούν από την πιεστική πραγματικότητα και το απαιτητικό πρόγραμμα που καλούνται να φέρουν εις πέρας», λέει ο ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας.
Ο πιο απλός και εύκολος τρόπος ώστε το μυαλό των παιδιών να κρατιέται σε φόρμα τους καλοκαιρινούς μήνες είναι το διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων.

Όπως εξηγεί ο κ. Ξηντάρας: «Το βιβλίο στις διακοπές δεν χρειάζεται να είναι καταναγκαστικό, αλλά αντιθέτως ψυχαγωγικό. Πρέπει λοιπόν οι γονείς να βάλουν στη ζωή του παιδιού το βιβλίο, ως ένα μέσο ψυχαγωγίας και διασκέδασης. Έτσι καλό θα είναι να διαλέγει το ίδιο το παιδί το βιβλίο που θεωρεί ενδιαφέρον, γιατί τότε είναι μία δική του πρωτοβουλία και όχι κάτι που είναι αναγκασμένο να κάνει».
Όπως και όλες οι άλλες δραστηριότητες έτσι και το διάβασμα χρειάζεται εξοικείωση. Οι γονείς να μην περιμένουν ότι αγοράζοντας μερικά βιβλία το καλοκαίρι τα παιδιά τους θα γίνουν βιβλιοφάγοι.
«Όμως με το να διαβάσει ένα παιδί ένα εξωσχολικό βιβλίο εξοικειώνεται γενικότερα στη διαδικασία της μάθησης και αυτό αποτελεί προθάλαμο για γόνιμο και εποικοδομητικό διάβασμα τη νέα σχολική χρονιά. Σίγουρα μπορεί να μαγέψει και να εξάψει την φαντασία του μικρού παιδιού ένα μυθιστόρημα ή ένα παραμύθι» αναφέρει ο κ. Ξηντάρας και συμπληρώνει: «στόχος είναι να βοηθήσουμε το παιδί να αγαπήσει το διάβασμα και να εξοικειωθεί μ' αυτό και όχι να βαρεθεί και να το θεωρήσει σαν μία πιεστική και υποχρεωτική διαδικασία. Και επειδή το παιδί μιμείται τους γονείς μπορεί οι ίδιοι να αποτελέσουν ένα θετικό πρότυπο με το να βάλουν και αυτοί στη ζωή τους το βιβλίο».

infokids

Θανάσης Αντετοκούνμπο: «Αν δεν αγαπάς τον συνάνθρωπό σου, δεν είσαι άνθρωπος»

Οι μετανάστες να ξέρουν ότι είμαστε δίπλα τους!
Είμαι ο Θανάσης (σημ. αδερφός του Γιάννη) Αντετοκούνμπο και γεννήθηκα στο Αρεταίειο. Το λέω για να μη νομίζει κανείς ότι από κάπου μας έφεραν ή ότι ήρθαμε από το φεγγάρι. Εδώ γεννήθηκα, εδώ πήγα νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο.

Δεν είχα πλούσιους γονείς. Αν κάτι άλλαξε στη ζωή μου, αυτό έγινε με τη σκληρή δουλειά. Βρήκα κάτι που αγάπησα και το ακολουθώ σαν θρησκεία, μέχρι να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Όλοι ξεκινάμε από την ίδια αφετηρία (...).

 

Είχα δίπλα μου ανθρώπους που με βοήθησαν, όπως την κυρία Μαριέττα Σγουρδαίου, που την αποκαλώ “νονά”. Φιλόλογος στο Αρσάκειο και ηθοποιός. Μας πήγε, παιδιά 12-13 ετών, να ακούσουμε συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη. Μας σύστησε την κυρία Μαρία Χορς, που ντύνει τις ιέρειες. Μυήθηκα στην ελληνική κουλτούρα, στο αρχαίο δράμα. Διάβασα βιβλία. “Θανάση, θα πάθεις σοκ αν διαβάσεις τους Αδελφούς Καραμαζώφ”, μου είπαν κάποτε. “Θα σου ανοίξουν τα μάτια”.

 

Αυτές οι εμπειρίες με άλλαξαν, χωρίς να το καταλαβαίνω. Με βοήθησαν και στον αθλητισμό, εμένα, που ήμουν ένα παιδί μεταναστών χωρίς χαρτιά, χωρίς τίποτε. Δεν χρειάζεται να έχει λεφτά κάποιος για να αισθανθεί πλούσιος. Ο πλούτος είναι στο μυαλό και στην ψυχή.

 

Αν δεν αγαπάς τον συνάνθρωπό σου, δεν είσαι άνθρωπος. Άσχετα με το χρώμα του δέρματος και με την εθνικότητά του. Κοίταξέ με λίγο, μόνο η αγάπη σε κάνει άνθρωπο. Και η σκέψη. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο άνθρωπος είναι πολιτικό ζώον. Αν βγάλεις την πολιτική από μέσα του, μένει σκέτο ζώον! Νοιάζομαι για το κοινό συμφέρον, δεν είμαι απολιτίκ.(…).

 

Πώς είναι δυνατόν να μη θεωρείται Έλληνας κάποιος που γεννήθηκε εδώ, πήγε παιδικό σταθμό, σχολείο, πανεπιστήμιο, έλαβε την ελληνική παιδεία; Βγαίνω εκτός εαυτού τώρα. Όπου πηγαίνω, λέω ότι είμαι Έλληνας με καταγωγή από τη Νιγηρία. Εγώ ξέρω ποιος είμαι. Έλληνας είμαι.

 

Είμαι αλληλέγγυος στα παιδιά που μοχθούν (σημ. για την υπηκοότητα). Φεύγω για τις Η.Π.Α., αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εδώ τελειώνουμε. Παρακολουθώ και προβληματίζομαι. Να το ξέρουν αυτοί οι άνθρωποι, ότι είμαι εδώ. Στο πλευρό τους! Τους σκέφτομαι. Η χώρα μου δεν είναι η Αμερική, αλλά η Ελλάδα. Αισιοδοξώ ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. Και δεν τα παρατάω ποτέ. Ποτέ. Ποτέ».

 

(Από συνέντευξη του Θανάση Αντετοκούνμπο στον Νίκο Παπαδογιάννη τον Οκτώβρη του 2019)

documentonews.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων: «Να μην ξεχάσω να είμαι άνθρωπος»

Μια από τις πιο εμβληματικές φωτογραφίες από εκείνη την περίοδο τραβήχτηκε μια βροχερή μέρα και απαθανατίζει την αγάπη ενός πατέρα για το παιδί του.

Στη φωτογραφία ένας Σύρος πρόσφυγας κρατά στην αγκαλιά του την κόρη του και περπατάει στη μέση του δρόμου. Στους ώμους του φοράει μια αυτοσχέδια μπέρτα, φτιαγμένη από μια μαύρη σακούλα σκουπιδιών.

«Όταν είδα αυτή την εικόνα, αυτό τον άντρα να κρατά την κόρη του, μου φάνηκε σαν τον Σούπερμαν. Έχει σκεπαστεί με αυτή τη σακούλα σκουπιδιών που μοιάζει με μπέρτα του Σούπερμαν. Είναι Σύρος. Φιλάει την κόρη του και μου δημιούργησε την αίσθηση του οποιουδήποτε πατέρα που προστατεύει το παιδί του. Περπατώντας στη θύελλα για να φτάσει στο όνειρο». 

«Υπήρξαν πάρα πολλές στιγμές που με συγκίνησαν, που με έκαναν να αισθανθώ κομμάτι του όλου πράγματος. Διότι υπάρχει επίσης κάτι άλλο που δεν ξεχνώ ποτέ. Εγώ, όπως και πάρα πολλοί άλλοι άνθρωποι, έχω μέσα μου αίμα προσφυγικό. Η γιαγιά μου ήταν πρόσφυγας από τη Σμύρνη και μου διηγούνταν τι είχε ζήσει η οικογένειά της. Οπότε καταλαβαίνω πολύ καλά τι περνούν σήμερα οι πρόσφυγες. Μια τέτοια στιγμή, λοιπόν, ήταν στην Ειδομένη τον χειμώνα του 2015, όταν είδα αυτόν τον πατέρα που κουβαλούσε μέσα στη βροχή, για πολλά χιλιόμετρα, την κόρη του. Φορούσε μια αυτοσχέδια κάπα από σκουπιδοσακούλες για να προστατεύεται από τη βροχή. Και κάποια στιγμή, πηγαίνοντας προς αυτό που πίστευε ότι ήταν η ελευθερία και η λύτρωση, έσφιξε την κόρη του δυνατά στην αγκαλιά του και τη φίλησε. Όταν τον είδα να περπατά στη μέση του δρόμου έτσι με μια δύναμη και μια αγάπη, μου φάνηκε τεράστιος, σαν σούπερ ήρωας. Κι επειδή έχω κι εγώ μια κόρη στην ηλικία της δικής του, η σκηνή αυτή με συγκλόνισε. Λέω μάλιστα πολλές φορές χαριτολογώντας ότι με αυτή τη φωτογραφία απέδειξα ότι οι σούπερ ήρωες δεν υπάρχουν μόνο στη φαντασία μας. Υπάρχουν και στη ζωή. Μπορεί να είναι ένας απλός άνθρωπος χωρίς μόρφωση, ένας φτωχός, ένας ζητιάνος, κάποιος που δεν του δίνεις ενδεχομένως καμία σημασία. Έρχεται όμως μια στιγμή που αυτός ο άνθρωπος θα κάνει μια πράξη τόσο δυνατή, που θα σε αφήσει άναυδο με την ομορφιά της» είχε αναφέρει ο ίδιος ο Γιάννης Μπεχράκης, ο οποίος εργάστηκε για 30 χρόνια ως φωτογράφος του πρακτορείου Reuters, τιμήθηκε και με το βραβείο Πούλιτζερ για τον τρόπο που ο ίδιος και η ομάδα του κάλυψαν την ευρωπαϊκή προσφυγική κρίση.

 

Έρχεται μια οποιαδήποτε ημέρα της εβδομάδας – δεν έχει σημασία ποια. Το θέμα είναι ότι πρέπει να φύγεις, αναγκάζεσαι να φύγεις για να ζήσεις και πρέπει να χωρέσεις σε μια βαλίτσα τα είδη πρώτης ανάγκης. Βασικά, εκεί μέσα, σε ένα σακ βουαγιάζ, πρέπει να αποθέσεις όλη τη ζωή σου και να εγκαταλείψεις τη χώρα σου.

 

Έχεις δώσει πολλά «μαύρα» χρήματα σε λαθροδιακινητές, ξέρεις ότι θα μπεις σε μια -ας την πούμε «λέμβο»- την οποία θα πρέπει να βουλιάξεις φτάνοντας «απέναντι», για να σε περισυλλέξουν ως ναυαγό. Ξέρεις ότι κάποιοι θα πνιγούν σε αυτή την προσπάθεια, ίσως και το παιδί σου, ξέρεις ότι είσαι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, αλλά δεν ξέρεις πού θα φτάσεις. Το βέβαιο είναι ότι άφησες πίσω σου δικούς σου ανθρώπους που δεν μπόρεσαν να φύγουν μαζί σου. Με άλλα λόγια, έμεινε εκεί όλη η ζωή και η περιουσία σου, εκείνη που δεν μετριέται με ντουβάρια και καταθέσεις, αλλά με ανθρώπους που έχουν το αίμα σου.

Η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων καθιερώθηκε με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στις 4 Δεκεμβρίου 2000 και τιμάται κάθε χρόνο στις 20 Ιουνίου, με αφορμή την υπογραφή της Σύμβασης της Γενεύης για το Καθεστώς των Προσφύγων, το 1951. Από τότε μέχρι σήμερα, και παρά την πρόοδο που έχει συντελεστεί στην ανθρωπότητα, η προσφυγιά και η αναγκαστική μετανάστευση δεν έχουν εξαλειφθεί – το αντίθετο συμβαίνει: ο αριθμός των ανθρώπων που διαφεύγουν από τον πόλεμο, τις διώξεις και τις συγκρούσεις έφτασε σχεδόν τα 80 εκατομμύρια, μόνο το 2019. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο αριθμό που έχει δει ποτέ η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στα, περίπου, 70 χρόνια λειτουργίας της.

Αντίστοιχα, το Διεθνές Δίκαιο ορίζει ότι «πρόσφυγες είναι οι άνθρωποι που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να επιστρέψουν στις χώρες τους εξαιτίας βάσιμου φόβου δίωξης, με βάση τη φυλή, το θρήσκευμα, τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, την εθνικότητά τους ή τη συμμετοχή τους σε μία ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα». Αυτή είναι και η επίσημη απάντηση σε όλους εκείνους τους ρατσιστές, τους μισαλλόδοξους, τους εθνικιστές, τους ξενοφοβικούς, που προτάσσουν πολύ εύκολα «ναι, περνάνε δύσκολα εδώ, γιατί δεν γυρνάνε στα σπίτια τους;». Οι άνθρωποι αυτοί έφυγαν από τον τόπο τους κυνηγημένοι, προσπαθούν να γλιτώσουν από το θανατικό που έχει πέσει στην πατρίδα τους και -σε κάποιες περιπτώσεις, όχι μόνο στην Ελλάδα- έρχονται αντιμέτωποι με προκλήσεις, βία και ατάκες «να πάτε στη χώρα σας, δεν χωράτε εδώ».

Όλα αυτά σε μία κατάσταση την οποία από καθαρή τύχη δεν ζεις, με όλη τη σημασία της λέξεως «τύχη», επειδή θα μπορούσες να έχεις γεννηθεί -για παράδειγμα- στη Συρία. Και να έπρεπε, δηλαδή, να την εγκαταλείψεις άρον άρον παίρνοντας μαζί σου μια αλλαξιά ρούχα, για να πας στην Ευρώπη να σωθείς. Να έπρεπε να θαλασσοπνιγείς μέχρι την Ελλάδα για να έρθεις αντιμέτωπος με μπάρμπεκιου χοιρινών και πλακάτ «να φείγουν οι κσένοι», ενώ οι «άνθρωποι» που τα κρατούν να στα κραδαίνουν στο πρόσωπο και να σου λένε «άμα τους θες να τους πάρεις σπίτι σου».

Η λέξη «άνθρωποι» μπήκε σε εισαγωγικά, επειδή ακριβώς αυτό χρειάζεται στη βάση του «εορτασμού» της η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων: την ανθρωπιά μας. Την αγάπη για άλλους ανθρώπους που θα μπορούσαμε να είμαστε στη θέση τους – ποιος ξεχνά ότι οι πρόγονοί μας ήταν πρόσφυγες; Αλλού άνθησαν, για αλλού τους εκρίζωσαν, εκείνοι έχασαν τα πάντα, αλλά όχι την ανθρωπιά τους.

Η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, λοιπόν, αυτό είναι: μια υπόμνηση, ένα κίτρινο ποστ στο ψυγείο, αυτό που μας δίδαξε ο Γιάννης Μπεχράκης: «Να μην ξεχάσω να είμαι άνθρωπος».

ethnos.gr

cnn.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι